patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="Βαγγέλης Πολίτης"]Με το παρόν κείμενο δε στοχεύω σε επίδειξη γνώσεων. Εάν κάποιος έχει ενστάσεις, θετικές ή αρνητικές, ή ακόμα και κριτική, επίσης θετική ή αρνητικά, μπορεί να την κάνει. Επίσης, σημαντικό είναι όποιος έχει περισσότερες γνώσεις και γενικά άποψη επί του θέματος, να την εκφράσει. Έχει σημασία αυτό. Κείμενο ανοιχτό σε συνδιαμόρφωση, δηλαδή! :shock:[/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Βαγγέλης Πολίτης
Δημοσιεύθηκε: Τρι Σεπ 27, 2011 1:08 am
Θέμα δημοσίευσης:
Με το παρόν κείμενο δε στοχεύω σε επίδειξη γνώσεων. Εάν κάποιος έχει ενστάσεις, θετικές ή αρνητικές, ή ακόμα και κριτική, επίσης θετική ή αρνητικά, μπορεί να την κάνει. Επίσης, σημαντικό είναι όποιος έχει περισσότερες γνώσεις και γενικά άποψη επί του θέματος, να την εκφράσει. Έχει σημασία αυτό.
Κείμενο ανοιχτό σε συνδιαμόρφωση, δηλαδή!
Βαγγέλης Πολίτης
Δημοσιεύθηκε: Τρι Σεπ 27, 2011 1:06 am
Θέμα δημοσίευσης: Τι είναι η Ακροδεξιά
Είχαμε αναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις πως κάποια στιγμή, εφόσον συγκεντρωθεί το απαραίτητο υλικό κι οι κριτικαρισμένες πηγές, θα γραφτεί ένα άρθρο για την ακροδεξιά στην Ευρώπη αλλά και γενικότερα.
Με αυτό το άρθρο, δεν στοχεύουμε να παρουσιάσουμε σκόρπιες γνώσεις, ούτε να κρίνουμε κανέναν μέσω της ιστορίας του. Διαφωνούμε κάθετα με την ακροδεξιά και μαχόμαστε εναντίον της αλλά χρησιμοποιώντας τις εκάστοτε πολιτικές θέσεις της κι όχι το ιστορικό του όρου. Επιδιώκουμε να παρουσιάσουμε όσο πιο κατανοητά κι απλά γίνεται, στον κόσμο, το τι είναι και πώς προέκυψε η ακροδεξιά, ποιοι είναι σήμερα οι κύριοι ιδεολογικοί της πυρήνες και πού οδεύει. Θεωρούμε την ακροδεξιά απειλή, όχι περισσότερο από τις άλλες απειλές για τον εργαζόμενο λαό αλλά ούτε και λιγότερο. Η ενημέρωση του κόσμου είναι το παν γύρω από αυτά τα θέματα, ιδιαίτερα τώρα, που μετά τις επιτυχίες του κινήματος των Αγανακτισμένων Ελλήνων Πολιτών, η ακροδεξιά αναθεώρησε τη στάση της απέναντί τους, προσπαθώντας να καπηλευθεί το πατριωτικό του κόσμου αλλά και την -πολλές φορές- ημιμάθεια ή και αμάθειά του.
Α. Η προέλευση της ακροδεξιάς
Στα 1789 έχουμε ένα κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονός για την ανθρωπότητα. Την Γαλλική Επανάσταση. Την εξέγερση του λαού απέναντι στη φεουδαρχία, τη θεοκρατία και τη μοναρχία. Η επανάσταση έγινε από και για τον λαό, όμως, η πρωτοπορία της ήταν παράταξη των Ιακωβίνων, ένας πολιτικός σύνδεσμος αποτελούμενος από διαφωτιστές, διαφωτισμένους κι απλούς ανθρώπους έτοιμους να δώσουν τα πάντα για την κοινωνική χειραφέτηση κι απελευθέρωση. Από νωρίς έγινε εμφανές ότι μέσα στην παράταξη αυτή υπήρχαν διαφορετικές αντιλήψεις, ανάλογα με τα συμφέροντα της κάθε τάξης. Άλλη αντίληψη είχαν για την οικονομική ανάπτυξη και την κατανομή του πλούτου οι έμποροι, άλλη οι αγρότες, άλλη οι πιο ευκατάστατοι, άλλη οι πιο φτωχοί. Μέσα από τους Ιακωβίνους, ξεπήδησαν οι έννοιες της αριστεράς και της δεξιάς, με τη σύγχρονη σημασία τους. Μετά την επικράτηση της επανάστασης, εμφανίστηκε η ανάγκη για την επιλογή ενός μοντέλου. Μοντέλου διακυβέρνησης, οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού. Το σύστημα αυτό ήταν το γνωστό μας σήμερα καπιταλιστικό. Κι η Γαλλική Επανάσταση έμεινε στην ιστορία ως μία αστική, δημοκρατική επανάσταση.
Η ακροδεξιά αναδύθηκε από την ομάδα των ευγενών ή αρχόντων ή προυχόντων της Γαλλίας η οποία χαρακτηριζόταν από μια οικονομική και κοινωνική αποτυχία, εξέφραζε την αντίθεσή της στην Γαλλική Επανάσταση και θεωρούσε αξίες της την τιμή, το αίμα, την καταγωγή, τη θρησκεία, τον καθωσπρεπισμό και γενικότερα τις συντηρητικές αυτές αξίες. Καταδίκαζε το ελεύθερο εμπόριο, την ελευθερία των ιδεών, την ταξική διαμάχη, το Διαφωτισμό. Από την άλλη ωστόσο, η αποτυχία της σε κοινωνικό επίπεδο, το γεγονός δηλαδή ότι αποτελούνταν ως επί το πλείστον από αποτυχημένους ευγενείς δεν της επέτρεψε να κάνει ουσιαστικές συμμαχίες ή να έχει ισχυρή φωνή στο λαό. Τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, όπου η αντεπανάσταση επικράτησε.
Β. Η πτώση της άκρας δεξιάς
Με την ήττα του Ναπολέοντα και την καθιέρωση μιας αστικής ελίτ στην κυβέρνηση της Γαλλίας, οι ιδέες της άκρας δεξιάς άρχισαν να φθίνουν. Η φωνή της τασσόταν ενάντια στον εκσυγχρονισμό. Ενάντια στο κεφάλαιο. Αλλά όχι από την λαϊκή σκοπιά. Αναζητούσε την επανίδρυση της φεουδαρχίας. Οι όροι "σκοταδισμός" κι "οπισθοδρομικότητα" ανάγονται σε αυτή την εποχή, γι αυτό ακριβώς το φαινόμενο. Με το πέρασμα των δεκαετιών, το καπιταλιστικό σύστημα καθιερώθηκε σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, πλην ελαχίστων περιπτώσεων στις Κεντρικές Αυτοκρατορίες, τη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε αυτές, οι ιδέες της ακροδεξιάς επιζούσαν ακόμη, άσχετα από τον ποιον εκφράζονταν. Πολλές διάσημες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού ή πολιτικού χώρου έφεραν ορισμένες απόψεις του χώρου αυτού, όπως π.χ. ο Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Γ. Η ακροδεξιά τον 20ο αιώνα
Η ακροδεξιά δέχεται ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα με την ήττα των δυνάμεων της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και με την Ρωσική Επανάσταση του 1917. Στην πρώτη περίπτωση, οι δυνάμεις του κεφαλαίου, είτε εκφράζονταν με κάποια συντηρητική μορφή, είτε με σοσιαλδημοκρατική/κοινωνική επικράτησαν των παλιών φεουδαρχικών καθεστώτων. Στη δεύτερη περίπτωση, το τυρρανικό κι αυταρχικό τσαρικό καθεστώς συνετρίβη από την εξέγερση του προλεταριάτου της Ρωσίας κι οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία, δημιουργώντας το πρώτο εργατικό κράτος στην παγκόσμια ιστορία. Την ΕΣΣΔ.
Η κρίση του καπιταλισμού, τα χρέη, η ανεργία, οι θάνατοι, οι ασθένειες, οι εξεγέρσεις κι οι κοινωνικές αναταραχές σε όλο τον κόσμο οδήγησαν σε έναν βαθμιαίο διαχωρισμό της κοινωνίας σε εξτρεμιστικά τμήματα. Ένα αριστερό, που εκφράστηκε με τα διάφορα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα που ευαγγελίζονταν εξέγερση κι ένα καλύτερο αύριο για όλους τους ανθρώπους. Κι ένα δεξιό, που εκφράστηκε με διάφορες δυνάμεις του κεφαλαίου κι εκμεταλλεύτηκε το φόβο του κόσμου απέναντι στην κρίση, το μίσος για τον καπιταλισμό και την προπαγάνδα εις βάρος της αριστεράς και των κομμουνιστικών ιδεών και το παρέσυρε στο μυστικισμό, τον εθνικό δογματισμό και φανατισμό και την συντήρηση. Η ήττα της κομμουνιστικής εξέγερσης στη Γερμανία κι η αδυναμία επίτευξής της ή επιτυχίας παρόμοιων επαναστάσεων σε άλλα μέρη, οδήγησαν στην ιδεολογική μεσοπολεμική κρίση, την οποία εκμεταλλεύτηκαν χαρισματικές πλην διαβολικές προσωπικότητες και καταλήξαμε στον εθνικοσοσιαλισμό, τον φασισμό και τη δικτατορία. Στη Γερμανία, την εξουσία συγκεντρώνει σταδιακά το Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κίνημα κι ο Χίτλερ, το οποίο πίσω από τις λέξεις Έθνος, Σοσιαλισμός, Γερμανία, Εργάτης, Επανάσταση, Πατρίδα, Σωτηρία, Αίμα κλπ κατάφερε σε ένα διάστημα μιας 15ετίας να εισβάλει στα συνδικάτα, να διαβρώσει τους εργάτες και να πλασάρει τα ιδανικά της Άριας Φυλής, που δεν ήταν άλλη από τους Γερμανούς. Η δημιουργία θέσεων εργασίας κι η ανάδειξη της Γερμανίας σε μεγάλη δύναμη κυριολεκτικά από το μηδέν, είχε επίδραση στον απλό εργάτη ή αγρότη, άσχετα αν τα δικά του συμφέροντα καταπατούνταν. Στην Ιταλία, την εξουσία καταλαμβάνει το Φασιστικό Κόμμα με ηγέτη τον Μουσολίνι και μέλη τους Μελανοχίτωνες. Η εφαρμογή του κορπορατιστικού φασιστικού μοντέλου των συντεχνιών, είχε αποτελέσματα. Δεν έπαψε όμως να είναι μια φασιστική, ρατσιστική δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στους εργαζόμενους, αποτρέποντας το όνειρο για μια καλύτερη κοινωνία. Στην Ισπανία, ο Φράνκο κατέλαβε την εξουσία πραξικοπηματικά από την αριστερά και ξεκίνησε τον εμφύλιο. Ο φανατισμός με τον οποίο πολεμούσαν οι υποστηριχτές του φαίνεται στο σύνθημά του "Ζήτω ο θάνατος!", "Φράνκο κι Ισπανία!" και στο διαβόητο "Φράνκο ή τίποτα!". Η ακροδεξιά σε συνεργασία με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές, αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα. Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, εκατομμύρια νεκροί, μια Ευρώπη κατεστραμμένη, τα εκλεκτά κομμάτια της νεολαίας, της εργατιάς και της αγροτιάς θαμμένα στα νεκροταφεία των πόλεων και των χωριών. Το κεφάλαιο έτσι ξεπέρασε την κρίση του. Με θάνατο. Συνοπτικά, οι ιδέες της ακροδεξιάς εκείνη την εποχή ήταν: αντισημιτισμός, αντικομμουνισμός, εθνικισμός, ρατσισμός και φαινομενικός αντικαπιταλισμός.
Δ. Η ακροδεξιά από το 1945 ως σήμερα
Η παράδοση της Ιαπωνίας και της Ιταλίας κι η αυτοκτονία του Χίτλερ και των παρ' αυτού προσώπων σηματοδοτούν το τέλος εποχής για την ακροδεξιά. Οι νικητές του πολέμου επέβαλαν τους όρους τους, έγραψαν την ιστορία από τη σκοπιά τους και γύρισαν σελίδα. Πλέον, το "φασισμός ή δημοκρατία" έγινε "καπιταλισμός ή κομμουνισμός". Για την ακρίβεια, δύο φασιστικές πλευρές αντιμάχονταν η μία την άλλη. Το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο από τη μία, με εκπρόσωπο την Αμερική, το ΝΑΤΟ και τη Δύση γενικότερα κι από την άλλη, το εκφυλισμένο αυτό εργατικό κράτος, το σταλινικό έκτρωμα της ΕΣΣΔ και το σύμφωνο της Βαρσοβίας ενίοτε μαζί με τα μικρότερα κράτη επιρροής της ή κι ορισμένα ισλαμικά φονταμενταλιστικά. Αξιοσημείωτο είναι ότι υπήρχαν και τα Ανεξάρτητα κράτη. Οι ιδέες της ακροδεξιάς πέφτουν σε δυσμένεια αυτή την εποχή. Ο κόσμος έχει στραμμένα τα φώτα του στη διαμάχη Σοβιετικών/Βαρσοβικών και Αμερικανών/Νατοϊκών και στα πυρηνικά όπλα. Η ανάπτυξη που παρατηρήθηκε, η αύξηση των εισοδημάτων, η εισχώρηση των τραπεζών και των δανείων στο παιχνίδι, η σχετική ευημερία, οι νέες θέσεις εργασίας, η αύξηση της παραγωγής κι η βελτίωση της τεχνολογίας είχαν μεγάλη επίδραση στον κόσμο. Ο μισός κόσμος ζούσε το όνειρο του καπιταλισμού κι ο άλλος μισός ζούσε το σοσιαλιστικό όνειρο. Δύο όνειρα που μέσα σε 4 δεκαετίες έμελλε να γίνουν εφιάλτες, όπως αναμενόταν επιστημονικά. 1989: κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. 1991: τέλος εποχής για την ΕΣΣΔ, τέλος ψυχρού πολέμου. Η Αμερική όμως δε βγήκε αλώβητη. Γνώρισε την ήττα σε πολλά μέτωπα. Βιετνάμ, Μέση Ανατολή, Λατινική Αμερική. Ο κόσμος μπαίνει σε τροχιά ύφεσης του συστήματος. Τα αποτελέσματα είναι εμφανή γύρω μας. Η ακροδεξιά, όπως πάντα, βρίσκει πάτημα από την παρακμή των δύο πάλαι ποτέ αντιμαχόμενων συστημάτων. Αποτέλεσμα: η αύξησή της σε Αμερική κι Ευρώπη. Τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα που προκάλεσε ή/και επιδίωξε ο καπιταλισμός κι ενίσχυσε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, οδηγούν στην πολυπολιτισμική χοάνη. Οι πολιτισμικές κι εθνικές διαφορές οξύνονται. Το σύστημα πετάει εκτός παιχνιδιού τους ντόπιους εργάτες. Η ακροδεξιά, ανάβοντας φυτίλια, επεμβαίνει με απάντηση το ρατσισμό και την αναβίωση των φασιστικών ιδεωδών. Η αριστερά, παντελώς απούσα, καθυστερημένη κι αργόστροφη, έμμεσα στηρίζει το κεφάλαιο κι απομακρύνει από την αγκαλιά της τους εργάτες. Φωνάζει στους εργάτες για ρατσισμό. Προσπαθεί να αγκαλιάσει τους μετανάστες. Αδυνατεί. Αυτοί είτε προέρχονται από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και βίωσαν τον "κομμουνισμό" που μεγάλο μέρος της αριστεράς ευαγγελίζεται, είτε από τριτοκοσμικές χώρες που αδυνατούν να συλλάβουν την οποιαδήποτε ιδέα, είτε από μουσουλμανικές φονταμενταλιστικές που ξεχωρίζουν για τον αντικομμουνισμό τους. Κι η ακροδεξιά δίνει και παίρνει στην Ευρώπη...
Συμπερασματικά, η ακροδεξιά δεν είναι κάτι καινούριο. Ο φασισμός μπορεί να μεταλλάσσεται ανάλογα με το υποκείμενο το οποίο διεφθείρει κάθε φορά, την εποχή στην οποία δρα, τον τόπο που ελέγχει και τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές καταστάσεις... Ο φασισμός είναι κάτι που το ίδιο το λαϊκό κίνημα θα ξεβράσει κι η αντιμετώπισή του γίνεται μόνο μέσα από παρέμβαση αλλά κυρίως, από τη συνειδητοποίηση του ίδιου του κόσμου ότι αυτοί, οι δήθεν αντισυστημικοί, είναι ουσιαστικά όργανα του συστήματος. Η στάση της αριστεράς ως προς ζητήματα τα οποία θίγει ο φασισμός θα πρέπει να αλλάξει άρδην, να εξορθολογιστεί ούτως ώστε να μη χαρίσει τον κόσμο στην άκρα δεξιά. Φαινόμενα όπως οι παρακρατικές ομάδες antifa κι οι μηδενιστές, θα πρέπει να εκλείψουν, με την ίδια την συμμετοχή της αριστεράς, γιατί το μόνο που προκαλούν είναι αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης, διάσπασή της και παραχώρηση εδάφους δράσης στις φασιστικές ιδεολογίες...
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας