patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="απελάτης"][size=18][b]ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΜΙΣΟΔΡΟΜΙΤΕΣ, ΤΑΞΙΚΑ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΙ [/b][/size] Στο διαδίκτυο δημοσιεύεται ένα κείμενο-πλατφόρμα για συλλογή υπογραφών με τίτλο «[b]ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ[/b]!» Υπογράφεται από αριστερούς οικονομολόγους και πανεπιστημιακούς μεταξύ των οποίων αναφέρω ενδεικτικά τέσσερα από τα πιο γνωστά σε μένα ονόματα: Βατικιώτης Λεωνίδας, Καζάκης Δημήτρης, Μπιτσάκης Ευτύχης, Ρούσης Γιώργος. Απ’ ότι διαπίστωσα το κείμενο έχει συγκεντρώσει εκατοντάδες υπογραφές, ίσως και χιλιάδες, από άλλες κατηγορίες πολιτών. Το πολιτικό πλαίσιο διαφαίνεται στο τίτλο. Έξοδος απ’ την ζώνη του Ευρώ, όχι όμως και απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση. Φυσικά η Πατριωτική Αριστερά-ΚΔΕ θεωρεί ότι η αποχώρηση απ’ τη ζώνη του Ευρώ είναι αναγκαίο και επείγον βήμα. Μένει όμως μετέωρο και αλυσιτελές αν δεν ολοκληρωθεί με αποχώρηση και απ’ την ΕΕ. Και οι δύο κινήσεις είναι απαραίτητες προκειμένου να υπάρξει ανόρθωση και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να δίνει σημασία σ’ αυτούς που προσπαθούν να τον φοβίσουν, ότι τάχα η επιστροφή στη δραχμή και η δραπέτευση απ’ το άντρο των ευρωπαίων ληστών θα φέρει την καταστροφή (λες και τώρα ευημερούμε)! Η Τουρκία δεν έχασε τίποτε που έχει μείνει έξω απ’ την ΕΕ, όλα αυτά τα χρόνια. Ούτε η Κύπρος. Θα χάσουν τώρα. Η Κύπρος που κατρακύλησε στον λάκκο των λεόντων και η Τουρκία, αν τελικά τους κάνει την χάρη να προσφερθεί ως λεία. Ο φόβος και ο δισταγμός των «αριστερών οικονομολόγων και πανεπιστημιακών» να σπάσουν απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απαράδεκτος. Σε τελική ανάλυση καθορίζεται απ’ τον φόβο και τον δισταγμό της μικροαστικής τάξης να σπάσει απ’ το κεφάλαιο και να αναζητήσει στήριξη εκεί που πραγματικά μπορεί να την βρει: στην εργασία. Αυτή ακριβώς η διστακτικότητα φέρνει τους «αριστερούς οικονομολόγους και πανεπιστημιακούς» στην γελοία θέση να ζητούν (αν είναι δυνατόν!) σωτηρία της χώρας απ’ αυτούς που την κατέστρεψαν. Απ’ τον Τζέφρυ-τσολάκογλου! «[i]Απαιτούμε[/i] -γράφουν στην πλατφόρμα τους- [i]από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής[/i].» Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο των «αριστερών οικονομολόγων και πανεπιστημιακών», εδώ: http://agrimeto.blogspot.com/[/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Αντι-Αμερικανος
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 21, 2010 6:29 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Αφου οι ξεπουλημενες αριστερες ηγεσιες δεν εκαναν τιποτα εναντια στην δολλαροποιηση, και αφου εφτασε ο κομπος στο χτενι με 40% ανεργια, ο λαος βγηκε μονος του στους δρομους. Περα και κοντρα σε ολους.
Τα μετρα του ΔΝΤ δεν σκοπευουν σε οικονομικη ευημερια αφου 'ανακαμψη' η οικονομια σε 2-3χρονια οπως πιπιληζουν τα παπαγαλακια των ΜΜΕ. Σκοπευουν ουσιαστηκα σε ενα τελευταιο γιουσουρι για χαρι των Αμερικανικων μονοπολιων που ειναι χρεωμενα μεχρι τα μπουνια. Ολοι το γνωριζουν αυτο, ακομα και το ΕΕΚ.
Αλλα αναμεσα στην κοντρα του λαου και την Αμερικη στην Ελλαδα θα διαλεξουν Αμερικη αφου το πανυγηρι τωρα αντι να ειναι στην αλλη ακρη του πλανητη που μπορουν να πουλησουν και 'επαναστατιλικη' (θυμαμαι τι εγραφε ο Μιχαηλ για το γεγονος οτι οι Αργεντινοι κραταγαν αργεντινικες σημαιες και χαροταν) τωρα που το ιδιο αργησε σιγα σιγα, δεν λεει τιποτα η το θαβει. Γιατι?
Μια δεκαετια τωρα υποστηριζει την ακρατη λαθρομεταναστευση που κατεκλυσε τον ιδιωτικο τομεα και διαλυσε τους μισθους. Τωρα που το μονο που εχει απομεινη ειναι ενας κουτσουρεμενος δημοσιος τομες και εχει μπει στο στοχαστρο του ΔΝΤ, τι λεει?
Να μεινουμε μεσα στην ΕΕ αφου το να φυγουμε θα σημαινει κατακορυφηση πτωση του βιοτικου επιπεδου? Οτι λεει το ΚΚΕ δηλαδη. Μια ζωη κολλημενος στον Ευρω-Αμερικανικο ιμπεριαλισμο...
απελάτης
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 21, 2010 8:45 am
Θέμα δημοσίευσης:
ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ Σ. ΜΙΧΑΗΛ
Και τον Τζέφρυ, βεβαίως!
Θα καταστραφούμε αν αποχωρίσουμε απ’ την ευρωζώνη, χωρίς να αποχωρίσουμε απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποφαίνεται ο πάπας Σ. Μιχαήλ, θα καταντήσουμε σαν την Αργεντινή! Αλήθεια πως έχει καταντήσει η Αργεντινή; Τι συμβουλεύει ο πάπας; Να επιστρέψει στο δολάριο; Γιατί δεν πάει εκεί να τους το πει; Θα έχει ενδιαφέρον να μάθουμε πως αντέδρασαν στην συμβουλή του!
Παράθεση:
Όπως στην Αργεντινή, την υποτίμηση θα την πληρώσει με πείνα ο ελληνικός λαός, ό,τι κι αν λένε τα κεûνσιανά ευχολόγια των «αριστερών οικονομολόγων» για αυξήσεις και αναδιανομή του πλούτου ? μένοντας πάντα μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Αν οι εξαγωγές των καπιταλιστών της Αργεντινής με το υποτιμημένο πέσο αξιοποίησαν την διεθνή ασθενική οικονομική ανάκαμψη της περιόδου 2002-2007, μια χρεοκοπημένη, πάντα καπιταλιστική και δεμένη στην ΕΕ Ελλάδα, μέσα σε ένα ζοφερό παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον που βουλιάζει στην ύφεση και τον αποπληθωρισμό τι έχει να ελπίζει;
Σάββας Μιχαήλ
Θα καταντήσουμε σαν την Ουγγαρία, συμπληρώνει ο υφιστάμενος του, Δημήτρης Κατσαγάνης. Η Ουγγαρία κατά τον κ. Κατσαγάνη, έκανε το θανάσιμο σφάλμα, όχι όταν προσχώρησε στην Ε.Ε., όχι. Το σφάλμα είναι ότι δεν αντικατέστησε ταυτόχρονα το εθνικό της νόμισμα με το Ευρώ! Γιατί είναι σφάλμα; Ε, δεν χρειάζεται να σας εξηγήσουν. Το λέει ο πάπας Μιχαήλ, κι αυτό είναι αρκετό!
