patari.org Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς    Συχνές Ερωτήσεις   Αναζήτηση   Κατάλογος Μελών   Ομάδες Μελών   Εγγραφή   Προφίλ   Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   Σύνδεση  patari.org Αρχική σελίδα -> Πολιτική συζήτηση Δημοσίευση απάντησης Όνομα μέλους Θέμα Περιεχόμενο Emoticons Περισσότερα Emoticons  Χρώμα γραμματοσειράς: Προεπιλογή Βαθύ Κόκκινο Κόκκινο Πορτοκαλί Καφέ Κίτρινο Πράσινο Λαδί Κυανό Μπλέ Βαθύ Μπλέ Λουλακί Βιολετί Λευκό Μαύρο  Μέγεθος γραμματοσειράς: Μέγεθος γραμματοσειράς Μικροσκοπικό Μικρό Κανονικό Μεγάλο Τεράστιο Να κλείσουν τα Tags [quote="Anonymous"]Ο Στάλιν διέπραξε ένα πολύ σοβαρό έγκλημα κατά του Κομμουνιστικού Κόμματος, του σοσιαλιστικού κράτους, του σοβιετικού λαού και του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος... Η Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλη Τρομοκρατία του '37 η Γιεζόφτσινα ήταν μια πολιτική εκκαθάριση στη Σοβιετική Ένωση από το 1936 έως το 1938. Μετά τη δολοφονία του Σεργκέι Κίροφ το 1934, ο Ιωσήφ Στάλιν ξεκίνησε μια σειρά από δίκες-παρωδίες, γνωστές ως οι Δίκες της Μόσχας, για να απομακρύνει ύποπτους διαφωνούντες από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ειδικά εκείνους που ήταν ευθυγραμμισμένοι με το Μπολσεβίκικο κόμμα). Οι Σοβιετικοί πολιτικοί που αντιτάχθηκαν ή επέκριναν τον Στάλιν απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντά τους και φυλακίστηκαν ή εκτελέστηκαν από την NKVD. Οι εκκαθαρίσεις τελικά επεκτάθηκαν στην ανώτατη διοίκηση του Κόκκινου Στρατού , κάτι που είχε καταστροφικές επιπτώσεις στον στρατό. Οι εκστρατείες επηρέασαν επίσης πολλά άλλα τμήματα της κοινωνίας: τη διανόηση , τους πλούσιους αγρότες - ειδικά εκείνους που δάνειζαν χρήματα ή άλλο πλούτο ( κουλάκοι ) - και τους επαγγελματίες. Καθώς το εύρος των εκκαθαρίσεων διευρύνθηκε, η πανταχού παρούσα καχυποψία(τάχα μου ς δικαιολογία) για σαμποτέρ και αντεπαναστάτες (γνωστούς συλλογικά ως καταστροφείς ) άρχισε να επηρεάζει τη ζωή των πολιτών. Η εκκαθάριση έφτασε στο αποκορύφωμά της μεταξύ Σεπτεμβρίου 1936 και Αυγούστου 1938, όταν η NKVD ήταν υπό τον αρχηγό Νικολάι Γιεζόφ (εξ ου και το όνομα Γιεζόφτσινα Το δόγμα του Στάλιν για « σοσιαλισμό σε μία χώρα » έγινε πολιτική του κόμματος με μοναδικό στόχο την διατήρηση των προνομίων τους για πάντα, γιατί η εξάπλωση του Κομμουνισμού και σε άλλες χώρες εγκυμονούσε τον κίνδυνο κατάργησης των προνομίων τους(βλέπε σταλινική αντεπανάσταση σε Ισπανία, Κίνα, Βιετνάμ, Γερμανία κ.τ.λ). Τα στελέχη του κόμματος άρχισαν να χάνουν την πίστη τους στην ηγεσία του στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ωστόσο, κυρίως λόγω του ανθρώπινου κόστους του πρώτου πενταετούς σχεδίου και της κολεκτιβοποίησης της γεωργίας (συμπεριλαμβανομένου του λιμού του Χολοντόμορ στην Ουκρανία ). Το 1930, οι αξιωματούχοι του κόμματος και της αστυνομίας φοβόντουσαν την «κοινωνική αναταραχή» που προκλήθηκε από τις αναταραχές της αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης των αγροτών , τον λιμό που προέκυψε από το 1930-1933 και τη μαζική, ανεξέλεγκτη μετανάστευση εκατομμυρίων αγροτών στις πόλεις. Η απειλή του πολέμου αύξησε την αντίληψη του Στάλιν (και των Σοβιετικών) για τους περιθωριακούς και πολιτικά ύποπτους πληθυσμούς ως πιθανές πηγές εξέγερσης (εκεί στηρίχτηκε και η Οκτωβριανή επανάσταση, στην μετανάστευση εκ αγροτών στις βιομηχανικές πόλεις που ο Νικόλαος Β επιχείρησε να φέρει την βιομηχανική επανάσταση στην χώρα με την βοήθεια του συγγενούς Βρετανικού στέμματος)κατά τη διάρκεια μιας πιθανής εισβολής. Ο Στάλιν άρχισε να σχεδιάζει την προληπτική εξάλειψη πιθανών νεοσύλλεκτων για μια μυθική « πέμπτη φάλαγγα καταστροφέων , τρομοκρατών και κατασκόπων». Ο όρος « εκκαθάριση » στη σοβιετική πολιτική αργκό ήταν συντομογραφία της έκφρασης «εκκαθάριση από τις τάξεις του κόμματος». Το 1933, για παράδειγμα, το κόμμα απέλυσε περίπου 400.000 άτομα. Ο όρος άλλαξε σημασία μεταξύ 1936 και 1953 και η αποβολή από το κόμμα κατέληξε να σημαίνει σχεδόν βέβαιη σύλληψη, φυλάκιση και (συχνά) εκτέλεση. Η πολιτική εκκαθάριση ήταν πρωτίστως μια προσπάθεια του Στάλιν να εξαλείψει τις προκλήσεις από προηγούμενες και πιθανές ομάδες της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων των αριστερών και δεξιών πτερύγων του κόμματος (με επικεφαλής τον Τρότσκι και τον Νικολάι Μπουχάριν , αντίστοιχα). Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την ανασυγκρότηση της σοβιετικής οικονομίας στα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι βετεράνοι Μπολσεβίκοι πίστευαν ότι η «προσωρινή» δικτατορία του πολέμου (η οποία είχε περάσει από τον Λένιν στον Στάλιν) δεν ήταν πλέον απαραίτητη. Ο Στάλιν επέβαλε απαγόρευση στις κομματικές παρατάξεις και υποβάθμισε τα μέλη του κόμματος που είχαν αντιταχθεί σε αυτόν, τερματίζοντας τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Στη νέα κομματική οργάνωση, το Πολιτικό Γραφείο (και ιδιαίτερα ο Στάλιν) ήταν οι μοναδικοί φορείς της ιδεολογίας. Αυτό απαιτούσε την εξάλειψη όλων των Μαρξιστών με διαφορετικές απόψεις, ειδικά της αναγνωρισμένης «παλιάς φρουράς» των επαναστατών. Καθώς ξεκίνησαν οι εκκαθαρίσεις, η κυβέρνηση (μέσω του NKVD) πυροβόλησε τους ήρωες των Μπολσεβίκων - συμπεριλαμβανομένων των Μιχαήλ Τουχατσέφσκι και Μπέλα Κουν - και το μεγαλύτερο μέρος του Πολιτικού Γραφείου του Λένιν για διαφωνίες σχετικά με την πολιτική. Το NKVD επιτέθηκε στους υποστηρικτές, τους φίλους και τις οικογένειες αυτών των «αιρετικών» Μαρξιστών, στη Ρωσία και στο εξωτερικό. Σχεδόν εξαφάνισε την οικογένεια του Τρότσκι πριν τον σκοτώσει στο Μεξικό. Ο Στάλιν είχε νικήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους και είχε αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του κόμματος μέχρι το 1929, και οργάνωσε μια επιτροπή για να ξεκινήσει τη διαδικασία εκβιομηχάνισης της Σοβιετικής Ένωσης. Η αντίδραση κατά της εκβιομηχάνισης και της κολεκτιβοποίησης της γεωργίας κλιμακώθηκε, γεγονός που ώθησε τον Στάλιν να αυξήσει την αστυνομική παρουσία στις αγροτικές περιοχές. Οι σοβιετικές αρχές αύξησαν την καταστολή κατά των κουλάκων (πλούσιων αγροτών που κατείχαν γεωργική γη) σε μια πολιτική γνωστή ως αποκουλακοποίηση . Οι κουλάκοι απάντησαν καταστρέφοντας καλλιέργειες και κάνοντας άλλες πράξεις δολιοφθοράς κατά της σοβιετικής κυβέρνησης. Η επακόλουθη έλλειψη τροφίμων οδήγησε σε μαζικό λιμό σε όλη την ΕΣΣΔ και επιβράδυνε το Πενταετές Σχέδιο. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Μεγάλης Εκκαθάρισης ήταν ότι, για πρώτη φορά, μέλη του κυβερνώντος κόμματος συμπεριλήφθηκαν σε μαζική κλίμακα ως θύματα της καταστολής. Εκτός από τους απλούς πολίτες, στόχοι των εκκαθαρίσεων ήταν επίσης και εξέχοντα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η εκκαθάριση του κόμματος συνοδεύτηκε από εκκαθάριση της κοινωνίας. Οι Σοβιετικοί ιστορικοί διαιρούν τη Μεγάλη Εκκαθάριση σε τρεις αντίστοιχες δίκες και τα ακόλουθα γεγονότα χρησιμοποιούνται για την οριοθέτηση: 1936: Η πρώτη δίκη της Μόσχας 1937: Εισαγωγή των τρόικας της NKVD για την εφαρμογή της «επαναστατικής δικαιοσύνης» 1937: Ψήφισμα του Άρθρου 58-14 σχετικά με το «αντεπαναστατικό σαμποτάζ» 1937: Η δεύτερη δίκη της Μόσχας 1937: Η στρατιωτική εκκαθάριση 1938: Η τρίτη δίκη της Μόσχας . Η πρώτη δίκη, 16 μελών του «Τροτσκιστικού-Καμενεβικού-Ζινοβιεφικού-Αριστερού-Αντιεπαναστατικού Μπλοκ», πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1936. Οι κύριοι κατηγορούμενοι ήταν ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και ο Λεβ Κάμενεφ , δύο από τους πιο εξέχοντες πρώην ηγέτες του κόμματος που ήταν μέλη ενός μπλοκ της αντιπολίτευσης που αντιτίθετο στον Στάλιν . Μεταξύ άλλων κατηγοριών, κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία του Κίροφ και τη συνωμοσία για τη δολοφονία του Στάλιν. Αφού "ομολόγησαν" τις κατηγορίες, όλοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Η δεύτερη δίκη, τον Ιανουάριο του 1937, αφορούσε 17 λιγότερο σημαντικές προσωπικότητες, γνωστές ως «αντισοβιετικό τροτσκιστικό κέντρο». Η ομάδα (η οποία περιλάμβανε τους Καρλ Ράντεκ , Γιούρι Πιατάκοφ και Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ ) κατηγορήθηκε για συνωμοσία με τον Τρότσκι, ο οποίος "λέγεται" ότι συνωμοτούσε με τη Γερμανία. Δεκατρείς από τους κατηγορούμενους τελικά εκτελέστηκαν. Οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε στρατόπεδα εργασίας, όπου σύντομα πέθαναν. Υπήρχε επίσης ένα μυστικό στρατιωτικό δικαστήριο μιας ομάδας διοικητών του Κόκκινου Στρατού, συμπεριλαμβανομένου του Μιχαήλ Τουχατσέφσκι , τον Ιούνιο του 1937. Είναι πλέον γνωστό ότι οι ομολογίες ελήφθησαν μόνο μετά από μεγάλη ψυχολογική πίεση και βασανιστήρια. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την απόσπαση των ομολογιών είναι γνωστές από τις αφηγήσεις του πρώην αξιωματικού της OGPU, Αλεξάντερ Ορλόφ , και άλλων, και περιελάμβαναν επανειλημμένους ξυλοδαρμούς, προσομοιώσεις πνιγμών, αναγκασμό των κρατουμένων να στέκονται όρθιοι ή να μένουν άυπνοι για μέρες ολόκληρες, και απειλές για σύλληψη και εκτέλεση των οικογενειών των κρατουμένων. Ο έφηβος γιος του Κάμενεφ συνελήφθη και κατηγορήθηκε για τρομοκρατία. Μετά από μήνες τέτοιων ανακρίσεων, οι κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν σε απελπισία και εξάντληση. Ο Ζινόβιεφ και Κάμενεφ απαίτησαν, ως προϋπόθεση για την «ομολογία», εγγύηση από το Πολιτικό Γραφείο ότι η ζωή τους και των οικογενειών και των οπαδών τους θα σωθεί. Η προσφορά έγινε δεκτή, αλλά μόνο ο Στάλιν, ο Κλίμεντ Βοροσίλοφ και ο Γιεζόφ ήταν παρόντες στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου. Ο Στάλιν είπε ότι ήταν μια «επιτροπή» εξουσιοδοτημένη από το Πολιτικό Γραφείο και έδωσε διαβεβαιώσεις ότι οι θανατικές ποινές δεν θα εκτελούνταν. Μετά τη δίκη, ο Στάλιν αθέτησε την υπόσχεσή του να σώσει τους κατηγορούμενους και διέταξε τη σύλληψη και τον πυροβολισμό των περισσότερων συγγενών τους. Η τρίτη και τελευταία δίκη, τον Μάρτιο του 1938, γνωστή ως η Δίκη των Είκοσι Ένα , είναι η πιο γνωστή από τις σοβιετικές δίκες-παρωδία λόγω των εμπλεκομένων και του εύρους των κατηγοριών (που έδεσαν τις εκκρεμότητες από προηγούμενες δίκες). Περιλάμβανε 21 κατηγορούμενους που φέρονταν να ανήκουν στο «Μπλοκ των Δεξιών και Τροτσκιστών» με επικεφαλής, σύμφωνα με πληροφορίες, τον Νικολάι Μπουχάριν, πρώην πρόεδρο της Κομμουνιστικής Διεθνούς , τον πρώην πρωθυπουργό Αλεξέι Ρίκοφ , τον Κριστιάν Ρακόφσκι , τον Νικολάι Κρεστίνσκι και τον Γκένριχ Γιαγκόντα , τον πρόσφατα ατιμασμένο επικεφαλής της NKVD. Το γεγονός ότι ο Γιαγκόντα ήταν ένας από τους κατηγορούμενους υποδήλωνε την ταχύτητα με την οποία οι εκκαθαρίσεις κατανάλωναν και τις δικές τους. Κανένα άλλο έγκλημα της εποχής του Στάλιν δεν γοήτευσε τους δυτικούς διανοούμενους τόσο πολύ όσο η δίκη και η εκτέλεση του Μπουχάριν, ο οποίος ήταν ένας μαρξιστής θεωρητικός διεθνούς κύρους. Για εξέχοντες κομμουνιστές όπως ο Μπέρτραμ Γουλφ , ο Τζέι Λάβστοουν , ο Άρθουρ Κέστλερ και ο Χάινριχ Μπράντλερ , η δίκη του Μπουχάριν ήταν η τελική τους ρήξη με τον κομμουνισμό. Οι τρεις πρώτοι έγιναν ένθερμοι αντικομμουνιστές. Η ομολογία του Μπουχάριν συμβόλιζε τις λεηλασίες του κομμουνισμού, οι οποίες κατέστρεψαν τους γιους του και τους στρατολόγησαν στην αυτοκαταστροφή και την άρνηση. Πολλοί άνθρωποι συνελήφθησαν τυχαία σε επιχειρήσεις-σκούπες, βάσει καταγγελιών ή επειδή είχαν συγγένεια, ήταν φίλοι ή γνώριζαν άτομα που είχαν ήδη συλληφθεί. Μηχανικοί, αγρότες, σιδηροδρομικοί και άλλοι τύποι εργατών συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Κουλάκ» με βάση το γεγονός ότι εργάζονταν για (ή κοντά) στρατηγικές τοποθεσίες και εργοστάσια όπου είχαν συμβεί εργατικά ατυχήματα λόγω «φρενικών ρυθμών και σχεδίων». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η NKVD άνοιξε ξανά αυτές τις υποθέσεις και τις χαρακτηρίζει ως «δολιοφθορά» ή «καταστροφές». Ο Ορθόδοξος κλήρος , συμπεριλαμβανομένων των ενεργών ενοριτών, σχεδόν εξοντώθηκε. Το ογδόντα πέντε τοις εκατό των 35.000 μελών του κλήρου συνελήφθησαν. Ιδιαίτερα ευάλωτοι στην καταστολή ήταν επίσης οι<<ειδικοί έποικοι>>, οι οποίοι βρίσκονταν υπό μόνιμη αστυνομική επιτήρηση και αποτελούσαν μια μεγάλη ομάδα πιθανών «εχθρών». Τουλάχιστον 100.000 από αυτούς συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης. Κοινοί εγκληματίες, όπως κλέφτες και «παραβάτες του καθεστώτος διαβατηρίων», αντιμετωπίστηκαν επίσης με συνοπτικές διαδικασίες. Στη Μόσχα, σχεδόν το ένα τρίτο των 20.765 ανθρώπων που εκτελέστηκαν στο πεδίο βολής του Μπούτοβο κατηγορήθηκαν για μη πολιτικό ποινικό αδίκημα. Με εντολή του Γιέζοφ, μια σειρά μαζικών επιχειρήσεων της NKVD πραγματοποιήθηκε από το 1937 έως το 1938 με στόχο εθνικότητες στη Σοβιετική Ένωση. Η πολωνική επιχείρηση της NKVD ήταν η μεγαλύτερη αυτού του είδους, με τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων: 143.810 συλλήψεις και 111.091 εκτελέσεις. Ο Τίμοθι Σνάιντερ εκτιμά ότι τουλάχιστον ογδόντα πέντε χιλιάδες ήταν Πολωνοί. Οι υπόλοιποι ήταν «ύποπτοι» για Πολωνική καταγωγή. Οι σύζυγοι και τα παιδιά όσων συλλήφθηκαν και εκτελέστηκαν αντιμετωπίστηκαν με την εντολή αριθ. 00486 της NKVD . Οι γυναίκες καταδικάστηκαν σε καταναγκαστική εργασία για πέντε ή 10 χρόνια, και τα ανήλικα παιδιά τους τοποθετήθηκαν σε ορφανοτροφεία. Όλα τα υπάρχοντα κατασχέθηκαν. Οι εκτεταμένες οικογένειες δεν είχαν τίποτα να ζήσουν, κάτι που συνήθως σφράγιζε και τη μοίρα τους. Αυτό επηρέασε 200.000 έως 250.000 άτομα πολωνικής καταγωγής, ανάλογα με το μέγεθος της οικογένειας. Οι εθνικές επιχειρήσεις της NKVD διεξήχθησαν με σύστημα ποσοστώσεων χρησιμοποιώντας τη διαδικασία του άλμπουμ .Η Πολωνική Επιχείρηση της NKVD αποτέλεσε πρότυπο για μια σειρά παρόμοιων μυστικών διαταγμάτων της NKVD που στόχευαν μια σειρά από εθνότητες της διασποράς της Σοβιετικής Ένωσης: Φινλανδούς , Λετονούς , Εσθονούς , Βούλγαρους , Αφγανούς , Ιρανούς , Έλληνες και Κινέζους . Οι επιχειρήσεις κατά των εθνικών μειονοτήτων ήταν δεύτερες μόνο μετά την Επιχείρηση Κούλακ σε αριθμό θυμάτων. Ο Σνάιντερ αποδίδει 300.000 θανάτους κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης στην «εθνική τρομοκρατία», συμπεριλαμβανομένων εθνοτικών μειονοτήτων και Ουκρανών κουλάκων που είχαν επιβιώσει από την αποκουλακοποίηση και τον λιμό του Χολοντόμορ που σκότωσε εκατομμύρια στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Οι περισσότερες από τις μειονότητες της διασποράς ήταν σοβιετικοί πολίτες και οι πρόγονοί τους είχαν ζήσει για δεκαετίες (μερικές φορές αιώνες) στη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσική Αυτοκρατορία, αλλά «αυτός ο χαρακτηρισμός απολυτοποιούσε τις διασυνοριακές εθνοτικές τους οντότητες ως τη μόνη εξέχουσα πτυχή της ταυτότητάς τους, επαρκή απόδειξη της απιστίας τους και επαρκή δικαιολόγηση για τη σύλληψη και την εκτέλεσή τους». Οι εθνικές επιχειρήσεις της NKVD έχουν χαρακτηριστεί γενοκτονικές .Ο Μποροντίν εβραϊκής καταγωγής και στενός συνεργάτης του Στάλιν που στάλθηκε στην Κίνα για να βοηθήσει στην αντεπανάσταση και έγινε Σύμβουλος του Sun Yat-sen, στην πορεία δολοφονήθηκε και αυτός με εντολή Στάλιν γιατί θεωρήθηκε ως επικρατέστερος αντικαταστάτης του εκείνη την περίοδο. Η εκκαθάριση του Κόκκινου Στρατού και του Στρατιωτικού Ναυτικού Στόλου αφαίρεσε τρεις από τους πέντε στρατάρχες (τότε ισοδύναμους με στρατηγούς τεσσάρων αστέρων), 13 από τους 15 διοικητές του στρατού (ισοδύναμους με στρατηγούς τριών αστέρων), οκτώ από τους εννέα ναυάρχους (η εκκαθάριση έπεσε σε μεγάλο βαθμό στο Ναυτικό, οι οποίοι ήταν ύποπτοι για εκμετάλλευση ευκαιριών για ξένες επαφές), 50 από τους 57 διοικητές σωμάτων στρατού , 154 από τους 186 διοικητές μεραρχιών, και τους 16 επιτρόπους του στρατού και 25 από τους 28 επιτρόπους του στρατού. Στο τριάντα τοις εκατό των αξιωματικών που εκκαθαρίστηκαν από το 1937 έως το 1939 επετράπη να επιστρέψουν στην υπηρεσία κατά την διάρκεια του Πατριωτικού Αγώνα και μόνο. Η εκκαθάριση του στρατού λέγεται ότι υποστηρίχθηκε από πλαστογραφημένα από τη Γερμανία έγγραφα (υποτιθέμενη αλληλογραφία μεταξύ του στρατάρχη Τουχατσέφσκι και μελών της γερμανικής ανώτατης διοίκησης). Ο ισχυρισμός δεν υποστηρίζεται από γεγονότα(όπως όλες οι δίκες της Μόσχας) . Όταν φέρεται να δημιουργήθηκαν τα έγγραφα, δύο μέλη της ομάδας του Τουχατσέφσκι ήταν ήδη φυλακισμένοι, και όταν λέγεται ότι το έγγραφο έφτασε στον Στάλιν, η εκκαθάριση είχε ήδη ξεκινήσει. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη δίκη προήλθαν από αναγκαστικές ομολογίες. Η εκκαθάριση είχε σημαντική επίδραση στη λήψη αποφάσεων της Γερμανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο . Πολλοί Γερμανοί στρατηγοί αντιτάχθηκαν σε μια εισβολή στη Ρωσία , αλλά ο Χίτλερ διαφώνησε, αποκαλώντας τον Κόκκινο Στρατό λιγότερο αποτελεσματικό μετά την εξάλειψη της πνευματικής του ηγεσίας κατά την εκκαθάριση. Ο Ρώσος τροτσκιστής ιστορικός Βαντίμ Ρογκόβιν είπε ότι ο Στάλιν είχε καταστρέψει χιλιάδες ξένους κομμουνιστές ικανούς να ηγηθούν της σοσιαλιστικής αλλαγής στις αντίστοιχες χώρες τους, αναφέροντας 600 ενεργούς Βούλγαρους κομμουνιστές που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους χιλιάδες Γερμανούς κομμουνιστές που παραδόθηκαν από τον Στάλιν στην Γκεστάπο μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Σύμφωνα με τον ιστορικό Έρικ Ντ. Βάιτς , το 60% των Γερμανών εξόριστων στη Σοβιετική Ένωση εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια της σταλινικής τρομοκρατίας και ένα μεγαλύτερο ποσοστό των μελών του Πολιτικού Γραφείου του KPD πέθανε στη Σοβιετική Ένωση παρά στη ναζιστική Γερμανία. Ο Βάιτς σημείωσε ότι εκατοντάδες Γερμανοί πολίτες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν κομμουνιστές, παραδόθηκαν στην Γκεστάπο από τη διοίκηση του Στάλιν. Πολλοί Εβραίοι, συμπεριλαμβανομένων των Αλεξάντερ Βάισμπεργκ-Σιμπούλσκι και Φριτς Χάουτερμανς , συνελήφθησαν το 1937 από την NKVD και παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. Ο Γιόζεφ Μπέργκερ-Μπαρζιλάι , συνιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Παλαιστίνης , πέρασε είκοσι χρόνια στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Στάλιν μετά τις εκκαθαρίσεις του 1937. Στην Ισπανία , η NKVD επέβλεψε τις εκκαθαρίσεις των αντισταλινικών στοιχείων των Ρεπουμπλικανικών δυνάμεων (συμπεριλαμβανομένων τροτσκιστικών και αναρχικών παρατάξεων). Αξιοσημείωτη ήταν η εκτέλεση του Αντρέου Νιν , μέλους του ισπανικού POUM και πρώην υπουργού της κυβέρνησης, του Χοσέ Ρόμπλες , ενός αριστερού ακαδημαϊκού και μεταφραστή, και πολλών μελών του POUM . Ουσιαστικά ο Στάλιν υποστήριξε έμπρακτα την δικτατορία του Φράνκο γιατί αν οι επαναστάτες κρατούσαν την εξουσία υπήρχε ο φόβος της διεθνούς εξάπλωσης του εργατικού κινήματος και τα προνόμια της εκφυλισμένης ρωσικής γραφειοκρατίας θα χάνονταν... Από τα μέλη του αρχικού Πολιτικού Γραφείου κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση που έζησαν μέχρι τη Μεγάλη Εκκαθάριση, ο Στάλιν ήταν ο μόνος που επέζησε στη Σοβιετική Ένωση. Και συνολικά μέχρι τον θάνατο του μόνον η Αλεξάνδρα Κολλοντάι επέζησε από την ολομέλεια, και φυσικά όσοι πρόλαβαν και πέθαναν(μαζί με τον Λένιν). Μεταξύ των θυμάτων της εκκαθάρισης ήταν Αμερικανοί μετανάστες στη Σοβιετική Ένωση που είχαν μεταναστεύσει από τις ΗΠΑ στο απόγειο της Μεγάλης Ύφεσης για να βρουν δουλειά. Στο απόγειο της εκκαθάρισης, Αμερικανοί μετανάστες παρακάλεσαν την αμερικανική πρεσβεία για διαβατήρια για να εγκαταλείψουν τη Σοβιετική Ένωση. Αφού τους απώθησαν οι αξιωματούχοι της πρεσβείας, συνελήφθησαν έξω από την NKVD. Αρκετοί πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν στο πεδίο βολής του Μπούτοβο. Εκατόν σαράντα ένα Αμερικανοί κομμουνιστές φινλανδικής καταγωγής εκτελέστηκαν και θάφτηκαν στο Σαντάρμοχ , και 127 Φινλανδοί Καναδοί πυροβολήθηκαν και θάφτηκαν εκεί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Στάλιν απέστειλε πράκτορες της NKVD στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας , ίδρυσε μια μογγολική εκδοχή της τρόικας της NKVD και εκτέλεσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους κατηγορούμενους για δεσμούς με «φιλοϊαπωνικά κατασκοπευτικά κυκλώματα». Οι βουδιστές λάμα αποτελούσαν τα περισσότερα θύματα, με 18.000 νεκρούς. Άλλα θύματα ήταν ευγενείς και πολιτικές και ακαδημαϊκές προσωπικότητες. Μερικοί ήταν απλοί εργάτες και κτηνοτρόφοι. Μαζικοί τάφοι που περιείχαν εκατοντάδες εκτελεσμένους βουδιστές μοναχούς και πολίτες έχουν ανακαλυφθεί μόλις το 2003. Ο φιλοσοβιετικός ηγέτης Σενγκ Σιτσάι , από την επαρχία Σιντζιάνγκ στην Κίνα, ξεκίνησε τη δική του εκκαθάριση το 1937 για να συμπέσει με τη Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν. Ο πόλεμος του Σιντζιάνγκ ξέσπασε κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης. Ο Σενγκ έλαβε βοήθεια από την NKVD και αυτός και οι Σοβιετικοί ισχυρίστηκαν μια μαζική τροτσκιστική συνωμοσία και ένα «φασιστικό τροτσκιστικό σχέδιο» για την καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Σοβιετικός Γενικός Πρόξενος Γκαρεγκίν Απρέσοφ , ο Στρατηγός Μα Χουσάν , ο Μα Σαόου , ο Μαχμούντ Σιτζάν, ο ηγέτης της επαρχίας Σιντζιάνγκ Χουάνγκ Χαν-τσανγκ και ο Χότζα-Νιγιάζ ήταν μεταξύ των 435 φερόμενων συνωμοτών στο σχέδιο και το Σιντζιάνγκ τέθηκε ουσιαστικά υπό σοβιετικό έλεγχο. Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (αξιωματικός του Σοβιετικού Στρατού που κρατήθηκε για μια δεκαετία στο σύστημα Γκουλάγκ) έγραψε στο βιβλίο του « Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» ένα χρονοδιάγραμμα όλων των λενινιστικών και σταλινικών εκκαθαρίσεων (1918–1956). Η εκκαθάριση του 1936–1938 μπορεί να προσέλκυσε την μεγαλύτερη προσοχή της διανόησης, αλλά αρκετές άλλες (όπως το πρώτο πενταετές σχέδιο κολεκτιβοποίησης και αποκουλακοποίησης 1928–1933) ήταν εξίσου μεγάλες και στερούνταν δικαιοσύνης. Το 1936, ο Βαρλάμ Σαλάμοφ, δημοσιογράφος και συγγραφέας, συλλαμβάνεται για αντεπαναστατική δράση (βρέθηκε στην οικία του ένας δίσκος με ομιλίες του Τρότσκι)και στέλνεται να εκτίσει την ποινή του στα σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας – ένας από τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Έγραψε το "Ιστορίες από την Κολυμά", αυτό το αριστούργημα της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, μια επική σειρά από σύντομα διηγήματα στα οποία αποτυπώνονται τα συνολικά δεκαεπτά χρόνια που ο συγγραφέας πέρασε στα σοβιετικά γκουλάγκ : έξι χρόνια ως σκλάβος στα χρυσωρυχεία της Κολυμά και στη συνέχεια, ως νοσηλευτικό προσωπικό στις φυλακές-στρατόπεδα. Την αφήγησή του για τη ζωή στην Κολυμά άρχισε να τη γράφει μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953. Είναι, αφενός, η βιογραφική κατάθεση ενός από τους λίγους επιζήσαντες των στρατοπέδων και, αφετέρου, μια ιστορική καταγραφή των ίδιων των γκουλάγκ· αλλά πρωτίστως είναι ένα λογοτεχνικό έργο ασύγκριτης δύναμης, διορατικότητας και πίστης. Η Μεγάλη Εκκαθάριση έχει πυροδοτήσει μια σειρά από συζητήσεις σχετικά με τον σκοπό, την κλίμακα και τους μηχανισμούς της. Σύμφωνα με μια ερμηνεία, το καθεστώς του Στάλιν έπρεπε να διατηρεί τους πολίτες του σε κατάσταση φόβου και αβεβαιότητας για να παραμείνει στην εξουσία. Η εξόντωση όλης της παλαιότερης γενιάς των Μπολσεβίκων, ενός σημαντικού μέρους της μεσαίας γενιάς που συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο, και εκείνου του μέρους της νεολαίας που υιοθέτησε πιο σοβαρά τις μπολσεβίκικες παραδόσεις, δείχνει όχι μόνο μια πολιτική αλλά και μια εντελώς φυσική ασυμβατότητα μεταξύ του Μπολσεβικισμού και του Σταλινισμού (εκατομμύρια οι νεκροί απο τον σταλινισμό κανένας από τον Τροτσκισμό). Και τέλος ο Τροτσκισμός δεν ηγήθηκε ποτέ για να ενοχοποιηθεί τόσο έντονα, όσο στοχοποιήθηκε, ενώ ο σταλινισμός όπως είδαμε από τα στοιχεία απέτυχε να συνεχίσει το έργο των Μπολσεβίκων. Εκφυλίστηκε και λειτούργησε αντεπαναστατικά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αν εμείς οι εργάτες δεν έχουμε την εξουσία σήμερα έχει την αποκλειστική ευθύνη... Αύριο θα μιλήσουμε για τον Μαοϊσμό και μεθαύριο για τον Πουλιόπουλο...και αν βρω χρόνο θα αναλύσουμε και το πως ο Σοσιαλισμός σε μία μόνο χώρα λέγεται εκφυλισμός της γραφειοκρατίας (και διατήρηση των προνομίων της) και μόνο.[/quote] Επιλογές HTML Ανενεργό BBCode Ενεργό Smilies Ενεργά Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση   Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες Μετάβαση στη: Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση Ανοιχτά φόρουμ----------------Πολιτική συζήτησηΠαιδική χαράΣτο περιθώριο  Ανασκόπηση Θέματος Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας