patari.org :: Δημοσίευση απάντησης

Δημοσίευση απάντησης

Όνομα μέλους

Θέμα

Περιεχόμενο

Emoticons





Περισσότερα Emoticons

Χρώμα γραμματοσειράς: Μέγεθος γραμματοσειράς:

Να κλείσουν τα Tags

[quote="vngelis"]Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα υποσημείωση εδώ. Την άνοιξη του 2004 έτυχε να είμαι σε ένα συνέδριο στο Καράκας όταν γινόταν αυτή η Γαλλοαμερικανική επιχείρηση. Την επόμενη μέρα μετά την απαγωγή του Αριστιδίτη, είπα στον Τσάβες: "γιατί δεν του προσφέρατε άσυλο; Είπε: "νιώθω απίστευτα αναστατωμένος. Προσπαθούσε να μου τηλεφωνήσει και ήμασταν απασχολημένοι με το συνέδριο. Μέχρι να λάβω το μήνυμα, ήταν πολύ αργά. Είχε ήδη σταλεί στη Νότια Αφρική και το μετανιώνω. Του είπα ότι θα πήγαινα σύντομα στο Γιοχάνεσμπουργκ για να δώσω μια διάλεξη. Ο Τσάβες είπε: "δοκιμάστε να τον συναντήσετε και να του πείτε ότι είναι πολύ ευπρόσδεκτος εδώ. Θα πρέπει να επιστρέψει στην περιοχή του για να πολεμήσει ενάντια σε αυτούς τους απατεώνες."Στην πραγματικότητα, έστειλα το μήνυμα. Αλλά νομίζω ότι η Πρετόρια είχε μια συμφωνία ότι θα κρατηθεί στη Νότια Αφρική μέχρι οι ΗΠΑ να του επιτρέψουν να επιστρέψει στην Αϊτή. Ο Μαδούρο είναι ο τελευταίος σε μια μακρά σειρά.

Οι επιθέσεις εναντίον του θυμίζουν τις επιθέσεις στον Τσάβες, ο οποίος κατηγορείται συνεχώς από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης ότι είναι δικτάτορας. Γιατί; Επειδή φορούσε στολή. Αλλά ο Τσάβες ήταν εξαιρετικά δημοφιλής και κέρδισε εκλογές μετά από εκλογές.δεν έπρεπε να κατέβει κανείς στα κράτη του κόλπου και στη Σαουδική Αραβία για να βρει ανθρώπους απείρως χειρότερους σε κάθε επίπεδο. Το ριζοσπαστικό δημοκρατικό σύνταγμα του Τσάβες-συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ανάκλησης του προέδρου με δημοψήφισμα, εάν ήταν απαραίτητο – καταγγέλθηκε από τη δεξιά αντιπολίτευση, παρόλο που στη συνέχεια προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τον ίδιο μηχανισμό ανάκλησης εναντίον του. Ήμουν στο Καράκας όταν ο Τζίμι Κάρτερ επισκέφθηκε τη χώρα για να παρακολουθήσει τις εκλογές. Σοκαρίστηκε όταν, μπαίνοντας σε ένα εστιατόριο στα φυλλώδη ανατολικά προάστια της πόλης, όπου ζει η αστική τάξη, η τοπική αντιπολίτευση του έφτυσε κακοποίηση. Μετά είπε, "δεν έχω δει ποτέ τέτοια αντιπολίτευση πουθενά". Όταν ρωτήθηκε, " πώς νομίζετε ότι πήγαν οι εκλογές;", απάντησε ότι δεν είχε δει τόσο δίκαιες εκλογές σε καμία χώρα, συμπεριλαμβανομένων σαφώς των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Τσάβες πάντα επέμενε ότι η Μπολιβαριανή επανάσταση πρέπει να είναι μια δημοκρατική εμπειρία – και ήταν. Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, το συζήτησαν μαζί του. Όταν ήρθαν τα πρώτα αποτελέσματα για το δημοψήφισμα του 2004, ρώτησα τον Τσάβες, " Σύντροφε, τι θα κάνουμε αν χάσουμε; Είπε, " Τι κάνεις αν χάσεις; Φεύγεις από το γραφείο και παλεύεις ξανά από έξω, εξηγώντας γιατί έκαναν λάθος". Είχε μια πολύ ισχυρή αίσθηση αυτού. Γι ' αυτό είναι παρωδία να κατηγορούμε τους Τσαβιστές ότι είναι αντιδημοκρατικοί από την αρχή. Κατά την περίοδο του Τσάβες, οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί της αντιπολίτευσης έριξαν προπαγάνδα χωρίς διακοπή, επιτίθενται στο καθεστώς-κάτι που δεν θα μπορούσατε ποτέ να δείτε στη Βρετανία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν οι άνθρωποι είπαν στον Τσάβες, "πρέπει να καταστείλουμε", είπε, "Όχι, τους πολεμάμε πολιτικά".

Από το 2013, το καθεστώς είναι κοίλο. Εάν ο Μαδούρο κέρδισε τις εκλογές του 2024, δεν ήταν σε θέση να παράσχει καμία απόδειξη γι ' αυτό όταν ρωτήθηκε από τον Λούλα. Οικονομικά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Μπολιβαριανοί ήταν ασύνετοι, ακόμη και κατά τη διάρκεια των ημερών του Τσάβες. Όταν οι καλύτεροι κεϋνσιανοί οικονομολόγοι εμφανίστηκαν εκεί, συμπεριλαμβανομένων των Dean Baker και Mark Weisbrot, καθώς και του Joseph Stiglitz, οι συστάσεις τους δεν ακολουθήθηκαν. Ενδεχομένως θα ήταν καλύτερα σε εκείνο το σημείο αν είχαν στραφεί στους Κινέζους. Αλλά η πραγματική οικονομική επιδείνωση ήταν αποτέλεσμα της πολιορκίας των ΗΠΑ. Οι κυρώσεις στις πωλήσεις πετρελαίου, που επιβλήθηκαν από τον Τραμπ το 2017-18 και διατηρήθηκαν από τον Μπάιντεν, οδήγησαν ουσιαστικά περίπου 7 εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη χώρα, με τους πρόσφυγες της Βενεζουέλας να εμφανίζονται στο Μαϊάμι, την Κολομβία και άλλα μέρη της Λατινικής Αμερικής. Η Ουάσιγκτον ήξερε τι έκανε.

Η υποστήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων της Βενεζουέλας είχε επίσης κόστος. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2002 εναντίον του Τσάβες, του είπα: "αυτή είναι η ευκαιρία σας να πάτε για μια μαζική αναδιάρθρωση του στρατού". Αλλά είπε, " δεν είναι εύκολο να το κάνεις. Θα ξεφορτωθούμε όλους τους ανώτερους στρατηγούς που γνώριζαν ή συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον μου". Έτσι είπα, " Λοιπόν, αυτό είναι πραγματικά πολύ γενναιόδωρο εκ μέρους σας, γιατί αν είχε γίνει μια τέτοια απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον μιας εκλεγμένης κυβέρνησης στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι πολύ πιθανό ότι ο ανώτατος στρατηγός θα είχε εκτελεστεί για προδοσία και οι άλλοι στρατηγοί θα είχαν φυλακιστεί για χρόνια. Αλλά ήσασταν πολύ ευγενικοί, έχετε αφήσει μερικούς από αυτούς τους τύπους να βγουν έξω. Είπε, "καλύτερα να φύγει η μυρωδιά". Ήταν μια αδυναμία, ένιωσα εκείνη τη στιγμή.

Ωστόσο, για μεγάλο χρονικό διάστημα, το Μπολιβαριανό καθεστώς συνδύαζε ριζοσπαστική Δημοκρατία, εκτεταμένα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και αλφαβητισμού και μια διεθνιστική εξωτερική πολιτική. Αυτός ήταν ο αστερισμός. Η κουβανική συμβολή ήταν πολύ σημαντική, οι Μισιόνες και τα υπόλοιπα. Αλλά οι Κουβανοί δεν είχαν μαθήματα να διδάξουν για τη Δημοκρατία, δυστυχώς. Καθώς η οικονομική πολιορκία σφίγγει, το Καράκας εγκατέλειψε σχεδόν όλες τις μεταρρυθμίσεις των Τσαβιστών, στρέφοντας τη δολαριοποίηση και τη λιτότητα από το 2019. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, ωστόσο, δεν ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο. Έχουν μειώσει πολύ το πετρέλαιο στην Κούβα ως αποτέλεσμα των αμερικανικών κυρώσεων, αλλά δεν έχουν εγκαταλείψει την Αβάνα. Διατήρησαν μια σκληρή θέση για τη γάζα και τη Μέση Ανατολή, η οποία προφανώς ενοχλεί τους Αμερικανούς. Όπως έχει καταστήσει σαφές η Ουάσιγκτον, θέλουν μια κυβέρνηση Ρούμπιο-Τραμπ που να είναι δική τους, 100%.