Παράθεση:
Η έξοδος της καπιταλιστικής Ελλάδας μόνο από την ευρω-ζώνη και την ΟΝΕ , χωρίς έξοδο και από την ΕΕ και χωρίς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας και τα αναγκαία έκτακτα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν από μιαν εξουσία των εργατών θα οδηγούσε τη χώρα σε κατάσταση πολύ χειρότερη από αυτή της -προ και μετά ΔΝΤ - χρεοκοπημένης Ουγγαρίας που είναι μέλος της ΕΕ αλλά όχι της ευρω-ζώνης. H υποτίμηση μιας επανεμφανιζόμενης δραχμής θα ήταν τόσο μεγάλη που θα οδηγούσε με ραγδαίους ρυθμούς σε πλήρη κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου και της τιμής της εργατικής δύναμης και των προϊόντων της.
Δημήτρης Δ. Κατσαγάνης
Μα σοφολογιότατοι, η Ε.Ε. έχει σήμερα 27 τακτικά μέλη και τρία (3)υποψήφια, με τα οποία υπάρχουν διμερείς συμφωνίες και αποτελούν ήδη τμήμα της ενιαίας
απελευθερωμένης
ευρωπαϊκής αγοράς. Σύνολο 30. Απ’ αυτά, μόνο τα 17 ανήκουν στην ζώνη του Ευρώ. Τα 13 διατηρούν το εθνικό τους νόμισμα και φυσικά εφαρμόζουν εθνική νομισματική πολιτική, με τρόπο επωφελή για το εθνικό τους συμφέρον. Γιατί οι 12 δεν έχουν το πρόβλημα της Ουγγαρίας; Από που προκύπτει ότι τα προβλήματα της Ουγγαρίας οφείλονται στη μη αντικατάσταση του ουγγρικού φράγκου με το ευρώ;
Η επιστροφή στην μαλακή δραχμή, μας διαβεβαιώνουν, θα έχει σα συνέπεια τεράστια άνοδο των τιμών! Αυθαίρετος ο ισχυρισμός. Θα το συζητήσουμε όμως σε άλλη ευκαιρία. Εδώ θα περιοριστούμε να επισημάνουμε πως σύμφωνα με την λογική τους, η αντικατάσταση της δραχμής με το ισχυρό ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2001, έπρεπε να προκαλέσει κάθετη πτώση των τιμών. Κι όμως, συνέβη το αντίθετο, οι τιμές εκτινάχτηκαν στα ύψη! Πως το εξηγούν αυτό;
Είναι έγκλημα, (προμελετημένο απ’ τους Ευρωπαίους εταίρους «μας»), ή έκθεση της υπανάπτυχτης ελληνικής οικονομίας, παντελώς απροστάτευτης, στον ανταγωνισμό των πιο ισχυρών οικονομιών της Ευρώπης αλλά και του πλανήτη. Και η ολοκλήρωση του εγκλήματος έγινε επί αχρείου Σημίτη με την προσχώρηση και στη ζώνη του ευρώ. Και τώρα ένα απ’ τα σημαντικότερα μέτρα για την σωτηρία της χώρας (ασφαλώς όχι το μόνο) είναι η αποχώρηση απ’ την ευρωζώνη το ταχύτερο δυνατόν. Η Ελλάδα πρέπει να έχει δικό της νόμισμα και εθνική νομισματική πολιτική. Πολιτική στα μέτρα της. Δεν μπορείς να έχεις σκληρό νόμισμα χωρίς σκληρή οικονομία. Χωρίς υψηλό τεχνολογικό επίπεδο και ανάλογη παραγωγικότητα της εργασίας, χάρη στα εξελιγμένα μέσα που χρησιμοποιείς και στην ανώτερη οργάνωση της παραγωγής σου. Αυτά είναι που πρέπει να καταχτηθούν για να βγει η χώρα -οριστικά- απ’ το αδιέξοδο.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 20, 2010 7:01 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Το κείμενο ειναι για γέλια !
Αλλο τί θα επιθυμούσε κανείς και άλλο τί μπορεί να υλοποιηθεί με οποιαδήποτε κυβέρνηση στην εξουσία !
απελάτης
Δημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 20, 2010 12:24 pm
Θέμα δημοσίευσης:
ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΜΙΣΟΔΡΟΜΙΤΕΣ, ΤΑΞΙΚΑ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΙ
Στο διαδίκτυο δημοσιεύεται ένα κείμενο-πλατφόρμα για συλλογή υπογραφών με τίτλο «
ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ
!»
Υπογράφεται από αριστερούς οικονομολόγους και πανεπιστημιακούς μεταξύ των οποίων αναφέρω ενδεικτικά τέσσερα από τα πιο γνωστά σε μένα ονόματα: Βατικιώτης Λεωνίδας, Καζάκης Δημήτρης, Μπιτσάκης Ευτύχης, Ρούσης Γιώργος. Απ’ ότι διαπίστωσα το κείμενο έχει συγκεντρώσει εκατοντάδες υπογραφές, ίσως και χιλιάδες, από άλλες κατηγορίες πολιτών.
Το πολιτικό πλαίσιο διαφαίνεται στο τίτλο. Έξοδος απ’ την ζώνη του Ευρώ, όχι όμως και απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση. Φυσικά η Πατριωτική Αριστερά-ΚΔΕ θεωρεί ότι η αποχώρηση απ’ τη ζώνη του Ευρώ είναι αναγκαίο και επείγον βήμα. Μένει όμως μετέωρο και αλυσιτελές αν δεν ολοκληρωθεί με αποχώρηση και απ’ την ΕΕ. Και οι δύο κινήσεις είναι απαραίτητες προκειμένου να υπάρξει ανόρθωση και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να δίνει σημασία σ’ αυτούς που προσπαθούν να τον φοβίσουν, ότι τάχα η επιστροφή στη δραχμή και η δραπέτευση απ’ το άντρο των ευρωπαίων ληστών θα φέρει την καταστροφή (λες και τώρα ευημερούμε)! Η Τουρκία δεν έχασε τίποτε που έχει μείνει έξω απ’ την ΕΕ, όλα αυτά τα χρόνια. Ούτε η Κύπρος. Θα χάσουν τώρα. Η Κύπρος που κατρακύλησε στον λάκκο των λεόντων και η Τουρκία, αν τελικά τους κάνει την χάρη να προσφερθεί ως λεία.
Ο φόβος και ο δισταγμός των «αριστερών οικονομολόγων και πανεπιστημιακών» να σπάσουν απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απαράδεκτος. Σε τελική ανάλυση καθορίζεται απ’ τον φόβο και τον δισταγμό της μικροαστικής τάξης να σπάσει απ’ το κεφάλαιο και να αναζητήσει στήριξη εκεί που πραγματικά μπορεί να την βρει: στην εργασία. Αυτή ακριβώς η διστακτικότητα φέρνει τους «αριστερούς οικονομολόγους και πανεπιστημιακούς» στην γελοία θέση να ζητούν (αν είναι δυνατόν!) σωτηρία της χώρας απ’ αυτούς που την κατέστρεψαν. Απ’ τον Τζέφρυ-τσολάκογλου!
«
Απαιτούμε
-γράφουν στην πλατφόρμα τους-
από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής
.»
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο των «αριστερών οικονομολόγων και πανεπιστημιακών», εδώ:
http://agrimeto.blogspot.com/
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 20, 2010 12:11 am
Θέμα δημοσίευσης:
John Perkins: Το ΔΝΤ δεν δανείζει, αρπάζει
Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να σωθεί, αλλά έντεχνα θα χρεωθεί ακόμη περισσότερο μέχρις ότου οι πόροι της χώρας να περάσουν σε χέρια συγκεκριμένων εταιρειών. Αυτό θα γίνεται μέχρις ότου οι πολίτες καταλάβουν πως τους επιβάλουν μία σύγχρονη δουλεία και ξεσηκωθούν...
Θα σας θυμίσω τη δράση του κ. John Perkins, στέλεχος της CIA, οικονομικός εκτελεστής και συγγραφέας του βιβλίου: «Καταθέσεις ενός οικονομικού εκτελεστή».Είχε αποστολή να σχεδιάζει κυβερνητικά συμβόλαια, που θα φαίνονταν ιδανικά, αλλά ο πραγματικός στόχος θα ήταν να «υποδουλώσει» μια χώρα σε χρέος και να την κρατήσει υποδουλωμένη για πάντα.
Γιατί ως γνωστόν, όποιος χρωστάει, μόνο «ΝΑΙ», μπορεί να λέει σ αυτόν που του έχει δανείσει χρήματα.
John Perkins: « Ο πιο κοινός τρόπος να δράσουμε, είναι να εντοπίσουμε μία χώρα που διαθέτει πόρους, όπως πετρέλαιο και μετά θα κανονίσουμε ένα τεράστιο δάνειο για τη χώρα αυτή, από την παγκόσμια τράπεζα ή έναν από τους αδερφούς οργανισμούς (ΔΝΤ). Αλλά τα χρήματα ποτέ δεν πάνε στην πραγματικότητα στη χώρα αυτή . Πηγαίνουν σε μεγάλες εταιρείες για να χτίσουν έργα υποδομής σ αυτήν τη χώρα. Εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας, βιομηχανικά πάρκα, λιμάνια.
Πραγματικό κέρδος έχουν οι λίγοι και πλούσιοι. Και φυσικά οι εταιρείες μας.
Στην πραγματικότητα δεν βοηθούν την πλειοψηφία των ανθρώπων. Εντούτοις, αυτοί οι άνθρωποι σε όλη τη χώρα υπομένουν και κρατάνε το τεράστιο χρέος.
Το χρέος είναι τόσο μεγάλο που είναι αδύνατο να εξοφληθεί. Και αυτό είναι μέρος του σχεδίου. Δεν μπορούν να το ξεπληρώσουν. Και εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές πάμε πίσω και τους λέμε: Μας οφείλετε πολλά λεφτά και δεν μπορείτε να πληρώσετε το χρέος σας. Οπότε, πουλήστε το πετρέλαιό σας πολύ φθηνά στις δικές μας εταιρείες. Επιτρέψτε μας να χτίσουμε στρατιωτική βάση στη χώρα σας ή στείλτε στρατεύματα για να υποστηρίξουν τα δικά μας. Όπως στο Ιράκ, ή ψηφίστε υπέρ μας στη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών ή ιδιωτικοποιήστε την εταιρεία ύδρευσης και ηλεκτρισμού και πουλήστε σε δικές μας εταιρείες.
Είναι τυπικός ο τρόπος που λειτουργεί το ΔΝΤ και η παγκόσμια Τράπεζα. Χρεώνουν μία χώρα και το χρέος είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορούν να το αποπληρώσουν. Και μετά προσφέρονται να αναχρηματοδοτήσουν αυτό το χρέος και να πληρωθούν με περισσότερο τόκο. Και εσύ απαιτείς αυτό το αντάλλαγμα που αποκαλείς «εξάρτηση» ή «καλή διακυβέρνηση», το οποίο βασικά σημαίνει ότι πρέπει να ξεπουλήσουν τους πόρους τους, συμπεριλαμβάνοντας πολλές από τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις εταιρείες κοινής ωφέλειας, τα εκπαιδευτικά συστήματα μερικές φορές τα ποινικά τους συστήματα, τα ασφαλιστικά τους συστήματα σε ξένες εταιρείες».
«Τίποτα δεν είναι τσάμπα» σ αυτή τη ζωή και μάλιστα όταν έχεις να κάνεις με δοσατζήδες και τοκογλύφους. Η μείωση μισθών και η ελαχιστοποίηση των υπαλλήλων των Δημόσιων φορέων, είναι μια «εύλογη» εξέλιξη, όταν θα έρθουν οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες να αγοράσουν τους καταχρεωμένους οργανισμούς.
Το κόστος όλων αυτών των κινήσεων:Απολύσεων,αποζημιώσεων, ανεργίας, υποτίμηση της ζωής και της δράσης μας, διάχυση φόβου σε έναν ολόκληρο λαό,θα το επωμιστούμε εμείς τώρα, για να...«απολαύσουν» τα δεδομένα που τώρα συμφωνούν στις διαπραγματεύσεις για την ενεργοποίηση του μηχανισμού διάσωσης των πιστωτών μας, οι «μεγάλοι».
Γιατί ας μην γελιόμαστε, ο μηχανισμός δεν σώζει την ελληνική οικονομία. Κατοχυρώνει του πιστωτές μας, στο ότι θα πάρουν και μάλιστα έγκαιρα τα χρήματά τους.
Η ελληνική οικονομία θα παραμείνει έρμαιο των διαθέσεων αυτών που μας δανείζουν… ούτε που μπορούμε να υπολογίσουμε πόσα χρόνια.
Οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Όσα χρειαζόμαστε ετησίως, για αποπληρώσουμε τους τόκους και τα δάνειά μας, αλλά και για επιβιώσουμε, δεν φτάνουν. Η συνέχιση του δανεισμού, είναι αυτονόητη…
απελάτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 19, 2010 12:20 pm
Θέμα δημοσίευσης:
ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΣΤΙΣ ΚΟΥΦΙΕΣ ΡΗΤΟΡΕΙΕΣ
Ο
Σάββας Μιχαήλ
, απαντώντας στην συσπείρωση των «Αριστερών Οικονομολόγων» που δημιουργήθηκε πρόσφατα, κάνει κάποιου είδους απολογισμό των γεγονότων, απ’ την 5η του Μαΐου και δώθε, όπου δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί, όταν πρόκειται για το ΚΚΕ, πως ένα πρόγραμμα που μοιάζει επαναστατικό-σοσιαλιστικό, με τις αναφορές του σε
«Λαϊκές συμμαχίες», «για οργάνωση της κοινωνίας χωρίς καπιταλιστές»
μπορεί να είναι απλή ρητορεία, λογοκοπία, προς εξαπάτηση του κοινού, όταν η πράξη δεν έχει σχέση με τις προγραμματικές διακηρύξεις και υποσχέσεις.
«Το ΚΚΕ
–γράφει ο Σ.Μ.-
παρά τις ρητορείες για λαϊκή-εργατική εξουσία, ξέχασε γρήγορα όσα είπαν στελέχη του για τα Συντάγματα που αλλάζουν στους δρόμους, κατήγγειλε σαν φασιστική την αμφισβήτηση της Βουλής και φρόντισε στην επόμενη πορεία να στείλει τον κόσμο του να διαλυθεί συντεταγμένα στο Θησείο, όσο πιο μακριά ήταν δυνατό από το Σύνταγμα και την Βουλή.»
Την ίδια στιγμή αυτός και το ΕΕΚ κρατάει αποστάσεις απ’ την κίνηση των «Αριστερών Οικονομολόγων» επειδή απορρίπτουν το «επαναστατικό» του πρόγραμμα, που δεν διαφέρει όμως απ’ το αντίστοιχο του ΚΚΕ,
«Λαϊκή συμμαχία για οργάνωση της κοινωνίας χωρίς καπιταλιστές».
Από άρθρο του Σ.Μ.
«Ενότητα δράσης της Αριστεράς ή ανακύκλωση αδιεξόδων;»
:
«Στο κέντρο αυτής της πολιτικής βρίσκεται η κατάργηση του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο, η εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, η αναδιοργάνωση όλων των κοινωνικών σχέσεων σε σοσιαλιστικές βάσεις. Η αλλαγή στις σχέσεις παραγωγής κι όχι μόνο διανομής του κοινωνικού πλούτου απαιτεί μια αλλαγή στις σχέσεις εξουσίας - την εργατική εξουσία στην Ελλάδα και την επέκταση της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής στην Ευρώπη και παγκόσμια.»
Ποια είναι η πράξη που αποδεικνύει ότι στην περίπτωση του ΕΕΚ τα παραπάνω δεν είναι μόνο ρητορεία; Εντάξει, το ΕΕΚ διαχώρισε την θέση του απ’ την συγκέντρωση που πραγματοποίησαν ο
ΣΥΡΙΖΑ
και η
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
*
έξω απ’ το καμένο υποκατάστημα της
MARFIN
, όπου προσφέρθηκε με αδιαντροπιά «αριστερή» κάλυψη στο κυβερνητικό ψέμα ότι ο εμπρησμός τού υποκαταστήματος ήταν έργο «αντιεξουσιαστών». Γιατί όμως σταματούν στα μισά του δρόμου; Αν το έγκλημα δεν το έκαναν «αντιεξουσιαστές»,
που πράγματι δεν το έκαναν
, τότε κάποιοι άλλοι είναι πίσω απ’ την αποτρόπαια πράξη που στοίχησε την ζωή τριών υπαλλήλων, εκ των οποίων η μία έγκυος γυναίκα. Γιατί δεν βγήκε ο λαλίστατος Σ.Μ. και οι υπόλοιποι του ΕΕΚ να καταγγείλουν την κραυγαλέα προβοκάτσια, σαν μία απ’ τις πολλές που έχει διαπράξει το κράτος; Μόνο αυτό είχε συμφέρον και βγήκε ωφελημένο απ’ το φρικτό έγκλημα, γιατί έτσι κατάφερε να στρέψει την κοινή γνώμη κατά της όποιας αμυντικής βίας των εξεγερμένων λαϊκών μαζών και να εξασφαλίσει την μονοπώληση της βίας από τους πραιτοριανούς τής εξουσίας.
Εντάξει, το ΕΕΚ δεν αποκάλεσε φασίστες τον κόσμο που επιχείρησε να διασπάσει τους πραιτοριανούς και να εισβάλει στη Βουλή. Εντάξει, δεν πήγε παρέα με το ΚΚΕ να διαλυθεί συντεταγμένα στο δάσος του Θησείου. Έκανε τον τυπικό του περίπατο μπροστά απ’ τη Βουλή. Εκεί όμως εξαντλούνται τα καθήκοντα ενός επαναστατικού κόμματος; (κόμματος! -Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου). Έτσι αποδεικνύει ο Σ.Μ. ότι το «επαναστατικό» του πρόγραμμα είναι οδηγός στη δράση και όχι κούφια ρητορεία;
Στις 5η Μαΐου η αστική τάξη ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη, όπως αποδεικνύει η προβοκάτσια της
MARFIN
. Είναι και άριστα διαβασμένη όσον αφορά τον αντεπαναστατικό ρόλο των «αριστερών» ηγεσιών. Οι μόνοι που τρομοκρατήθηκαν απ’ το πάθος και την μαχητικότητα του αυθόρμητου κινήματος ήταν οι ίδιες οι οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Έμειναν όλοι αμήχανοι να σέρνονται πιασμένοι στην ουρά του αυθόρμητου ξεσπάσματος των μαζών. Απ’ αυτό το σημείο και πέρα, συνειδητά στράφηκαν εναντίον του κινήματος, αξιοποίησαν την προβοκάτσια της
MARFIN
και έκαναν τα πάντα για να το στραγγαλίσουν. Αιτία της στάσης τους δεν ήταν κάποιο ατελές «πολιτικό πρόγραμμα» τους, αλλά ο ενστικτώδης αντεπαναστατική φύση τους.
Ο Σ.Μ., και οι συνεργάτες του, μπορεί να επαίρονται γι αυτά που δεν έκαναν όχι όμως γι’ αυτά που έκαναν. Κι αυτό που έκαναν είναι ότι σφύριζαν αδιάφορα και από απόσταση ασφαλείας. Δεν προσπάθησαν, ως όφειλαν, να τεθούν επικεφαλής του λαού που μάχονταν στις εισόδους της Βουλής. Δεν έκαναν τίποτε για να ενθαρρύνουν την μαχητικότητα των μαζών, ως όφειλαν. Δεν κατήγγειλαν άμεσα, δημόσια και έντονα την διασπαστική πολιτική του ΚΚΕ. Δεν καταδίκασαν με λόγια και με έργα τους δήθεν ακροαριστερούς τραμπούκους της νομιμοφροσύνης, οι οποίοι δρουν σα ματατζήδες με πολιτικά, στην υπηρεσία του «νόμου και της τάξης» -αποσπώντας μάλιστα τις επιδοκιμασίες του καπιταλιστικού Τύπου! Αντιθέτως σε κάθε ευκαιρία ο Σ.Μ. τους αναγνωρίζει
«αγαθές προθέσεις αλλά προπαντός την συμβολή»
τους, για την οποία δηλώνει:
«δεν παύουμε να σεβόμαστε και να τιμούμε, παρά τις διαφωνίες μας»
! Διαφωνίες μεταξύ κυρίων!
__________
*
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α:
Συγκροτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2009. Στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. συμμετέχουν 10 οργανώσεις και ανένταχτοι/ες από όλη την Ελλάδα. Οι 10 οργανώσεις είναι: η Αυτόνομη Κομμουνιστική Οργάνωση Σερρών (ΑΚΟΣ), η ΑΡΑΝ, η ΑΡΑΣ, το ΕΚΚΕ, η Κομμουνιστική Ανανέωση, το ΝΑΡ, η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και το ΣΕΚ.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 19, 2010 12:24 am
Θέμα δημοσίευσης:
Διονύσης Τσακνής: Ο κόσμος έχει ανάγκη την αριστερά του καλού
Συνέντευξη στους: Νίκο Φίλη - Πόλυ Κρημνιώτη
Όταν έχεις ένα Μνημόνιο πάνω από το κεφάλι σου δεν μπορείς να κατέβεις σφυρίζοντας αδιάφορα και λέγοντας πάμε να φτιάξουμε πάρκα και πλατείες. Όταν έχεις αυτήν τη βαρβαρότητα πάνω από το κεφάλι σου δεν μπορεί να λες ότι το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι η υποψηφιότητα ενός ανθρώπου με αυστηρά αυτοδιοικητικά κριτήρια.
"Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον" τραγουδούσε ο Διονύσης Τσακνής, και εμείς μαζί του, πριν από 22 χρόνια. Η σημερινή συγκυρία επικαιροποιεί εκ νέου το τραγούδι ωστόσο ο δημιουργός του δεν διστάζει να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του. "Θα ήθελα να το καταργήσουν οι καιροί και οι συνθήκες" λέει και προσβλέπει σε ένα μέλλον που θα ανθίζει "η αριστερά του καλού", σε μια αριστερά που θα προτείνει τρόπους υπέρβασης από το υπάρχον θλιβερό σκηνικό, σε πόλεις που θα πρωταγωνιστεί ο πολίτης, σε πολίτες ανήσυχους και υποψιασμένους, σε τραγούδια που θα ξανασκύβουν στον λόγο των ποιητών.
Ο Διονύσης Τσακνής σε μια εκ βαθέων συζήτηση μιλά για την κρίση, την αριστερά, τις επικείμενες δημοτικές εκλογές, μιλά για τον Σκαρίμπα, την ποίηση, την τέχνη και τη βιομηχανία των τραγουδιών. "Η ουδετερότητα, τα ροζ τραγουδάκια, οι δήθεν 'ψύχραιμες' απόψεις δεν έχουν πια θέση στις μέρες μας. Έχουμε πόλεμο" λέει με νόημα. Ο ίδιος δραστηριοποιείται μέσα από το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και τονίζει εν όψει των δημοτικών εκλογών: "Η αριστερά μπορεί όχι απλώς να κάνει μια δημιουργική αντιπολίτευση, αλλά να προτείνει έναν άλλον τρόπο διακυβέρνησης των δήμων, έναν άλλον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς των δημοτικών αρχόντων με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη". Και συνεχίζει να σκαρώνει τραγούδια.
* Ζούμε στην καρδιά μιας κρίσης. Τι αποτυπώματα θα αφήσει αυτή η κρίση στον πολιτισμό, στη δημιουργία αλλά και στον τρόπο παραγωγής του πολιτισμού;
Για την κρίση θα συζητάμε πάρα πολλά χρόνια. Η κρίση δεν είναι ένα φαινόμενο, το οποίο τώρα φαίνεται μπροστά στα μάτια μας απλώς και μόνο επειδή συνοδεύτηκε από κάποια βάρβαρα οικονομικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων. Έχει να κάνει με τον τρόπο που πλέον οι λαοί της Ευρώπης έχουν βίαια εξαναγκαστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης απόλυτα συμβατό με τη λογική του κεφαλαίου, με τη λογική της αγοράς και με τη λογική της αλλοτρίωσης.
* Είναι αυτό που λένε μονοδιάστατη σκέψη;
Είναι κι αυτή μία παράμετρος της κρίσης. Στις μέρες μας βέβαια όταν βλέπουμε και μια τέτοια επίθεση, που γίνεται όχι απλώς σε κεκτημένα αλλά σε πράγματα που τις προηγούμενες δεκαετίες ενδεχομένως θα φάνταζαν αδιανόητα να τα σκεφτεί κανείς, η κρίση παίρνει πιο έντονα χαρακτηριστικά. Έτσι που αναγκάζει κάποιους ανθρώπους που έχουν έναν λόγο στον τομέα της τέχνης, του πολιτισμού, να πάρουν πλέον θέση. Η ουδετερότητα, τα ροζ τραγουδάκια, οι δήθεν “ψύχραιμες” απόψεις δεν έχουν πια θέση σ' έναν τέτοιο πόλεμο.
* Εννοείτε ότι δημιουργούνται όροι μιας νέας στράτευσης των καλλιτεχνών και των διανοουμένων;
Είναι σαφές αυτό. Κι αν δεν συμβεί, ας είναι ο καθένας υπεύθυνος για τις πράξεις του και για τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Δεν είναι δυνατό να σφυρίζουμε αδιάφορα όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας.
* Η καλοκαιρινή συγκομιδή στο θέατρο, τη μουσική είναι προάγγελος μιας τέτοιας παρεμβατικής στάσης των καλλιτεχνών και των διανοουμένων;
“Είναι λίγο νωρίς. Αυτό το κλίμα αρχίζει να διαμορφώνεται τώρα, δεν έχει δώσει ακόμα απτά αποτελέσματα, ώστε να κάνουμε μια κεφαλαιοποίηση μιας τέτοιας στάσης κάποιων καλλιτεχνών. Πιστεύω όμως ότι ήδη δημιουργούνται ομάδες καλλιτεχνών με στόχο την παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα. Έναν μήνα πριν από τη δημιουργία του Αριστερού Βήματος με πρωτοβουλία κάποιων ανθρώπων που ανήκουν στον χώρο της τέχνης, του πολιτισμού, των γραμμάτων, πανεπιστημιακών και διανοούμενων, συναντιόμαστε και ανταλλάσσουμε απόψεις για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να παρέμβουμε και να δείξουμε ότι είμαστε εδώ, ότι ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη απ' την αριστερά του καλού, όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος. Πέρα από το ιδεολογικό στίγμα που μπορεί να δώσει μια τέτοια παρέμβαση, είναι και η ανάγκη του κόσμου να αισθανθεί κάποιους ανθρώπους δίπλα του.
* Ποιοι συμμετέχουν σ' αυτήν την παρέμβαση;
Η Ιωάννα Καριστιάνη, η Πέπη Ρηγοπούλου, η Κάτια Γέρου, ο Κυριάκος Κατζουράκης, ο Δημήτρης Σεβαστάκης, ο Στάθης, και οι περισσότεροι συνυπογράφουμε το κείμενο του Αριστερού Διαλόγου, το θεωρούμε προûπόθεση.
* Ποια βήματα θα κάνει αυτό το Αριστερό Βήμα;
Η πολυδιάσπαση της αριστεράς είναι ένα φαινόμενο γνωστό καλά σε όλους. Ανέκαθεν η αριστερά, κι αυτή είναι η ευλογία της, είχε πολλούς τρόπους έκφρασης, πολλές διαφωνίες. Στο παρελθόν βέβαια οδηγήθηκε σε βαρβαρότητες, αυτό ήταν η κατάρα της. Εδώ, όμως, τα πράγματα είναι πλέον τόσο πολύ εκβιαστικά, ώστε το ζητούμενο είναι να μιλήσουμε. Όχι με παράλληλους μονολόγους, που έλεγε ο Σεφέρης, αλλά να μιλήσουμε.
* Ο διάλογος, λοιπόν, είναι αναγκαίος προκειμένου να ξανασκεφτούμε πολλά πράγματα, αλλά χρειάζεται και δράση. Ο κόσμος έχει ανάγκη από μια απάντηση στα προβλήματα της καθημερινότητας που βιώνει σήμερα. Ως προς αυτό τι σκέφτεστε; Μπορεί να γίνει ένα βήμα με τις εκλογές του Νοεμβρίου;
Θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Η πρωτοβουλία η δικιά μας για το Βήμα Διαλόγου συμπίπτει χρονικά με τις εκλογές. Δεν είμαστε εκλογικός μηχανισμός, δεν θέλαμε να πιστωθούμε υπέρ μιας άλλης υποψηφιότητας, δεν είναι εκλογικός ο στόχος μας, υπερβαίνει αυτά τα ζητήματα. Βέβαια, σε κάθε περίπτωση, θα κληθούμε να πάρουμε μία θέση, και θα μπορούσε να γίνει αυτό, και θα ήταν ευκταίο να υπάρξουν συμφωνίες ή και διαφωνίες. Αλλά τα πράγματα είναι ίσως πλέον περίπου δεδομένα, οπότε το να γινότανε η κίνησή μας άλλη μια ομάδα στήριξης θα ακύρωνε τις προθέσεις μας. Είμαι πολύ ευτυχής που βρίσκω παλιούς μου συντρόφους ή συντρόφους της άλλης πλευράς και μπορώ και συζητάω μαζί τους.
* Πιστεύετε ότι το διάβημα μιας ενωτικής παρέμβασης της αριστεράς σ' αυτές τις εκλογές θα μπορούσε να βρει ανταπόκριση;
Θεωρητικά θα μπορούσε. Αλλά θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Σήμερα το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς είναι στο ΚΚΕ. Το ΚΚΕ παίρνει πρωτοβουλίες που έχουν σχέση και με τη δύναμή του και με τη δυνατότητά του να περνάει τις απόψεις του στην κοινωνία αλλά και με τη δικαίωσή του σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις. Δικαιώνεται, κατά τη γνώμη μου, στην ανάλυσή του για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την ΟΝΕ, για το Μνημόνιο. Κι άλλες δυνάμεις της αριστεράς δικαιώνονται βέβαια, αλλά, μια και λέμε ότι ο κύριος όγκος της αριστεράς σήμερα είναι το ΚΚΕ, είναι δύσκολο να προχωρήσει σε μια ενότητα όλη η υπόλοιπη αριστερά αφήνοντας απ' έξω το ΚΚΕ.
* Μα το ΚΚΕ μένει απ' έξω.
Είναι ένα ζήτημα, το οποίο οφείλουν όποιοι έχουν τις πρωτοβουλίες για την ενότητα να το αναδείξουν. Κι όχι να εγκαλέσουν το ΚΚΕ, αλλά να συνεχίσουν με την πρόταση προτεταμένη διαρκώς.
* Βέβαια η αριστερά δεν περιορίζεται μόνο στα όρια του 10% ή 12%. Είναι δυνατόν οποιοσδήποτε πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς να περιχαρακώνεται και να μη λαμβάνει υπόψη του την ευρύτερη κοινωνική αριστερά;
Πίστευα και πιστεύω ότι ορισμένα ζητήματα τακτικής πρέπει να αναθεωρηθούν, ορισμένα ζητήματα που αφορούν τις συμμαχίες και τον διάλογο πρέπει να ξανατεθούν. Δεν είναι δυνατόν σήμερα να υπάρχουν λογικές αποκλεισμών λόγω διαφοροποιήσεων. Όταν έχεις ένα Μνημόνιο, μια οικονομική βαρβαρότητα η οποία επελαύνει, όταν έχεις τέτοια περιρρέουσα πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση, δεν μπορείς να προβάλλεις μόνο την καθαρότητα των θέσεών σου.
* Καλό είναι λοιπόν να λέμε ότι δικαιώνεται το ΚΚΕ, αλλά, αν είναι το μοναδικό κόμμα στον κόσμο που λέει αυτά τα πράγματα, τι είδους δικαίωση είναι αυτή; Δεν ήταν αυτή η κουλτούρα του ΕΑΜ, είναι άλλη κουλτούρα.
Ήρθε η ώρα να ξαναδούμε τις λογικές αυτές
* Ακόμα και το ΚΚΕ με τη σημερινή του εκδοχή, μετά τη διάσπαση του '91, φάνηκε ότι όπου υπήρξαν συγκυρίες και πρόσωπα μπόρεσε να κάνει πολιτικές ανοιγμάτων, όπως για παράδειγμα η πολιτική του μακαρίτη του Αυδή στην Αθήνα. Είχαμε επίσης στην Αθήνα την “Ανοιχτή πόλη”, που με τον Τσίπρα επικεφαλής πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό που πέτυχε ποτέ παράταξη της αριστεράς στην Αθήνα. Είναι μια παρακαταθήκη αυτά τα δυο πειράματα για την πόλη;
Ναι είναι. Λείπουν ευπατρίδηδες σαν τον Αυδή στην αριστερά. Θα ήμουν βέβαια ο τελευταίος που θα μηδένιζε τον ρόλο και της “Ανοιχτής πόλης” και της παράταξης του ΚΚΕ στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Ειδικότερα, όμως η υπόθεση με τα σχέδια του Βωβού στον Βοτανικό απέδειξε ότι κάποια πράγματα όταν προκύπτουν από τη βάση είναι ριζωμένα. Υπάρχουν κινήσεις πολιτών που έχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους. Αυτό δείχνει ότι η αριστερά μπορεί όχι απλώς να κάνει μια δημιουργική αντιπολίτευση, αλλά να προτείνει έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης των δήμων, έναν άλλον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς των δημοτικών αρχόντων με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη.
* Τώρα έχουμε τον “Καλλικράτη” και το Μνημόνιο.
Με τον “Καλλικράτη” τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Το κράτος επιδιώκει να μετατρέψει τους δήμους στο μακρύ του χέρι και να ακυρώσει οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης μπορεί να προκύψει από τις τοπικές κοινωνίες. Ο κόσμος, όμως θέλει να βάλει τους όρους στη ζωή του. Επομένως τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει αυτές τις πρωτοβουλίες και την ανάγκη συσπείρωσης γύρω από ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε το περιβάλλον στο οποίο κινείται η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όταν έχεις ένα Μνημόνιο πάνω από το κεφάλι σου, δεν μπορείς να κατέβεις σφυρίζοντας αδιάφορα και λέγοντας πάμε να φτιάξουμε πάρκα και πλατείες. Όταν έχεις αυτήν τη βαρβαρότητα πάνω από το κεφάλι σου, δεν μπορεί, να λες ότι το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι η υποψηφιότητα ενός ανθρώπου με αυστηρά αυτοδιοικητικά κριτήρια.
* Συμφωνείτε με την άποψη ότι τον επόμενο χειμώνα το πολιτικό σύστημα δεν θα είναι το ίδιο με το σημερινό;
Διαφαίνονται τέτοιες κινήσεις ήδη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πολιτική σκακιέρα εμφανίζονται καινούργιοι παίχτες ούτε ότι ο επιχειρηματικός κόσμος μπαίνει με θρασύτατο τρόπο στην πολιτική με δηλώσεις και στάσεις αποκαλυπτικές των προθέσεων. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να παραμείνει το ίδιο. Και ανεξάρτητα από την πολιτική κρίση και το Μνημόνιο, δεν θα μπορούσε να μείνει το ίδιο. Είναι ένα φθαρμένο σύστημα το οποίο έχει καταρρεύσει τόσο πολύ στη συνείδηση του κόσμου, που η αλλαγή του είναι θέμα χρόνου. Βοηθουσών και των εξελίξεων αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η πτώση έρχεται. Ήδη βλέπουμε αποσκιρτήσεις στο κυβερνών κόμμα, βλέπουμε στη Ν.Δ. διαφοροποιήσεις, διαγραφές, κόμματα, βλέπουμε τους επιχειρηματίες. Δεν είναι δυνατόν παρά να επιχειρηθεί η σωτηρία του συστήματος από ένα διαφορετικό πρόσωπο, το οποίο όμως στην ουσία θα είναι το ίδιο αλλά θα διαφέρει όσον αφορά τις υπάρχουσες μέχρι σήμερα ταμπέλες και πρακτικές. Κι εδώ είναι άλλη μια ευθύνη αλλά και πρόκληση για την αριστερά να αποκαλύψει αυτές τις κινήσεις αλλά και να δείξει δρόμους υπέρβασης όχι μόνο του υπάρχοντος μοντέλου, αλλά κι αυτού που έρχεται να το αντικαταστήσει κι ενδεχομένως είναι πιο βάρβαρο. Άλλος ένας λόγος δηλαδή που η αριστερά πρέπει να σκεφτεί και να αναλάβει πρωτοβουλίες χωρίς να βουλιάζει στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της.
“Μα βέβαια, βυθιζόμαστε κυρία”
* Πριν από 22 χρόνια τραγουδούσατε “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον”. Σήμερα;
Σήμερα το δυστύχημα είναι ότι αυτό το τραγούδι το τραγουδάει και η κόρη μου που είναι 11 χρόνων. Και λέω δυστύχημα γιατί αυτό το τραγούδι θα ήθελα να το καταργήσουν οι καιροί, να το καταργήσουν οι συνθήκες. Δυστυχώς εξακολουθεί να είναι επίκαιρο. Αυτό το διάστημα που ζούμε, πέρα από τη στάση μας που πρέπει να είναι καθαρά πολιτική, πρέπει και η τέχνη μας να ακολουθεί αυτόν τον δρόμο. Το να γράφεις ροζ τραγούδια στις μέρες μας δεν λέει τίποτα. Τούτες τις μέρες τελείωσα τη μελοποίηση 12 ποιημάτων του Σκαρίμπα. Ο Σκαρίμπας δεν θεωρείται πολιτικός ποιητής. 85 ποιήματα έχει γράψει όλα κι όλα, μνημεία σουρεαλισμού. Η ποίησή του, ο ανατρεπτικός του λόγος έχουν τέτοια δύναμη, που πιστεύω ότι τέτοιες καταθέσεις είναι απαραίτητες στις μέρες μας. Βέβαια με ένα τραγούδι μπορείς να ξεσηκώσεις τον κόσμο, να τον κατεβάσεις στον δρόμο. Αλλά ο κόσμος δεν έχει μόνο αυτό ανάγκη από την τέχνη. Η ποίηση είναι πάντα ένα πολύ ωραίο αποκούμπι. Σήμερα το να κάνεις ποίηση και να φέρεις ξανά στο προσκήνιο έναν ποιητή σαν τον Σκαρίμπα είναι επαναστατική πράξη. Μας το δίδαξαν αυτό ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης σε δύσκολες στιγμές.
* Γιατί Σκαρίμπα;
Γιατί νομίζω ότι έχω τον ίδιο πυροβολισμό στον εγκέφαλο που είχε κι εκείνος. Τον αγάπησα πάρα πολύ και είπα ότι θα επιστρέψω όταν ωριμάσω. Νομίζω ότι τώρα στα 55 χρόνια μου δικαιούμαι να μελοποιήσω ποίηση.
*Βρίσκετε κάτι επίκαιρο στον Σκαρίμπα;
Θα σας πω έναν ωραίο στίχο του. Αναφερόμενος σε μια κυρία που βρισκόταν στον Τιτανικό, επίκαιρο μια και προσφάτως η Ελλάδα παρομοιάστηκε με τον Τιτανικό, της λέει: “Μα εκεί που ενώ το πλοίο πλέει ή δεν πλέει / τον πλοίαρχο κρατεί αχνή και κρύα / γρίκισα σαν κάποιο τίναγμα, του λέει / μα βέβαια, βυθιζόμεθα κυρία”. Αν αυτό σήμερα δεν λέει κάτι, ελάτε να συζητήσουμε άλλα πράγματα. Αυτά που μας δίδαξαν οι δάσκαλοί μας είναι πολύ σοβαρές παρακαταθήκες. Η πραγματική τέχνη μπορεί να εμπνεύσει πλάι και στο τραγούδι, το οποίο έχει έναν σαφή κοινωνικό προβληματισμό.
* Ποιοι είναι οι δάσκαλοί σας;
"Ο Μίκης και ο Μάνος. Και όχι μόνον αυτοί. Ό,τι προûπήρξε της γενιάς μου, έχει συντελέσει στην αισθητική και τη δημιουργία μου. Οι μεγαλύτερες επιρροές μου, όσο κι αν με επηρέασε η ευρωπαϊκή και αμερικανική μουσική σκηνή, είναι το δημοτικό τραγούδι και το λαϊκό. Εκεί ήρθαν και κούμπωσαν και τα κλασικά ακούσματα λόγω των σπουδών μου και τα έντεχνα τραγούδια στη δεκαετία του '70 όπου ανδρώθηκα".
* Μίκης και Μάνος δεν ακούγονται στα ΜΜΕ.
Είναι πρώτα να γελάς και μετά να αναρωτιέσαι πώς διαμορφώνεται πλέον το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό τοπίο στη χώρα μας. Ακόμα και σε σταθμούς που θα περίμενες κάτι διαφορετικό, κυριαρχεί το play list. Αυτό το play list κάποιος πρέπει να το προγραμματίσει, να το ετοιμάσει. Όταν οι προγραμματιστές αυτής της βάσης δεδομένων είναι παιδιά που έχουν ελάχιστη σχέση με τη μουσική και με την ιστορία της μουσικής στην Ελλάδα, ή έχοντας άλλα ακούσματα ή έχοντας άλλες εντολές από τα αφεντικά τους είναι λογικό να απουσιάζει και ο Μίκης και ο Μάνος, ο Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης, ο Παπαϊωάννου.
* Η δισκογραφική βιομηχανία πνέει τα λοίσθια. Μπορούμε να μιλήσουμε για ελπιδοφόρα προοπτική στο τραγούδι;
Από μία έννοια, ναι, διότι ο κόσμος δεν θα πάψει ποτέ να έχει την ανάγκη να τραγουδήσει. Ούτε οι δημιουργοί θα πάψουν να εκφράζονται. Ο τρόπος δημοσιοποίησης της εργασίας των καλλιτεχνών θα αλλάξει, μπορεί να αλλάξει βίαια ή σταδιακά αλλά θα αλλάξει. Το στοίχημα δεν έχει κερδηθεί ακόμα. Το διαδίκτυο είναι ένας τρόπος, οι συναυλίες είναι ένας καλά δοκιμασμένος τρόπος στις προηγούμενες δεκαετίες. Παλιά δεν διανοούνταν οι καλλιτέχνες να “χτυπήσουν” δίσκο πριν δοκιμάσουν τα τραγούδια τους στο πάλκο. Βέβαια οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Όμως βλέπουμε και τώρα ελπιδοφόρα μηνύματα. Βλέπουμε καλλιτέχνες που αγνοούνται από το δισκογραφικό ή το σύστημα των ΜΜΕ να έχουν το δικό τους φανατικό κοινό.
* Εσείς φύγατε νωρίς από τη βιομηχανία του ακροάματος.
Δυστυχώς επιβεβαιώθηκα όταν έλεγα στα στελέχη της εταιρείας, απ' την οποία αποχώρησα, ότι σπρώχνουν τον κόσμο στην πειρατεία, ότι δολοφονούν τη δισκογραφία με τον χειρότερο τρόπο. Μ' αυτήν τη λογική όμως χτυπήθηκε το ελληνικό τραγούδι. Οι μεγάλες πολυεθνικές είναι πλέον απρόθυμες να εκδώσουν νέες ελληνικές παραγωγές υπέρ της διανομής ξένων προϊόντων που έρχονται στην Ελλάδα. Έχουμε πια φτάσει στο σημείο ακόμα και ανεξάρτητες εταιρείες, οι οποίες πίστευα ότι μπορούσαν να συμβάλουν στην εκτόνωση της κρίσης, να επιβάλλουν αποικιοκρατικούς όρους. Αναγκάζουν ειδικά τους νέους δημιουργούς να τους δώσουν έτοιμη τη δουλειά τους, πληρωμένη από τους ίδιους, και απλώς εκείνοι να την εκδώσουν. Αυτά είναι τα νέα ήθη στη δισκογραφία και οι νέοι πρέπει να βρουν τρόπους να αντισταθούν. Εγώ, για παράδειγμα, τον Σκαρίμπα θα τον εκδόσω στη “Νεφέλη”, σε έναν ιστορικό εκδοτικό οίκο βιβλίων. Θα είναι μια έκδοση με το βιβλίο σε επιμέλεια της Κατερίνας Κωστίου, με ενσωματωμένο το cd. Ο δίσκος μου, δηλαδή, θα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 18, 2010 4:34 pm
Θέμα δημοσίευσης:
"Ομως, υπολείπεται σε δύναμη και οργάνωση ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας που θα δρομολογήσει αυτήν την εξέλιξη"
Αυτή πάνω κάτω την απάντηση μού έδωσε και ένας φίλος και γείτονας, οργανωμένος δεκαετίες στο ΚΚΕ, όταν τον ρώτησα, προσποιούμενος τον αφελή κι ενώ ξέρω τον πραγματικό λόγο, γιατί το ΚΚΕ καλεί σε επικίνδυνες για την Εξουσία συγκεντρώσεις για βρούβες στου Φιλοπάππου.
απελάτης
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 18, 2010 1:42 pm
Θέμα δημοσίευσης: ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;
ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;
Όχι, ούτε η αυτοαποκαλούμενη άκρα αριστερά, ούτε κάποιο άλλο ρεύμα της ελληνικής αριστεράς κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει, στο ελάχιστο, την οργή που προκαλούν στον ελληνικό λαό τα εξοντωτικά μέτρα της κυβέρνησης αλλά και η αντισυνταγματική παρέμβαση της «τρόικα» στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.
Όχι μόνο τώρα αλλά εδώ και χρόνια η Αριστερά είχε μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης. Όμως, αντί γι’ ανάπτυξη είδε την επιρροή της να συρρικνώνεται. Παρμένη συνολικά, στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις έχει χάσει κοντά το 1/3 της εκλογικής της βάσης.
Που οφείλεται αυτή η υποχώρηση της Αριστεράς στις ευνοϊκότερες γ’ αυτήν συνθήκες, από την εποχή της φασιστικής κατοχής; Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι κινούμενοι στον χώρο της Αριστεράς υποστηρίζουν ότι δεν είναι πειστική επειδή το πρόγραμμα της δεν είναι για το παρόν αλλά για το αόριστο μέλλον, για την οικοδόμηση σοσιαλιστικής κοινωνίας, μετά την ανατροπή του καπιταλισμού.
Κατά τον
Γεράσιμο Μοσχονά
, καθηγητή Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο:
«Οταν δεν έχεις προτάσεις για το άμεσο ή το κοντινό μέλλον και έχεις μόνο για το μακρινό για την ανατροπή του καπιταλισμού, τότε δεν είσαι πειστικός στην κοινωνία.»
Περίπου στο ίδιο μήκος κύματος ο
Χριστόφορος Βερναρδάκης
, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης παρατηρεί ότι η Αριστερά είναι διαιρεμένη σε τέσσερα τουλάχιστον κόμματα
«και δεν διαθέτει ή δεν διατυπώνει πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας υπέρ των λαϊκών τάξεων και των κοινωνικών διεκδικήσεων.»
Έχουν δίκιο οι κ.κ. καθηγητές. Η Αριστερά δεν διαθέτει πρόγραμμα εξουσίας, υπέρ των λαϊκών τάξεων. Γιατί όμως;
Η Αριστερά δεν έχει πρόγραμμα εξουσίας γιατί απλούστατα δεν σκοπεύει να καταλάβει την εξουσία. Άλλωστε την είχε στα χέρια της το 1944 και με εντολή του Στάλιν την παρέδωσε στους αντίπαλους, σε ασημένιο πιάτο. Η ελληνική Αριστερά σήμερα είναι ένα κίνημα διαμαρτυρίας που ζητάει απ’ το καπιταλιστικό κράτος να λύσει τα προβλήματα υπέρ των λαϊκών τάξεων. Και η μόνη σχέση που δέχεται να έχει με την εξουσία είναι η συμμετοχή σε καπιταλιστικές κυβερνήσεις, κάθε φορά που δρομολογείται κάποια μεγάλη προδοσία των λαϊκών συμφερόντων.
Για να δικαιολογεί την ύπαρξη της χρησιμοποιεί δύο τύπους υποκατάστατων του «προγράμματος εξουσίας υπέρ των λαϊκών τάξεων». Ο ένας περιορίζεται στον συνδικαλισμό των απλών οικονομικών διεκδικήσεων, που σε συνθήκες μαζικής ανεργίας δεν έχουν νόημα. Και ο άλλος συνίσταται στην σεχταριστική προβολή προγραμματικών λύσεων, που προς το παρόν έχουν αξία μόνο για την προπαγάνδα και δεν μπορούν να μεταφραστούν σε συνθήματα για δράση, διότι για να εφαρμοστούν πρέπει να προηγηθεί μια νικηφόρα προλεταριακή επανάσταση.
Αυτό είναι το κύριο σεχταριστικό και ταυτόχρονα οπορτουνιστικό τέχνασμα του ΚΚΕ, και όχι μόνο. Το ΚΚΕ χρόνια τώρα πουλάει αριστερό προφίλ εμφανιζόμενο ως το μόνο κόμμα της Βουλής που ζητάει αποχώρηση της Ελλάδας απ’ την Ε.Ε.. Φυσικά δεν έχει κάνει ποτέ κάτι πρακτικό υπέρ της αποχώρησης. Μόνο κούφια λόγια. Τώρα που η ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας επιβάλει την αποχώρηση απ’ την Ε.Ε. και απ’ την ζώνη του Ευρώ, έχει καταπιεί την γλώσσα του. Υποχρεώθηκε γι’ αυτό να βρει κάτι άλλο, κάτι φανταχτερό, για να ξεγελάσει τα μέλη και τους οπαδούς του, ότι τάχα έχει κάποιο πρόγραμμα εξόδου απ’ την κρίση.
Παρουσίασε λοιπόν την:
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ. Λαϊκή συμμαχία για οργάνωση της κοινωνίας χωρίς καπιταλιστές
Τι είναι αυτή η συμμαχία; Είναι διάσπαση στο όνομα της ενότητας. Το γνωστό διασπαστικό παραμύθι της
«μετωπικής κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας από τα κάτω.»!!!
Δηλαδή χωρίς να υπάρξει συμφωνία με τις ηγεσίες άλλων κομμάτων και οργανώσεων. Όχι με τις ηγεσίες. Μέτωπο μόνο από τα κάτω! Στέλνουν τελεσίγραφο στα μέλη και τους οπαδούς των άλλων κομμάτων και οργανώσεων, να γράψουν στα παλιά τους παπούτσια τις ηγεσίες και τα κόμματα τους και να προσχωρήσουν άνευ όρων στο ΚΚΕ! Τόσο απλά!
Έτσι κάνουν τις «λαϊκές συμμαχίες» τους οι βολεμένοι ψευτοκομμουνιστές του Περισσού!
Ως πλατφόρμα της δήθεν «συμμαχίας» προτείνεται ένα πρόγραμμα σχεδιασμένης οικονομίας, που προûποθέτει μια νικηφόρα επανάσταση και μια δικτατορία όχι προλεταριακή αλλά σταλινική, αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης. Δεν θα σχολιάσουμε αυτό το πρόγραμμα, που έτσι κι αλλιώς το έχουν μόνο για κορνίζα, όπως μας το λένε και οι ίδιοι οι συντάκτες του. Ιδού:
«Υπάρχουν ήδη σήμερα οι αντικειμενικές προûποθέσεις για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, που έχει βασικό χαρακτηριστικό της την απόφαση του λαού να μετατρέψει την ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε κοινωνική - λαϊκή. Ομως, υπολείπεται σε δύναμη και οργάνωση ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας που θα δρομολογήσει αυτήν την εξέλιξη, στην κατάλληλη στιγμή, όταν το αστικό πολιτικό σύστημα θα έχει υποστεί τέτοια και τόσα πλήγματα που δε θα μπορεί να κυριαρχεί, να εξουσιάζει όπως σήμερα.»
Αν δεν πιστεύεται στα μάτια σας, διαβάστε και τον «Ριζοσπάστη»:
ttp://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5664739
Έτοιμη είναι η Παπαρήγα να αρπάξει την εξουσία. Με τα δόντια την κρατάνε οι δικοί της, γιατί δεν είναι ακόμα ώριμος
«ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας»
!!! Υπομονή! Πρέπει να περιμένουμε να
«υποστεί το αστικό πολιτικό σύστημα τέτοια και τόσα πλήγματα που δε θα μπορεί να κυριαρχεί, να εξουσιάζει όπως σήμερα.»
Το θηρίο θα ψοφήσει μόνο του. Μέχρι τότε θα κάνουμε μέτωπο απ’ τα κάτω, και θα κρατιόμαστε κάποια χιλιόμετρα μακριά απ’ τη Βουλή…
Πόσο Αριστερά μπορεί να θεωρηθεί το ΚΚΕ; Και τι λόγω ύπαρξης έχει μια τέτοια Αριστερά στην φοβερή συγκυρία που βιώνουμε;
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας