patari.org :: Δημοσίευση απάντησης

Δημοσίευση απάντησης

Όνομα μέλους

Θέμα

Περιεχόμενο

Emoticons





Περισσότερα Emoticons

Χρώμα γραμματοσειράς: Μέγεθος γραμματοσειράς:

Να κλείσουν τα Tags

[quote="vngelis"]Προς Τη Μεγάλη Αμερική;
Διαφαινόμενη ήττα στην Ουκρανία, αλλαγή καθεστώτος στην Ευρώπη-ποιανού το γεωπολιτικό σχέδιο παιχνιδιού θα διαμορφώσει το μέλλον; Η Αμερική ως ηγέτης ενός παγκοσμιοποιημένου κόσμου ή ενός αυτάρκους Αμερικανικού νησιού που είναι έτοιμη να σταθεί μόνη της;
από τον Κέβιν Μπάτσο. Kevin Batcho

Πιθανή μεγάλη Αμερική / αμερικανικό νησί, ένα καταφύγιο από 
τον κόσμο-νησί της Ευρασίας
Στο αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο πρώην προπονητής των San Francisco 49ers, Bill Walsh, είναι γνωστός για το σενάριο των πρώτων 25 παιχνιδιών ενός παιχνιδιού πριν καν ξεκινήσει η δράση. Η στρατηγική του ήταν να παρατηρήσει πώς αντέδρασε η αντίπαλη άμυνα, επιτρέποντάς του να προσαρμόσει το παιχνίδι του για το υπόλοιπο του παιχνιδιού. Με αυτόν τον τρόπο, ο Γουόλς στόχευε να πάρει τον έλεγχο νωρίς, θέτοντας τον τόνο και υπαγορεύοντας τη ροή για το υπόλοιπο του διαγωνισμού.
Ένα παρόμοιο γκάμπιτ φαίνεται να διαμορφώνεται στην Ουκρανία, ενορχηστρωμένο από την κυβέρνηση Μπάιντεν και τους Φιλοπολεμικούς ευρωπαίους συμμάχους της. Με τον εκλεγμένο Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να κάνει μεγαλοπρεπείς ισχυρισμούς ότι θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο εντός 24 ωρών από την ανάληψη των καθηκόντων του, το απερχόμενο "Κόμμα πολέμου" φαίνεται να έχει την πρόθεση να υπονομεύσει την ειρήνη στην Ουκρανία. Το σχέδιό τους φαίνεται να περιλαμβάνει την έναρξη επιθέσεων από την Ουκρανία στα μέσα Ιανουαρίου, δημιουργώντας συνθήκες που θα καθιστούσαν σχεδόν αδύνατη την ταχεία επίλυση και εκθέτοντας την υπερβολική εμπιστοσύνη του Τραμπ ως αφελή. Όπως και τα σενάρια του Γουόλς, οι κλιμακωτές ενέργειες της κυβέρνησης Μπάιντεν φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί για να διαμορφώσουν το πεδίο της μάχης—πολιτικό και στρατιωτικό—πριν ο επόμενος "κουόρτερμπακ" βγει στο γήπεδο.
Με βάση τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης για τα περιγράμματα του σχεδίου Trump-παγώνοντας τη σύγκρουση, τα ευρωπαϊκά στρατεύματα του ΝΑΤΟ σπεύδουν να καταλάβουν σχεδόν το 80% της Ουκρανίας και μια καθυστέρηση δέκα ετών πριν η Ουκρανία εισέλθει στο ΝΑΤΟ—υπάρχει μηδενική πιθανότητα η Ρωσία να διαπραγματευτεί με αυτούς τους όρους. Τα αιτήματα της Ρωσίας είναι ξεκάθαρα από τον Ιούνιο του 2024: η Ουκρανία δεν πρέπει ποτέ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, πρέπει να αποσυρθεί από τις τέσσερις μερικώς κατεχόμενες περιφέρειες, πρέπει να αναγνωρίσει αυτά τα εδάφη ως ρωσικά, πρέπει να αποστρατικοποιηθεί και να αποναζιστικοποιηθεί και η Δύση πρέπει να άρει τις κυρώσεις. Δεδομένου ότι η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο, δεν θα υπάρξουν παραχωρήσεις.
Η αποχωρούσα πολεμική ομάδα προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα από αυτά. Εάν καταφέρουν να επιβάλουν το playbook τους στον Trump, οι επόμενοι έξι μήνες θα μπορούσαν να δουν μια κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, η οποία είναι μόνο προς όφελος της Ρωσίας. Μετά την ήττα της Καμάλα Χάρις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους έχουν αυξήσει σημαντικά τις αποστολές όπλων στην Ουκρανία, ρίχνοντας προηγμένα όπλα μαζί με οικονομικά φυλλάδια.
Ωστόσο, ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει κρίση ανθρώπινου δυναμικού, καθώς οι περισσότεροι από τους καλά εκπαιδευμένους μαχητές που ξεκίνησαν τον πόλεμο είναι είτε νεκροί, ακρωτηριασμένοι ή διανοητικά σπασμένοι. Τα αντικαταστατικά στρατεύματα είναι υποεκπαιδευμένα, χωρίς κίνητρα και εγκαταλείπουν όλο και περισσότερο τις θέσεις τους με τα πρώτα σημάδια ρωσική επίθεση. Ένας Ουκρανός πολεμικός ανταποκριτής αναφέρει ότι μέχρι 1700 από τους 6000 άνδρες της 155ης μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας έχουν εγκαταλείψει τις θέσεις τους.
Ως αποτέλεσμα, ρωσικοί stormtroopers κάνουν ταχεία πρόοδο κατά μήκος ολόκληρης της Νότιας γραμμής επαφής Ντόνετσκ, κερδίζοντας σταθερά έδαφος ενάντια στις εξασθενημένες ουκρανικές άμυνες. Αυτή η πρόοδος έχει θέσει τον στρατηγικά κρίσιμο κόμβο εφοδιαστικής του Ποκρόφσκ υπό αυξανόμενη πίεση, με την πόλη να περικυκλώνεται αργά από Ρωσική δυνάμεις. Το Ποκρόβσκ αντιπροσωπεύει ένα από τα τελευταία μεγάλα οχυρωμένα οχυρά στην περιοχή του Ντονμπάς και η πτώση του θα δημιουργούσε κρίση. Αν η πόλη καταρρεύσει, θα δώσει στις ρωσικές δυνάμεις τον επιχειρησιακό χώρο που απαιτείται για να ξεκινήσουν βαθύτερες εισβολές στην ουκρανική επικράτεια, ανοίγοντας το δρόμο για μια προέλαση με αιχμή δόρατος προς τον ποταμό Ντνιπρό. Μια τέτοια κίνηση θα επέτρεπε στη ρωσική δύναμη να στραφεί βόρεια και να επιτεθεί από πίσω στα τελευταία οχυρά του Βόρειου Ντονέτσκ του οικισμού Κραματόρσκ-Σλοβιανσκ.
Κάθε φορά που ρωσικές δυνάμεις κάνουν σχετικά αδιαμφισβήτητη πρόοδο στο νότο, όπως έχουν τις τελευταίες εβδομάδες, υποδηλώνει ότι η Ουκρανία ανακατανέμει στρατεύματα για να ενισχύσει τις επιχειρήσεις στο βορρά. Και σίγουρα, στις 5 Ιανουαρίου, η Ουκρανία ξεκίνησε μια μέτρια αντεπίθεση σε μια προσπάθεια να χτυπήσει βαθύτερα στην περιοχή Κουρσκ της Ρωσίας.
Από αυτό το γράψιμο φαίνεται ότι η Ουκρανία κατάφερε να καταλάβει κάποια εδάφη επεκτείνοντας το προεξέχον Κουρσκ. Το πιο σημαντικό είναι ότι τα τεθωρακισμένα οχήματα του Κιέβου ήταν εξοπλισμένα με ενισχυμένη προστασία ηλεκτρονικού πολέμου, την οποία οι Ρώσοι σχολιαστές αναφέρουν ότι παρείχε μια αποτελεσματική φούσκα ηλεκτρονικής προστασίας 10-20 μέτρων από τα άφθονα ρωσική FPV (προβολή πρώτου προσώπου) drones. Η Μόσχα ήταν σε θέση να εκτοξεύσει αρκετά προηγμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη με οπτική ίνα, τα οποία είναι ανοσοποιημένα από ηλεκτρονικές παρεμβολές, μαζί με τις πιο παραδοσιακές επιθέσεις πυροβολικού και ελικοπτέρων για να σταματήσει την ουκρανική προέλαση. Το στρατιωτικό Συνοπτικό κανάλι εικάζει ότι ο πραγματικός ουκρανικός στόχος πίσω από την επίθεση ήταν να δοκιμάσει νέο εξοπλισμό ηλεκτρονικού πολέμου και να δει την αντίδραση της Ρωσίας. Παρόμοια με την προ-προγραμματισμένη κλήση του Μπιλ Γουόλς, η Ουκρανία θα μελετήσει τα αποτελέσματα και θα τα χρησιμοποιήσει για να διαμορφώσει μια πολύ μεγαλύτερη επίθεση.
Τις τελευταίες εβδομάδες, υπήρξαν επίμονες ενδείξεις ότι η Ουκρανία συγκεντρώνει στρατεύματα για να εξαπολύσει επιθέσεις μεγάλης κλίμακας στο βορρά στη Ρωσία-με τις περιοχές Μπριάνσκ και Μπέλγκοροντ να είναι πιθανοί στόχοι. Εν τω μεταξύ, στο νότο, οι εντάσεις παραμένουν υψηλές γύρω από τον γιγαντιαίο πυρηνικό σταθμό Zaporizhzhia, έναν ακρογωνιαίο λίθο του ουκρανικού ενεργειακού δικτύου, που βρίσκεται επί του παρόντος υπό ρωσική κυριαρχία.
Μεγάλη Ρωσία
Εάν η Ρωσία αντιταχθεί σθεναρά στο φημολογούμενο ειρηνευτικό σχέδιο που πρότεινε ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ Κιθ Κέλογκ- το οποίο φέρεται να περιλαμβάνει το πάγωμα της σύγκρουσης, τη Δυτική κατοχή της Ουκρανίας που δεν ελέγχεται από τη ρωσική κυβέρνηση και την ενδεχόμενη ένταξη στο ΝΑΤΟ για το Κίεβο- ποιο είναι, λοιπόν, το τελικό τελικό παιχνίδι της Μόσχας στην Ουκρανία;
Από τώρα, οι δηλωμένοι στόχοι της Ρωσίας υποδηλώνουν ότι ο πόλεμος θα μπορούσε θεωρητικά να τελειώσει γρήγορα κάτω από ορισμένες σκληρές συνθήκες. Για παράδειγμα, αν ο Τραμπ, κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, συμφωνούσε σε μια αποχώρηση της Ουκρανίας από τις τέσσερις αμφισβητούμενες περιφέρειες, μια δεσμευτική δέσμευση για την ουδετερότητα της Ουκρανίας, την αποστρατιωτικοποίηση, την αλλαγή καθεστώτος για την αφαίρεση των αριθμών που η Ρωσία χαρακτηρίζει ως "Ναζί", την άρση όλων των κυρώσεων και την απομάκρυνση των αμερικανικών πυραυλικών βάσεων στην Πολωνία και τη Ρουμανία, η Μόσχα θα μπορούσε πράγματι να τερματίσει τη σύγκρουση μέσα σε 24 ώρες. Ωστόσο, τέτοιες σαρωτικές παραχωρήσεις είναι σχεδόν αδιανόητες στο σημερινό πολιτικό κλίμα και δεν υπάρχει κανένα σενάριο στο οποίο ο Τραμπ θα μπορούσε να αποδεχθεί ρεαλιστικά όλους αυτούς τους όρους. Ωστόσο, δεδομένης της δυναμικής των παρατεταμένων συγκρούσεων, οι αναλυτές στο μέλλον μπορεί να ανατρέξουν σε αυτά τα αιτήματα ως σχετικά λογικά—όπως ακριβώς οι συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης, που απορρίφθηκαν την άνοιξη του 2022, φαίνονται τώρα συγκριτικά μετριοπαθείς εκ των υστέρων.
Πώς θα μοιάζει μια μεγάλη Ρωσία στην Ουκρανία.
Για να εξασφαλίσει η Ρωσία μια αποφασιστική νίκη στην Ουκρανία, πρέπει να καταλάβει τέσσερις επιπλέον περιφέρειες: την Οδησσό, το Χάρκοβο, το Ντνιπροπετρόφσκ και το Νικολάεφ. Η απόκτηση του ελέγχου αυτών των περιοχών θα εδραιώσει τη ρωσική κυριαρχία σε ολόκληρη την ουκρανική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, ενισχύοντας σημαντικά την ασφάλεια του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας που σταθμεύει στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας. Πέρα από τα στρατιωτικά πλεονεκτήματα, ένας τέτοιος έλεγχος θα δημιουργούσε επίσης έναν ζωτικό χερσαίο διάδρομο προς την Υπερδνειστερία, τη ρωσική αποσχισμένη δημοκρατία στη Μολδαβία, εδραιώνοντας περαιτέρω τη ρωσική επιρροή σε όλη την περιοχή.
Τους τελευταίους μήνες, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει αυξήσει αισθητά τη χρήση του όρου "Νοβοροσία" (Νέα Ρωσία) για να περιγράψει τα εδάφη που κατέχει σήμερα η Ρωσική Ομοσπονδία στην Ουκρανία. Η σκόπιμη χρήση αυτού του όρου έχει ιστορικό και ιδεολογικό βάρος, καθώς θυμίζει τον ορισμό της αυτοκρατορικής εποχής για εδάφη στη νότια Ουκρανία που ενσωματώθηκαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία στα τέλη του 18ου αιώνα. Ιδιαίτερα, αρκετές από τις τέσσερις πρόσθετες περιφέρειες που η Ρωσία επιδιώκει να ελέγξει—ιδιαίτερα την Οδησσό—ήταν αναπόσπαστα μέρη αυτών των ιστορικών οντοτήτων γνωστών ως Νοβοροσία. Επικαλούμενος αυτόν τον όρο, ο Πούτιν πλαισιώνει τη σύγκρουση ως μια εκστρατεία για την ανάκτηση εδαφών που η Ρωσία θεωρεί ιστορικά και πολιτισμικά δικά της. Με άλλα λόγια, ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μια μεγάλη Ρωσία.
Οι συνέπειες μιας τέτοιας εκστρατείας θα άφηναν την Ουκρανία ως ένα Μεσόγειο κράτος, σε μια θέση ανάλογη με εκείνη της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική Όχθη. Με την Οδησσό υπό ρωσική κυριαρχία, όλες οι ουκρανικές θαλάσσιες εξαγωγές θα εξαρτώνταν από την καλή θέληση της Μόσχας, απογυμνώνοντας αποτελεσματικά το Κίεβο από την οικονομική αυτονομία. Η Ρωσία θα μπορούσε να εδραιώσει περαιτέρω τη λαβή της με τη δημιουργία μιας "ουκρανικής Αρχής", παρόμοιας με τη δομή διακυβέρνησης που επιβλήθηκε στην Παλαιστίνη. Σε αυτό το σενάριο, ένας ηγέτης μαριονέτας, που θυμίζει τον Μαχμούντ Αμπάς, θα εγκατασταθεί στο Κίεβο για να εξυπηρετήσει τα Ρωσική συμφέροντα και να διαχειριστεί τα απομεινάρια της Ουκρανίας για λογαριασμό της Μόσχας. Μιμούμενη τη στρατηγική του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη, η Ρωσία θα διατηρήσει τον έλεγχο έμμεσα, ελαχιστοποιώντας την ανάγκη για μόνιμη και δαπανηρή στρατιωτική κατοχή, ενώ θα εδραιώσει την κυριαρχία της σε μια κατακερματισμένη και εξαρτημένη Ουκρανία.
Μετά την ήττα του Χάρις τον Νοέμβριο και με τις ειρηνευτικές συνομιλίες στον ορίζοντα, η Ουκρανία έχει εκφράσει έντονα την απαίτηση για θωρακισμένες εγγυήσεις ασφαλείας από τη Δύση, όπως η πλήρης ένταξη στο ΝΑΤΟ ή η παροχή πυραύλων deep strike. Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι η μελλοντική ασφάλεια της Ουκρανίας θα εξαρτηθεί εξ ολοκλήρου από την ικανότητά της να υπακούει και να σέβεται τις επιταγές της Ρωσίας. Αυτή η δυναμική ήταν ήδη υπονοούμενη στις συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης, όπου η Ρωσία διατήρησε το δικαίωμα βέτο σε οποιεσδήποτε προτεινόμενες εγγυήσεις ασφάλειας, περιορίζοντας αποτελεσματικά την κυριαρχία της Ουκρανίας στη διαμόρφωση της δικής της άμυνας.
Ακόμη και σήμερα, καμία δυτική χώρα δεν θα τολμούσε να παρέμβει άμεσα στρατιωτικά στην Ουκρανία χωρίς την έγκριση της Ρωσίας. Στις συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης, η Ουκρανία παραδέχτηκε τη διατήρηση μιας ελάχιστης στρατιωτικής δύναμης και αποδέχθηκε ακόμη και τη δυνατότητα ρωσική εκπροσώπηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας της. Οποιεσδήποτε συμφωνίες γίνονται σε μελλοντικές ειρηνευτικές συνομιλίες είναι πιθανό να επιβάλουν ακόμη πιο σκληρούς όρους, στερεώνοντας την κυριαρχία της Ρωσίας. Επιπλέον, η απουσία σημαντικών οχυρώσεων στη δυτική Ουκρανία υπογραμμίζει αυτή την πραγματικότητα; κανένας Δυτικός στρατός δεν θα τολμούσε να εισέλθει στην Ουκρανία χωρίς τη ρητή συγκατάθεση της Ρωσίας, γνωρίζοντας τους κινδύνους κλιμάκωσης. Κατά συνέπεια, μετά την ήττα της Ουκρανίας, δεν θα υπάρξουν ουσιαστικές εγγυήσεις ασφάλειας από τη Δύση, αφήνοντας την κυριαρχία και την ασφάλεια της Ουκρανίας ουσιαστικά υποταγμένη στη ρωσική εποπτεία.

Ευρώπη: Ζήστε από τις ΗΠΑ, πεθάνετε από τις ΗΠΑ
Όσο περισσότερο αγωνίζεται η Ουκρανία και παραχωρεί έδαφος στη Ρωσία, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η στρατηγική νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών επί της Ευρώπης. Ένα συμπέρασμα όπου η Ρωσία ελέγχει την Οδησσό και αποκτά απεριόριστη πρόσβαση στα πολωνικά σύνορα θα προσφέρει στην εισερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ τεράστια επιρροή στους αποδυναμωμένους αλλά αλαζονικούς ευρωπαίους συμμάχους της. Η Ευρώπη έχει εδώ και καιρό βοηθήσει και υποστηρίξει πολλές επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Μερικοί πέτυχαν, όπως στην Ουκρανία το 2014, ενώ άλλοι απέτυχαν, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας το 2004, της Λευκορωσίας το 2020 και της Γεωργίας το 2024. Στη γεωργία, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρενέβη κατάφωρα στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους, αγνοώντας κάθε διπλωματικό κανόνα. Τώρα, η Ευρώπη είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της ύβρεως της, καθώς τα στρατηγικά της λάθη έρχονται σε πλήρη κύκλο.
Ο χρυσός κανόνας της πολιτικής εξουσίας για τις πιο αδύναμες οντότητες είναι να μην τοποθετείτε ποτέ όλα τα αυγά σας σε ένα καλάθι. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο ναρκισσιστής αλλά πονηρός ηγέτης της Τουρκίας, αποτελεί παράδειγμα της κυριαρχίας αυτής της στρατηγικής, εξισορροπώντας επιδέξια τις σχέσεις μεταξύ της Δύσης, της Ρωσίας και των Εθνών BRICS. Η Ευρώπη, αντίθετα, έσφαλε καταστροφικά πηγαίνοντας όλα εναντίον της Ρωσίας, χάνοντας έτσι κάθε μόχλευση που θα μπορούσε ποτέ να έχει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2009, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ερωτεύτηκαν τον Μπαράκ Ομπάμα, αγνοώντας την πραγματικότητα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αντιπροσώπευε την άλλη πλευρά του ίδιου αμερικανικού νομίσματος. Η Ευρώπη διπλασιάστηκε στην υποστήριξη των Δημοκρατικών το 2016, το 2020 και το 2024 και τώρα είναι έτοιμη να φέρει το πλήρες βάρος της οργής του Τραμπ και των πολεμιστών των μέσων ενημέρωσης της νέας εποχής.
Αν και η Ευρώπη μπορεί να διαμαρτυρηθεί δειλά καθώς ο Έλον Μασκ προωθεί ασύστολα τα δεξιά κόμματα της μιλκουέτοστ στη Γερμανία και τη Βρετανία, η παρέμβαση των ΗΠΑ στις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις δεν είναι καθόλου νέα. Αυτό που είναι μυθιστόρημα, ωστόσο, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εισέλθει σε μια φάση "αντιμαχόμενων ολιγαρχών", όπου ο έλεγχος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων γίνεται ένα από τα βασικά πεδία μάχης για την κυριαρχία των δισεκατομμυριούχων. Στα αριστερά, "ξύπνιοι" όπως ο Τζορτζ Σόρος, ο Μπιλ Γκέιτς και ο Λάρι Φινκ της Μπλάκροκ ανακατεύονται ανοιχτά στην Ευρωπαϊκή Πολιτική εγκαθιστώντας και στηρίζοντας προσωπικότητες του παγκοσμιοποιητικού κατεστημένου. Στα δεξιά, ο Elon Musk και άλλοι Tech Bros υπερασπίζονται λαϊκιστικά δεξιά κινήματα, διαμορφωμένα μετά από ηγέτες όπως ο Βίκτορ Ορμπάν της Ουγγαρίας και η Μαρίν Λεπέν της Γαλλίας.
Τα τελευταία χρόνια, οι αριστεροί οικονομικοί ολιγάρχες των ΗΠΑ έχουν αποδείξει την ικανότητά τους να αναδιαμορφώσουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με αδίστακτη ακρίβεια. Μετά τον διορισμό της Liz Truss ως πρωθυπουργού της Βρετανίας, αποδοκιμάζοντας τα σχέδιά της να τονώσει τη βρετανική οικονομία, αυτές οι δυνάμεις δημιούργησαν μια οικονομική εξέγερση που εξάλειψε ένα εξαιρετικό ποσό 300 δισεκατομμυρίων λιρών από τα ομόλογα και τα χρηματιστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου, ανοίγοντας το δρόμο για τον ολιγάρχη της Silicon Valley Rishi Sunak να ανέβει στην εξουσία και να επιβάλει λιτότητα.
Εξίσου τολμηρό ήταν το υποτιθέμενο σαμποτάζ της κυβέρνησης Μπάιντεν στους αγωγούς Nord Stream-ζωτικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης—ενώ βολικά έριξε την ευθύνη στον υποτιθέμενο σύμμαχό τους, την Ουκρανία. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέδειξαν αρκετή ευπρέπεια για να αποκρύψουν αμυδρά τις βαριές παρεμβάσεις τους, επιτρέποντας στους υποτελείς-σατράπες τους να διατηρήσουν μια εμφάνιση αξιοπρέπειας ενώπιον του εγχώριου κοινού τους.
Αυτές οι μέρες της ευπρέπειας έχουν τελειώσει. Μετά την κατάρρευση της γερμανικής κυβέρνησης και την ανακοίνωση νέων εκλογών, ο Φρίντριχ Μερτς, ηγέτης της Παγκοσμιοποιητικής δεξιάς Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), αναδείχθηκε ως ο αγαπημένος για να γίνει ο επόμενος Καγκελάριος της Γερμανίας. Ο Μερτς έχει ορκιστεί να κλιμακώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, υποσχόμενος να υποστηρίξει το Κίεβο στην εκτόξευση βαθιών επιθέσεων στη Ρωσία με τους πυρηνικούς πυραύλους Taurus της Γερμανίας. Ειδικότερα, ο Merz υπηρέτησε για αρκετά χρόνια ως επικεφαλής του γερμανικού Συμβουλίου της BlackRock.
Πρόσφατα ο Elon Musk μπήκε στη γερμανική πολιτική σκηνή, προσβάλλοντας πρώτα τον απερχόμενο Καγκελάριο Olaf Scholz ως" ηλίθιο " και στη συνέχεια ρίχνοντας το σημαντικό βάρος του στα μέσα ενημέρωσης πίσω από το λαϊκιστικό δεξιό κόμμα Alternative für Deutschland (AfD) και την ηγέτη του Alice Weidel, η οποία, φυσικά, δούλευε για τη Goldman Sachs.
Αυτό προκάλεσε κραυγές εκλογικής παρέμβασης από διάφορους Ευρωπαίους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που είχαν κάνει ανοιχτή εκστρατεία για την Καμάλα Χάρις κατά τη διάρκεια των εκλογών των ΗΠΑ. Άλλοι μόλις πρόσφατα επέστρεψαν από την ανάμειξη στην εκλογική διαδικασία της Γεωργίας. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του BLM το 2020, ο ίδιος ο Keir Starmer παρενέβη κατάφωρα στις εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ καταγγέλλοντας τον Trump και παροτρύνοντας τη Βρετανία να υποστηρίξει τις λεγόμενες "ειρηνικές διαδηλώσεις" που λαμβάνουν χώρα σε όλη την Αμερική.
Μετά την επιθετική καταστολή του Γουέστμινστερ εναντίον διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τις βίαιες δολοφονίες με μαχαίρι τριών κοριτσιών της εργατικής τάξης στο Σάουθπορτ, ο Μασκ έστρεψε τα όπλα του στον Στάρμερ. Αυτές οι διαδηλώσεις, τις οποίες ένας ουδέτερος παρατηρητής θα μπορούσε πράγματι να περιγράψει ως μερικώς βίαιες, θα εξακολουθούσαν να εμπίπτουν στο Ειρηνικό πρότυπο που έθεσε ο ίδιος ο Στάρμερ όταν χαρακτήρισε τις ταραχές του Black Lives Matter ως "ειρηνικές". Τουλάχιστον το CNN είχε την ειλικρίνεια να περιγράψει τα γεγονότα του BLM ως "κυρίως ειρηνικά", ένας όρος που θα περιέγραφε επίσης κατάλληλα τα προβλήματα του Σάουθπορτ.
Μετά το θάνατο του Σάουθπορτ και επιδιώκοντας να αυξήσει το διακύβευμα και να εντείνει το θέμα μιας εκστρατείας τρομοκρατίας εναντίον περιθωριοποιημένων κοριτσιών της εργατικής τάξης στη Βρετανία, ο Μασκ χρησιμοποίησε την επιρροή του στο Χ για να φωτίσει τον συστηματικό βιασμό μεγάλης κλίμακας που διαπράχθηκε κυρίως από άνδρες πακιστανικής καταγωγής μεταξύ 1997 και 2013. Αυτές οι λεγόμενες" συμμορίες καλλωπισμού " βίασαν περίπου ένα τέταρτο του εκατομμυρίου αυτόχθονων κοριτσιών της εργατικής τάξης στις ολοένα και πιο υποβαθμισμένες βιομηχανικές πόλεις της Βόρειας Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια της οργής του βιασμού, ο Κερ Στάρμερ υπηρέτησε ως διευθυντής της Εισαγγελίας. Από αυτή τη θέση ο Στάρμερ φέρεται να αποθάρρυνε την αστυνομία και τους εισαγγελείς από το να αναλάβουν αποφασιστική δράση εναντίον αυτών των αποτρόπαιων εγκλημάτων. Ο Σερ Κίερ Στάρμερ τελικά τιμήθηκε ιππότης από το βρετανικό στέμμα, πιθανώς για τη διατήρηση της σταθερότητας στην πολυπολιτισμική Βρετανία, σκουπίζοντας αυτά τα φρικτά σεξουαλικά εγκλήματα κάτω από το χαλί.
Ο Μασκ ζήτησε νέες εκλογές στη Βρετανία, επικρίνοντας την τρέχουσα πολιτική ηγεσία της χώρας ως ανίκανη. Ενώ έχει εκφράσει κάποια υποστήριξη για το κόμμα των μεταρρυθμίσεων, έχει επίσης απορρίψει τον ηγέτη του, Νάιτζελ Φάρατζ, ως πολύ αδύναμη προσωπικότητα για να ηγηθεί αποτελεσματικά του έθνους. Αν ο Μασκ καταφέρει να συγκεντρώσει οικονομικούς ολιγάρχες για να στοχεύσει τη Βρετανική Λίρα, είναι πιθανό το Εργατικό Κόμμα να προσπαθήσει να κατευνάσει την αμερικανική δυσαρέσκεια εκδιώκοντας τον βαθιά αντιδημοφιλή Στάρμερ ως ηγέτη.

Εν τω μεταξύ, στη Γαλλία, Ο Πρόεδρος Μακρόν, ο οποίος έκοψε τα δόντια του ως εταίρος στην Τράπεζα Rothchild, εξέφρασε μια σφοδρή κριτική στους Αφρικανούς ηγέτες για την επιβεβαίωση της εθνικής τους κυριαρχίας και την απόρριψη της υπολειμματικής αποικιακής επιρροής της Γαλλίας. Σε μια κλασική περίπτωση αποτυχίας της αυτογνωσίας, αφού επέπληξε τους Αφρικανούς ηγέτες επειδή δεν σεβάστηκαν την εξουσία του, ο Μακρόν καταδίκασε τις υποτιθέμενες καταπατήσεις του Μασκ στην ευρωπαϊκή κυριαρχία, κατηγορώντας τον ότι ενορχηστρώνει ένα "νέο διεθνές αντιδραστικό κίνημα" με στόχο την ανατροπή των παγκοσμιοποιημένων κυβερνήσεων σε όλη την Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συνειδητοποιήσουν σύντομα ότι είναι για τους Αμερικανούς ό, τι οι Αφρικανοί ηγέτες είναι για τους Ευρωπαίους.

Ο Musk έστρεψε την προσοχή του στην Ευρώπη μετά από μια αμφιλεγόμενη αντιπαράθεση με τους ακτιβιστές της MAGA για τον ενθουσιασμό των Tech Bros για την ινδική μετανάστευση φθηνού εργατικού δυναμικού που διευκολύνθηκε μέσω του προγράμματος H1-B. Αντανακλώντας την παραδοσιακή συντηρητική αμφιθυμία προς τη μετανάστευση-αγκαλιάζοντας τα οικονομικά οφέλη για τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων ενώ θρηνούσε τις πολιτιστικές συνέπειες—ο Μασκ έστρεψε επιδέξια τη συζήτηση μακριά από την αστραφτερή Κοιλάδα σιλικόνης και προς τα τραγικά στρατόπεδα βιασμού του άθλιου Ρόδερχαμ, επικεντρώνοντας στη βάναυση καταπίεση των αυτόχθονων αγγλικών κοριτσιών της εργατικής τάξης. Αυτή η αναδιαμόρφωση σιωπηρά προσπαθεί να αντιπαραβάλλει τα οφέλη της ινδικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ με τον βαθιά επιζήμιο κοινωνικό αντίκτυπο που είχε η πακιστανική μετανάστευση στη Βρετανία.

Ως αποτέλεσμα της αφελούς συμμετοχής της στην Σταυροφορία των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, η Ευρώπη βρίσκεται τώρα σε μια μονόπλευρη γεωπολιτικά μονογαμική σχέση με την Αμερική του Τραμπ. Καθώς η Ρωσία βγαίνει νικητής στην Ουκρανία, η Ευρώπη βρίσκεται με άδεια οπλοστάσια, αδειάζοντας τα αποθέματα φυσικού αερίου και αντιμετωπίζοντας τον απειλητικό Πούτιν στο ανατολικό μέτωπό της. Καθώς ο χρόνος προχωράει, η Ευρώπη θα γίνει ακόμη πιο εξαρτημένη από τις ΗΠΑ για ενέργεια, όπλα και ασφάλεια. Ο Τραμπ απειλεί ήδη να διαλύσει το ΝΑΤΟ. Εάν η φλυαρία του γίνει πραγματικότητα, τα αποτελεσματικά ευρωπαϊκά έθνη θα καταφύγουν μεμονωμένα στην επαιτεία του Τραμπ για διμερείς εγγυήσεις ασφάλειας. Η ασφάλεια, τα όπλα και η ενέργεια έχουν ένα τίμημα και μπορεί τα ευρωπαϊκά έθνη να χρειαστεί να προωθήσουν πολιτικά κόμματα ευθυγραμμισμένα με την ατζέντα του Τραμπ, εάν θέλουν οποιαδήποτε προστασία από κακοποιούς κόμικς όπως ο Πούτιν.

Προς ένα αμερικανικό νησί
Αντί να επιτρέψει παθητικά στην απερχόμενη κυβέρνηση Μπάιντεν να επιβάλει ένα βιβλίο παιχνιδιού στους πρώτους μήνες της θητείας του, ο Τραμπ έθεσε προληπτικά τις βάσεις για έναν άξονα προς το δικό του σχέδιο παιχνιδιού.μια αυτάρκης μεγαλύτερη Αμερική. Οι προηγουμένως χλευασμένες εκκλήσεις του για τη Γροιλανδία και τον Καναδά να ενταχθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες τώρα ξαφνικά παίρνουν μια αύρα πραγματικότητας. Η πολιτική ηγεσία της Γροιλανδίας υποστηρίζει τώρα την ανεξαρτησία από τους αποικιακούς κυρίους της στη Δανία, ανοίγοντας την πόρτα σε ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, η κάποτε αδιανόητη ιδέα του Καναδά να ενταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισε δυναμική με την παραίτηση του Justin Trudeau, της εικόνας της παγκοσμιοποιητικής Ορθοδοξίας.

Ωστόσο, η προοπτική του φιλελεύθερου Καναδά να ενταχθεί στις ΗΠΑ ως πλήρης εταίρος παρουσιάζει σοβαρές πολιτικές προκλήσεις για τον Τραμπ. Με έναν πληθυσμό γεμάτο προοδευτικές αξίες, η ένταξη του Καναδά με πλήρη δικαιώματα ψήφου πιθανότατα θα εδραιώσει τη δημοκρατική κυριαρχία και τις παγκοσμιοποιημένες πολιτικές για γενιές. Οι Καναδοί θα ανταλλάξουν πραγματικά το καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης για τη φροντίδα του Ομπάμα μόνο για να ενταχθούν στην Αμερική;

Για να μετριάσει αυτόν τον πολιτικό κίνδυνο, ο Τραμπ θα πρέπει να προτείνει μια μοναδική ρύθμιση—ίσως παρόμοια με το καθεστώς του Γκουάμ—που θα παρέχει στους Καναδούς το έδαφος περιορισμένων δικαιωμάτων, όπως τα προνόμια προεδρικής ψηφοφορίας, ενώ θα παρακρατεί εκπροσώπηση στο Κογκρέσο ή προεδρικά δικαιώματα ψήφου. Ένα τέτοιο δοκιμαστικό εδαφικό καθεστώς θα ταπεινώσει κάθε παρατεταμένη αλαζονεία και θα διασφαλίσει ότι η ενσωμάτωση του Καναδά θα ωφελήσει τις ΗΠΑ χωρίς να διακυβεύσει τα εθνικιστικά Οράματα του Τραμπ.

Μια πιο ρεαλιστική επιλογή θα μπορούσε να περιλαμβάνει τον περιορισμό του αμερικανικού-καναδικού Anschluss στα πλούσια σε πόρους εδάφη του Καναδά, όπως τα τεράστια αποθέματα ορυκτών και πετρελαίου, καθώς και τις αραιοκατοικημένες αρκτικές και άλλες αγροτικές περιοχές, αφήνοντας τα αστικά κέντρα και τις φιλελεύθερες πολιτικές τους τάσεις σε έναν Καναδά, ο οποίος θα μοιραζόταν την τύχη της Ουκρανίας και της Δυτικής Όχθης: κυριαρχία από έναν πανίσχυρο γείτονα.

Είναι όλο και πιο προφανές ότι η εξάρτηση της Αμερικής από τις αλυσίδες εφοδιασμού που διέρχονται από την Κίνα είναι μη βιώσιμη. Όπως περιγράφεται λεπτομερώς στο κομμάτι μου που παραγγέλθηκε από το Παγκόσμιο νησί, η Ευρασιατική χερσαία μάζα υπήρξε ιστορικά το επίκεντρο της παγκόσμιας δύναμης. Η γεωπολιτική στρατηγική του Τραμπ περιλαμβάνει την κατασκευή μιας τρομερής—αν και μικρότερης-εναλλακτικής λύσης: του αμερικανικού νησιού. Αυτό το όραμα βασίζεται σε μια ενδεχόμενη υποχώρηση των ΗΠΑ από το Παγκόσμιο νησί της Ευρασίας για να επικεντρωθεί στην πραγματοποίηση της Μεγάλης Αμερικής. Εν τω μεταξύ, οι στρατηγικές ενέργειες της οπισθοφυλακής για την αποσταθεροποίηση της Ευρασίας, και ειδικότερα της Ευρώπης, είναι ζωτικής σημασίας για την αποτροπή και την καθυστέρηση της ενοποίησης της Ευρασίας σε ένα συνεκτικό, κυρίαρχο μπλοκ έτοιμο να αμφισβητήσει το αμερικανικό νησί.
Οι προσπάθειες του Τραμπ να ανακτήσει τη Διώρυγα του Παναμά υποδηλώνουν ότι γίνεται το νότιο σύνορο του αμερικανικού νησιού. Ενώ η Αφρική σίγουρα θα πέσει κάτω από την κυριαρχία της Ευρασίας, η παγκόσμια γκρίζα ζώνη του αγώνα θα γίνει δυστυχώς η Νότια Αμερική. Ενώ ο Χαβιέ Μιλέι της Αργεντινής δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να προσαρτηθεί χονδρικά από τον Τραμπ, η υπόλοιπη Νότια Αμερική μπορεί κάλλιστα να κλίνει προς τις BRICS και την Ευρασία.

Το πιο ευαίσθητο γεωπολιτικό πρόβλημα που θα δημιουργούσε μια υποχώρηση των ΗΠΑ στη μεγάλη Αμερική είναι η μελλοντική βιωσιμότητα του Ισραήλ. Εάν η μεγάλη Αμερική είναι πράγματι το σχέδιο, τότε η εκστρατεία Trump / Musk για την εγκατάσταση δεξιών φιλικών προς τους Σιωνιστές καθεστώτων στην Ευρώπη έχει νόημα. Με βάση τις τρέχουσες τάσεις, ο ρυθμός αύξησης των ισλαμικών πληθυσμών στην Ευρώπη υποδηλώνει ότι στο εγγύς μέλλον, η ΕΕ δεν θα είναι πλέον σε θέση να διατηρήσει φιλο-ισραηλινές στάσεις. Έτσι, είτε οι Σιωνιστές ολιγάρχες θα πρέπει να αρχίσουν να αγοράζουν τεράστιες εκτάσεις γης στη Μπάχα Καλιφόρνια, είτε μια δημογραφική παρέμβαση πρέπει να λάβει χώρα στην Ευρώπη για να εξασφαλίσει την προστασία του Ισραήλ στο μέλλον.

Θα ολοκληρώσω με μια ενδιαφέρουσα ιδέα που πρότεινε το φάντασμα του Chamberlain, ένας από τους αγαπημένους μου σχολιαστές στο Twitter/X.προτείνει ότι η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ μπορεί να έχουν καταλήξει σε συμφωνία για να επιτρέψουν ο ένας στον άλλο να πάρουν τον έλεγχο της Ταϊβάν, της Ουκρανίας και της Γροιλανδίας, αντίστοιχα.
Διαβάστε περισσότερα το άρθρο στα σχόλια:[/quote]

Επιλογές
HTML Ανενεργό
BBCode Ενεργό
Smilies Ενεργά

	Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
	Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση