Συγγραφέας Μήνυμα
Ο ΛΑΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΠΑΛΙ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Πεμ Ιούλ 03, 2014 4:51 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Eνωμένοι σαν μια γροθιά , με βασικό συστατικό το μίσος τους κατά του Ελληνικού λαού Ακροαριστεροί και ακροδεξιοί . Ξερνανε χολή εναντίον των βασανισμένων Ελλήνων που τολμησαν να χαρούν !
Την ίδια στιγμή που ο γνωστός νεοταξίτης Νάσος Θεοδωρίδης ξέρναγε χολή εναντίον της Εθνικής , ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΑΙΤ που τον έκραζε http://elnewsgr.blogspot.gr/2014/07/blog-post.html παρακάτω μην έχοντας πως αλλιώς να χλευάσει τον Έλληνα , ανακάτεψε την Κυπριακή τραγωδία του 1974 με το παγκόσμιο κύπελλο του 2014 , έναν πόλεμο με την Εθνική ομάδα , "ξέβγαλε" την χουντάρα για την τραγωδία της Κύπρου (τσιμουδιά ο ακροδεξιός) εστιάζοντας στην μη αποδοση τιμών απο τους αλήτες της μεταπολίτευσης. Μετά κρίνοντας απο τον εαυτό του αποκάλεσε υπνωτισμένο και καταδικασμένο τον Ελληνικό λαό , τον οποίο κατηγορεί οτι ξεχασε τους πολεμιστές της Κύπρου (οτι να ναι)
Φυσικά δεν περιμένουμε τίποτα καλύτερο απο τέτοια μπλογκς που εκθειάζουν την μπατσαρία , τον στρατό κατοχής


"ΣΧΟΛΙΟ ELNEWS

Βαριά τραυματισμενοι... ανάπηροι...με ψυχολογικά και άλλα πολλά προβλήματα επέστρεφαν οι Ελληνες ήρωες από την Κυπρο μας... πάλεψαν για ιδανικά και αξίες.. και όχι για το χρήμα και για συμφέροντα ...πάλεψαν και έδωσαν και την ζωή τους για την δική μας ζωή... για την δική μας ελευθερία ... για τις οικογένειές μας και τους φίλους μας , για το έθνος μας και την ιστορία μας. Και όμως...η πολιτεία τους ξέχασε...τους πέταξε στα σκουπίδια , το ίδιο έκανε και ο ελληνικός λαός , ένας λαός υπνωτισμένος και καταδικασμενος που δεν θέλει να αναστηθεί και πάλι."
http://elnewsgr.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2.html
Obelix
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Ιούλ 02, 2014 1:26 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΚΑΘΕ συλλογικότητα...
Κάτι που ήθελα να προσθέσω εδώ και μερικές ημέρες.

Από ότι έχω διαβάσει σε κείμενο του Τρότσκι, όταν οι Ναζήδες κατέλαβαν την εξουσία στην Γερμανία διέλυσαν και εξόντωσαν τα εργατικά κόμματα και οργανώσεις. Δεν αρκέστηκαν όμως μόνον σε αυτά. Η καταστροφική τους μανία συμπεριέλαβε και αυτές ακόμα τις ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ και ΑΘΛΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ. Τουλάχιστον όσους ανήκαν σε εργατικές συνοικίες. Οι Ναζήδες έβλεπαν καθαρά ΕΠΙΦΟΒΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ στην συλλογική δράση των παραπάνω μηχανισμών.
Nikoss
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Ιούλ 02, 2014 5:57 am    Θέμα δημοσίευσης:
Τελικά τώρα που το ξανακοιτώ, ανακάλυψα ότι λείπουν κι άλλες παράγραφοι ενδιάμεσα... δεν ξέρω γιατί το έκανε αυτό, πιθανόν δεν συμφωνούσε με τις παραγράφους που έσβησε; Πιθανόν. Όμως όφειλε να το βάλει έτσι όπως ήταν και να προσθέσει τις διαφωνίες του... ή αν δεν θεωρούσε ότι αξίζει τον κόπο, να το αγνοήσει τελείως...

Όπως και να ¡χει, το παραθέτω αυτούσιο, από κάτω...

Μπογιόπουλος έγραψε:
Γκόοοολ!

Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;». Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.

«Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται…) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε από το Μνημόνιο;» - επιμένει ο «δυσκοίλιος». Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την… τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ»!

Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!

Όσο για τον Μπιλ Σάνκλι, αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτή της Λίβερπουλ, είχε το «θράσος» να «διαβεβαιώνει» τους επικριτές του ποδοσφαίρου ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός της ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». Κανένα άλλο παιχνίδι δε μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατόρθωσε να κάνει να χαίρονται ταυτόχρονα (αν και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τόσο οι «νονοί» της FIFA όσο και ο Νέλσον Μαντέλα, μόλις ανακοινώθηκε ότι το Μουντιάλ του 2010 θα γινόταν στη Νότια Αφρική. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει κοινωνικές τάξεις και κόμματα, και δεν κατόρθωσε να βγαίνει αλώβητο και αθώο στη συνείδηση της κερκίδας παρά τα νταραβέρια του με τον κάθε Κοσκωτά ή με τον κάθε Μπερλουσκόνι.

Στο ποδόσφαιρο, αποκρυσταλλώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η σχέση του «εγώ» με το «εμείς». Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση του διαλεκτικού νόμου της «ενότητας και της πάλης των αντιθέτων»: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυΐες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.

Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση, όπως το ποδόσφαιρο, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας το μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος.

Πρώτον, γιατί οι τεράστιες μάζες των ανθρώπων που παθιάζονται με την μπάλα αποτελούν ταυτόχρονα τεράστιες, και ως εκ τούτου, κερδοφόρες αγορές.Δεύτερον, γιατί σε ένα άθλημα με τέτοια απήχηση η δυνατότητα να επιβάλλεις τη δύναμή σου, τα συμφέροντά σου, να προκαθορίζεις και να ελέγχεις την εξέλιξή του συνιστά ένα παιχνίδι εξουσίας.

Από δω και πέρα είναι που αρχίζει το παιχνίδι να γίνεται σικέ. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, όσο πιο τερατώδης γίνεται η δύναμη των ισχυρών, τόσο πιο εξόφθαλμο γίνεται το στήσιμο.

Το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ακόμα κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι δε θέλουν να το καταλάβουν, το καταλαβαίνουν οι πολυεθνικές. Αλλιώς, δε θα είχαν ρίξει τα νύχια τους επάνω στο ποδόσφαιρο. Το αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που ενσωματώνουν το ποδόσφαιρο στις μπίζνες τους. Το διαπιστώνουν και το εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις, οι μαφιόζοι, οι τζογαδόροι, ο υπόκοσμος και οι VIPs...

Το ποδόσφαιρο, το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση διαπλοκής, οικονομικών συμφερόντων, πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης.

Το ποδόσφαιρο –ιδιοκτησία πλέον στα χέρια των προυχόντων, που αντιμετωπίζουν τους παρίες των κερκίδων σαν άτομα μειωμένης αντίληψης και σίγουρα μειωμένων κοινωνικών δικαιωμάτων– μετατρέπεται σε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο «συναίνεσης». Η μπάλα, που παίζεται από τα σοκάκια του βομβαρδισμένου Ιράκ μέχρι τα ιδιωτικά γήπεδα των τραπεζών της Ζυρίχης, το ποδόσφαιρο, αυτός ο σύγχρονος «ναργιλές» αποχαύνωσης και ορόσημο μιας κάποιας ανύπαρκτης αταξικής κοινωνίας, ξαναπαίζει το ρόλο που ήθελαν οι εργοστασιάρχες στην πρώιμη φάση του: Βάλιουμ εκτόνωσης των παθών των πολλών. Νυστέρι λοβοτομής και αποπροσανατολισμού. Ένας τόπος επιβολής –μέσα και έξω από το γήπεδο– της δικτατορίας των «εχόντων και κατεχόντων».

Σήμερα, την εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, η διαπλοκή του ποδοσφαίρου με τους οικονομικούς άρχοντες έχει πάρει απίθανες διαστάσεις. Έτσι λειτουργεί η «ελεύθερη αγορά». Οτιδήποτε αποτελεί «προϊόν» που μπορεί να πουληθεί στις μάζες το κατακτά. Το αλώνει. Το κουρσεύει. Και μετά το πουλά. Έτσι κερδίζει διπλά. Κερδίζει και ιδεολογικά και οικονομικά.

Ωστόσο, το ποδόσφαιρο, ως παιχνίδι, δε φταίει τίποτα για όλα αυτά. Οσο κι αν ασφυκτιά από την ποδηγέτησή του από τους κάθε λογής «παράγοντες», θα έχει πάντα για το ανθρώπινο είδος την αξία που του αποδίδει ο Γάλλος συγγραφέας Ζιροντού: «Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ... Όλα τα μεγάλα παιχνίδια του ανθρώπου είναι παιχνίδια με μπάλα... Στη ζωή μας η μπάλα είναι το πράγμα εκείνο που ξεφεύγει ευκολότερα από τους νόμους... Έχει την ιδιότητα κάποιας δύναμης που δεν μπορεί κανένας να τη δαμάσει απόλυτα».

Ναι λοιπόν! Παρά την καπηλεία που έχει υποστεί, παρά το σφετερισμό του από τους «άμπαλους» του χρήματος, παρά την βρωμιά που κρύβεται πίσω από την βιομηχανία του θεάματος, το ποδόσφαιρο είναι αθώο! Το ποδόσφαιρο δεν φταίει σε τίποτα. Γι’ αυτό το λατρεύουν και θα το λατρεύουν στις φαβέλες.

Το ποδόσφαιρο είναι αθώο και πάντα μια μπάλα θα φτάνει για να το αποδείξει! Μια μπάλα θα είναι αρκετή για να γίνεται πάλι το ποδόσφαιρο παιχνίδι! Μια μπάλα, μερικά πανιά δεμένα, οτιδήποτε μοιάζει στρογγυλό, είναι αρκετό για να πάρει φωτιά η αλάνα, το σοκάκι, η αυλή, ο δρόμος, για να αντηχήσει η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο: Η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι είναι παντού, κάθε στιγμή, κάθε μέρα προσιτό σε όλους.

Πριν χρόνια το πρακτορείο Magnum οργάνωσε μια περίφημη φωτογραφική έκθεση με τίτλο: «Πλανήτης Ποδόσφαιρο». Πράγματι, ζούμε σε έναν πλανήτη όπου: «Σε τόπους πολιτικών κρίσεων, στο πεδίο της μάχης, σε μικροαστικές αυλές, στις άθλιες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, στις ευρωπαϊκές πλαζ, στους κύκλους των λουόμενων ινδουιστών στον Γάγγη, σε πάρκινγκ, σε αυλές ιταλικών μοναστηριών», όπου κι αν ταξιδέψεις συναντάς το ποδόσφαιρο. Το συναντάς «στην παιγνιώδη διάθεση των νεαρών μουσουλμάνων γυναικών που παίζουν ποδόσφαιρο κουκουλωμένες με την μπούρκα, στη στοργή που δείχνει ο ποδοσφαιρόφιλος στο μικρό του γιο (...) στα ξυπόλητα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στο Καμερούν, στη χαρά των νεαρών Ιρλανδών ιερέων που βγάζουν τα ράσα για να παίξουν ποδόσφαιρο» (Γ. Καρουζάκης, «Φωτογραφίες στη γλώσσα του ποδοσφαίρου», Ελευθεροτυπία, 6/10/2004).

Ναι, το ποδόσφαιρο είναι παντού. Ανήκει σε όλους. Όπως και η ζωή. Κι ας το καρπώνονται οι λίγοι. Όπως και τη ζωή. Η μπάλα μοιάζει με τη ζωή. Εκεί οφείλεται η βασιλεία της. Στην μπάλα (όπως και στη ζωή) που την κλωτσούν οι αεριτζήδες και την λυμαίνονται οι παράγοντες. Που την ξεφουσκώνουν οι μεγιστάνες και το ιερατείο της UEFA και της FIFA. Που της ρουφάνε την ψυχή στήνοντας το παιχνίδι στα μέτρα της διαφημιστικής αρένας και της χρηματιστηριακής φούσκας. Στη μπάλα, σ’ αυτή η «θρησκεία» που όταν ξεχνιέται πως «θεός» της δεν είναι ο εκάστοτε πρόεδρος της εκάστοτε ΠΑΕ τότε… «χάνεται η μπάλα», με οργάνωση, με σχέδιο, με πειθαρχία, με ταλέντο, με κόπο, με ιδρώτα, με αγώνα, όλα είναι πιθανά! Όπως και στη ζωή!

Η μπάλα, παρά τους βιασμούς που υφίσταται από τους άθλιους διακορευτές της, οι αιώνια ερωτευμένοι με την τέχνη και το πάθος του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι συνεχίζει να υπάρχει. Αγνή, ζωντανή, στρογγυλή και απρόβλεπτη. Και ότι μπορεί να καταργήσει κάθε νόμο των πιθανοτήτων. Ξέρουν ότι στη μπάλα όλα μπορούν να συμβούν. Από το να πάρει η Εθνική το κύπελλο στην Πορτογαλία μέχρι να προκριθεί το τελευταίο δευτερόλεπτο στους «16» του Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Στη μπάλα, όπως και στη ζωή, «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και η νίκη επί όσων μαγαρίζουν και τη μπάλα και τη ζωή μας. Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ποτέ ο ¨ποδοσφαιροφάγος» Ουμπέρτο Εκο. Ευτυχώς το κατάλαβαν ο Ρίτσος, ο Χατζιδάκις και ο Αναγνωστάκης, ο Παζολίνι, ο Τσε Γκεβάρα, ο Βιμ Βέντερς, ο Μονταλμπάν και ο Γκαλεάνο. Το κατάλαβε ο Καμί όταν έλεγε πως «όσα έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο».

Να γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Η φράση του Γάλλου αναλυτή Κριστιάν Μπρομπερζέ είναι αξεπέραστη:«Ποδόσφαιρο: το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».

Ναι, τελικά, το ποδόσφαιρο είναι αθώο. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια. Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο...
Από τον eniko
Nikoss
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Ιούλ 02, 2014 5:36 am    Θέμα δημοσίευσης:
Αυτό το κείμενο είναι του Μπογιόπουλου, χωρίς τον τίτλο, την πρώτη παράγραφο και την τελευταία πρόταση...

Μπογιόπουλος έγραψε:
Τίτλος:
Γκόοοολ!

1η παράγραφος:
Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;». Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.

Τελευταία πρόταση:
Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο...

Από τον eniko
Επισκέπτης
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Ιούλ 02, 2014 3:36 am    Θέμα δημοσίευσης:
Το ποδόσφαιρο

Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται…) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε από το Μνημόνιο;» - επιμένει ο «δυσκοίλιος». Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την… τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ».
Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!
Στο ποδόσφαιρο, αποκρυσταλλώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η σχέση του «εγώ» με το «εμείς». Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση του διαλεκτικού νόμου της «ενότητας και της πάλης των αντιθέτων»: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυΐες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.
Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση, όπως το ποδόσφαιρο, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας το μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος. Γιατί οι τεράστιες μάζες των ανθρώπων που παθιάζονται με την μπάλα αποτελούν ταυτόχρονα τεράστιες, και ως εκ τούτου, κερδοφόρες αγορές.
Το ποδόσφαιρο ακόμα κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι δε θέλουν να το καταλάβουν, το καταλαβαίνουν οι πολυεθνικές. Αλλιώς, δε θα είχαν ρίξει τα νύχια τους επάνω στο ποδόσφαιρο. Το αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που ενσωματώνουν το ποδόσφαιρο στις μπίζνες τους.
Ναι λοιπόν! Παρά την καπηλεία που έχει υποστεί, παρά το σφετερισμό του από τους «άμπαλους» του χρήματος, παρά την βρωμιά που κρύβεται πίσω από την βιομηχανία του θεάματος, το ποδόσφαιρο είναι αθώο! Το ποδόσφαιρο δεν φταίει σε τίποτα. Γι’ αυτό το λατρεύουν και θα το λατρεύουν στις φαβέλες.

Το ποδόσφαιρο είναι αθώο και πάντα μια μπάλα θα φτάνει για να το αποδείξει! Μια μπάλα θα είναι αρκετή για να γίνεται πάλι το ποδόσφαιρο παιχνίδι! Μια μπάλα, μερικά πανιά δεμένα, οτιδήποτε μοιάζει στρογγυλό, είναι αρκετό για να πάρει φωτιά η αλάνα, το σοκάκι, η αυλή, ο δρόμος, για να αντηχήσει η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο: Η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι είναι παντού, κάθε στιγμή, κάθε μέρα προσιτό σε όλους.
Ναι, το ποδόσφαιρο είναι παντού. Ανήκει σε όλους. Όπως και η ζωή. Κι ας το καρπώνονται οι λίγοι. Η μπάλα μοιάζει με τη ζωή. Εκεί οφείλεται η βασιλεία της. Στην μπάλα που την κλωτσούν οι αεριτζήδες και την λυμαίνονται οι παράγοντες. Που την ξεφουσκώνουν οι μεγιστάνες και το ιερατείο της UEFA και της FIFA. Που της ρουφάνε την ψυχή στήνοντας το παιχνίδι στα μέτρα της διαφημιστικής αρένας και της χρηματιστηριακής φούσκας. Στη μπάλα, σ’ αυτή η «θρησκεία» που όταν ξεχνιέται πως «θεός» της δεν είναι ο εκάστοτε πρόεδρος της εκάστοτε ΠΑΕ τότε «χάνεται η μπάλα».

Η μπάλα, παρά τους βιασμούς που υφίσταται από τους άθλιους διακορευτές της, οι αιώνια ερωτευμένοι με την τέχνη και το πάθος του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι συνεχίζει να υπάρχει. Αγνή, ζωντανή, στρογγυλή και απρόβλεπτη. Και ότι μπορεί να καταργήσει κάθε νόμο των πιθανοτήτων. Ξέρουν ότι στη μπάλα όλα μπορούν να συμβούν. Από το να πάρει η Εθνική το κύπελλο στην Πορτογαλία μέχρι να προκριθεί το τελευταίο δευτερόλεπτο στους «16» του Μουντιάλ της Βραζιλίας.
Στη μπάλα, όπως και στη ζωή, «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και η νίκη επί όσων μαγαρίζουν και τη μπάλα και τη ζωή μας. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Η φράση του Γάλλου αναλυτή Κριστιάν Μπρομπερζέ είναι αξεπέραστη: «Ποδόσφαιρο: το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».
Ναι, τελικά, το ποδόσφαιρο είναι αθώο. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια.
vechia guardia
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Ιούν 30, 2014 9:01 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Χάρηκαν και οι Αλβανοί!!Αυτή η μεγάλη ποδοσφαιρική σχολή που είναι πάντα παρούσα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις Laughing Laughing Laughing
Ανένδοτος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Ιούν 30, 2014 8:58 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Καλά θα κάνουν όλοι αυτοί να διαβάσουν το άρθρο ενός Γάλλου αθλητικογράφου. Και όλοι γνωρίζουμε για τον σωβινισμό των Γάλλων.
Αξίζει πραγματικά.

http://ardin-rixi.gr/archives/18081
kostas Oikodomos
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Ιούν 30, 2014 6:35 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Έπεσε «άδικα» η εθνική ποδοσφαίρου

Το χάρηκαν οι «αντιρατσιστές» οι περισσότεροι λαθρομετανάστες, και ειδικά οι Αλβανοί. Το έβλεπες στα πρόσωπα τους στα καφενεία και στις καφετέριες. Γνωστοί μου αριστεριστές ανακουφίστηκαν λέγοντας. Ευτυχώς γλυτώσαμε το εθνικιστικό παραλήρημα.
Μεταλληνός
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούν 28, 2014 10:07 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Τελικά αυτή η οπτική γωνιά δείχνει οτι πραγματικά του πέρνει το πόδι. Δεν είναι δυνατή κλωτσιά, αλλα "κλαδεματάκι" το οποίο εμποδίζει αντικανονικά τον επιτιθέμενο ποδοσφαιριστή να σουτάρει. Κανείς απο τους παίκτες της Ακτής δεν διαμαρτυρήθηκε εκείνη την στιγμή που ο διαιτητής έδειξε την "άσπρη βούλα". Και το κυριώτερο δεν διαμαρτυρήθηκαν ούτε με το σφύριγμα της λήξης, που σε περιπτώσεις άδικου σφυρίγματος τότε είναι που οι αδικηθέντες ποδοσφαιριστές συνηθίζεται να περικυκλώνουν τον διαιτητή και να τον περιλούζουν με ροχάλες και "μπινελίκια". Επίσης, (και αυτό είναι το πιό χαρακτηριστικό σημάδι) δεν έγιναν δηλώσεις διαμαρτυρίας στους δημοσιογράφους απο προπονητές, παράγοντες, και ποδοσφαιριστές των ηττημένων. Το κυριότερο. Ο διαιτητής σε όλη την διάρκεια του αγώνα (για όσους έχουν κάποια ιδέα απο ποδόσφαιρο) ήταν άριστος. Ο άνθρωπος έδωσε ρεσιτάλ διαιτησίας. Όποιος θέλει βλέπει απο τον βίντεο τον αγώνα, και θα το διαπιστώσει αυτό. Και ένας τέτοιος διαιτητής όταν στο τελευταίο δευτερόλεπτο δίνει πέναλτυ το οποίο κρίνει και την τελική έκβαση του αγώνα, σημαίνει οτι είναι απολύτως σίγουρος για την απόφασή του!

Κατά τα άλλα συμφωνώ με αυτά που γράφει ο Κώστας ο Οικοδόμος για την "στενοχώρια" όλως των νεοταξιτών που η Ελληνική ομάδα προκρίθηκε. Πραγματικά οταν η νέα τάξη έχει προγραμματίσει να διαλύσει μιά χώρα, θέλει αυτή η υποψήφια για αφανισμό χώρα να μην παρουσιάζει πουθενά επιτυχίες. Στις τέχνες, στις επιστήμες, στον αθλητισμό. Πρέπει αυτή η χώρα να παράγει μόνο παρακμιακούς ομοφιλόφυλους τίποτε άλλο. Γι' αυτό και όλα τα μικροαστικά νεοταξίτικα σκύβαλα νευριάζουν και παθαίνουν υστερία όταν βλέπουν τον Ελληνικό λαό να βγαίνει στους δρόμους και να πανηγυρίζει τις όποιες επιτυχίες σημειώνει η χώρα σε διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις....
kostas Oikodomos
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούν 28, 2014 9:59 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Παράθεση:
Όλοι είδαν ότι ήταν ψεύτικο το πέναλτι με τον Σαμαρά!


Η όποια επιτυχία της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να είναι ψεύτικη. Το πέναλτι ήταν πέτσινο. Ο Κεντέρης και η Θάνου παγκόσμιοι πρωταθλητές στα 100 και 200 ήταν ντοπαρισμένοι και τους απέκλεισαν από τους ολυμπιακούς της Αθήνας. Το ίδιο και η περίφημη ομάδα της Άρσης Βαρών. Η Ελλάδα που βρίσκεται στο μάτι του νεοταξίτικου κυκλώνα (διαβάστε την δήλωση του Κίνσιγκερ για τους Έλληνες και θα καταλάβετε) δεν είναι ικανή για τίποτα. Ζούνε με δανεικά και είναι λαμόγια και τεμπέληδες. Ότι κάνουν οφείλεται στην κουτοπονηριά τους, όπως συνέβη με την στέψη τους ως πρωταθλητές στο Γιούρο του 2004 και όχι στην αξία τους. Το ίδιο με την οικονομία τους, τον αθλητισμό, την παιδεία τους. Η χώρα τους δε αξίζει, είναι για τα μπάζα. Τους χρειάζονται ξένοι σωτήρες. Οι μόνοι που μπορούν να σώσουν την Ελλάδα και όχι ολόκληρη, μόνο αν την τεμαχίσουν. Να της πάρουν την Μακεδονία, την Θράκη, τα νησιά της, να ιδιωτικοποιήσουν την παιδεία της, την κρατική περιουσία της. Να κάνουν κουμάντο το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Τρόικα με τα μνημόνια της, η Λαγκάρτ με τις λίστες της. Να είναι κάτω από επιτήρηση του νεοφασιστικού 4ου ΡΑÚΧ, της γερμανοκρατούμενης ΕΕ, με την βοήθεια της Αμερικής. Η Ελλάδα αξίζει μόνο να είναι νεοταξίτικο δοκιμαστικό πειραματόζωο. Και αν επιτύχουν τα πειράματα πάνω της να εφαρμοστούν και στους άλλους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.

Να γιατί η Ελλάδα δεν θα πρέπει να έχει καμία επιτυχία. Και αν αυτό συμβεί δεν μπορεί παρά να είναι ψεύτικο, κάλπικο.
vngelis
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούν 28, 2014 9:50 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Βρηκε το ποδι του Σαμαρα οχι τι μπαλα.
Πεναλτι ειναι εαν ειναι στην περιοχη.
Βρε καλώς τον!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούν 28, 2014 9:22 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Κουφαλίτσα αραπάκο!

Όλοι είδαν ότι ήταν ψεύτικο το πέναλτι με τον Σαμαρά! Οι μόνοι που δεν το είδαν είναι ο διαιτητής του αγώνα και ο παίχτης της εθνικής Ακτής του Ελεφαντοστού, ο οποίος δεν διανοήθηκε να διαμαρτυρηθεί, έστω για τα μάτια… Όλοι όμως οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής φίλος μου είπε από τη αρχή τι συνέβη και ότι ήταν πέναλτι χίλια τα εκατό. Κατά σύμπτωση έτυχε να δω ένα φιλμάκι που δικαιώνει τον φίλο μου. Αυτό που προβάλλεται έχει κοπεί 1-2 κρίσιμα δευτερόλεπτα πριν. Ο Αφρικανός παίχτης τρέχει κατ’ επάνω στον Σαμαρά και βάζει το πόδι του έτσι που ο Έλληνας παίχτης σκοντάφτει αναγκαστικά πάνω του, μπερδεύονται τα πόδια του και πέφτει κάτω. Τώρα μόλις είδα ένα φιλμάκι που δικαιώνει απόλυτα τον διαιτητή και βεβαίως τον παίχτη της ελληνικής ομάδας και εξηγεί γιατί ο Αφρικανός δεν έβγαλε άχνα διαμαρτυρίας. Είναι το τελευταίο κάτω στην σελίδα, σε αργή κίνηση.

Δείτε εδώ: http://allaksogolies.gr/fasi-penalti-kare-kare/
καλαμάτας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούν 28, 2014 6:22 am    Θέμα δημοσίευσης:
μεταλίκ έγραψε:
Καναδάς: Ψυγείο ανοίγει μόνο αν ακούσει τον... εθνικό ύμνο!
http://www.zougla.gr/webtv/perierga/1447423/view

Αφιερωμένο στον «Μεταλληνό» που μετά το τόπι που θα έχει παίξει και καταδιψασμένος, θα θέλει να πιεί νερό. Ουάω!

...και να έχεις δίπλα σου τον "Ζωντανό-νεκρό" να σου τα πρήζει!!!
μεταλίκ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούν 28, 2014 6:13 am    Θέμα δημοσίευσης:
Καναδάς: Ψυγείο ανοίγει μόνο αν ακούσει τον... εθνικό ύμνο!
http://www.zougla.gr/webtv/perierga/1447423/view

Αφιερωμένο στον «Μεταλληνό» που μετά το τόπι που θα έχει παίξει, θα είναι και καταδιψασμένος, θα θέλει να πιει νερό. Ουάω!
Παταρίσιος.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Ιούν 27, 2014 11:39 pm    Θέμα δημοσίευσης:
Ζωντανός-νεκρός έγραψε:
Κύριοι είσατε όπου φυσάει ο άνεμος


Φίλε "Νεκροζώντανε" πήγαινε στη σελίδα 175 Νοέμβρης 2008 και θα διαπιστώσεις ότι τα ίδια πιστεύαμε και γράφαμε και τότε. Τότε που στήσαμε αυτό το φόρουμ. Χωρίς να σημαίνει ότι πριν ήμασταν διαφορετικοί. Αν ψάξεις θα βρεις κείμενα για την εισαγόμενη λαθρομετανάστευση γραμμένα στις αρχές της δεκαετίας 1990. Παλιότερα γράφαμε τα ίδια σαν επισκέπτες στο Ιντυμίντια. Όσο για τα γενικότερα πολιτικά ζητήματα υπάρχουν κείμενα από την δεκαετία του 1960. κείμενα κάτω από την δικτατορία, κείμενα στην βδομαδιάτικη εφημερίδα μας Σοσιαλιστική Αλλαγή.
Αυτά, για να έχεις μια ιδέα γι’ αυτούς στους οποίους απευθύνεσαι.

Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group