[kostas Oikodomos]

Μπογιόπουλος σε συνέχεια: Εγκωμιαστής του αναρχοδεξιού Χατζιδάκι

http://www.enikos.gr/ekpompes/242964,Deite_thn_ekpomph_toy_Nikoy_Xatzhnikolao.html

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ

Ο Χατζιδάκις ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις που δίνουν απόλυτο νόημα σε εκείνο το στίχο του Σικελιανού για τον Παλαμά: «Επάνω σε τούτο το φέρετρο ακουμπά όλη η Ελλάδα»…

Συμβολίζει την Ελλάδα που δε λερώνεται από την απρέπεια, από την αμάθεια, από την ευήθεια. Ο Χατζιδάκις είναι εκείνη η Ελλάδα που κάθε σύγκριση της εξουσίας μαζί της αποκαλύπτει πόσο «γυμνός είναι ο βασιλιάς».

Ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε ο δημιουργός που έβαλε τη σφραγίδα του στον πολιτισμό μας. Κορυφαίος αναμορφωτής του ελληνικού τραγουδιού, το δρομολόγησε σε νέους μουσικούς ορίζοντες. Πρωτοπόρος στην τέχνη του. Και ταυτόχρονα: Ασυμβίβαστος στη ζωή του. Ξένος απέναντι στην όποια κολακεία και στην τακτική της «αναρρίχησης». Εχθρός της σοβαροφάνειας και των παγιωμένων αντιλήψεων. Λάτρης του νέου και της συνεχούς αμφισβήτησης.

Ο μουσικός Μάνος Χατζιδάκις αποτελεί κορυφαίο πολιτιστικό κειμήλιο για τον τόπο, ο «πολιτικός» Χατζιδάκις είναι ένας σκαπανέας και σηματωρός της ουσίας των προβλημάτων του καιρού μας.

Η τελευταία φορά που ο Χατζιδάκις ανέβηκε στη σκηνή ήταν στις 22 Φεβρουαρίου 1993. Και ήταν για να διευθύνει την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια συναυλία αφιερωμένη σε ένα… «ανεπίκαιρο» θέμα: Στον αγώνα ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό. Αυτό συνέβη 20 και πλέον χρόνια πριν…

Στο έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας με τον υπότιτλο «Οι βρικόλακες επιστρέφουν» κατέθετε και τις δικές του «σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του Νεοναζισμού».

«Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός», λέει ο Χατζιδάκις.
email: mpog@enikos.gr

Το είδαμε κι αυτό: Η εξύψωση του Μάνου Χατζιδάκι μέχρι σημείου να παραλληλιστεί με τον Παλαμά. Ο Χατζιδάκις εθνικός... τι, άραγε; Και γιατί αυτό; Γιατί είπε διάφορα αναρχοασυνάρτητα περί νεοναζισμού, που τον διαχωρίζει από τον καπιταλισμό σαν κάτι το εξωτερικό και όχι σαν την τελευταία λύση του καπιταλισμού όταν βρίσκεται σε θανάσιμη κρίση, για να πάρει μια παράταση χρόνου ζωής, παίρνοντας πίσω τις όποιες παραχωρήσεις είχε κάνει την προηγούμενη περίοδο των παχιών αγελάδων.

Κάτι που συμβαίνει στις μέρες μας με το 4ο Ράιχ του συγχρονισμένου νεοφασισμού της ΕΕ και της Αμερικής, που δεν χρειάζεται να καταργήσει τα κοινοβούλια αλλά να τα χρησιμοποιήσει ως προπέτασμα καπνού, για να εφαρμόζει καλύτερα την νεοφασιστική πολιτική. Των μνημονίων και των ανοικτών συνόρων, χωρίς να χρειάζεται να πέσει ούτε μία τουφεκιά, αφού αυτό συντελείται με τις συμφωνίες της ΕΕ, που καταργεί την ύπαρξη των εθνικών συνόρων της κάθε χώρας.

Αυτά τα παρακάμπτει ο κ. Μπογιόπουλος, και το μόνο που λέει είναι πως ο Χατζηδάκης ήταν "Κορυφαίος αναμορφωτής του ελληνικού τραγουδιού", που "δρομολόγησε σε νέους μουσικούς ορίζοντες". Πρωτοπόρος στην "τέχνη του" και πως αποτελεί "κορυφαίο πολιτιστικό κειμήλιο για τον τόπο".

Μόνο που ξεχνάει ότι το τραγούδι, όπως και κάθε είδος τέχνης είναι συγχρόνως μορφή και περιεχόμενο. Ακόμα και να δεχτούμε ότι τα τραγούδια του Χατζηδάκι ήταν ανυπέρβλητα από άποψη μορφής, τι λένε από άποψη περιεχομένου; Ότι μπορούσε να εκφράζουν τα τραγούδια ενός αναρχοδεξιού συνθέτη, είτε ευχάριστες γλυκανάλατες σαχλαμαρίτσες, που τραγουδούσε η Αλίκη, είτε σουρεαλιστικές πολύχρωμες σαπουνόφουσκες του Γκάτσου και του εαυτού του και άλλων σε παρόμοιο σουρεαλιστικό στιλ.

Τα τραγούδια του διακρίνονταν από την έλλειψη κάθε κοινωνικού περιεχομένου, ήταν τραγούδια συστημικά κατάλληλα για να διευκολύνουν τη χώνεψη των βολεμένων και να αποπροσανατολίσουν όσους είχαν κάθε λόγο να μη βολεύονται.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χατζιδάκις "έπιασε τόπο" την περίοδο της Καραμανλοκρατίας (1955-1963), του προσωπικού του φίλου Κωνσταντίνου Καραμανλή, εκφράζοντας την «απολίτικη» πολιτική του μονοκομματικού δεξιού κράτους της Ελλάδας, ενώ η αγωνιζόμενη ενάντια στη μέγγενη της μονοκομματικής Καραμανλοκρατίας, που ψήφιζαν και τα δέντρα, εκφραζόταν από τα τραγούδια του Θεοδωράκη και αγωνιζόταν μ' αυτά. Όταν ο Χατζιδάκις "περί άλλα ετύρβαζε" ο Μίκης μελοποιούσε τον "Επιτάφιο" και το "Τραγούδι του νεκρού αδελφού". Μελοποιούσε το Άξιον Εστί και τη Ρωμιοσύνη, τα Τραγούδια του Αγώνα, την Κατάσταση Πολιορκίας και τον ογκόλιθο Πνευματικό Εμβατήριο, ποια "αναμόρφωση" του ελληνικού τραγουδιού έκανε ο Χατζιδάκις;

Αλήθεια γιατί κ. Μπογιόπουλε, γιατί τα παρέκαμψες όλα αυτά; Και όταν η χούντα, ανατράπηκε και άρχισε η νέα Καραμανλοκρατία, του ανέθεσε (διόρισε) ο Καραμανλής να «αναμορφώσει» το 3ο Πρόγραμμα του Ραδιοφώνου, ο αδέκαστος και η αδερφή Μάνος δέχτηκε τον διορισμό του, και έδωσε τα φώτα του, και από υποδειγματικό πρόγραμμα κλασικής μουσικής, το 3ο πρόγραμμα μεταμορφώθηκε σε Παιδική Χαρά. Εκεί κατασκευάστηκε η Λιλιπούπολη! Παιδική εκπομπή, η οποία δυνάμωνε σιγά-σιγά και το έριξε στην πολιτικολογία.

Κατηγορήθηκε ως «κομμουνιστική» εκπομπή, από τους ακροδεξιούς αλλά ήταν απλά αναρχοκαπιταλιστική. Τη λάτρεψαν οι «αριστεριστές» - πάντα δίπλα-δίπλα με τους αναρχικούς –και τη μίσησε η ηλίθια «δεξιά», που έκανε πόλεμο στο Χατζιδάκι, αλλά, αυτός που ήξερε καλύτερα το συμφέρον της δεξιάς από τους δεξιούς πολιτικούς, στάθηκε βράχος– σαν το Δημητρόφ! Πολύ πιο οξυδερκής ο Καραμανλής από τους άλλους δεξιούς, δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.

Θα μου πείτε, γιατί ο κ. Μπογιόπουλος βάλθηκε να εξυμνεί το Χατζιδάκι, και να τον ανεβάζει στο ίδιο επίπεδο με τον Παλαμά; Υπάρχει, βέβαια, η απάντηση ότι ο Χατζιδάκις «παρέμεινε γνήσιος Έλληνας», όπως αυτοθαυμάζεται ή ακόμα όπως λέει ο κ. Μπογιόπουλος «συμβολίζει τη φωτεινή Ελλάδα», σαν ανεκτίμητες περγαμηνές, ιδίως γιατί δεν περιέχουν ούτε ίχνος ταξικής πολιτικής χροιάς.

Υπάρχει όμως, και κάτι πιο ουσιαστικό: ο Χατζιδάκις το έπαιζε αντιφασίστας και έχει γράψει ένα ολόκληρο κατεβατό για «το νεοναζισμό, το φασισμό και το ρατσισμό» με τίτλο, «Οι βρικόλακες επιστρέφουν». Δεν έχει σημασία τι αμπελοφιλοσοφίες περιέχει, το παν είναι ότι ένας τέτοιος «αναμορφωτής» ήταν κατά του «νεοναζισμού, κλπ. κλπ.» και υπέρ της δημοκρατίας, και ας ήταν για χρόνια υπηρέτης του μονοκομματικού κράτους της αμερικανόδουλης μεταπολεμικής δεξιάς.

Θα μου πείτε «ε, και δεν πάει να ήταν, τι μας νοιάζει εμάς;. Εμείς τον τιμάμε σα μεγάλο μουσικό», «αναμορφωτή» και «κειμήλιο». Εσείς, ναι, και καλά κάνετε. Ο κ. Μπογιόπουλος, όμως, έχει κάποιο άλλο πιο σοβαρό λόγο. Ο Χατζιδάκις πέρα από τον «εμπνευσμένο» δημιουργό έχει γράψει και ένα κείμενο για το «νεοναζισμό, το φασισμό και το ρατσισμό» ως δόλωμα για να καλύψει τον πραγματικό φασισμό του 4ου Ράιχ της ΕΕ και της ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

Αυτός που μια χαρά πέρναγε επί χούντας και καρφάκι δεν του καιγόταν, για τα βασανιστήρια και τα ξερονήσια, που ανθούσαν επί της Απριλιανής χούντας να τολμάει να εμφανίζεται σαν αντιφασίστας. Ούτε τον ενόχλησε ποτέ κανένας (και γιατί να τον ενοχλήσει άλλωστε;). Όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Πρέπει στις μέρες να στηλιτεύεται αδιάκοπα ο παλιομοδίτικος ναζισμός και τα άλλα συναφή, για να ξεχνάμε ότι έχουμε νέα κατοχή από το 4ο Ράιχ του νεοφασισμού της ΕΕ, της τρόικας αυτών των οικοδομικών δολοφόνων του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και των φασιστικών μνημονίων αποτέφρωσης του ελληνικού λαού, που χωρίς ντροπή το ονομάζουν δημοκρατία. Που όλοι μαζί με την παρακαταθήκη του Χατζιδάκι σε ένα ΜΕΓΑΛΟ δημοκρατικό τόξο, να φυλάξουμε ως «κόρη οφθαλμού» απέναντι στον κίνδυνο του νεοναζισμού της χρυσής αυγής.

Να γιατί ο Μπογιόπουλος σαν καλός νεοταξίτης που είναι, αλλά το παίζει κομμουνιστής, τολμάει και εξυμνεί τον Χατζιδάκι σαν μεγάλο «εμπνευσμένο» δημιουργό και προοδευτικό ανθρωπιστή.

[κάτοικος Αγ.Παντελεήμονα]

Και ολίγο Μπογιόπουλο ενός ψευτοαριστερού που δημαγωγεί επί της πολιτικής αλητείας της Νουδούλας και του άθλιου μεταλλαγμένου Πασόκ

http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/243999,%E2%80%9CThn_kalhspera_moy_sta_idanika_sas%E2%80%9D.html