 Δημοσιεύθηκε: Δευ Ιούλ 31, 2023 6:07 pm Θέμα δημοσίευσης: Re: Ισπανικές εκλογές |
|||
Ο ισπανικός εμφύλιος και τα εγκλήματα του σταλινισμού Ο Ισπανικός Εμφύλιος ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1936 με την έναρξη του πραξικοπήματος από τον στρατηγό Φράνκο. Οι φασιστικές δυνάμεις θα μπορούσαν να είχαν ηττηθεί, με την εργατική τάξη να ξεσηκώνεται και να αντεπιτίθεται. Ο ηρωισμός τους όμως προδόθηκε από τους σταλινικούς. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου (1936-1939), η εργατική τάξη έδειξε όλη την αποφασιστικότητα, την αυτοθυσία και την οργανωτική ικανότητα να πραγματοποιήσει όχι μία, αλλά δέκα επαναστάσεις, όπως δήλωσε ο Τρότσκι. Και όμως τελικά ήταν απογοητευμένοι – προδομένοι από όλους τους ηγέτες τους. Από αυτούς τους ηγέτες, οι σταλινικοί έπαιξαν τον πιο αντεπαναστατικό ρόλο. Ο Ιωσήφ Στάλιν είχε σφετεριστεί την εξουσία από την εργατική τάξη στη Σοβιετική Ένωση και συνέτριψε την ενεργό πρωτοπορία της. Εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της σοβιετικής γραφειοκρατίας - μια παρασιτική κάστα προνομιούχων κρατικών διοικητών. Αυτή η κάστα αναπτύχθηκε εν μέσω της φτώχειας, της οπισθοδρόμησης και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης που κυρίευσε τη Ρωσία μετά την επανάσταση. Όχι μόνο ο σταλινισμός έπαιξε έναν αντιδραστικό ρόλο εντός της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένου του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Αυτό οφειλόταν στην επιρροή του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Η σταλινική γραφειοκρατία ήταν εγγενώς εθνικιστική. Ταύτιζε τα προνόμιά της με τον έλεγχό της στο σοβιετικό κράτος. Ο επαναστατικός διεθνισμός, φοβόταν ότι θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα του σοβιετικού κράτους και να επιδεινώσει τις σχέσεις με τους γείτονές του. Το πιο σημαντικό, η νίκη της επανάστασης αλλού θα ενθουσίαζε τη σοβιετική εργατική τάξη, η οποία με τη σειρά της θα μπορούσε να απειλήσει τη θέση των σταλινικών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ως εκ τούτου, αντί να επεκτείνουν την επανάσταση διεθνώς, οι σταλινικοί αναζήτησαν συμφωνία με καπιταλιστικές δυνάμεις όπως η Βρετανία και η Γαλλία. Η Κομμουνιστική Διεθνής, που δημιουργήθηκε το 1919 ως το κόμμα της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης, έγινε διπλωματικός μοχλός στα χέρια της σταλινικής κλίκας μόλις ανέλαβαν την εξουσία. Ο στενός εθνικισμός της γραφειοκρατίας βρήκε ιδεολογική δικαίωση στη «θεωρία» του Στάλιν περί «σοσιαλισμού σε μια χώρα». Αυτή η προδοτική πολιτική αντιπροσώπευε μια παραίτηση από τον μαρξιστικό διεθνισμό και οδήγησε τους εργάτες σε ήττα σε χώρες όπως η Βρετανία (1926), η Κίνα (1927) και η Γερμανία (1933). Αλλά, αναμφίβολα, η πιο φρικτή σταλινική προδοσία μιας προλεταριακής επανάστασης έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου το 1936-39. Εδώ, ο σταλινισμός συμπεριφέρθηκε όχι απλώς ως τροχοπέδη στην εργατική τάξη, αλλά ως συνειδητά και ρητά αντεπαναστατική δύναμη. Στις 14 Απριλίου 1931, ο βασιλιάς Alfonso XIII εγκατέλειψε την Ισπανία και η Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε μετά από μια ηχηρή νίκη των δημοκρατικών κομμάτων στις τοπικές εκλογές. Έτσι ξεκίνησε η Ισπανική Επανάσταση – η πιο σαρωτική επαναστατική διαδικασία στην Ευρώπη από τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Σε αυτό το σημείο, το επίσημο Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE) ήταν μια μικρή δύναμη, με περίπου 800 μέλη. Οι κυρίαρχες δυνάμεις του ισπανικού εργατικού κινήματος ήταν η αναρχοσυνδικαλιστική Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας (CNT) και το σοσιαλδημοκρατικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE). Δημιουργήθηκε ως ενοποιημένος οργανισμός τον Νοέμβριο του 1921 , το PCE δεν απέκτησε ποτέ μεγάλη έλξη. Έχασε καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, υπονομευμένη από την καταστολή και τις εσωτερικές μάχες. Όπως και με άλλα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τέθηκε υπό τον σιδερένιο έλεγχο της Μόσχας και, κατά συνέπεια, των σταλινικών. Υπήρχαν ταλαντούχες φιγούρες στις τάξεις του PCE – άνδρες όπως ο Andreu Nin, ο Maurín, ο Juan Andrade. Αλλά οι συχνές εκκαθαρίσεις και το πολιτικό ζιγκ-ζαγκ της Μόσχας τους τράβηξαν μακριά. Το 1931, εύπλαστοι χαρακτήρες στελέχωσαν το κόμμα – φιγούρες όπως ο Mije, ο Ibárruri και ο Díaz – που ήταν ανίκανοι να σκεφτούν ανεξάρτητα και που ήταν πάντα έτοιμοι να επαναφέρουν την τελευταία φράση του Κρεμλίνου. Εκείνη την εποχή, η Κομμουνιστική Διεθνής περνούσε τη λεγόμενη «τρίτη περίοδο» της: μια υπεραριστερή φάση που προέβλεπε έναν ασυμβίβαστο πόλεμο ενάντια στους σοσιαλδημοκράτες, που αποκαλούνταν «σοσιαλφασίστες». Στη Γερμανία, αυτός ο σεχταρισμός διευκόλυνε την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Ακολουθώντας τις επιταγές της Μόσχας, το PCE έλαβε τη Δημοκρατία με το σύνθημα «κάτω η αστική Δημοκρατία, όλη η εξουσία στα σοβιέτ!». Αυτή η θέση ήταν διπλά λανθασμένη. Πρώτον, επειδή η Δημοκρατία απολάμβανε αρχικά ευρεία υποστήριξη στην εργατική τάξη. Δεύτερον, γιατί φυσικά δεν υπήρχαν σοβιέτ στην Ισπανία, ούτε θα μπορούσε να υπάρχουν σε αυτό το σημείο. Το PCE ήταν βαθιά σεχταριστικό. Αυτή η μικροσκοπική δύναμη κατήγγειλε το PSOE ως «σοσιαλφασιστικό» και το CNT ως «αναρχοφασιστικό». Οι σταλινικοί δημιούργησαν τα δικά τους συνδικάτα ersatz. Το υπεραριστερό PCE αρχικά έμεινε έξω από την τάση προς την εργατική ενότητα του 1933-34. Τα δεξιά κόμματα κέρδισαν τις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου 1933, που έγιναν σε μια στιγμή βαθιάς απογοήτευσης προς τη μεταρρυθμιστική αριστερά και προς τη Δημοκρατία συνολικά. Η νίκη της δεξιάς, ωστόσο, ενθάρρυνε το εργατικό κίνημα, το οποίο συνειδητοποίησε έντονα τον φασιστικό κίνδυνο μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία στη Γερμανία. Ένα μεγάλο τμήμα του PSOE έστριψε απότομα προς τα αριστερά. Οι αριστερές οργανώσεις άρχισαν να αγωνίζονται για ένα ενιαίο μέτωπο, το οποίο αποκρυσταλλώθηκε στις Alianzas Obreras (Εργατικές Συμμαχίες). Στην αρχή, το PCE γύρισε την πλάτη του στις Εργατικές Συμμαχίες. Ωστόσο, η Μόσχα απαίτησε ξαφνικά μια αλλαγή στάσης. Η νίκη του Χίτλερ έθεσε υπό αμφισβήτηση τον εγκληματικό σεχταρισμό του υπεραριστερισμού «τρίτης περιόδου». Ο Στάλιν δεν ανησυχούσε μόνο για την καταστροφή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά – το πιο σημαντικό – για την επιθετική εξωτερική πολιτική του Χίτλερ, που απειλούσε άμεσα το σοβιετικό κράτος. Ως εκ τούτου, ο Στάλιν αναθεώρησε τη διεθνή στρατηγική του. Υπό την ηγεσία του Στάλιν, τα Κομμουνιστικά Κόμματα έλαβαν εντολή να εγκαταλείψουν την επαναστατική κινητοποίηση στο όνομα της «αντιφασιστικής ενότητας» / Εικόνα: δημόσιος τομέας Μετά από μια φάση έντασης με τη Βρετανία και τη Γαλλία το 1927-33, η Μόσχα επιδίωξε την προσέγγιση με τις δυτικές «δημοκρατίες» για να αποκρούσει τη Γερμανία. Τον Σεπτέμβριο του 1934, το PCE αναγκάστηκε να αναθεωρήσει τον σεχταρισμό του. Οι yes-men στην ηγεσία του δέχτηκαν αυτή τη στροφή εντελώς φυσικά. Ως εκ τούτου, το κόμμα συμμετείχε στην επαναστατική γενική απεργία του Οκτωβρίου 1934, η οποία έγινε μετά την ένταξη της ακροδεξιάς στον κυβερνητικό συνασπισμό. Ωστόσο, καθώς οι σταλινικοί ήταν πολύ μικροί, η είσοδός τους είχε μικρή διαφορά. Πιο συνεπής ήταν η απόρριψη των Εργατικών Συμμαχιών από την αναρχική CNT, η οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την αποτυχία της εξέγερσης στο μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας. Τα γεγονότα του Οκτωβρίου 1934 οδήγησαν σε σημαντικές ανακατατάξεις εντός της ισπανικής αριστεράς. Πάνω απ' όλα έθιξαν τη σημασία της ενότητας. Το PCE έβαλε τώρα ένα αντιφασιστικό μέτωπο και αγκάλιασε μια μετριοπαθή γραμμή. Εντάχθηκε στα σοσιαλιστικά συνδικάτα. Παρενέβη στη Σοσιαλιστική Νεολαία, η οποία είχε στραφεί πολύ προς τα αριστερά το 1933-34. Οι σταλινικοί ήρθαν να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την οργάνωση, αποκτώντας τους μια μαζική βάση για πρώτη φορά. Αυτό κατέστη δυνατό χάρη στον θλιβερό σεχταρισμό των Ισπανών τροτσκιστών, τους οποίους η ηγεσία της Σοσιαλιστικής Νεολαίας είχε προσκαλέσει να συμμετάσχουν και να «βοηθήσουν τον μπολσεβικισμό» του κινήματος. Αντίθετα, ωστόσο, επέλεξαν να συγχωνευτούν με άλλες μικρές ομάδες για να σχηματίσουν το Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM) – μια απόφαση που επέκρινε ο Τρότσκι σκληρά. Στην Καταλονία, οι σταλινικοί ενώθηκαν με διάφορες αριστερές ομάδες για να σχηματίσουν το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας. Το PCE ταράχτηκε σθεναρά για το Ισπανικό Λαϊκό Μέτωπο: μια ευρεία συμμαχία αριστερών και φιλελεύθερων κομμάτων με ήμερο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, που κέρδισε τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1936. Η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου υπερασπιζόταν τον αστικό νόμο και τάξη. Μετά τη νίκη της, ωστόσο, η κοινωνική αναταραχή έλαβε πρωτοφανή ένταση. Αυτό έπεισε την άρχουσα τάξη ότι η αστική δημοκρατία δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους εργάτες. Η δικτατορία ήταν απαραίτητη. Ήταν σε αυτό το πλαίσιο που ο στρατηγός Φράνκο οργάνωσε το πραξικόπημα του τον Ιούλιο του 1936. Το πραξικόπημα του συνάντησε την άγρια αντίσταση των μαζών. Η ήττα του πραξικοπήματος σε περιοχές-κλειδιά εξαπέλυσε την κοινωνική επανάσταση: οι εργάτες σχημάτισαν ένοπλες πολιτοφυλακές. ανέλαβε εργοστάσια και κτήματα. συγκρότηση επιτροπών οδοφραγμάτων κ.λπ. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης ανέλαβαν την κοινωνική και οικονομική ζωή και τη διαχειρίζονταν προς το συμφέρον της πλειοψηφίας. Οδήγησαν την πρώτη στρατιωτική απώθηση εναντίον του Φράνκο. Οι επαναστάτες εργάτες συγκέντρωσαν πίσω τους τη φτωχή αγροτιά και τους τομείς της μεσαίας τάξης. Κατά συνέπεια, το δημοκρατικό κράτος ανεστάλη στον αέρα. Ενώ απειλούνταν από τον Φράνκο, ήταν πιο θεμελιωδώς αντίθετη στην εξουσία της εργατικής τάξης, η οποία απειλούσε τον καπιταλισμό στο σύνολό της. Αλλά χάρη στην εξέγερση των εργατών, αποδιοργανώθηκε και στερήθηκε τον κατασταλτικό μηχανισμό της. Η εργατική δύναμη ήταν σιωπηρή στην κατάσταση. Το καθήκον ήταν να διαλύσει τα υπολείμματα της Δημοκρατίας και να συγκεντρώσει τα τοπικά όργανα της εργατικής τάξης σε μια νέα αρχή που θα διεξήγαγε έναν επαναστατικό πόλεμο εναντίον του Φράνκο. Η συγκρότηση ενός ενιαίου προλεταριακού στρατού έγινε φλέγουσα αποστολή της επανάστασης. Για να κερδίσει, χρειαζόταν να οργανωθεί στις αρχές της ταξικής συνείδησης και της σιδερένιας επαναστατικής πειθαρχίας, παρά στις ιεραρχίες των αστικών στρατών. Και αν βασιζόταν σε ένα πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού, θα μπορούσε να ενθουσιάσει τις μάζες και να εκμεταλλευτεί τις ταξικές αντιθέσεις του στρατού του Φράνκο. Αυτό ακριβώς έκαναν οι Μπολσεβίκοι με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Ρωσία το 1918, όταν δημιούργησαν τον Κόκκινο Στρατό. Στην Ισπανία, ωστόσο, κανένας οργανισμός δεν ήταν στο ύψος του καθήκοντος. Οι αναρχικοί αρνήθηκαν να πάρουν την εξουσία και επέλεξαν να συνεργαστούν με τις αστικές δημοκρατικές αρχές, προσχωρώντας στην κυβέρνηση τον Νοέμβριο. Οι αριστεροί του PSOE επέλεξαν επίσης τη συνεργασία, αναλαμβάνοντας την κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο. Ακόμη και οι αντιφρονούντες κομμουνιστές του POUM μπήκαν στο καταλανικό υπουργικό συμβούλιο. Έτσι ξεκίνησε η αργή ανασυγκρότηση της αστικής κρατικής μηχανής. Ο εμφύλιος πόλεμος απαιτεί συγκεντρωτική εξουσία. Η άρνηση των αναρχικών και των σοσιαλιστών να οικοδομήσουν μια τέτοια εξουσία σε επαναστατική βάση άφησε ένα κενό που έπρεπε να καλυφθεί. Γέμισε από το παλιό αστικό κράτος, με την υποστήριξη των σταλινικών. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία ήρθε αντιμέτωπη με τη διάσπαρτη εργατική δύναμη που είχε αποκρυσταλλωθεί κατά τη διάρκεια των μαχών του Ιουλίου. Θα μπορούσε να επιβληθεί μόνο μέσω εμφυλίου πολέμου εντός του εμφυλίου πολέμου. Ο ιστορικός Χιου Τόμας δικαίως χαρακτήρισε τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο ως «πόλεμο δύο αντεπαναστάσεων»: της Φραγκοκρατίας και της δημοκρατικής-ρεπουμπλικανικής. Οι σταλινικοί –λόγω της σκληρότητάς τους, της μοναχικότητας και της σοβιετικής υποστήριξης τους– αναδείχθηκαν ως το κύριο κριάρι που χτυπούσε τη δημοκρατική αντεπανάσταση. Ο ρόλος της Μόσχας: Η Μόσχα είδε την Ιβηρική Χερσόνησο όχι ως το σκηνικό μιας σαρωτικής προλεταριακής επανάστασης, αλλά ως μέρος μιας διπλωματικής σκακιέρας. Η κύρια προτεραιότητα του Στάλιν το 1936 ήταν να προσελκύσει τον βρετανικό και τον γαλλικό ιμπεριαλισμό σε μια συμμαχία εναντίον της Γερμανίας. Για αυτό, η Σοβιετική Ένωση έπρεπε να παρουσιαστεί ως ένας αξιοσέβαστος σύμμαχος που δεν θα έθετε σε κίνδυνο τα βρετανικά και γαλλικά καπιταλιστικά συμφέροντα. Τα γεγονότα στην Ισπανία ανέτρεψαν τα σχέδιά του. Ως εκ τούτου, ο Στάλιν προσπάθησε να καταπνίξει την Ισπανική Επανάσταση ως αρνί θυσίας, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στο Λονδίνο και το Παρίσι σχετικά με την σοβιετική «αξιοπιστία». Στις 20 Μαρτίου 1937, ο Στάλιν δήλωσε : «Ο ισπανικός λαός δεν είναι σε καμία περίπτωση τώρα να πραγματοποιήσει μια προλεταριακή επανάσταση – η εσωτερική και ειδικά η διεθνής κατάσταση δεν το ευνοεί». Ωστόσο, οι σοβιετικές προσπάθειες να συμμαχήσουν τη Βρετανία και τη Γαλλία και να τις πείσουν να υποστηρίξουν την Ισπανική Δημοκρατία απέβησαν άκαρπες. Ο Fernando Claudín, ένας ηγέτης του PCE που αργότερα ήρθε να επικρίνει τη στρατηγική του κόμματος εν καιρώ πολέμου, σωστά σχολίασε : «Οι «δυτικές κυβερνήσεις», σε αντίθεση με την Κομμουνιστική Διεθνή, είδαν το ζήτημα με ταξικούς όρους και συνειδητοποίησαν ότι ο πιο αξιόπιστος εκπρόσωπος του ισπανικού καπιταλισμού δεν ήταν ο [σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός] Νεγκρίν, αλλά ο Φράνκο». Το Παρίσι και το Λονδίνο προτίμησαν να συνάψουν συμφωνία με τον Χίτλερ στο Μόναχο τον Οκτώβριο του 1938. Στη συνέχεια, ο Στάλιν έκλεισε τη δική του συμμαχία με τον Χίτλερ τον Αύγουστο του 1939. Οι διπλωματικοί συνδυασμοί – που χτυπήθηκαν με τους ιμπεριαλιστές στις στάχτες της Ισπανικής Επανάστασης – δεν θα μπορούσαν να αποτρέψουν την άνοδο του φασισμού και τη βαρβαρότητα του παγκόσμιου πολέμου. Αλλά μια νικηφόρα επανάσταση στην Ισπανία θα είχε καταφέρει ένα καταστροφικό πλήγμα στον παγκόσμιο φασισμό. Αφοπλισμός της επανάστασης Ο Στάλιν χρησιμοποίησε τη σοβιετική βοήθεια προς τη Δημοκρατία ως πολιτικό διαπραγματευτικό εργαλείο, προκειμένου να ωθήσει τη δημοκρατική κυβέρνηση προς τα δεξιά. Η απομόνωση των αντιφασιστών της Ισπανίας διευκόλυνε αυτό το έργο, καθώς μόνο η Σοβιετική Ένωση και το Μεξικό πούλησαν όπλα στη Δημοκρατία. Οι ελεγχόμενες από τη Μόσχα Διεθνείς Ταξιαρχίες κινητοποίησαν δεκάδες χιλιάδες εθελοντές, οι οποίοι πολέμησαν με θάρρος στην Ισπανία. Αλλά αυτά χρησιμοποιήθηκαν επίσης από τους σταλινικούς ως εργαλείο για την ενίσχυση της σοβιετικής μόχλευσης. Την ίδια στιγμή, οι Διεθνείς Ταξιαρχίες αποκάλυψαν ότι ο μόνος φίλος των Ισπανών αγωνιστών ήταν η διεθνής εργατική αλληλεγγύη και όχι οι Βρετανοί και Γάλλοι ιμπεριαλιστές. Το PCE και οι κουκλοπαίκτες τους στη Μόσχα υιοθέτησαν μια ανοιχτά μενσεβίκικη πολιτική στην Ισπανία. Ο José Díaz, ακολουθώντας τις σοβιετικές οδηγίες, εξήγησε ότι: «Δεν μπορεί να τεθεί επί του παρόντος θέμα δικτατορίας του προλεταριάτου ή του σοσιαλισμού, αλλά μόνο για τον αγώνα της δημοκρατίας ενάντια στον φασισμό». Οι σταλινικοί ισχυρίστηκαν ότι η ισπανική επανάσταση ήταν ένας αγώνας ενάντια στη φεουδαρχία και τη γερμανοϊταλική επέμβαση. μια αστική επανάσταση για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία. Ωστόσο, οι περισσότεροι Ισπανοί αστοί είχαν καταφύγει στο πλευρό του Φράνκο τον Ιούλιο ή είχαν πυροβοληθεί! Για τους σταλινικούς, ο σοσιαλισμός ήταν ένας μακρινός στόχος, δυνατός μόνο μετά από μια παρατεταμένη φάση αστικοδημοκρατικής εξέλιξης. Αυτή ήταν μια λέξη προς λέξη επανάληψη του προγράμματος των Ρώσων Μενσεβίκων. Το Ισπανικό «Κομμουνιστικό» Κόμμα ήταν κομμουνιστικό μόνο κατ' όνομα. Έγινε έξαλλος εχθρός κάθε τι που μύριζε μπολσεβικισμό – τον οποίο χαρακτήρισε, σωστά ή αδίκως, ως τροτσκισμό. Στη δημόσια προπαγάνδα τους τους πρώτους μήνες του πολέμου, ωστόσο, οι σταλινικοί χρησιμοποίησαν ένα ελαφρώς διαφορετικό επιχείρημα: κερδίστε πρώτα τον πόλεμο και μετά κάντε την επανάσταση. Ωστόσο, αυτή η μηχανιστική φόρμουλα έχασε όλη την ουσία. Όπως σωστά είπε ο αναρχικός Camilo Berneri : «Το μόνο δίλημμα είναι το εξής – ή νίκη επί του Φράνκο μέσω επαναστατικού πολέμου ή ήττα». Οι σταλινικοί εδραιώθηκαν στον αναδιοργανωμένο Ρεπουμπλικανικό στρατό και αστυνομία. Χρησιμοποιώντας την αυξανόμενη θεσμική τους ισχύ, το PCE κατέστειλε τις πολιτοφυλακές. διέλυσε τις αγροτικές και εργοστασιακές συλλογικότητες, παραδίδοντας την περιουσία τους πίσω στους πρώην ιδιοκτήτες· και αντικατέστησε τις εργατικές επιτροπές με ρεπουμπλικανικούς θεσμούς. Η υπεράσπιση της αστικής νομιμότητας από τους σταλινικούς τους κέρδισε μεγάλους οπαδούς μεταξύ των μικροαστών που είχαν τρομάξει από τα γεγονότα του Ιουλίου 1936. Στη Μαδρίτη, από τα περισσότερα από 60.000 μέλη της PCE, μόνο 10.000 ανήκαν σε συνδικάτα, κάτι που δίνει μια ιδέα για κοινωνική σύνθεση. Αρχικά, αυτή η αντεπανάσταση πήρε τη μορφή μεμονωμένων αψιμαχιών. Ωστόσο, τον Μάιο του 1937 αυτός ο καμουφλαρισμένος εμφύλιος πήρε τη μορφή ανοιχτής αναμέτρησης. Στις 3 Μαΐου 1937, ένα απόσπασμα της Ρεπουμπλικανικής αστυνομίας που ελέγχεται από τους Σταλινικούς προσπάθησε να εκδιώξει τη CNT από το τηλεφωνικό κέντρο της Βαρκελώνης. Η κατάκτησή του από τους εργάτες το 1936 ήταν μια σημαντική κατάκτηση της επανάστασης – συμβολικά αλλά και πρακτικά, καθώς μπορούσαν να ακούσουν τις κυβερνητικές επικοινωνίες. Αυτή η σύγκρουση είχε λοιπόν μεγάλες επιπτώσεις. Η εργατική τάξη της Βαρκελώνης αντέδρασε σε αυτή την επίθεση μέσω μιας αυθόρμητης εξέγερσης. Την επόμενη μέρα, τα εννέα δέκατα της πόλης ήταν στα χέρια των επαναστατών. Όμως, παρά τη συντριπτική δύναμη της εξέγερσης, οι εργάτες δεν είχαν ηγεσία. Οι ηγέτες της CNT και του POUM κάλεσαν τους αντάρτες να εγκαταλείψουν τα οδοφράγματα. Η εξέγερση έσβησε. Σταλινική αντεπανάσταση Ένα κύμα αντεπαναστατικής βίας ακολούθησε τα γεγονότα του Μαΐου. Υπό την πίεση του PCE και της σοβιετικής διπλωματίας, το POUM απαγορεύτηκε. Σταλινικοί πράκτορες απήγαγαν, βασάνισαν και πυροβόλησαν τον αρχηγό του, Αντρέου Νιν. Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του προαναφερθέντος Berneri. Οι σταλινικοί δημιούργησαν κλίμα τρόμου. Ο Ρεπουμπλικανικός στρατός και η αστυνομία και οι σταλινικές ένοπλες ομάδες συνέτριψαν ό,τι είχε απομείνει από την εργατική εξουσία. Οι σταλινικοί δημιούργησαν κλίμα τρόμου. Ο Ρεπουμπλικανικός στρατός και η αστυνομία και οι σταλινικές ένοπλες ομάδες συνέτριψαν ό,τι είχε απομείνει από την εργατική δύναμη / Εικόνα: public domain Στην Αραγονία, ένα από τα προπύργια της ισπανικής επανάστασης, το περιφερειακό Συμβούλιο Άμυνας, που λειτουργούσε de facto ως εργατική κυβέρνηση, διαλύθηκε από έναν σταλινικό στρατό. Ο ηγέτης του Συμβουλίου, ο αναρχικός Χοακίν Ασκάσο, φυλακίστηκε με ψευδείς κατηγορίες. Ο Εμφύλιος Πόλεμος έγινε πλέον ένας συμβατικός πόλεμος για την υπεράσπιση της δημοκρατικής νομιμότητας. Οι σταλινικοί εμφανίστηκαν ως μαζική δύναμη, με ένα εκατομμύριο μέλη τον Ιούνιο του 1937. Αυτό οφείλεται σε παράγοντες όπως η ταύτιση του PCE με τη σοβιετική βοήθεια, η στρατολόγηση φοβισμένων μικροαστών και η καταστολή. Ο κύριος παράγοντας όμως για τη σταλινική υπεροχή ήταν ο αποπροσανατολισμός των αντιπάλων τους. Η CNT, το POUM και οι αριστεροί του PSOE δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν μια αξιόπιστη λύση στο ζήτημα της εξουσίας. Δεδομένου ότι καμία μεγάλη οργάνωση δεν υπερασπίστηκε ένα σοβαρό σχέδιο για έναν επαναστατικό πόλεμο βασισμένο σε ένα νέο εργατικό καθεστώς, ολόκληρη η λογική του Εμφυλίου Πολέμου στράφηκε προς την υπεράσπιση της αστικής-ρεπουμπλικανικής τάξης. Οι σταλινικοί ήταν οι πιο συνεπείς υποστηρικτές αυτής της στρατηγικής, την οποία, επιπλέον, κάλυψαν με την αριστερή λάμψη και το κύρος του σοβιετικού κράτους. Ξεχώρισαν ως οι καλύτερα οργανωμένοι και πιο αφοσιωμένοι μαχητές στον πόλεμο. Προσέλκυσαν έτσι πολλούς έντιμους εργάτες. Η Ήττα : Μετά τον Μάιο του 1937, η επαναστατική ενέργεια που είχε νικήσει τον Φράνκο τον Ιούλιο του 1936 διαλύθηκε. Μια διάθεση απάθειας επικράτησε. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι φασίστες άρχισαν να ανακτούν έδαφος. Τον Μάρτιο του 1939, επαγγελματίες αξιωματικοί του δημοκρατικού στρατού γύρω από τον στρατηγό Casado οργάνωσαν πραξικόπημα. Κατέστρεψαν τους σταλινικούς και άνοιξαν την εναπομείνασα δημοκρατική επικράτεια στους Φρανκιστές. Το πραξικόπημα προηγήθηκε από μήνες αυξανόμενης απομόνωσης του PCE. Έχοντας ολοκληρώσει το βρώμικο έργο της καταστροφής της επανάστασης, οι σταλινικοί περιθωριοποιήθηκαν από τους ηττοπαθείς ρεπουμπλικάνους συνομηλίκους τους. Η νίκη του Φράνκο ήταν η τραγική κατάργηση ενός πολέμου που είχε ξεκινήσει ως προλεταριακή επανάσταση που ενθάρρυνε τις μάζες, αλλά, λόγω της σταλινικής-ρεφορμιστικής αντεπανάστασης, έληξε ως ένας συμβατικός πόλεμος για την υπεράσπιση ενός απαξιωμένου αστικού καθεστώτος. |
|||
| Δημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούλ 29, 2023 10:03 pm Θέμα δημοσίευσης: Ισπανικές εκλογές |
|
| ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΚΑΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ Carles Puigdemont
Στις 23 Ιουλίου διεξήχθησαν εθνικές εκλογές στην Ισπανία. Ο πρόεδρος Sánchez, του PSOE, ήλπιζε να νικήσει τον αντίπαλό του, το PP, υποκινώντας τον φόβο ότι, εάν δεν τον ψήφιζαν, θα μπορούσε να σχηματιστεί μια δεξιά κυβέρνηση με την ακροδεξιά (PP + VOX), η οποία είναι αυτό που προέβλεπαν όλες οι δημοσκοπήσεις. Τελικά, αν και το PP(φρανκικό κόμμα) κέρδισε με 136 έδρες, με τις 33 του VOX και τις 2 από δύο δεξιά περιφερειακά κόμματα, έχουν 171 έδρες και υπολείπονται των 176 (μισή συν μία από το σύνολο των 350) που έχουν. Ούτε το «αριστερό» μπλοκ αθροίζει αρκετές έδρες για να επενδύσει ο Sánchez: 122 για το PSOE συν τις έδρες πέντε άλλων κομμάτων που υποστήριζαν ήδη το PSOE στην τελευταία κοινοβουλευτική περίοδο (ένα κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, ERC) μόλις 172 έδρες, υπολείποντας των 176. Ως εκ τούτου, αν και στην Καταλονία υπήρξε μεγάλη αποχή των ψηφοφόρων υπέρ της ανεξαρτησίας που είναι απογοητευμένοι από τα -υπέρ της ανεξαρτησίας- κόμματα, τα αποτελέσματα αυτών των κομμάτων είναι καθοριστικά: Το καταλανικό κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, JUNTS (του Καταλανού προέδρου στην εξορία, Carles Puigdemont ), με 7 έδρες, είναι απαραίτητος για τον Sánchez αν θέλει να επενδυθεί. Αλλά η προϋπόθεση του JUNTS για την ανάληψη οποιουδήποτε προέδρου είναι το ισπανικό κράτος να αναγνωρίσει το δικαίωμα της Καταλονίας στην αυτοδιάθεση. Η αλήθεια είναι ότι το καταλανικό κίνημα ανεξαρτησίας δεν έχει πολύ κίνητρο να επενδύσει στον Sanchez, καθώς έχει δεχτεί παραβιάσεις δικαιωμάτων από την κυβέρνησή του στο ίδιο επίπεδο με την προηγούμενη κυβέρνηση του PP του Rajoy: αντίποινα, παράνομη κατασκοπεία με τον Pegasus, διείσδυση κατασκόπων σε ειρηνικά κοινωνικά κινήματα, αστυνομικές ενέργειες για να κατηγορήσουν αυτό το κίνημα ως βίαιο, συμπερίληψη του καταλανικού αγώνα για ανεξαρτησία στους τρομοκρατικούς καταλόγους της Europol, κρατικές θεσμοθετήσεις για να αποτρέψουν τα κόμματα υπέρ της ανεξαρτησίας να αποκτήσουν θεσμική εξουσία, επιθέσεις στην καταλανική γλώσσα, χλευασμός του Πουτζντεμόν, μη αναγνώριση ότι είναι πολιτικός εξόριστος και απειλές ότι θα συλληφθεί, και πολλές ακόμη... Και επιπλέον, την επομένη των εκλογών, όταν ήταν σαφές ότι ο Σάντσες χρειαζόταν τον Πουτζντεμόν για να μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση, η εισαγγελία [η οποία εξαρτάται πλήρως από την κυβέρνηση(στα πρότυπα που προσπαθεί να θεσμοθετήσει ο Νετανιάχου την Ισραηλινή δικαιοσύνη...)]ζήτησε να επανενεργοποιηθεί η ευρωδιαταγή για να προσπαθήσει να συλλάβει τον Πουτζντεμόν στο Βέλγιο. Και την ίδια μέρα, η ευρωβουλευτής της JUNTS Ponsatí συνελήφθη και οδηγήθηκε για να καταθέσει στο δικαστήριο της Βαρκελώνης, παραβιάζοντας έτσι τη βουλευτική της ασυλία!!! Από την πλευρά του, ο Sánchez έσπευσε να δηλώσει ότι δεν θα χορηγήσει ποτέ δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση, ούτε αμνηστία για τους καταπιεσμένους Καταλανούς. Αλλά εάν ο Σάντσεθ αρνηθεί να επιτρέψει ένα δημοψήφισμα, οι JUNTS θα το καταψηφίσουν και οι εκλογές θα πρέπει να επαναληφθούν. Αυτές θα ήταν οι έκτες εκλογές από το 2015, ενώ αν η ισπανική πολιτική δεν ήταν τόσο σπασμωδική, θα είχαν πραγματοποιηθεί μόνο δύο εκλογές αυτήν την περίοδο. Αυτό δείχνει ότι η ανεπίλυτη σύγκρουση με την Καταλονία και ο αντιδημοκρατικός τρόπος διαχείρισής της παρασύρει το ισπανικό κράτος σε μια ολοένα και πιο ανησυχητική αστάθεια για την ΕΕ. Η Ισπανία των 46εκ έχει στους κόλπους της 7,5 εκ Καταλανούς και 2,5 εκ Βασκους(παλιές μειονότηες) που αναζητούν μέχρι και σήμερα την αυτονομία τους και διατηρούν το τοπικό πατριωτικό τους αίσθημα σε υψηλό επίπεδο,και προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να επηρεάσουν και τις εθνικές εκλογές σε μια χώρα που οικονομικά βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης και που στις τάξεις της έχει δεχθεί πάνω απο 8 εκ μετανάστες και πρόσφυγες τα τελευταία χρόνια στον πρωτογενή τομέα που σημειωτέον γνωρίζει μεγάλη πτώση,όπως και η οικονομία της που έχει εξωτερικό χρέος ίσο με το 158% του ΑΕΠ της.Να μην ξεχάσουμε βέβαια εδώ να αναφέρουμε την οικονομική βοήθεια που στέλνει η Ισπανία στην Ουκρανία αλλά και το πολεμικό υλικό σε αρματα και βλήματα που σε μέγεθος και σε κόστος είναι τεράστιο και το επωμίζεται ο λαός της,με τις ευλογίες και του απερχόμενου -και έκπτωτου- βασιλια της που αναγκάστηκε να στεγαστεί στο Μονακό για να σωθεί απο τις ατασθαλίες(Χουάν Κάρλος),αλλά βέβαια και του υιου Φιλίππου που είναι μια μαριονέτα με ακριβά γούστα... Ενα μεγάλο πρόβλημα που έχει αναδυθεί τελευταία είναι ότι οι δύο μεγάλες αυτές περιοχές που αναζητουν την αυτονομία τους μέσα στην ίδια την χώρα,έχουν εμφανίσει και σημάδια πλήρους αυτονομίας και επανένωσης τους με τα Καταλανικά(μέχρι την Τουλούζ) και Βασκικά(μέχρι το Μπορντό) στοιχεία που εδρεύουν στο Γαλλικό έδαφος και που στο μακρινό παρελθόν αποτελούσαν ενωμένες και ανεξάρτητες περιοχές με πλούσια παραγωγή και εμπόριο,και αυτό μπορεί να επηρεάσει και την ισορροπία στην Ιβηρική Χερσόνησο αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη ειδικά την σημερινή εποχή που μοιάζει πιό ευάλωτη απο ποτέ. Απο την μία η Ε.Ε και η παγκόσμια ελίτ οδηγεί τα κράτη όπως και την Ισπανια σε υποτιθέμενες δεξιές κυβερνήσεις με ακροδεξιές διαθέσεις θυμίζοντας μας το προ 2ου Π.Π ευρωπαϊκό σκηνικό που οδήγησε σε καταστροφή ολόκληρη την Ευρώπη ,και απο την άλλη δίνει αέρα σε αυτόνομες περιοχές να αναζήτησουν τα δικαιωματά τους. Και αν στην μεγάλη ισπανική επανάσταση που προηγήθηκε βρέθηκε ένας Στάλιν να προβοκάρει την επανάσταση και να αβαντάρει τον δικτάτορα φράνκο με αποτέλεσμα να ηττηθεί,σήμερα ένας άλλος Ρώσσος ηγέτης τους δίνει το δικαίωμα και την αφορμή κυρίως να ξαναβγούν στον δρόμο αυτήν την φορά με μεγαλύτερη ασφάλεια μιάς μέχρι και το φάντασμα του πατερούλη Στάλιν είναι καλά φυλακισμένο και αυτό κοντά στο τείχος του Κρεμλίνου... |
|