[ΚΩΝ/ΝΟΣ ΑΚΕΝΑΤΟΝ]

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΒΑΣΙΛΗ ΣΚΟΥΡΗ
Κυριακή, 19.1.2012, Εφημερίδα Real News

1. Κύριε Θεοδωράκη σας φοβίζει μία χρεοκοπία της χώρας; Η κυβέρνηση την επικαλείται για να λάβει και νέα μέτρα ...

Μ.Θ. Η χώρα μας είναι ήδη χρεοκοπημένη από κάθε άποψη, κυρίως εθνική, κοινωνική και πολιτιστική. Κι αυτή τη στιγμή βρίσκεται ένα μόνο βήμα πριν από την οριστική καταστροφή της.

2. Τι σημασία κατά τη γνώμη σας έχει αν θα είμαστε εντός ή εκτός του ευρώ ;

Μ.Θ. Όταν έχουμε παραδώσει μόνοι μας την εθνική μας κυριαρχία στους ξένους, με αποτέλεσμα η ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας να γίνεται από τους ξένους, ποια σημασία μπορεί να έχει η γνώμη κάποιου πολίτη; Μοναδική επιδίωξη του Λαού θα πρέπει να είναι το να αποκτήσει την ανεξαρτησία του από τους ξένους, ώστε να μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος αυτό που τον συμφέρει. Αυτή τη στιγμή άλλοι αποφασίζουν για μας.

3. Τον κ. Παπαδήμο και την κυβέρνησή του πώς την κρίνετε;

Μ.Θ. Το Σύστημα Εξουσίας που υποτίθεται ότι μας κυβερνά, είναι ένας συρμός που τόσο η ατμομηχανή όσο και τα βαγόνια του προχωρούν επάνω στις ράγες του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Ο κ. Παπαδήμος, όπως και ο προκάτοχός του κ. Παπανδρέου και μαζί τους όλος ο συρμός της Εξουσίας, πηγαίνουν προς τα εκεί που οδηγούν οι ράγες που έχουν τοποθετήσει οι ξένοι, δηλαδή προς την κατεύθυνση που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

4. Οι δανειστές ζητούν δέσμευση από την παρούσα κυβέρνηση για την ψήφιση της δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου έως το 2015. Πιστεύετε πως απαιτούνται προηγουμένως εκλογές;

Μ.Θ. Σύμφωνα με την εικόνα που σας περιέγραψα, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι εκλογές είναι να αλλάξουν τον μηχανοδηγό και τη θέση των κομμάτων στα βαγόνια που ακολουθούν. Στην περίπτωσή μας μπορεί το μπλε βαγόνι να μπει πριν από το πράσινο. Και τι έγινε;

5. Όλα δείχνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου αποχωρεί από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ . Οι διάδοχοί του μπορούν να ανατρέψουν την κατάσταση για το κόμμα τους;

Μ.Θ. Βεβαίως, εάν και εφ' όσον προσπαθήσουν και πετύχουν να ξηλώσουν τις «ράγες» της ντροπής.

6. Ο Αντώνης Σαμαράς, αν εκλεγεί, πώς εκτιμάτε ότι θα πορευτεί;

Μ.Θ. Εάν γίνει μηχανοδηγός αυτού του θλιβερού τραίνου, θα βλέπει κι αυτός όπως και οι προκάτοχοί του τα δέντρα να περνούν.

7. Οι δανειστές τι εκτιμάτε ότι επιδιώκουν με την παρουσία τους στην Ελλάδα;

Μ.Θ. Το πρόβλημα είναι περίπλοκο και δεν είναι δυνατόν να το εκθέσω εμπεριστατωμένα απαντώντας στην ερώτηση μιας συνέντευξης. Έχει βασικά σχέση με το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που την κατευθύνει. Όπως έχει ήδη γίνει και σε άλλα κράτη (λ.χ. Αργεντινή) η βασική του επιδίωξη είναι να καταστρέψει τον κοινωνικό ιστό της χώρας με την εξαθλίωση των εργαζομένων, την κατάλυση των εθνικών-ιστορικών και πολιτισμικών παραδόσεων δηλ. την εξάλειψη της μνήμης του Λαού και γενικά τον υποβιβασμό μας σε προτεκτοράτο με όλες τις ηθικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Στην περίπτωσή μας έχουν προχωρήσει περισσότερο, γιατί με το Μνημόνιο που υπέγραψε μόνο ο κ. Παπακωνσταντίνου (και που επομένως είναι άκυρο αφού τόσο το Ελληνικό όσο και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο επιβάλλουν την ψήφισή του από τη Βουλή και μάλιστα με αυξημένη πλειοψηφία) έχει δοθεί το δικαίωμα στους δανειστές μας να πουλήσουν προς όφελός τους τον εθνικό μας πλούτο. Δημόσια περιουσία, λιμάνια, αεροδρόμια, οδικές αρτηρίες, τον ήλιο, το νερό, ακόμα και τα ιστορικά μας μνημεία!

8. Ανησυχείτε ότι η κρίση μπορεί να επηρεάσει την πορεία των εθνικών μας θεμάτων; Τι σας φοβίζει;

Μ.Θ. Με ένα Λαό εξαθλιωμένο και με μια πολιτική εκπροσώπηση που έχει εξελιχθεί σε όργανο των ξένων, με ποιο τρόπο θα υπερασπισθούμε τα εθνικά μας εδάφη από τις προκλητικές βλέψεις των γειτόνων μας και πώς θα επιβάλουμε το δικαίωμα του καθορισμού της δικής μας ΑΟΖ;

9. Γιατί κατά τη γνώμη σας δεν καθορίζεται η ΑΟΖ στο Αιγαίο;

Μ.Θ. Γιατί βασικά δεν το θέλουν οι Τούρκοι και οι ΗΠΑ, που τους υποστηρίζουν. Και φυσικά γιατί δεν έχουμε δική μας ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, όπως δεν έχουμε και δική μας αμυντική πολιτική.

10. Αλήθεια, η υπάρχουσα πολιτική τάξη μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση; Μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, ακόμα και με τα «φτιασιδώματα» που θα επιχειρηθούν;

Μ.Θ. Το Σύστημα Εξουσίας -αυτό ασφαλώς εννοείται- έχει σαπίσει. Είναι ένα απόστημα που δηλητηριάζει το σώμα του Έθνους. Το γεγονός αυτό έχει γίνει πια αντιληπτό από την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού μας. Ήδη δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τη Ν.Δ. και ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι το ΠΑΣΟΚ. Έτσι το άθροισμα των τριών κομμάτων της Κυβέρνησης Παπαδήμου φαίνεται ότι κυμαίνεται μεταξύ 30% και 35% του εκλογικού σώματος. Άρα είναι μειοψηφία και κακώς κατέχουν την Κυβερνητική Εξουσία οχυρωμένοι πίσω από την πονηρή αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986, που αφήρεσε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το δικαίωμα να διαλύει τη Βουλή σε παρόμοια περίπτωση. Φανταστείτε πόσο τραγικό για τον Λαό μας είναι το γεγονός ότι τα μέτρα που λαμβάνονται σήμερα και που κρίνουν το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες, τα παίρνει μια Κυβέρνηση μειοψηφίας, όπως άλλωστε γινόταν και λίγο πριν με την Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Δηλαδή όχι μόνο χωρίς την θέληση αλλά και εναντίον της θέλησης του Ελληνικού Λαού!

11. Πάντως κανένας πολιτικός δεν μπήκε φυλακή. Δεν πρέπει κάποιοι να πληρώσουν και πώς;

Μ.Θ. Πώς είναι δυνατό ένα σάπιο σύστημα να τιμωρεί τον εαυτό του, δηλαδή τους κλέφτες της δημόσιας περιουσίας;

12. Εκτιμάτε ότι οι αγανακτισμένοι θα επιστρέψουν; Ή το κίνημα διαμαρτυρίας πρέπει να λάβει περισσότερο οργανωμένη και πολιτική μορφή;

Μ.Θ. Για το κίνημα των αγανακτισμένων δεν θα ήθελα να μιλήσω τώρα. Εμείς της «Σπίθας» που προηγηθήκαμε, δεν είμαστε απλά αγανακτισμένοι αλλά και αποφασισμένοι. Γι' αυτό και δεν θα μπορέσουν να μας διαλύσουν, όσα ΜΑΤ και κουκουλοφόρους κι αν επιστρατεύσουν εναντίον μας. Τώρα δημιουργείται ένα νέο Κίνημα διαμαρτυρίας με δύο βασικά συνθήματα, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και με στόχο να ενώσει την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού μας που αποτελεί το μοναδικό όπλο και την μοναδική ελπίδα για να σωθεί η χώρα μας.

13. Πιστεύετε ότι ενωμένα τα κόμματα της αριστεράς θα ήταν λύση στις προσεχείς εκλογές;

Μ.Θ. Δεν υπάρχει λύση μέσα από το υπάρχον Σύστημα Εξουσίας. Κι αν περάσει κανείς από το δεύτερο στο πρώτο βαγόνι ή από το τέταρτο στο τρίτο, πάλι θα ακολουθήσει αναγκαστικά το δρόμο στον οποίο οδηγούν οι ράγες. Έτσι η μοναδική λύση είναι να ξηλώσουμε τις ράγες δηλαδή την ξένη εξάρτηση.

14. Το ΚΚΕ κατά διαστήματα σας κατηγορεί ότι με τη ΣΠΙΘΑ και τις υπόλοιπες κινήσεις σας εκτονώνεται το λαϊκό κίνημα . Τι απαντάτε;

Μ.Θ. Αυτό δεν το γνωρίζω. Εκείνο που βλέπω είναι ότι συμφωνούμε στο πεδίο των δράσεων κατά του Μνημονίου, της Τρόικα, της Κυβέρνησης και του Μεγάλου Κεφαλαίου. Ουσιαστικά συμπορευόμεθα.

15. Στις εκλογές τι θα πράξετε; Η κίνησή σας θα κατέβει;

Μ.Θ. Θα έχετε ήδη καταλάβει ότι δεν μας ενδιαφέρει να πάρουμε δια των εκλογών μια οποιαδήποτε θέση στο συρμό. Ούτε ακόμα και τη θέση του μηχανοδηγού. Εκτός πια κι αν μας δινόταν η ευκαιρία να ξηλώσουμε τελείως τις ράγες και να τις τοποθετήσουμε από την αρχή, προς την κατεύθυνση που επιβάλλει το συμφέρον του Ελληνικού Λαού.

Σε συνθήκες προτεκτοράτου ο Λαός δεν είναι ουσιαστικά ελεύθερος, γιατί ελεύθερος είναι ο υπεύθυνος και όπως ξέρουμε την ευθύνη για τις αποφάσεις της διακυβέρνησης της χώρας τις έχουν οι ξένοι. Σε συνθήκες λοιπόν προτεκτοράτου ένας λαός που θέλει να είναι ελεύθερος, τοποθετείται απέναντι στο Σύστημα και απέναντι στους ξένους και κάνει Αντίσταση.

Αυτό επιδιώκουμε κι εμείς να κάνουμε με τη δημιουργία του Μετώπου της ΕΛληνικής ΛΑϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης (ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α.).

[Nikoss]

[πρώην «Σπιθιστής»]

[Ανένδοτος]

Απορία όπου αν θέλετε ή ξέρετε μου απαντάτε: o KONSTANTINOS AKENATON και ο ΚΩΝ/ΝΟΣ ΑΚΕΝΑΤΟΝ είναι ή δεν είναι το ίδιο πρόσωπο;
Ρωτάω, γιατί μετά την προτροπή του Nikoss σχετικά με τα "σεντόνια", επανέρχεται με ακόμα ένα "σεντόνι" (παλιό αυτή τη φορά) και πάλι χωρίς λινκ.
Θεωρώ ότι σπαμάρει και ας (ξανα)γίνομαι "κακός".

[ΚΩΝ/ΝΟΣ ΑΚΕΝΑΤΟΝ]

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ
Μίκης Θεοδωράκης

Η επιστήμη της Επανάστασης μας διδάσκει ότι τα αυθόρμητα κινήματα μαζών που εκφράζουν τη λαϊκή διαμαρτυρία, είναι αδύνατο να μετεξελιχθούν σε επαναστατική δύναμη αν λείπει η κοινή και αποδεκτή από όλους ηγετική δύναμη που θα τα μεταβάλει σε συγκεκριμένη και πειθαρχημένη δύναμη κρούσης με συγκεκριμένο σχέδιο δράσης και συγκεκριμένα προγράμματα. Χωρίς αυτή τη μετεξέλιξη όσο μεγάλος κι αν είναι ο όγκος και το πάθος των αυθόρμητων αλλά σκόρπιων και δίχως εσωτερική δομή και σύνδεση διαδηλωτών, τα κινήματα αυτά αποτελούν εύκολο στόχο για την Εξουσία και τα συγκροτημένα με στρατιωτική πειθαρχία όργανά της, εφοδιασμένα με όλα τα μέσα βίας από τα γκλομπ και τα δακρυγόνα έως τα όπλα, ακόμα και τα κανόνια (όπως τα χρησιμοποίησαν στην Ινδία οι Βρετανοί κομματιάζοντας το τεράστιο πλήθος).

Το Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών το δημιούργησε από τη μια μεριά η πρωτοφανής συμπεριφορά της Κυβέρνησης με μια σειρά απεχθείς, αντεθνικές και αντιλαϊκές ενέργειες και από την άλλη η έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης από τις παραδοσιακές-φιλολαϊκές-προοδευτικές δυνάμεις. Δηλαδή ενώ η Κυβέρνηση χτυπούσε με δύναμη 100 μονάδων, οι δυνάμεις αυτές απαντούσαν με 10. Αυτό το κενό των 90 μονάδων ήρθαν να καλύψουν οι απλοί πολίτες, εξ ου και η σφοδρή τους αντίθεση ακόμα και με τα κόμματα της Αριστεράς, απέναντι στα οποία αισθάνθηκαν εγκαταλελειμμένοι, εάν όχι και προδομένοι.

Εμείς του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (Κ.Α.Π.) ξεκινήσαμε έγκαιρα, πολλούς μήνες πριν το Κίνημα των Αγανακτισμένων, θέτοντας σαν κύριο μέλημα των Σπιθών την οργάνωση του λαού, με στόχο να τον ξεσηκώσουμε, για να αντισταθεί μαζικά στα μέτρα της Κυβέρνησης. Είναι αλήθεια ότι στην αρχή δηλώσαμε ότι επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός Κινήματος Ιδεών. Όμως στη συνέχεια βρεθήκαμε μπροστά σε μια νέα κατάσταση με τη δημιουργία δεκάδων οργανώσεων-Σπιθών, οπότε διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν οι προûποθέσεις για τη δημιουργία λαϊκού κινήματος, θέσαμε σαν άμεσο καθήκον τη δημιουργία ενός πολιτικού οργανισμού με συγκεκριμένη στόχευση και πρόγραμμα, με συνοχή και επαναστατική πειθαρχία, με οδηγό τις δικές μας ιδεολογικοπολιτικές δεσμεύσεις και με κοινή αναφορά σε μια ηγετική δύναμη που θα εξασφάλιζε τον συγχρονισμό και παράλληλα θα σχεδίαζε όπως σε συνθήκες μάχης τις τακτικές κινήσεις απέναντι σε ένα πάνοπλο σύστημα Εξουσίας που καιροφυλακτούσε να χτυπήσει αιφνιδιαστικά και να μας διαλύσει.

Φαίνεται όμως ότι ορισμένοι δεν συνειδητοποίησαν ότι το Προσκλητήριο με τις 5 ομιλίες μου ανέλυε διεξοδικά τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι βρισκόμαστε σε συνθήκες μάχης και όχι σε περίοδο λαϊκής εξουσίας και γι' αυτό φαίνεται πιστέψανε, ότι το μόνο τους μέλημα ήταν να οικοδομήσουν μέσα στον δικό τους μικρόκοσμο τις συνθήκες μιας ιδεατής εξουσίας χωρίς ενιαία δομή, ενιαία δράση και κοινούς στόχους, εντελώς μόνοι, «ελεύθεροι, ανεξάρτητοι» και με μοναδικό σύνδεσμο ανάμεσά τους τις Γενικές Συνελεύσεις σαν αποτέλεσμα της τελικής κατάκτησης της Άμεσης Δημοκρατίας από μέρους τους.

Έτσι οι λέξεις «Οργάνωση», «Ηγεσία» τους προκαλούσαν φρίκη. Στην ουσία απογειώθηκαν από την πραγματικότητα. Από την Διακήρυξη πήραν μόνο ό,τι τους ταιριάζει πηδώντας έτσι πάνω από πολλά ιστορικά στάδια που θα πρέπει να κατακτηθούν ένα προς ένα με ανυπέρβλητες προσπάθειες και θυσίες, για να φτάσουμε στην τελική νίκη, δηλαδή την κατάκτηση της επαναστατικής εξουσίας, για να την σχεδιάζουμε και να την εφαρμόζουμε σε συνθήκες πραγματικές και όχι υποθετικές όπως τώρα.

Όλα αυτά τα περί άμεσης δημοκρατίας, πυραμιδικής μορφής εξουσίας και γενικών συνελεύσεων τα είδαμε να εφαρμόζονται καθημερινά στο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος. Όπως συνέβη και με ορισμένες Σπίθες του Κ.Α.Π. Που πανηγύριζαν για το γεγονός ότι είναι εντελώς ελεύθεροι. Δεν αναγνωρίζουν ηγετικά σχήματα και για όλα αποφασίζουν όλοι, με κύριο όργανο την Γενική Συνέλευση. Κι όλα αυτά χωρίς να βλέπουν, ότι από πάνω τους τούς παρατηρούσαν τα άγρυπνα μάτια της Εξουσίας, που φυσικά δεν ιδρώνει το αυτί της με λόγια-λόγια και ψηφίσματα-ψηφίσματα. Και γι' αυτό όταν ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψουν μαζί τους, αποφάσισαν να θέσουν σε θέση μάχης το 1/1000 της δύναμης κρούσης που διαθέτουν.

Από όλες τις πληροφορίες που κατόρθωσα να συλλέξω, η επίθεση ξεκίνησε από την άνω πλατεία. Τα ΜΑΤ εισέβαλαν από τις πλευρές της Βουλής χτυπώντας άγρια και ρίχνοντας αέρια και υποχρέωναν το λαό να στριμώχνεται και να ποδοπατείται προς τη στενή σκάλα που οδηγεί στην κάτω πλατεία. Ήταν το πιο σκληρό και απάνθρωπο στάδιο του ΣΧΕΔΙΟΥ. Ο κόσμος έπεφτε κάτω και τον χτυπούσαν. Ο ένας πατούσε τον άλλο για να σωθεί. Στη σκάλα μια άμορφη μάζα ανθρώπων κατρακυλούσε, ενώ εξακολουθούσαν να τους χτυπούν.

Όταν βρέθηκαν στην κάτω πλατεία, η ατμόσφαιρα είχε γίνει κόλαση, γιατί δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν και σωριάζονταν, ενώ εξακολουθούσαν να τους χτυπούν. Το ΣΧΕΔΙΟ Β´ προέβλεπε τη συμμετοχή των κουκουλοφόρων, οπότε το πλήθος δεν ήξερε από πού να ξεφύγει. Τώρα μπήκαν σε ενέργεια και οι πέτρες στις εικονικές συμπλοκές ΜΑΤ-Κουκουλοφόρων. Βιτρίνες, κρυστάλλινες πόρτες και τζάμια των ξενοδοχείων σπάγανε. Στο ταχυδρομείο έβαλαν φωτιά. Κι όλα αυτά, γιατί; Για να μεγαλώσει ο πανικός των ανθρώπων και να δοθεί η εικόνα της καταστροφής. Κάτω από την σκάλα που ενώνει το πάνω μέρος της πλατείας, είναι η είσοδος του Μετρό, που γέμισε από διαδηλωτές, τραυματίες, κουκουλοφόρους και ΜΑΤ. Άλλη μια Κόλαση, ακόμα μεγαλύτερη, με θύματα αυτή τη φορά τους εκατοντάδες τραυματίες, τους οποίους μάταια οι εθελοντές γιατροί προσπαθούσαν να περιθάλψουν.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Με 300 Ματατζήδες και 100 Κουκουλοφόρους οι Εξουσιαστές καθάρισαν το Σύνταγμα. Απαλλάχτηκαν από τον βραχνά του Μεγάλου, Ειρηνικού, Αυθόρμητου Πλήθους που οι εικόνες του γέμιζαν καθημερινά τα ελληνικά και τα ξένα κανάλια. Συνήλθαν. Ψήφισαν ΝΑΙ και ΟΧΙ. Όμως το ΝΑΙ κυριάρχησε, γιατί είχε την πλειοψηφία μιας Βουλής, που έχει γίνει προ πολλού μειοψηφία, γεγονός που προσφέρει τη δυνατότητα στη Λαϊκή πλειοψηφία που βρίσκεται εκτός Βουλής να πει «Κύριοι της Βουλής, Εμείς και όχι εσείς εκπροσωπούμε την πραγματική Εθνική Λαϊκή πλειοψηφία, επομένως εκφράζουμε την πραγματική θέληση του Λαού». Για να μην πω ακόμα, ότι η Κυβέρνηση εξακολουθεί να κυβερνά και να μας δεσμεύει μόνο με το 20% του Λαού. Πού είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Πού είναι τα Κόμματα της Αριστεράς; Το Συμβούλιο Επικρατείας; Ο Άρειος Πάγος; Η Ακαδημία Αθηνών; Τα Πανεπιστήμια; Τα Συνδικάτα; Οι Ενώσεις; Λαός προδομένος! Λαός προδομένος! Λαός Προδομένος!

Για τελευταία φορά σας ρωτώ: Θέλετε να πάμε στη νέα Μάχη ή πιστεύετε ότι οι Σπίθες που άναψαν, έγιναν για εντευκτήρια διαλέξεων, για να περνά η ώρα μας και για να αυτοανακηρυχθούμε μεταξύ μας πρωτοπόροι και επαναστάτες;

Δεν υποχρέωσα κανένα να με ακολουθήσει. Από δω και πέρα όμως, όποιος αποφασίσει να μείνει, σε μια μελλοντική περίπτωση ανάλογη αυτής που ζήσαμε με τα πρόσφατα γεγονότα στο Σύνταγμα, θα πρέπει να είναι παρών, οργανωμένος, πειθαρχημένος και έτοιμος να αντιμετωπίσει κουκουλοφόρους και ΜΑΤ, όπως το κάναμε στο παρελθόν, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες και να προφυλάξει από τα χτυπήματα τους απλούς πολίτες, που οι περισσότεροι συνήθως είναι γυναίκες και απολυμένοι εργαζόμενοι και υπάλληλοι, που έρχονται να διαδηλώσουν με ειρηνικό τρόπο.

Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ καυτηρίαζε στη Βουλή την Κυβέρνηση που τους άκουγε και ...έτρεμε, φωνάζοντας με αναφιλητά «Φτάνει πια... Μετανοούμε...», ενώ οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τους παρακαλούσαν «Θα μας αναγκάσετε να ψηφίσουμε με δάκρυα στα μάτια».

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ όμως είπανε ΟΧΙ και ικανοποιημένοι γιατί πράξανε το επαναστατικό σας καθήκον, βγήκανε από την πλαϊνή πόρτα της Βουλής, εκείνη που βλέπει προς την πλατεία, για να ατενίσουν το μέγεθος της απουσίας τους από τον ματωμένο χώρο, όπου κρίνεται το δίκαιο και το μέλλον του Λαού.

Διερωτάται κανείς με ποια δικαιολογία τα κόμματα της Αριστεράς απουσίαζαν απ' αυτή την κορυφαία στιγμή για το μόλις δημιουργούμενο κίνημα αντίστασης απέναντι στις αποφάσεις της Κυβέρνησης που πλήττουν κυρίως τους αγρότες, εργαζόμενους, υπαλλήλους, μικρομεσαίους, βυθίζοντας καθημερινά τη χώρα όλο και πιο βαθειά σε οικονομική και κοινωνική ύφεση.

Στις δεκαετίες του ´40, του ´50 και του ´60 το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, η ΕΔΑ και οι Λαμπράκηδες θα είχαν αναλάβει αυτοί το έργο των αγανακτισμένων, που δημιουργήθηκαν ακριβώς λόγω της απουσίας της Αριστεράς.

Εάν πιστεύουν ότι η λύση θα δοθεί μέσα στη Βουλή, στους διαδρόμους του Συστήματος με τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που διοργανώνουν ο καθένας ξεχωριστά και που μαζεύουν όλο και λιγότερο κόσμο, τότε ας βγουν να το πουν καθαρά. Και ας έχουν το θάρρος να δηλώσουν ότι διαφωνούν με τον ξεσηκωμό των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που τουλάχιστον οφείλανε να τους προειδοποιήσουν με βάση τις αγωνιστικές τους εμπειρίες, να μην τα βάζουν με τόσο ανέμελο, αυθόρμητο και ανοργάνωτο τρόπο με την Εξουσία, γιατί κινδυνεύουν να πάθουν όσα υπέστησαν τις τρεις μέρες της κρίσιμης ψηφοφορίας. Είναι όμως ποτέ δυνατόν κόμματα μαζών όπως θα πρέπει να είναι τα κόμματα της Αριστεράς, να σνομπάρουν ουσιαστικά τους εξεγερμένους ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της Κυβέρνησης; Γιατί τι άλλο ήταν η παντελής απουσία του ΣΥΡΙΖΑ (έστω και της νεολαίας του) και η τακτική του ΠΑΜΕ, που μόλις έφτανε στο Σύνταγμα γύριζε αυτομάτως την πλάτη και αποχωρούσε;

Ειδικά την ημέρα της Κόλασης το ΠΑΜΕ ξεκίνησε από τους στύλους του Ολυμπίου Διός. Μόλις όμως έφτασαν στο Σύνταγμα, αποχώρησαν αφήνοντας απροστάτευτα τα γυναικόπαιδα στη μανία των ΜΑΤ και των Κουκουλοφόρων της Ασφάλειας, που άρχισαν την επίθεσή τους αμέσως μετά. Δηλαδή όλα αυτά τα εξεγερμένα πλήθη, δεν είναι για το ΚΚΕ «Λαός»; Επειδή τυχαίνει να μην είναι μέλη του Κόμματος; Μ' αυτή τη λογική, μόνο το 10% των Ελλήνων είναι Λαός. Οπότε με ποιον τρόπο στην παρούσα συγκυρία αυτό το 10% θα αναμετρηθεί με την Κυρίαρχη Αστική Τάξη, τον Ταξικό Εχθρό, την Οικονομική Ολιγαρχία και τα όργανά της; Δεν τολμώ να αναφέρω τους ξένους, γιατί κατά μία περίεργη λογική, φορτώνοντας στους ξένους ευθύνες, απαλλάσσω, λένε, από τις ευθύνες του τον κύριο ταξικό εχθρό, την ελληνική ολιγαρχία...

Δεν θα ασχοληθώ με απόψεις και θεωρίες που τις θεωρώ ανεδαφικές και εκτός της ελληνικής και διεθνούς πραγματικότητας και που στην ουσία διασπούν τον λαό και αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στην Παλλαϊκή Ενότητα, δηλαδή τη μοναδική δυνατότητα που υπάρχει, το μοναδικό όπλο στα χέρια του Λαού μας, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πανίσχυρο μέτωπο του Συστήματος Εξουσίας. Δεν βλέπουν τάχα ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στις συνθήκες που υπήρχαν πριν και μετά την Τρόικα; Δεν θέλω να πω ότι και τότε, από το 1974 έως το 2010 δεν υπήρχε η ξένη εξάρτηση. Αλλά τότε κινούσε τα νήματα διακριτικά. Εάν κάποιοι δεν τα έβλεπαν, είναι άλλο θέμα. Σήμερα όμως, μετά την Τρόικα, οι ξένοι έβγαλαν τη μάσκα και πήραν τα ινία της διακυβέρνησης στα χέρια τους. Τώρα προχωρούν ένα βήμα ακόμα πιο μπροστά τοποθετώντας manager, δηλαδή υπερ-υπουργούς σε κάθε δημόσια υπηρεσία.

Μετά από όλα αυτά, άρα γε πιστεύει κανείς ότι ο ρόλος της όποιας Κυβέρνησης μπορεί να είναι άλλος εκτός από το να εφαρμόζει τις αποφάσεις-εντολές των ξένων; Και τότε ποιος είναι ο ρόλος της Βουλής; Υπάρχουν φυσικά πολλά θέματα, πολλά προβλήματα που απασχολούν τον Λαό και για τα οποία θα πρέπει να υπάρξουν λύσεις. Όμως όλα αυτά είναι άμεσα εξαρτημένα από τις αποφάσεις και τις κατευθύνσεις που παίρνονται για την Οικονομία, την Κοινωνία κι ακόμα για την εξωτερική και την αμυντική μας πολιτική.

Κι αυτές τις αποφάσεις-κατευθύνσεις τις επιβάλλουν οι ξένοι με τη συνενοχή των πολιτικών δυνάμεων, που ανέκαθεν ακολουθούσαν τις εντολές των ξένων. Όμως μέσα σε όρια που επέτρεπαν στα κόμματα εξουσίας να κινούνται με αυτοτέλεια, υπό τον όρο να μη θίγονται τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Στην περίπτωση αυτή, όταν δηλαδή στη δεκαετία του ´60 υπήρχε άνοδος του δημοκρατικού κινήματος μέσα στο οποίο η Αριστερά έπαιζε ιδιαίτερο ρόλο, οπότε οι ξένες υπηρεσίες διέβλεπαν κίνδυνο για την ενεργό παρουσία τους στη χώρα μας, οι Αμερικανοί θορυβημένοι μήπως χάσουν τον έλεγχο, άρχιζαν τα τερτίπια με τις αποστασίες κλπ. για να καταλήξουν στην επιβολή της Δικτατορίας.

Σήμερα η διεθνής κατάσταση είναι διαφορετική, γιατί το Χρήμα αναδείχθηκε σε κυρίαρχη διεθνή δύναμη, σε βαθμό που να φιλοδοξεί και να επιχειρεί να αποτελέσει μια ιδιόμορφη Παγκόσμια Διακυβέρνηση, με βασικούς πυλώνες τις Μεγάλες Τράπεζες και πειθήνια όργανά του τις τοπικές κυβερνήσεις της δικής του επιλογής και εμπιστοσύνης. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι κι αυτή του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος φρόντισε να πάρει το χρίσμα από τον Στρος-Καν του ΔΝΤ και από την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ δηλαδή τον Henry Kissinger λίγο πριν τις εκλογές στα μέσα του 2009.

Για τα έργα και τις ημέρες της Παγκόσμιας Κυβέρνησης έχω μιλήσει διεξοδικά. Για κάποιον όμως που δεν γνωρίζει τους στόχους και τις μεθόδους που έχει ήδη χρησιμοποιήσει κυρίως στην Ασία και τη Νότιο Αφρική, είναι δύσκολο να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας. Που πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης που χρησιμοποιήθηκε σαν «πειραματόζωο» για να πάνε παραπέρα, όπως ήδη έγινε με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία και μάλλον θα συνεχίσουν με την Ισπανία.. Για ποιο λόγο επιβάλλονται αυτά τα τόσο αντιλαϊκά μέτρα με τελικό στόχο την εξαθλίωση του λαού; Για ποιο λόγο κλείνουν οι βιομηχανίες, οι βιοτεχνίες και τα καταστήματα; Για ποιο λόγο καλπάζει η ανεργία; Και πώς συμβαίνει, ενώ από τον ερχομό της Τρόικα έως σήμερα έχουμε δανειστεί και χρεωθεί δεκάδες δισ. Ευρώ να μην πηγαίνει ούτε ένα Ευρώ στην ανάπτυξη αλλά αντίθετα να αυξάνει η υπανάπτυξη, η οικονομία να βυθίζεται και ο λαός να φτωχαίνει; Πώς και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γίνονται από λάθος; Από ανικανότητα; Ή το ακριβώς αντίθετο; Ο Γ. Παπανδρέου επιβάλλοντάς μας την Τρόικα δήλωσε ότι «παραδίδει ένα μέρος της εθνικής μας αυτοτέλειας στους ξένους». Δηλαδή μας είπε καθαρά και ηθελημένα ότι θα πρέπει να παραδώσουμε εθελοντικά ένα κομμάτι της εθνικής μας αυτοτέλειας, κυριαρχίας και ανεξαρτησίας στους εκπροσώπους των Τραπεζών. Γιατί αλλοιώς δεν θα πληρωθούν οι υπάλληλοι - και οι Βουλευτές; Ποιος να φανταζόταν, αλήθεια, ότι εμείς, οι απόγονοι των χιλιάδων και χιλιάδων που σκοτώθηκαν για την τιμή και την ακεραιότητα της Ελλάδας, θα την ξεπουλούσαμε όπως συμβαίνει σε κάποιους που ξεπουλούν το κορμί τους «επί χρήμασι»;

Φρόντισαν όμως να μας βάλουν να υπογράψουμε, ότι δεν έχουμε δικαίωμα να δανειστούμε από άλλες Τράπεζες εκτός από τις δικές τους. Πράγμα που δεν έγινε λ.χ. με την Ισπανία που πήρε ένα μεγάλο δάνειο από την Κίνα, η οποία δήλωσε (όπως και η Ρωσία πρόσφατα) ότι είναι διατεθειμένη να βοηθήσει την Ευρώπη! Δεν γνωρίζουν τάχα ότι δεν υπάρχει Ευρώπη παρά μόνο η Ευρώπη των Τραπεζών; Θέλω να ελπίζω ότι αυτές οι δύο χώρες θέλουν να σπάσουν την απομόνωση που οι ΗΠΑ προσπαθούν με όλα τα μέσα να επιβάλουν. (Βλ. τι έγινε με τον αγωγό του Μπουργκάς που με τόση ευκολία ματαίωσε ο κ. Παπανδρέου χωρίς να υπάρξει αντίδραση από πουθενά!). Θέλω ακόμα να ελπίζω, ότι σε περίπτωση που μια άλλη ελληνική Κυβέρνηση που θα μπορεί να αποφασίζει ελεύθερα, θελήσει να δανειστεί με χαμηλό επιτόκιο ή ακόμα καλλίτερα να προτείνει κοινοπραξίες επωφελείς για την ελληνική οικονομία, θα δεχθούν την αίτησή μας αυτή. Επομένως θα πρέπει να γνωρίζει ο λαός μας ότι ο δανεισμός από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ δεν είναι μονόδρομος και ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις.

Το ΚΚΕ προβάλλει ως μοναδικό στόχο το χτύπημα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας. Επομένως γι' αυτούς ο χαρακτήρας της πάλης θα πρέπει να είναι αποκλειστικά ταξικός. Στο σημείο αυτό έχω κάνει τις ακόλουθες επισημάνσεις:

Πρώτον: Όταν εμείς λέμε ότι έχουμε ως κύριο στόχο το Σύστημα Εξουσίας, θεωρούμε την οικονομική ολιγαρχία κύριο πυλώνα αυτού του Συστήματος. Κι αυτό γιατί με τη μέθοδο της διαπλοκής επηρεάζει σε μεγάλη κλίμακα το πολιτικό και πολιτειακό Σύστημα. Άρα η ελληνική ολιγαρχία βαρύνεται και με την εμπλοκή της σε όλες τις αντιλαϊκές αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας. Από την άλλη πλευρά είναι κι αυτή, η ολιγαρχία, εξαρτημένη από το Διεθνές Οικονομικό Κεφάλαιο, που όπως είδαμε, κατέχει κυρίαρχη θέση ανάμεσα στις διεθνείς επιθετικές δυνάμεις που διεκδικούν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας επιβάλλοντας στα Έθνη-Κράτη τους νόμους της παγκοσμιοποίησης με τις επιπτώσεις που βιώνουμε σήμερα. Και που δεν περιορίζονται στον οικονομικό-κοινωνικό τομέα αλλά απειλούν όλα τα ερείσματα ενός λαού. Δηλαδή την ιστορία του, τις παραδόσεις του, την γλώσσα και τον πολιτισμό του.

Δεύτερον: Πιστεύω ότι θα πρέπει να εξετάζουμε το ελληνικό κεφάλαιο σαν ένα αναπόσπαστο μέρος του διεθνούς κεφαλαίου. Εάν μάλιστα συγκρίνουμε τα μεγέθη του ενός και του άλλου, θα διαπιστώσουμε ότι το σύνολο των κεφαλαίων που διαχειρίζονται οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες αποτελεί «παρανυχίδα» μπροστά στον τεράστιο όγκο και τη δύναμη του διεθνούς κεφαλαίου, που δυστυχώς για την ανθρωπότητα έχει στόχο την Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Στηριγμένο στον έλεγχο του χρήματος συνενώνει τη διεθνή οικονομική ολιγαρχία αντί να τη χωρίζει όπως γινότανε στο παρελθόν. Δεν έχουμε παρά να δούμε την αγαστή συνεργασία ανάμεσα στο Αμερικανικό ΔΝΤ και τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες. Όπως και τη συμπόρευση της Γερμανίας με τη Γαλλία και την Αγγλία, που και οι τρεις αποκαλούν τα Κράτη του Νότου μαζί με την Ιρλανδία «γουρούνια»...

Τρίτον: Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που όπως είδαμε παίζει άμεσα πολιτικό ρόλο, δηλαδή παρεμβαίνει τόσο στον οικονομικό όσο και στον κοινωνικό χώρο του κάθε Κράτους, δεν κάνει εξαίρεση ανάμεσα στα διάφορα κοινωνικά στρώματα από τους εργάτες έως τους μικρομεσαίους είτε τους αγρότες, τους καταστηματάρχες, βιοτέχνες, επιστήμονες, διανοούμενους κλπ.

Ολόκληρη η κοινωνία εκτός από όσους περιλαμβάνονται στο Σύστημα Εξουσίας, δηλαδή τους εγχώριους διεκπεραιωτές των αποφάσεων των διεθνών Τραπεζών, που πάνε χέρι-χέρι με τις Κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών, ολόκληρη η κοινωνία, επαναλαμβάνω, βρίσκεται στο στόχαστρο αυτής της ιδιότυπης διεθνούς υπερδύναμης.

Με άλλα λόγια η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας είναι θύμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο της διεθνούς λαίλαπας που σε συνεργασία με το Σύστημα Εξουσίας, που όπως είδαμε κυριαρχείται από την ελληνική ολιγαρχία και τις φιλικές της πολιτικές δυνάμεις, έχει τελικό στόχο να φέρει την κοινωνική εξαθλίωση αλλά και να χτυπήσει καίρια την εθνική μας υπόσταση και την εδαφική μας ακεραιότητα.

Τι είναι άρα γε αυτό το Διεθνές Σύστημα Εξουσίας που μας απειλεί;

Κατ' αρχήν αυτό το σύστημα της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης δεν έχει λογική. Ή μάλλον έχει τη «λογική» του Χάους ως συνέπεια της αυτοκαταστροφής του. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο καπιταλισμός θεοποίησε το χρήμα σε τέτοιο βαθμό, που του επέτρεψε να αλλάξει ρόλο και από Μέσον να γίνει αυτοτελής Σκοπός με πρώτο θύμα το Σύστημα που το γέννησε. Τα κράτη, οι εθνότητες, οι κοινωνικές τάξεις, η γλώσσα, οι ιστορικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, η ανάπτυξη, η δημόσια Υγεία και Παιδεία, το συνδικαλιστικό κίνημα, η κρατική μέριμνα, οι θεσμοί, οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες του κοινωνικού γίγνεσθαι και πάνω απ' όλα οι ίδιοι οι Λαοί σαν ιστορική και πολιτιστική παρουσία και δύναμη ανάπτυξης και προόδου, όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κοινωνιών που ξεπήδησαν μέσα από την αστική επανάσταση πριν από δύο αιώνες, απειλούνται με εξαφάνιση χωρίς να υπάρχει ένα εθνικό-κοινωνικό μοντέλο που φιλοδοξεί να τα αντικαταστήσει εκτός από την εξοντωτική και παμφάγο βουλιμία του διεθνούς χρηματιστικού συστήματος, για το οποίο η ερήμωση της ανθρώπινης κοινωνίας αποτελεί τον τελικό στόχο για την αυτο-ικανοποίηση των κυριαρχικών του ενστίκτων.

Φαίνεται ότι το φιλελεύθερο κοινωνικό σύστημα στο οποίο κυριαρχούσε το δίκαιο του ισχυρότερου, εξέθρεψε και ανέδειξε ένα νέο τύπο ανθρώπων ισχυρότερων ανάμεσα στους ισχυρότερους, που κατενόησαν ότι το απόλυτο όπλο που θα τους εξασφαλίσει την απόλυτη κυριαρχία είναι το χρήμα. Όχι αυτό που συνδέεται με την παραγωγή αλλά εκείνο που αναπαράγεται και πολλαπλασιάζεται από τον ίδιο τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορεί να πουλά και να αγοράζει ολόκληρα κράτη, δηλαδή με δύναμη θα λέγαμε κοσμογονική, ισοδύναμη μιας ατομικής υδρογονοβόμβας.

Ωστόσο φαίνεται ότι οι λαοί δεν έχουν ακόμα υποψιαστεί, πλην ολίγων εξαιρέσεων, αυτή την τερατογένεση των σύγχρονων δεινόσαυρων που απειλούν την ίδια την διαιώνιση του ανθρώπινου γένους και των ανθρώπινων κοινωνιών, με τη μορφή που είχαν ως σήμερα. Δεν είναι ένας αλλά εκατοντάδες χιλιάδες Χίτλερ, σίγουρα παρανοϊκοί όπως εκείνος, που μας απειλούν.

Η ελπίδα μας για την οριστική απαλλαγή μας από τις φαινομενικά απρόσωπες σατανικές δυνάμεις, έγκειται στο γεγονός ότι τα έθνη και οι λαοί διαθέτουν ισχυρά αντισώματα που τα βοηθούν να υπερβαίνουν νικηφόρα κάθε είδους δοκιμασίες, φτάνει να μπορέσουν να αντισταθούν και να επιζήσουν έως ότου ανακαλύψουν τους τρόπους με τους οποίους θα βοηθηθούν να αντέξουν στην άμυνα και στη συνέχεια να περάσουν στην αντεπίθεση.

Εμείς του Κ.Α.Π. μπορούμε να πούμε ότι είμαστε πρωτοπόροι, γιατί μελετήσαμε σε βάθος τη δομή και τις μεθόδους αυτών των κινδύνων. Γνωρίζουμε τις αποκαλύψεις της Νάομι Κλάιν για τη θεωρία «Σοκ και Δέος» όπως και τις πληροφορίες για το ρόλο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που πρωτοστατεί στην προσπάθεια της εμπέδωσης αυτής της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. (Υπάρχουν και τα δύο σε μορφή βίντεο στην ιστοσελίδα μας).

Το γεγονός αυτό μας διευκολύνει να δούμε ποιος είναι ο εχθρός των Λαών και του Λαού μας, οπότε έχουμε χρέος να διαφωτίσουμε το Λαό επιδιώκοντας να ενεργοποιήσουμε τα ισχυρά του αντισώματα που θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει χωρίς απώλειες τη μετωπική επίθεση των διεθνών και τοπικών σατανικών δυνάμεων και στη συνέχεια να περάσει στη νικηφόρα αντεπίθεση.

Πρόκειται για μια υπόθεση Ζωής ή Θανάτου!

Το γεγονός είναι ότι μετά το επιτυχές πείραμα στην Ελλάδα, το τέρας αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα της Ευρώπης, ακολούθησαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία με επόμενο θύμα την Ισπανία. Θα χτυπήσει άραγε όλη την Ευρώπη; Πάντως στις περισσότερες χώρες, ακόμα και τις πιο ισχυρές, όπως η Γερμανία, η Αγγλία και η Γαλλία, η οικονομική κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει. Νομίζω ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου θα πρέπει να βρουν τρόπους για κοινή στάση απέναντι στον κοινό κίνδυνο. Εμείς, εάν υπήρχαν τα οικονομικά μέσα, θα είχαμε ήδη πραγματοποιήσει μια πρώτη συνάντηση εκπροσώπων των Κρατών που αντιμετώπισαν είτε αντιμετωπίζουν την ίδια κρίση με εμάς. Το θέτω όμως εδώ σαν μια πιθανή προοπτική, που θα πρέπει να μας απασχολεί σοβαρά. Η αναζήτηση μιας κοινής αντιστασιακής πολιτικής σε επίπεδο ευρωπαϊκών κρατών, πρώτον συνδέεται άμεσα με τον αγώνα μας εδώ στην Ελλάδα και δεύτερον θα πρέπει να μας οδηγήσει στην αναζήτηση ενός νέου κοινωνικού μοντέλου, που θα οικοδομηθεί πάνω στα ερείπια του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.

Σε γενικές γραμμές παραθέτω τις προσωπικές μου απόψεις, που συνοψίζονται σε λίγες λέξεις: Κοινωνία της Ελευθερίας, Αλληλεγγύης, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, Προόδου και Ανάπτυξης, που να εξασφαλίζει την ευτυχία για όλους τους πολίτες με βάση την αρχή της «δίκαιης ανισότητας», με τον όρο φυσικά της εξασφάλισης για κάθε πολίτη ενός σταθερού και ισότιμου επιπέδου ζωής. Σε παγκόσμιο επίπεδο την επιβολή της Ειρήνης, την κατάργηση των πολεμικών βιομηχανιών και την εξάλειψη των μεγάλων ανισοτήτων που οδηγούν στην πείνα, την εξαθλίωση και τον θάνατο εκατομμυρίων συνανθρώπων μας σε όλο τον κόσμο.

Ας επιστρέψουμε όμως στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσω να συνδέσω την ανάλυσή μου με το ρόλο που νομίζω ότι θα πρέπει να αναλάβει το Κ.Α.Π. για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που είμαστε υποχρεωμένοι να επιλύουμε σταδιακά, προκειμένου να κάνουμε κάθε φορά ένα βήμα προς τα εμπρός.

Ξεκινώ με τη διαπίστωση ότι η χώρα μας έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει την κρίση κάτω από ορισμένες προûποθέσεις. Αν θέσουμε σαν στόχο την κατάκτηση της εκλογικής πλειοψηφίας που θα μας επιτρέψει να επιβάλουμε την Συνταγματική Εθνοσυνέλευση, τότε θα πρέπει να εξηγήσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να δημιουργηθεί αυτή η πλειοψηφία. Σημειώνω ότι σήμερα υπάρχει αυτή η πλειοψηφία ως αντίθεση προς την Κυβερνητική Πολιτική και την παρουσία της Τρόικα. Υπολογίζεται ότι σχεδόν 3 εκατομμύρια ψηφοφόροι έχουν εγκαταλείψει τα δύο κόμματα εξουσίας. Είναι κομματικά άστεγοι, συγχρόνως όμως διστακτικοί και καχύποπτοι απέναντι σε κάθε είδους κινήσεις, κινήματα και πολύ περισσότερο παρουσίες νέων κομμάτων είτε σε κάθε είδους προσωπικότητες και επίδοξους σωτήρες. Γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε ενήμεροι και προσεκτικοί. Αυτό που διαπίστωσαν οι πρώην ψηφοφόροι και φοβήθηκαν με μεγάλη καθυστέρηση, για την οποία έχουν κι αυτοί το δικό τους μερίδιο ευθύνης, είναι κατάχρηση εξουσίας, που μας οδήγησε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.

Και είναι χωρίς αμφιβολία η αδυναμία των οπαδών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να ελέγξουν τις ηγεσίες των κομμάτων τους, που μεταχειρίστηκαν χωρίς ηθικούς φραγμούς κάθε μέσο προκειμένου να παραμείνουν στην Κυβέρνηση. Γι' αυτό το λόγο τόσο η δική μας όσο και η διεθνής κρίση οφείλεται στις μεθόδους που μικρές ομάδες φιλόδοξων μεταχειρίστηκαν για να καταλάβουν την εξουσία (κάθε είδους) και στη συνέχεια στους τρόπους που εφαρμόζουν για να την διατηρήσουν, να την αυξήσουν και να την δυναμώσουν. Κλείνω με τη διαπίστωση ότι η ανθρωπότητα δεν μπόρεσε έως σήμερα να λύσει το πρόβλημα της εξουσίας που κατά κανόνα την κατέχουν ανεξέλεγκτες ηγετικές ομάδες με σκοπό τη συσσώρευση δύναμης επιβάλλοντας σε κάθε περίπτωση το «δίκαιο του ισχυρότερου», δηλαδή τον Νόμο της Ζούγκλας. Όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο, ο πρωτογονισμός σε όλες του τις μορφές κατευθύνει από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα τις τύχες της ανθρωπότητας.

Όπως είπα και στην αρχή, η πρόθεσή μου ήταν και εξακολουθεί να είναι η δημιουργία μιας Κίνησης Ιδεών. Και πρέπει να ομολογήσω, με ξάφνιασε η αυθόρμητη και εθελοντική συστράτευση κάτω από τη νέα ιδεολογία τόσο πολλών υπεύθυνων και ικανών προσώπων με ολοφάνερη διάθεση να μην παραμείνουν στα λόγια και στις ιδέες αλλά να περάσουν στη δράση προκειμένου να συμβάλουν αγωνιστικά στην απαλλαγή της χώρας από τις ντόπιες και ξένες αρνητικές δυνάμεις, επιβάλλοντας τα δικά τους ιδεώδη για τη μορφή και το περιεχόμενο μιας νέας κοινωνίας.

Με τη στάση σας αυτή με βάλατε μπροστά στο δίλημμα είτε να σας ευχαριστήσω και να σας αποχαιρετήσω είτε να δεχτώ την πρόκληση. Το να αποσυρθώ και να κλειστώ στον εαυτό μου ήταν εκείνο που ήθελα και εξακολουθώ να θέλω πιο πολύ. Γιατί η αποστασιοποίησή μου από τα κοινά θα ήταν για μένα μια κατάκτηση καθ' όλα ενεργητική και καθόλου παθητική. Το θεωρούσα και το θεωρώ σαν ένα δικαίωμα έπειτα απ' όσα έζησα και όσα προσπάθησα να συνεισφέρω.

Τελικά με κέρδισε ο παλιός εαυτός μου, που με οδήγησε σε ένα άλλο στάδιο από εκείνο που είχα την πρόθεση και υποσχέθηκα να πράξω και που ήταν απλά η διατύπωση των ιδεών μου σχετικά με τα διαδραματιζόμενα εντός και εκτός της Ελλάδας και τίποτα άλλο. Κι αυτό το νέο στάδιο ήταν να προσαρμοστώ στην κοινή απαίτηση να περάσουμε από τις ιδέες στην πολιτική πράξη ψάχνοντας να βρω τις μορφές οργάνωσης και δράσης που προσιδιάζουν περισσότερο στις δικές μου απόψεις, λ.χ. στη Διακήρυξη όπως την ονομάσατε της 1ης του Δεκέμβρη. Απόψεις που φυσικά ήταν για τον καθένα και για μένα ειδικά, δεσμεύσεις. Και πρώτα απ' όλα ο απόλυτος σεβασμός σ' αυτό που ονόμασα «παγκόσμιο πείραμα» δηλαδή στην οικοδόμηση μιας πολιτικής οργάνωσης από τη βάση του Λαού.

Περάσαμε δηλαδή από μια μορφή στατικής διάταξης, όπως επιβάλλει η μελέτη και η διάδοση των νέων ιδεών, στη μορφή ενός οργανισμού που θα πρέπει να κινηθεί, προκειμένου να περάσει συντονισμένα και με ομοψυχία στη δράση, δηλαδή στην εφαρμογή στην πράξη του ιδεολογικού της οπλοστασίου. Δεν ήταν όμως μόνο ο συντονισμός το πρόβλημα αλλά και η απόφαση για κάθε βηματισμό που θα έπρεπε να είναι αποδεκτή από όλους. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να συντονίζει τις δεκάδες «Σπίθες» και πώς, από ποιους και με ποια μέθοδο θα εξασφαλίζαμε ώστε η απόφαση να μας εκφράζει όλους; Το τελειότερο φυσικά θα ήταν η κάθε απόφαση να παίρνεται από όλους. Μπορεί να συμβεί όμως αυτό στην πράξη;

Γνώριζα και γνωρίζω ότι έχω την εμπιστοσύνη και την αγάπη όλων των μελών μας. Και με την προûπόθεση αυτή σχεδίασα την ενεργητική μου ανάμιξη στην πορεία της Σπίθας από την αρχή της έως σήμερα. Χωρίς τον απαραίτητο μηχανισμό -δεν έχω ούτε τηλέφωνο- προσπάθησα να είμαι πάντα μέσα στα πλαίσια των δικών μου στο κάτω-κάτω ιδεών και προτάσεων. Πιστεύοντας ότι η ιδεολογία αποτελεί την κινητήρια δύναμη για κάθε μορφή κοινωνικής και πολιτικής δράσης, προσπάθησα να ολοκληρώσω την πρότασή μου -μέσα στα πλαίσια πάντοτε προγραμματικών ομιλιών- για όλα τα στάδια που θα περάσουμε υποχρεωτικά: της προετοιμασίας, της σύγκρουσης, της επικράτησης, για τις μορφές λαϊκής εξουσίας και τέλος ένα γενικό περίγραμμα για τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή χώρο και κυρίως για τις πηγές και μεθόδους της καθολικής ανάπτυξης μιας Ανεξάρτητης χώρας που είναι και ο πιο σταθερός και σπουδαίος στόχος μου.

Γιατί δίχως την Εθνική Ανεξαρτησία το Κ.Α.Π. δεν θα είχε και δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Το τι συνέβη έως τώρα, το γνωρίζουμε όλοι καλά. Ποιος είναι ο τελικός απολογισμός; Ας μου επιτραπεί να διαφυλάξω τη γνώμη μου για τον εαυτό μου. Πάντως δεν θα έγραφα τα όσα γράφω, εάν πίστευα ότι είναι αρνητικός. Γιατί άλλη είναι η εικόνα στο εσωτερικό μας και άλλη εκείνη που έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη. Και γι' αυτό οφείλω να αναπτύξω τις σκέψεις μου για το τι δέον γενέσθαι από δω και πέρα. Πιστεύω και εύχομαι να ξεπεράσουμε το ταχύτερο όλα τα αρνητικά φαινόμενα που μας ταλάνισαν έως τώρα. Γιατί μας περιμένουν σοβαρότερα και βαρύτερα καθήκοντα, που θα πρέπει να μας απασχολήσουν όλους και όλες ολοκληρωτικά.

Ξεκινώ ξαναθυμίζοντας ότι ο τελικός στόχος του Κ.Α.Π. είναι η κατάκτηση από την Ελλάδα της Εθνικής της Ανεξαρτησίας. Θα πρόσθετα τις λέξεις «απόλυτη», «ολοκληρωτική», «ασυμβίβαστη», για να θυμηθούμε ότι από το 1830 η Εθνική μας Ανεξαρτησία υπήρξε πάντα σχετική. Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο. Και κάποτε ανύπαρκτη. Κι αυτό γιατί από την πρώτη στιγμή της Επανάστασης οι Μεγάλες Δυνάμεις ξεκίνησαν τις επεμβάσεις τους για να οδηγήσουν την ίδια την επανάσταση σύμφωνα με τα συμφέροντά τους στο σημείο που ήθελαν να την φτάσουν. Τότε ο κοινός εχθρός της Αγγλίας-Γαλλίας-Ρωσίας που ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνένωνε τις προσπάθειές τους χωρίς να εμποδίζει να έχουν μεταξύ τους μεγάλες διαφορές. Κι όλα αυτά, τόσο η συνεργασία των τριών Μεγάλων Δυνάμεων όσο και οι έριδές τους έβαζαν τη σφραγίδα τους στη μικρή και αδύνατη Ελλάδα που πάλευε για την ελευθερία της και στη συνέχεια για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κράτους. Βρήκαν όμως Έλληνες, που κινούμενοι από προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα, ήταν πρόθυμοι να γίνουν τυφλά και πειθήνια όργανά τους. Και μ' αυτό τον τρόπο από τότε δημιουργήθηκε το Δίδυμο Ξένοι και Ντόπιοι, που είχαν τον ίδιο εχθρό, τον ελληνικό λαό! Διαβάστε προσεκτικά τη νεοελληνική ιστορία από το 1821 έως σήμερα και θα δείτε πώς λειτουργεί αυτό το φοβερό Δίδυμο. Αλλάζει μορφές και μεθόδους και φυσικά αλλάζει πρόσωπα, κόμματα, δυναστείες, συνθήματα με τον ίδιο πάντα σκοπό να ξεγελά το Λαό, να τον διχάζει, να τον αποπροσανατολίζει, να τον φανατίζει και κάποτε να τον ... καταργεί, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει ποτέ να απαλλαγεί από τις εξαρτήσεις αυτού του φοβερού Διδύμου που κατάφερνε να τον διαιρεί, να τον αποδυναμώνει και τελικά να τον εξουδετερώνει. Όπως συμβαίνει σήμερα, που βιώνουμε το τελευταίο στάδιο αυτής της τόσο τραγικής ιστορικής πορείας του Λαού μας. Όπου αποτυπώνονται με τον πιο ανάγλυφο και προκλητικό τρόπο οι σημερινοί εκπρόσωποι αυτού του καταστροφικού Διδύμου.

Θεωρώ τον εαυτό μου ως ένα από τους τελευταίους επιζήσαντες που αποκάλυψαν χάρη στην ενεργητική συμμετοχή τους σε όλες τις φάσεις της πάλης του Λαού μας για ελευθερία και ανεξαρτησία, αυτή την αλήθεια, που αν και είναι τόσο απλή και φανερή -σαν το αυγό του Κολόμβου- εν τούτοις δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει κτήμα του Λαού, γιατί μόνο αυτός θα μπορούσε και μπορεί να την κάνει σημαία του και σα τον Αη-Γιώργη να χτυπήσει με το κοντάρι του και να σκοτώσει το Δίδυμο Τέρας. Και γι' αυτό το λόγο έγινα και είμαι στόχος όχι μόνο του Διδύμου αλλά και ολόκληρου του πλέγματος που το περιβάλλει και το στηρίζει και που με πολιτικούς όρους ξεκινά από την άκρα Δεξιά και φτάνει ως την άκρα Αριστερά. Και γι' αυτό τα χτυπήματα που δέχθηκε και θα δέχεται το Κ.Α.Π. ήρθαν και θα έρχονται από όλες τις κατευθύνσεις. Οι ποικίλες «στάμπες» που μου βάζουν κατά καιρούς, είναι τεχνάσματα για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια, γιατί γνωρίζουν ότι η αποκάλυψη και η διάδοσή της μέσα στο Λαό θα δημιουργήσει τη μοναδική δύναμη που θα μπορέσει να τους εξοντώσει απαλλάσσοντας τη χώρα απ' αυτό το καρκίνωμα που τρώει τις σάρκες της και δεν της επιτρέπει να αναπτύξει ελεύθερα τις δημιουργικές της δυνάμεις που είναι τόσο μεγάλες, ισχυρές και ικανές να χτίσουν μια Ελλάδα αντάξια της ιστορίας της, του πολιτισμού της και των αγώνων της για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Κάτω από το πρίσμα αυτό κινήθηκα από την εποχή ακόμα της Εθνικής Αντίστασης, του Εμφύλιου, των Λαμπράκηδων και του Πατριωτικού Μετώπου. Το γεγονός ότι χτυπήθηκα από όλες τις μεριές, αποδεικνύει ότι η δημιουργία μιας Ανεξάρτητης και Ελεύθερης Ελλάδας δεν συνέφερε σε καμμιά Εξουσία, ξένη και ντόπια! Όπως δεν συμφέρει και σήμερα, που όλοι οι ισχυροί της γης θέλουν μια χώρα εξαρτημένη, χωρίς δική της εξωτερική πολιτική, χωρίς δική της αμυντική πολιτική, χωρίς τη δυνατότητα ισχυρής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, που θα της προσέφερε η εκμετάλλευση του δικού της πλούτου και η συστράτευση των ελεύθερων πολιτών της για την ανοικοδόμηση της χώρας. Όπως δεν τους συμφέρει η μορφωτική ανάπτυξη όλου του λαού, καθώς και η ανάδειξη της σύγχρονης πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας σε παγκόσμιο επίπεδο αναφοράς. Σε ποιους δεν συμφέρει; Το Δίδυμο, δηλαδή οι ξένοι και οι Έλληνες συνεργάτες τους μαζί με το τεράστιο πλέγμα δυνάμεων που έχουν δημιουργήσει γύρω τους για να τους στηρίζει, έμαθαν να ζουν και να υπάρχουν παρασιτικά. Και για το λόγο αυτόν επεδίωξαν και το πέτυχαν με μεγάλο βαθμό, να καταστήσουν και να επιβάλουν τον παρασιτισμό σε κύριο δόγμα, με βάση το οποίο λειτουργούν όλοι οι κρατικοί μηχανισμοί, η οικονομία, η γεωργία, το εμπόριο, η εκπαίδευση και διανόηση. Και φυσικά η πλειοψηφία του λαού, δεδομένου ότι όλοι οι άλλοι δρόμοι έχουν κλείσει γι' αυτόν, εκτός από τη νοοτροπία και την πρακτική του παρασιτισμού, που έτσι αναδείχθηκε τελικά σε κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ελλάδας διεθνώς.

Με όσα είπα παραπάνω αποδεικνύεται πόσο δύσκολος είναι ο στόχος για την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Και θα έλεγα ότι και μόνο αν πετύχουμε να σπείρουμε μέσα στο Λαό μας αυτόν τον σπόρο, τότε έστω και γι' αυτό θα είμαστε αντάξιοι του στόχου που αναλάβαμε να κατακτήσουμε.

Φυσικά ο τελικός σκοπός είναι αυτός που τελικά μας διαμορφώνει. Γιατί είναι διαφορετικό να παλεύεις έχοντας στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου σαν σκοπό να ωφεληθείς προσωπικά και άλλο να παλεύεις για μια Ιδέα χωρίς να ονειρεύεσαι ανταλλάγματα αλλά αντίθετα να γνωρίζεις ότι μόνο θα πρέπει να προσφέρεις.

Το γεγονός και μόνο ότι για τόσα πολλά χρόνια αυτός ο υπέρτατος στόχος δεν κατακτήθηκε ακόμα από τον ελληνικό λαό, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο μόνος τρόπος είναι η επανάσταση! Κι αυτή την επανάσταση μπορεί να την πετύχει και μάλιστα με ειρηνικό τρόπο μόνο ο Λαός. Με την προûπόθεση ότι θα μάθει, θα πειστεί και θα αποφασίσει. Επομένως ο πρωταρχικός στόχος του Κ.Α.Π. θα έπρεπε να είναι η διαφώτιση του λαού. Για ποιους λόγους δεν ξεκίνησε; Όσα γράφω εδώ είναι ήδη καταγεγραμμένα και υπάρχουν εδώ και μήνες στην Ιστοσελίδα μας. Εν πάση περιπτώσει ελπίζω ότι με το κείμενο αυτό θα βοηθήσω ίσως πιο αποτελεσματικά ώστε να αρχίσουμε να δουλεύουμε προς αυτή την κατεύθύνση.

Επειδή η πρόταση για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου έχει κομβική σημασία για το Κίνημά μας, προτείνω η τελική απόφαση να παρθεί με τη συμμετοχή όλων των Σπιθών, που αφού καταθέσουν τις απόψεις τους, πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε να υπάρξει ανταλλαγή και ζύμωση έως ότου να βεβαιωθούμε ότι βρήκαμε τη σωστή λύση. Εντελώς ενδεικτικά θέτω μια σειρά ερωτήματα για να βοηθήσω τη συζήτηση.

Ερώτημα 1. Πιστεύετε ότι θα πρέπει να μετεξελιχθούμε σε Κόμμα και να πάρουμε μέρος στις εκλογές;

Ερώτημα 2. Ποιο κατά τη γνώμη

[Nikoss]

ΑΚΕΝΑΤΟΝ, έτσι αχταρμά που πετάς εδώ μέσα ότι θεωρείς ενδιαφέρον, πραγματικά δεν διαβάζεται, αφιέρωσε λίγο χρόνο, ξεχώρισε τον τίτλο και το κείμενο, και μην βάζεις ολόκληρη την συζήτηση με τις προτροπές του μητρικού σάιτ, που εδώ είναι άχρηστες, κουραστικές και γι’ αυτό καθιστούν το κείμενο απωθητικό...

Έχω φτιάξει το κείμενό σου, έτσι όπως περίπου έπρεπε (περίπου), εσύ να κάνεις... και παραθέτω το κείμενο όπως το έβαλες, πράγμα που πρέπει να το σταματήσεις...

[KONSTANTINOS AKENATON]

Μ. Θεοδωράκης. Το σύστημα εξουσίας σάπισε και δηλητηριάζει το Έθνος…

Για ένα σύστημα εξουσίας που έχει σαπίσει και δηλητηριάζει το σώμα του έθνους, κάνει λόγο ο Μίκης Θεοδωράκης. Σε συνέντευξή του στην Real News, ο μουσικοσυνθέτης και επικεφαλής της...
Ελληνικής Λαϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης (ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α), εξέφρασε την άποψη, ότι η μόνη λύση που μας απομένει είναι “ να ξηλώσουμε τις ράγες πάνω στις οποίες κινείται η χώρα δηλαδή την ξένη εξάρτηση”. “ Η χώρα μας είναι ήδη χρεοκοπημένη από κάθε άποψη, κυρίως εθνική, κοινωνική, και πολιτιστική. Και αυτή τη στιγμή βρίσκεται μόνο ένα βήμα πριν την οριστική καταστροφή της”, πρόσθεσε. Ασκώντας κριτική στον πρωθυπουργό, Λ. Παπαδήμο, τον κατηγόρησε ότι εξυπηρετεί τους ξένους. “ Όπως και ο προκάτοχός του, Γ. Παπανδρέου και μαζί τους όλος ο συρμός της εξουσίας, πηγαίνουν προς τα εκεί που οδηγούν οι ράγες που έχουν τοποθετήσει οι ξένοι”, είπε χαρακτηριστικά. Από τα βέλη του δεν ξέφυγε ούτε ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, για τον οποίο εκτίμησε, ότι “ εάν γίνει μηχανοδηγός αυτού του θλιβερού τραίνου, θα βλέπει και αυτός τα δέντρα τα περνούν”. Σε ερώτηση για τον εάν το Mέτωπο θα κατέβει στις εκλογές, ο κ. Θεοδωράκης ξεκαθάρισε, πως δεν τον ενδιαφέρει να συμμετέχει με κάποια θέση σε αυτό τον συρμό εξουσίας και καλεί σε αντίσταση.

defencenet.gr