*

Σε επίσημο επίπεδο, η διεθνής αντίδραση ήταν προβλέψιμα σιωπηλή. Φυσικά, η Κίνα, η Ρωσία και πολλές άλλες δυνάμεις καταδίκασαν την αμερικανική στρατιωτική επίθεση και απαγωγή, ζητώντας την άμεση απελευθέρωση του Μαδούρο και του Φλόρες. Μετά από κάποιες δισταγμούς οι Ευρωπαίοι συσπειρώθηκαν για να υποστηρίξουν τον προστάτη τους, αν και με μια σκιά πιο αμφισημία από ό, τι έδειξαν στην υποστήριξη της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα. Ο Μακρόν αρχικά εξέδωσε μια δήλωση καλώντας τους Βενεζουελάνους να "χαίρονται" για την απαγωγή του Μαδούρο, στη συνέχεια έκανε δεύτερες σκέψεις και εξέδωσε μια άλλη λέγοντας ότι η Γαλλία "ούτε υποστήριξε ούτε ενέκρινε" τις μεθόδους των ΗΠΑ, πριν χαρακτηριστικά εκδώσει μια τρίτη, προσβλέποντας σε μια ειρηνική μετάβαση σε μια Βενεζουέλα με επικεφαλής τον Edmundo González Urrutia. Ο Μέρτζ κρίνει ότι η νομιμότητα της απαγωγής είναι "πολύπλοκη". Ο στάρμερ ήταν επίσης υπεκφυγές, μουρμουρίζοντας για "υποστήριξη του διεθνούς δικαίου", αποφεύγοντας παράλληλα οποιαδήποτε κριτική στον Τραμπ.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά έχουν συνηθίσει οι πολίτες της Ευρώπης. Η Ρωσία από τη μία πλευρά, εναντίον της οποίας η ΕΕ ετοιμάζει το εικοστό πακέτο κυρώσεων * και το Ισραήλ από την άλλη, το οποίο διατηρεί το καθεστώς του ευνοούμενου έθνους. Και τώρα υπάρχει ένα τρίτο, τριπλό πρότυπο - η επίθεση στη Βενεζουέλα. Συγκριτικά, η στάση των New York Times είναι πιο ειλικρινής, αποκαλώντας την επιχείρηση μια περίπτωση "ιμπεριαλισμού των Τελευταίων Ημερών", που αντιπροσωπεύει " μια επικίνδυνη και παράνομη προσέγγιση για τη θέση της Αμερικής στον κόσμο."Παραθέτει Ρεπουμπλικανούς νομοθέτες που έχουν μιλήσει κατά της πορείας του Τραμπ στο Κογκρέσο – γερουσιαστές Ραντ Πολ και Λίζα Μούρκοφσκι, εκπρόσωποι Τόμας Μάσι και Ντον μπέικον.

Μπορεί να υπάρξουν περαιτέρω κινητοποιήσεις στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, κατήγγειλε τη μονομερή επίθεση σε ένα κυρίαρχο έθνος ως πράξη πολέμου και έχουν ήδη γίνει διαδηλώσεις σε οκτώ πόλεις των ΗΠΑ. Η αλληλεγγύη προς τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία είναι ζωτικής σημασίας. Διακυβεύεται όχι μόνο το μέλλον της Βενεζουέλας αλλά και αυτό της Κουβανικής Επανάστασης—η πρώτη, και δυστυχώς θα φαινόταν τελευταία, σοσιαλιστική επανάσταση στην Αμερική. Η Κούβα έχει χτυπηθεί και πολιορκηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες: μια εισβολή που ηττήθηκε στην Playa Girón, συνεχείς κυρώσεις, συνεχείς επιθέσεις, συνεχή ψέματα. Χωρίς το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, που παρέχεται δωρεάν από τότε που οι Μπολιβαριανοί ήρθαν στην εξουσία, υπάρχει λόγος να φοβόμαστε για το μέλλον της Κούβας. Και αν οι ΗΠΑ καταφέρουν να "καθαρίσουν" τη Βενεζουέλα, η Κούβα μπορεί να είναι η επόμενη.

Αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί πιο δύσκολο από το αναμενόμενο. Οι διαδηλώσεις στο Καράκας θα πρέπει να χρησιμεύσουν ως προειδοποίηση προς την κυβέρνηση Τραμπ. Τις τελευταίες μέρες, ο Ντέλσι εναλλάσσεται μεταξύ μαχητικών ομιλιών, επιτίθεται σε ό, τι συνέβη και καθησυχαστικών θορύβων στους Αμερικανούς. Ο Τραμπ λέει: "δεν μας ενδιαφέρει αυτό που λέει, μας ενδιαφέρει αυτό που κάνει". Έχει δίκιο. Πολλά θα εξαρτηθούν, όχι τόσο από αυτήν, επειδή είναι απλώς μια φιγούρα, αλλά από τον στρατό της Βενεζουέλας, ο οποίος είναι απολύτως κρίσιμος.

Η κυβέρνηση Τραμπ θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα δίλημμα. Οι Μπολιβαριανοί εξακολουθούν να ελέγχουν τις Στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις της Βενεζουέλας, τα δικαστήρια, τη βιομηχανία πετρελαίου και κάθε επίπεδο διοικητικής γραφειοκρατίας. Τα συναισθήματα τρέχουν υψηλά, όπως κατέστησε σαφές το μήνυμα που παρέδωσε στην Εθνοσυνέλευση της Βενεζουέλας ο γιος του Μαδούρο. Η κυβέρνηση Rodríguez διαπραγματεύεται, όπως γνωρίζουμε. Αλλά αν ο Τραμπ και ο Ρούμπιο αυξήσουν την πίεση πολύ μακριά, δεδομένης της γενικής εχθρότητας προς την επίθεση των ΗΠΑ, το Καράκας μπορεί να αναγκαστεί σε κάποια επίδειξη αντίστασης. Εάν ο Rodríguez και η εταιρεία αρνούνται να παίξουν μπάλα σε κάποιο σημείο, το Trump μπορεί να είναι ικανό να το απομακρύνει, αλλά το στρατόπεδο Rubio δεν θα είναι. Σε αυτό το στάδιο, η λογική της αντιμετώπισης του Καράκας ως κυβέρνησης μαριονέτας θα μπορούσε να καταρρεύσει και η γραμμή θα είναι, "εντάξει, είναι προδότες, ας πάμε και να τους αρπάξουμε" – τελικά στέλνοντας μπότες στο έδαφος. Αυτό θα γινόταν ακατάστατο, γρήγορα. Θα προκαλούσε επίσης τεράστιες εντάσεις στο στρατόπεδο του Τραμπ, επειδή αυτό είναι ένα πράγμα που επανειλημμένα δεσμεύτηκε να μην κάνει.

Στην ομιλία του Τσάβες το 2005, συνέχισε λέγοντας::

Ο Φιντέλ μου είπε κάποτε, " Τσάβες, αν αυτό συμβεί ποτέ σε σένα ή σε μένα, αν μας εισβάλουν, το τελευταίο πράγμα που θα κάναμε είναι αυτό που έκανε ο Σαντάμ: να πάμε και να κρυφτούμε σε μια τρύπα. Πρέπει να πεθάνεις πολεμώντας, στην πρώτη γραμμή της μάχης. Και αυτό θα έκανα—αν πρέπει να πεθάνω, θα πεθάνω στην πρώτη γραμμή με την αξιοπρέπεια ενός Βενεζουελάνου που αγαπά αυτή τη χώρα.

Τίποτα δεν έχει διευθετηθεί ακόμα.
6 Ιανουαριου[/quote]

Επιλογές
HTML Ανενεργό
BBCode Ενεργό
Smilies Ενεργά

	Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
	Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση