patari.org Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς    Συχνές Ερωτήσεις   Αναζήτηση   Κατάλογος Μελών   Ομάδες Μελών   Εγγραφή   Προφίλ   Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   Σύνδεση  patari.org Αρχική σελίδα -> Πολιτική συζήτηση Δημοσίευση απάντησης Όνομα μέλους Θέμα Περιεχόμενο Emoticons Περισσότερα Emoticons  Χρώμα γραμματοσειράς: Προεπιλογή Βαθύ Κόκκινο Κόκκινο Πορτοκαλί Καφέ Κίτρινο Πράσινο Λαδί Κυανό Μπλέ Βαθύ Μπλέ Λουλακί Βιολετί Λευκό Μαύρο  Μέγεθος γραμματοσειράς: Μέγεθος γραμματοσειράς Μικροσκοπικό Μικρό Κανονικό Μεγάλο Τεράστιο Να κλείσουν τα Tags [quote="vngelis"][quote="Μεταλληνός"]Μάλιστα, η Αμερικάνικη επέμβαση δεν έγινε για τα πετρέλαια. Δεν μας λες όμως ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ;[/quote] Λόγκαν Άντερσον: "επιτρέψτε μου να σας καθοδηγήσω μέσα από την αντίφαση: Ο Τραμπ ισχυρίζεται ρητά αυτό που οι αρχικοί νεοσυντηρητικοί όπως ο Πολ Βόλφοβιτς ισχυρίστηκαν σιωπηρά τη δεκαετία του 1990: ότι υπάρχει μια γεωπολιτική ανταμοιβή στην κατάσχεση των πόρων μιας άλλης χώρας. Σε έναν κακοποιημένο Αμερικανικό πληθυσμό που πληρώνει 5 δολάρια το γαλόνι, ο ισχυρισμός αυτός ακούγεται συγκεκριμένος. Σε υποσυνείδητο επίπεδο, οι άνθρωποι φαντάζονται ότι "παίρνοντας το πετρέλαιο" σημαίνει φθηνότερο φυσικό αέριο, χαμηλότερο κόστος, ανακούφιση από τη λιτότητα. Δεν ενδιαφέρονται για την ηθική. Νοιάζονται για την τιμή. Στη συνέχεια, η αριστερά απαντά με το να διαμορφώνει τα πάντα ως κλεπτοκρατία, ενώ εξακολουθεί να αποδέχεται σιωπηρά την υπόθεση ότι θα μπορούσαν να ληφθούν πόροι, αλλά ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απλώς "λάθος"."Αυτό είναι ένα χαμένο επιχείρημα. Για κάποιον που ζει κάτω από λιτότητα, δεν υπάρχει υλική αντίθετη λογική που προσφέρεται. Παραδέχτηκες το έδαφος. Αλλά εδώ είναι η πραγματικότητα: δεν έρχεται ποτέ. Τίποτα δεν εξάγεται. [b] "Αυτό που πραγματικά συνέβη στο Ιράκ δεν ήταν η εξόρυξη πετρελαίου, αλλά η οικονομική λεηλασία. Η πολιτεία των ΗΠΑ έριξε κρατικα χρήματα με το τσουβαλι ειδικά σε εταιρείες όπως την Halliburton, μέσω συμβάσεων εφοδιαστικής, ασφάλειας και "ανασυγκρότησης" χωρίς προσφορά. Η ιρακινή παραγωγή πετρελαίου, η οποία κυμαινόταν γύρω στα 3,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κατέρρευσε σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια την ημέρα κατά τη διάρκεια τμημάτων της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Εξοδος της ΗΠΑ το 2011, χρειάστηκε άλλη μια δεκαετία για το Ιράκ να επιστρέψει σε αυτά τα επίπεδα παραγωγής και μόνο τότε μέσω κινεζικών κρατικών βιομηχανικών επενδύσεων, όχι Αμερικανικού κεφαλαίου[/b]. Έτσι, η σωστή απάντηση στο επιχείρημα του Trump δεν είναι ηθική οργή. Είναι να αρνηθούμε εντελώς την υπόθεση: αυτοί οι πόλεμοι δεν παράγουν κανένα υλικό κέρδος για κανέναν απτά.μόνο χρηματιστικοποίηση, χρέος, καταπιεσμένη παραγωγή και μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή. Στη συνέχεια, η αμερικανική οικονομία καταρρέει και εκτυπώνουν περισσότερα δολάρια για να συνθέσουν το "κέρδος" από τον αέρα. Σίγουρα συμβαίνει συσσώρευση κεφαλαίου, εντελώς στερημένη λογικής και πραγματικότητας! Κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Τραμπ το καταλαβαίνει αυτό. Έχει επανειλημμένα χλευάσει τα παλιά νεοσυντηρητικά για την αποτυχία τους να" πάρουν το πετρέλαιο", θρηνώντας την απόλυτη ανικανότητά τους και την έλλειψη "διαχείρισης"."Αλλά αυτή η κριτική χάνει την βαθύτερη αλήθεια: δεν απέτυχαν. Το σύστημα λειτούργησε ακριβώς όπως σχεδιάστηκε. Που μας φέρνει στη Βενεζουέλα. Πιστεύετε σοβαρά ότι ο Trump, μαζί με τους φίλους του Palantir Technologies, πρόκειται να γίνουν βιομηχανικοί σχεδιαστές; Ότι χωρίς εισβολή, χωρίς αλλαγή καθεστώτος, χωρίς εθνική ανασυγκρότηση, θα διαπραγματευτούν με κάποιο τρόπο μια 15ετή βιομηχανική επέκταση πετρελαίου 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μια χώρα της οποίας η υποδομή έχει στραγγαλιστεί σκόπιμα για μια δεκαετία; Αυτό είναι ένα όνειρα θερινης νυχτος Αυτό που πραγματικά παρατάσσεται για τη Βενεζουέλα δεν είναι εξόρυξη, αλλά απογύμνωση περιουσιακών στοιχείων. Οι επιχειρήσεις που βρίσκονται σε θέση να" επανενταχθούν " στη Βενεζουέλα είναι συντριπτικά οικονομικές, όχι παραγωγικές. Οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων όπως η BlackRock είναι τοποθετημένοι για να απορροφήσουν το χρέος που συνδέεται με την PDVSA, να το αναδιαρθρώσουν και να μετατρέψουν τη μελλοντική παραγωγή σε παράπλευρες ροές και όχι σε εθνικά έσοδα. Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες των ΗΠΑ και της Ευρώπης περιμένουν να μην δημιουργήσουν παραγωγική ικανότητα, αλλά για συμφωνίες καταμερισμού της παραγωγής, αποφάσεις διαιτησίας και ανταλλαγές χρέους για ίδια κεφάλαια που περιορίζουν την παραγωγή και εγγυώνται ενοίκια. Η ελάφρυνση των κυρώσεων χρησιμοποιείται ως μόχλευση όχι για την επέκταση της ικανότητας, αλλά για την πειθαρχία του κράτους και την εξαναγκασμό της Βενεζουέλας σε αναδιάρθρωση, ιδιωτικοποίηση και νομική υποταγή στις δυτικές κεφαλαιαγορές. Θέλουν οι Κινέζοι να πληρώσουν για αυτό το πετρέλαιο σε δολάρια, μια μικρή ενόχληση για τον Σι, ένα ανόητο τέχνασμα για τους δυτικούς μισθωτούς ολιγάρχες. Σε ένα σύστημα που βασίζεται σε παράγωγα, ηγεμονικό του δολαρίου, το χρήμα δεν παράγεται από την πλημμύρα των αγορών με πετρέλαιο. Γίνεται με τον περιορισμό της προσφοράς, τη διόγκωση των τιμών, την τιτλοποίηση των μελλοντικών ροών και την εξαγωγή ενοικίων μέσω χρεογράφων. Αυτό είναι το πραγματικό παιχνίδι. Όχι πετρέλαιο για τους Αμερικανούς. Όχι ανάπτυξη για τη Βενεζουέλα. Αλλά ο οικονομικός έλεγχος, η τεμαχισμένη βιομηχανία, η καταστολή της παραγωγής και οι υψηλότερες παγκόσμιες τιμές. Δείτε πώς λειτουργεί ο μηχανισμός, βήμα προς βήμα, ως ένα ενιαίο ολοκληρωμένο σύστημα: Η PDVSA εισήλθε στη δεκαετία του 2010 με περίπου 30-35 δισεκατομμύρια δολάρια σε εξωτερικό χρέος, μεγάλο μέρος του οποίου συσσωρεύτηκε κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης των τιμών του πετρελαίου μετά το 2014. Αυτό το χρέος εκδόθηκε σύμφωνα με τη Νέα Υόρκη και το διεθνές εμπορικό δίκαιο, όχι το δίκαιο της Βενεζουέλας, καθιστώντας το αμέσως ευάλωτο σε ξένες διαφορές μόλις επιβραδύνθηκαν οι πληρωμές. Οι κυρώσεις των ΗΠΑ, που επιβλήθηκαν κυρίως μέσω του καθεστώτος OFAC του Υπουργείου Οικονομικών, δεν "τιμωρούσαν" απλώς τη Βενεζουέλα. Πάγωσαν την πρόσβαση της PDVSA στην εκκαθάριση δολαρίων, μπλόκαραν την αναχρηματοδότηση, απαγόρευσαν σε Αμερικανούς να ανατρέψουν το χρέος και διέκοψαν την πρόσβαση σε ανταλλακτικά, αραιωτικά, ασφάλιση, ναυτιλία και αντασφάλιση. Αυτή η εγγυημένη κατάρρευση της παραγωγής. Η παραγωγή μειώθηκε από πάνω από 2,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2015 σε κάτω από 700 χιλιάδες μέχρι το 2020. Αυτή η κατάρρευση αναφέρθηκε στη συνέχεια ως απόδειξη "κακής διαχείρισης", ολοκληρώνοντας τον αφηγηματικό βρόχο. Μόλις σημειώθηκαν αθετήσεις πληρωμών υπό συνθήκες που προκλήθηκαν από κυρώσεις, οι πιστωτές ενεργοποίησαν τα κανάλια διαιτησίας και δικαστικών διαφορών. Οι διμερείς επενδυτικές συνθήκες που υπογράφηκαν τη δεκαετία του 1990 έδωσαν σε ξένες εταιρείες να στέκονται στο ICSID, το σύστημα διαιτησίας που συνδέεται με την Παγκόσμια Τράπεζα και έχει σχεδιαστεί ρητά για την προστασία του κεφαλαίου από κυρίαρχα κράτη. Η Βενεζουέλα αντιμετωπίζει τώρα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε βραβεία και αξιώσεις ICSID, πολλά από τα οποία συνδέονται με τις ιδιωτικοποιήσεις πριν από τον Τσάβες και τις εθνικοποιήσεις μετά τον Τσάβες. Αυτές οι διαιτητικές αποφάσεις είναι εκτελεστές όχι εντός της Βενεζουέλας, αλλά κατά των περιουσιακών στοιχείων της Βενεζουέλας στο εξωτερικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Citgo, θυγατρική της PDVSA στις ΗΠΑ, έγινε ο πρωταρχικός στόχος. Τα δικαστήρια στο Ντέλαγουερ αντιμετωπίζουν τις διαιτητικές αποφάσεις ως ανώτερες αξιώσεις. Το αποτέλεσμα δεν είναι αποζημίωση μέσω της παραγωγής, αλλά αναγκαστική εκκαθάριση περιουσιακών στοιχείων και καταρράκτες χρέους. Σε καμία περίπτωση αυτή η διαδικασία δεν απαιτεί την ανοικοδόμηση της πετρελαϊκής ικανότητας της Βενεζουέλας. Στην πραγματικότητα, η ανοικοδόμηση της ικανότητας θα υπονόμευε ολόκληρη τη δομή αυξάνοντας την προσφορά και μειώνοντας τη μόχλευση των τιμών. Το ορθολογικό οικονομικό αποτέλεσμα είναι η Μόνιμα περιορισμένη παραγωγή, τα εξασφαλισμένα μελλοντικά βαρέλια και οι εξωτερικά ελεγχόμενες ταμειακές ροές. Οι κυρώσεις δημιουργούν προεπιλογή. Η προεπιλογή ενεργοποιεί τη διαιτησία. Η διαιτησία επιτρέπει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων. Η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων πειθαρχεί το κράτος. Οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες στη συνέχεια παρεμβαίνουν για να "σταθεροποιήσουν" τα συντρίμμια μέσω αναδιάρθρωσης χρέους, ανταλλαγής μετοχών και επανεισόδου με διαχείριση τιμών. Το λάδι παραμένει κυρίως στο έδαφος. Τα ενοίκια ρέουν προς τα έξω. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η γραμμή "θέλουν απλώς το πετρέλαιο" δεν είναι απλώς λάθος αλλά προς τα πίσω. Το πετρέλαιο είναι πιο πολύτιμο όταν δεν παράγεται, όταν υπάρχει ως μελλοντική απαίτηση που υποστηρίζει το χρέος, τα παράγωγα και τη γεωπολιτική μόχλευση. Όποιος σας λέει διαφορετικά είναι είτε Ιστορικά αναλφάβητος είτε πουλάει το ψέμα. Ο Τραμπ απλώς επιταχύνει τη μηχανή του χρέους, δεν εξάγει πόρους όπως η φαντασία της Ρωμαϊκής Raubbauwirtschaft. - Κρις Μόρλοκ"[/quote] Επιλογές HTML Ανενεργό BBCode Ενεργό Smilies Ενεργά Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση   Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες Μετάβαση στη: Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση Ανοιχτά φόρουμ----------------Πολιτική συζήτησηΠαιδική χαράΣτο περιθώριο  Ανασκόπηση Θέματος Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας