[Γ. ΚΡΟΙΣΟΣ]

ΕΜΕΙΣ Ή ΕΣΕΙΣ

Αυτό το τριήμερο, έπεσε τυχαία στα χέρια μου το ένθετο του ¨Επενδυτή¨ σχετικό με τα δάνεια, τις κρίσεις και τις χρεοκοπίες, που σημειώθηκαν τα τελευταία πεντακόσια χρόνια. Πρόκειται για μια εκτενέστατη συρραφή ιστορικών στοιχείων, χωρίς καμμία αναφορά όμως στις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις, που γέννησαν και έθρεψαν τα παραπάνω φαινόμενα.

Οι συγγραφείς διαπραγματεύονται έναν πολύ μεγάλο αριθμό δανείων, κρίσεων & χρεοκοπιών, των οποίων η συνεχής επανάληψη, οι ομοιότητες, η κυκλικότητα, οδηγούν κάποιον στη σκέψη ότι ακόμη και τώρα δεν χάθηκε κάθε ελπίδα και θα μπορούσε – έστω κι αν μεσολαβούσαν μερικά δύσκολα χρόνια - να βρεθεί κάποια λύση.

Βλέπεις, μέχρι σήμερα σ´όλες τις κρίσεις .... πάντα τύχαινε κάποιοι σοφοί άνθρωποι – τύπου Κέινς - κάτι να σκεφθούν …. κάτι να προτείνουν…. και βρισκόταν η λύση, σαν το σύστημα να έχει μέσα στη δυναμική του το ξεπέρασμα της κρίσης.

Όμως αυτά γίνονται πλέον παρελθόν. Ολες οι καπιταλιστικές οικονομίες βυθισμένες στην κρίση και ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ιαπωνία, ο καπιταλισμός - χωρίς έναν παγκόσμιο πόλεμο - δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να παρατείνει για λίγο τη ζωή του με κανένα δόγμα Μάρσαλ, χωρίς να σημαίνει ότι και η Κίνα πάει καλλίτερα. Σ' αυτή την κρίση, η Ελλάδα δεν αποτελεί ούτε την εξαίρεση, ούτε κάνει τη διαφορά. Ολες οι προσπάθειες της που κάνει με το δανεισμό, σκοπό και μόνο έχουν την απόδοση των τοκοχρεωλυσίων που οφείλονται στους δανειστές.

Η κρίση έχει γονατίσει όλους τους Ελληνες. Η κρίση πλέον είναι τόσο καθολική, τόσο γενικευμένη, μου θυμίζει λίγο την κατάσταση που επικρατούσε επί χούντας το 73 – 74, τότε που ακόμα κι αν στραβοκατούραγε κάποιος…. του έφταιγε η χούντα.

Σήμερα, ασφαλώς και τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τον ελληνικό λαό. Το δίπολο – κυβερνητική πολιτική ή αδιέξοδο - που επικαλείται ο τρικομματικός συρφετός και οι συνοδοιπόροι τους – ο καθένας με τα δικά του λόγια – εξαγριώνει πλέον.. δεν πείθει. Κάτι που το διαπίστωσα, ακούγοντας και σ’ ένα κανάλι, ένα νεαρό ¨τον πολίτη που άφησε άφωνους τους πολιτικούς¨ να τους ξεφτιλίζει.

Τα λόγια του νεαρού, δείχνουν πως είναι η μαγιά που φιάχνει το κίνημα ενάντια στο συρφετό των πουλημένων εργατοπατέρων, στα κόμματα που προσπαθούν να διατηρήσουν τα προνόμια τους, λέγοντας τον δεσπότη .. παναγιώτη….

Είναι βέβαιο, πως η εκτέλεση των αντιλαικών μέτρων της κυβέρνησης, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση λαού και σ’ ένα άλλο δίπολο που ξεκαθαρίζει τα πράγματα . . . εμεις ή εσεις.

Σ’ αυτό τον αγώνα, πρέπει να χτιστεί το κόμμα που θα δόσει προοπτική στο κίνημα, για να παλέψει για τα συμφέροντά του, ενάντια στα συμφέροντα των τραπεζών και τα αριστεροδέξια πιόνια του ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα.