patari.org

[vngelis]

Γιατί έκανε ”κωλοτούμπα” ο Trump σε σχέση με τους δασμούς στην Κίνα-Καταρρέει η εφοδιαστική αλυσίδα



Οι δασμοί πνίγουν την αμερικανική αγορά – Εφιάλτης για καταναλωτές και επιχειρήσεις

Πολλές αμερικανικές εταιρείες δυσκολεύονται πλέον να εισάγουν προϊόντα από την Κίνα λόγω των υψηλών δασμών που έχει επιβάλει η κυβέρνηση Trump.

Οι CEO μεγάλων λιανεμπορικών αλυσίδων όπως Walmart, Target και Home Depot προειδοποίησαν τον Πρόεδρο ότι εάν δεν υπάρξει αλλαγή στην εμπορική πολιτική, τα ράφια των καταστημάτων θα αρχίσουν να μένουν άδεια.

Η εφοδιαστική αλυσίδα έχει ήδη αρχίσει να διαταράσσεται, ενώ οι εισαγωγές και οι κρατήσεις κοντέινερ από την Κίνα έχουν μειωθεί δραματικά.
Ο Trump δήλωσε ότι οι δασμοί ίσως μειωθούν στο μέλλον, αλλά δεν πρόκειται να μηδενιστούν χωρίς εμπορική συμφωνία με την Κίνα.
Προς το παρόν, η συμβουλή είναι να προμηθευτεί κανείς προϊόντα κινεζικής κατασκευής τώρα, όσο είναι ακόμη διαθέσιμα και σε προσιτές τιμές.
Άδεια τα ράφια

Πολλές εταιρείες έχουν ήδη αποφασίσει ότι δεν έχει πλέον οικονομικό νόημα να εισάγουν προϊόντα κατασκευασμένα στην Κίνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή οι δασμοί είναι υπερβολικά υψηλοί.
Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν ορισμένα προϊόντα που σύντομα δεν θα είναι πλέον διαθέσιμα στους Αμερικανούς καταναλωτές.
Τις τελευταίες ημέρες, οι διευθύνοντες σύμβουλοι της Walmart, Target, Home Depot και Lowe’s προειδοποίησαν ξεκάθαρα τον Πρόεδρο Trump στον Λευκό Οίκο ότι τα ράφια των καταστημάτων σε όλη τη χώρα θα μπορούσαν «σύντομα να είναι άδεια»…

Οι δασμοί του Trump έχουν ασκήσει σημαντικές πιέσεις στον τομέα του λιανεμπορίου.
Οι μεγαλύτεροι λιανοπωλητές των ΗΠΑ συνήθως εισάγουν τεράστιες ποσότητες αγαθών από την Κίνα και δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να αντικατασταθεί αυτή η παραγωγή βραχυπρόθεσμα.
Σύμφωνα με το Axios, οι CEO «του είπαν ξεκάθαρα [στον Trump] ότι οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί ακόμα, αλλά θα αυξηθούν».
Του είπαν επίσης ότι «τα ράφια θα είναι άδεια» αν παραμείνουν οι δασμοί στα σημερινά επίπεδα.

Διαταραχές και στην εφοδιαστική αλυσίδα

Είναι πολύ σημαντικό που ο Πρόεδρος Trump λαμβάνει αυτή την πληροφόρηση από τους CEO.
Ο CEO της Walmart, Doug McMillon, ανέφερε μάλιστα ότι η εφοδιαστική του αλυσίδα έχει ήδη αρχίσει να διαταράσσεται… και αυτό θα επιδεινωθεί μέχρι το καλοκαίρι.

Ουσιαστικά αυτό είναι το προϊόν της εξάρτησης από την Κίνα, με την αμερικανική οικονομία κυριολεκτικά να μην μπορεί να λειτουργήσει σωστά χωρίς κινεζικά προϊόντα.

Σύμφωνα με το Zero Hedge, ο προγραμματισμένος όγκος εισαγωγών στο λιμάνι του Λος Άντζελες μειώνεται δραματικά…

Το λιμάνι του Λος Άντζελες, το μεγαλύτερο εμπορευματικό λιμάνι στο δυτικό ημισφαίριο, καταγράφει πτώση 38,53% στον προγραμματισμένο όγκο εισαγωγών σε εβδομαδιαία βάση, και 9,79% σε ετήσια βάση.

Για την εβδομάδα που λήγει στις 10 Μαΐου, η μείωση φτάνει το 35%.
«Βρισκόμαστε σε κρίσιμο σημείο στη Δυτική Ακτή», δήλωσε ο Ken Adamo της DAT Freight & Analytics. «Έχουμε δει πτώση άνω των 700.000 φορτίων σε σύγκριση με δύο εβδομάδες πριν».

Και οι προβλέψεις για τις επόμενες εβδομάδες είναι ακόμη πιο ανησυχητικές: οι θαλάσσιες μεταφορές από την Κίνα προς τις ΗΠΑ έχουν μειωθεί πάνω από 60%…

Μέσα σε 3 εβδομάδες από την εφαρμογή των δασμών, οι κρατήσεις κοντέινερ έχουν μειωθεί κατά 60% σε όλη τη βιομηχανία.

Το καλό νέο…

Μετά τη συνάντησή του με τους CEO, ο Trump δήλωσε πως οι δασμοί σε κινεζικά προϊόντα θα «μειωθούν σημαντικά» και ότι θα επιτευχθεί μια «δίκαιη συμφωνία με την Κίνα»…

Ο Trump είπε στους δημοσιογράφους ότι οι δασμοί «θα μειωθούν σημαντικά».
Ωστόσο, η γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου, Karoline Leavitt, ξεκαθάρισε πως δεν θα υπάρξει «μονομερής μείωση δασμών έναντι της Κίνας»…

«Ο πρόεδρος έχει ξεκαθαρίσει ότι η Κίνα πρέπει να συνάψει συμφωνία με τις ΗΠΑ.
Όταν αυτό προχωρήσει, τότε θα αποφασίσει τι θα γίνει με τους δασμούς».
Αυτό σημαίνει ότι οι δασμοί θα παραμείνουν μέχρι να υπάρξει συμφωνία.
Και αυτό μπορεί να πάρει εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια — ή να μη συμβεί ποτέ.
Τουλάχιστον, η Κίνα είναι ανοιχτή σε διάλογο. Ένας ανώτερος αξιωματούχος δήλωσε ότι «οι πόρτες μας είναι ορθάνοιχτες»…
Ο Guo Jiakun, εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας, δήλωσε ότι «οι πόρτες μας είναι ορθάνοιχτες» για διαπραγματεύσεις.
Αλλά η κυβέρνηση Trump δεν σκοπεύει να επιστρέψει στο προηγούμενο καθεστώς. Σύμφωνα με τον Υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Scott Bessent, η Αμερική επιδιώκει μια θεμελιώδη αναπροσαρμογή του εμπορίου με την Κίνα…
«Το μοντέλο της κινεζικής οικονομίας βασίζεται στις εξαγωγές και δημιουργεί σοβαρές ανισορροπίες με τους εμπορικούς της εταίρους», είπε. «Η Κίνα πρέπει να αλλάξει.
Όλοι το γνωρίζουν. Και θέλουμε να τη βοηθήσουμε να αλλάξει, γιατί χρειαζόμαστε και εμείς επαναπροσαρμογή».

Η διαπραγμάτευση μιας τέτοιας συμφωνίας δεν θα είναι εύκολη.
Ακόμα κι αν υπάρξει συμφωνία, ο Trump προειδοποιεί ότι οι δασμοί δεν θα μηδενιστούν…

«Δεν θα είναι τόσο υψηλοί όσο τώρα, αλλά δεν θα είναι και μηδενικοί», είπε χαρακτηριστικά.

https://iskra.gr/giati-ekane-kolotouba-o-trump-se-schesi-me-tous-dasmous-stin-kina-katarreei-i-efodiastiki-alysida/

[vngelis]

Με βαση τον διαθέσιμο χρονο επανω σε 4 σημεια θα επαναθεμελιιωσουμε τις αναρτησεις μας και οποιος μπορει να συνεισφερει ευπροσδεκτος, φυσικα σε ενα προτσες που ειναι ζωντανο πρεπει να δουμε πως συσχετιζεται για το εργατικο κινημα της Ελλαδας, της ΕΕ γενικοτερα και τι ρολο θα παίξει ο Αμερικανικος ιμπεριαλισμος

1. Ζητηματα Ιστοριας

2. Ταξικη Φυση της Κινας/Οικονομικα Ζητηματα

3. Αμερικανικες Προθεσεις

4. Ζωντανες Μαρτυριες/Συζητηση για το Κινεζικο

[vngelis]

ΟΚΔΕ-5-2017

Η ιστορική πορεία της Κινέζικης Επανάστασης
10 Απριλίου, 2011

Το φθινόπωρο του 1949, οι εργατικές και αγροτικές μάζες της Κίνας, κάτω από την ηγεσία του ΚΚ Κίνας και του Μάο Τσετούνγκ, κατέλαβαν την εξουσία και μετέτρεψαν την Κίνα σε εργατικό κράτος, μετά από μια επανάσταση που κράτησε πάνω από είκοσι χρόνια.

Εξέγερση και προδοσία

Η Κίνα βρισκόταν τον 19ο αιώνα σε μεγάλη καθυστέρηση σε σχέση με τις χώρες της Δύσης. Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού ήταν φτωχοί αγρότες, που ζούσαν κάτω από άθλιες συνθήκες, στο έλεος των λιμών, των ασθενειών και των φυσικών καταστροφών, που άφηναν πίσω τους εκατομμύρια θύματα. Η εμφάνιση του ιμπεριαλισμού επιδείνωσε ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθώς ο τεράστιος φυσικός πλούτος της χώρας μπήκε στο στόχαστρο της Αγγλίας και αργότερα σχεδόν όλων των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Η πολιτική ανεξαρτησία και η εξουσία της αυτοκρατορικής δυναστείας τυπικά διατηρούνταν, ωστόσο στην ουσία η Κίνα ήταν μια μισοαποικιακή χώρα, πλήρως εξαρτημένη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που απομυζούσαν τον πλούτο της και στραγγάλιζαν την ανάπτυξή της.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η περιορισμένη εκβιομηχάνιση των πόλεων της παραλιακής ζώνης οδήγησε στην εμφάνιση μιας εθνικής βιομηχανικής αστικής τάξης και ενός ολιγάριθμου, αλλά εξαιρετικά συγκεντρωμένου προλεταριάτου. Τα συμφέροντα της νέας αστικής τάξης περιλάμβαναν την ανατροπή των αναχρονιστικών κοινωνικών δομών και την επιδίωξη της εθνικής ανεξαρτησίας και εκφράστηκαν με τη δημιουργία του κόμματος του Κουόμιντανγκ. Το 1911 το Κουόμιντανγκ, με ηγέτη τον Σουν Γιατ Σεν, ανέτρεψε τον αυτοκράτορα Που Γι ξεκινώντας την αστική επανάσταση. Ωστόσο, η εδραίωση της εξουσίας του εμποδιζόταν από διασπαστικές κινήσεις τοπικών πολέμαρχων που στηρίζονταν από τους ιμπεριαλιστές.

Η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης έφερε νέα δεδομένα, ενισχύοντας τη μαχητικότητα των Κινέζων εργατών και οδηγώντας στη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Το νεαρό ΚΚ, εξαιρετικά ολιγάριθμο στην αρχή, γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη στα μέσα της δεκαετίας του ’20, μαζί με την άνοδο των αγώνων του κινέζικου προλεταριάτου.

Δυστυχώς, η άνοδος αυτή συνέπεσε με την επικράτηση του σταλινισμού στη Σοβιετική Ένωση. Η σταλινική γραφειοκρατία μισούσε θανάσιμα κάθε επαναστατικό κίνημα, καθώς η νίκη του θα υπονόμευε την εξουσία της, που την είχε αποσπάσει από τους εργάτες. Τα συμφέροντά της εκφράστηκαν με τη θεωρία των σταδίων, που υποστήριζε ότι η επανάσταση στις υπανάπτυκτες χώρες έπρεπε να πραγματοποιηθεί σε δύο διακριτά στάδια, αστικοδημοκρατικό και σοσιαλιστικό. Στο πρώτο στάδιο, η εργατική τάξη χρειάζεται να συμμαχήσει όχι μόνο με τους φτωχούς αγρότες αλλά και την ντόπια βιομηχανική αστική τάξη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Στην περίπτωση της Κίνας, τα παραπάνω μεταφράζονταν ως εξής: Το Κουόμιντανγκ δεν ήταν ένα αστικό κόμμα, αλλά ένα «μπλοκ τεσσάρων τάξεων» (εθνική αστική τάξη, αγρότες, μικροαστοί των πόλεων, προλεταριάτο) και ήταν το μόνο που μπορούσε να οδηγήσει στην πλήρη εκπλήρωση των αστικοδημοκρατικών καθηκόντων, την αναδιανομή της γης και την εθνική ανεξαρτησία. Έτσι, η ελεγχόμενη από τους σταλινικούς Κομμουνιστική Διεθνής επέβαλε στο ΚΚ Κίνας να διαλυθεί μέσα στο Κουόμιντανγκ. Οι ολέθριες συνέπειες αυτής της πολιτικής φάνηκαν τον Απρίλιο του 1927, όταν ο Τσανγκ Κάι Σεκ, ο νέος ηγέτης του Κουόμιντανγκ που μέχρι τότε εκθειαζόταν από τον Στάλιν ως «σύμμαχος», έπνιξε στο αίμα τους εργάτες της Σαγκάης και άλλων παραλιακών πόλεων και εξαπέλυσε τρομερές διώξεις ενάντια στο ΚΚ. Η τραγωδία αυτή ήταν μια οδυνηρή επιβεβαίωση της θεωρίας της διαρκούς επανάστασης του Τρότσκι: στην ιμπεριαλιστική εποχή η αστική τάξη στις εξαρτημένες χώρες έχει πάψει να παίζει οποιοδήποτε προοδευτικό ρόλο, αδυνατεί να ολοκληρώσει τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα, αντιτίθεται στη δίκαιη διανομή της γης (καθώς ο τσιφλικάς και ο τοκογλύφος της υπαίθρου και ο καπιταλιστής της πόλης είναι πολύ συχνά το ίδιο πρόσωπο) και φοβάται και μισεί πολύ περισσότερο το προλεταριάτο από ότι τους ιμπεριαλιστές.

Οι σταλινικοί δεν άντλησαν κανένα δίδαγμα από την καταστροφή του 1927 και προώθησαν νέα «συμμαχία» με τη λεγόμενη «αριστερή» πτέρυγα του Κουόμιντανγκ, που ήλεγχε ένα τμήμα της νότιας Κίνας, αλλά στη συνέχεια στράφηκε και αυτή ενάντια στο ΚΚ, προτού τελικά υποταχθεί στον Τσανγκ. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘30, η εφαρμογή της τυχοδιωκτικής σταλινικής πολιτικής της «τρίτης περιόδου» οδήγησε σε εξεγέρσεις χωρίς επαρκή προετοιμασία που γρήγορα πνίγηκαν στο αίμα (επαρχία Χουνάν, Καντόνα) και στη δημιουργία καρικατούρας σοβιέτ σε αγροτικές περιοχές της νοτιοανατολικής Κίνας. Μέσα από τους άτυχους αυτούς αγώνες αναδείχθηκε μια νέα γενιά στελεχών, με επικεφαλής τον Μάο Τσετούνγκ, που άρχισαν να αμφισβητούν πολλά σημεία της σταλινικής πολιτικής. Το 1933, ο στρατός του Τσανγκ Κάι Σεκ ξεκίνησε αποκλεισμό της περιοχής που ήλεγχε το «αγροτικό σοβιέτ». Το φθινόπωρο του 1934, ο Μάο, επικεφαλής 80.000 κομμουνιστών και αγροτών έσπασε τον αποκλεισμό ξεκινώντας την επική «Μεγάλη Πορεία», η οποία μετά από ένα χρόνο και με δεκάδες χιλιάδες θύματα από τις κακουχίες και τις επιθέσεις του Κουόμιντανγκ κατέληξε σε μια επαρχία της βορειοδυτικής Κίνας, όπου το ΚΚ εγκατέστησε τη νέα βάση του.

Ιαπωνική εισβολή και αντίσταση

Ήδη από το 1931, η Ιαπωνία είχε καταλάβει τη βορειοανατολική επαρχία της Μαντζουρίας. Παρόλα αυτά, η κινέζικη μπουρζουαζία, το κόμμα της και ο ηγέτης της Τσανγκ Κάι Σεκ εξακολουθούσαν να θεωρούν τους εργάτες και τους κομμουνιστές ως πιο επικίνδυνο εχθρό από τους Ιάπωνες. Το 1937, η Ιαπωνία με νέα επίθεση καταλαμβάνει τη βόρεια Κίνα και την ανατολική παραλιακή ζώνη, εξαπολύοντας τρομερές σφαγές. Η οδηγία του Στάλιν προς το ΚΚ Κίνας ήταν να σχηματίσει ενιαίο μέτωπο με το Κουόμιντανγκ και να διαλύσει τον αντάρτικο στρατό του μέσα στο στρατό του Τσανγκ. Το «μέτωπο» αυτό υπήρχε μόνο στα χαρτιά, καθώς ο Τσανγκ συνέχιζε τις επιθέσεις κατά των κομμουνιστών. Ευτυχώς για την τελική έκβαση της κινέζικης επανάστασης, ο Μάο αρνήθηκε να διαλύσει τις δυνάμεις του μέσα στον αστικό στρατό και με έξυπνη τακτική ανταρτοπόλεμου προκαλούσε μεγάλη φθορά στους Ιάπωνες. Παράλληλα, κέρδιζε την εμπιστοσύνη των αγροτικών μαζών αποδεικνύοντας ότι οι κομμουνιστές βρίσκονται στην πρωτοπορία της πάλης ενάντια στον κατακτητή. Χάρη σ’ αυτή τη σωστή πολιτική, η πολιτική και στρατιωτική βάση του ΚΚ διευρύνθηκε ραγδαία μέχρι το τέλος του πολέμου.

Κόκκινη νίκη

Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στη Μαντζουρία και αφού συνέτριψαν τα εκεί ιαπωνικά στρατεύματα παρέδωσαν τον οπλισμό των τελευταίων στους μαχητές του ΚΚ Κίνας. Έτσι, ο Μάο είχε πλέον αρκετά όπλα για να πολεμήσει για την εξουσία. Στη συνέχεια, αξιοποίησε την περίοδο της εκεχειρίας και των διαπραγματεύσεων με τον Τσανγκ και τους Αμερικανούς για να προετοιμάσει και να εκπαιδεύσει τις αγροτικές μάζες που είχαν εισρεύσει στις τάξεις του ΚΚ και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Το 1946 οι συνομιλίες κατέρρευσαν και ο εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε και πάλι. Ο Στάλιν ευνοούσε μια συμβιβαστική λύση και η βοήθεια που έστελνε στο ΚΚ Κίνας ήταν ελάχιστη, σε αντίθεση με την τεράστια οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς τον Τσανγκ. Το καθεστώς του Τσανγκ όμως βούλιαζε στη διαφθορά και είχε χάσει κάθε λαϊκή υποστήριξη, με αποτέλεσμα τη ραγδαία πτώση του ηθικού του στρατού του. Αντίθετα, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός ενσάρκωνε τους πόθους των μαζών για μια άλλη κοινωνία και ενισχυόταν συνεχώς. Έχοντας εδραιώσει την κυριαρχία του στην ύπαιθρο, άρχισε να καταλαμβάνει μία-μία τις πόλεις και μέχρι το τέλος του 1949 η νίκη της κινέζικης επανάστασης είχε ολοκληρωθεί.

Θεωρία και πρακτική του μαοϊσμού

Ο Μάο ανέπτυξε τη θεωρία της λεγόμενης «Νέας Δημοκρατίας», ότι δηλαδή ήταν δυνατόν να υπάρξει ένα κράτος και ένας στρατός με διττό χαρακτήρα, εν μέρει αστικό και εν μέρει εργατικό. Οι μαοϊκοί ισχυρίζονταν αρχικά ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ήταν ένα τέτοιο κράτος, αλλά αργότερα αναθεώρησαν τη θέση τους και παραδέχτηκαν ότι ήταν δικτατορία του προλεταριάτου. Στην πραγματικότητα δηλαδή, παραδέχτηκαν ότι στην πράξη, αντίθετα με τη θεωρητική τους θέση, εφάρμοσαν τη θεωρία της διαρκούς επανάστασης, η οποία τελικά τους επέτρεψε να φτάσουν στη νίκη. Ο Μάο, διαφυλάσσοντας την πλήρη οργανωτική αυτονομία των δυνάμεών του, οικοδόμησε ένα κόμμα και ένα στρατό που έγιναν όργανα ανατροπής της αστικής κυριαρχίας. Ο ταξικός χαρακτήρας του κόμματος, του στρατού και του νέου κράτους δεν προσδιοριζόταν από την αγροτική κοινωνική καταγωγή της πλειοψηφίας των στρατιωτών, αλλά από τη φύση του μηχανισμού του ΚΚ Κίνας, που προερχόταν από το εργατικό κίνημα και είχε εργατικό χαρακτήρα.

Όμως, το ΚΚ Κίνας ήταν ήδη πριν την κατάληψη της εξουσίας πλήρως γραφειοκρατικοποιημένο. Ακόμα και μετά την κατάληψη των πόλεων, αρνήθηκε να στηριχθεί στην ελεύθερη αυτοοργάνωση του κινέζικου προλεταριάτου σε εργατικά συμβούλια, με αποτέλεσμα το νέο εργατικό κράτος να ελέγχεται ασφυκτικά από έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό. Ο Μάο αναγνώρισε, εν μέρει, αυτή την εξέλιξη και προσπάθησε να την ανατρέψει με την λεγόμενη Πολιτιστική Επανάσταση. Η τελευταία, παρά τα σκληρά κατασταλτικά μέτρα, ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, καθώς δεν βασίστηκε στην αυτόνομη πρωτοβουλία των μαζών, και γρήγορα εξελίχθηκε σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των αντιμαχόμενων μερίδων της γραφειοκρατίας.

Η εξωτερική πολιτική του Μάο δεν ήταν λιγότερο αποτυχημένη, καθώς, σε αντίθεση με το εσωτερικό, ακολούθησε τη λανθασμένη θεωρία της «Νέας Δημοκρατίας». Το μαοϊκό ΚΚ Ινδονησίας εφάρμοσε τη θεωρία αυτή σε σχέση με το αντιιμπεριαλιστικό, αλλά καθαρά αστικό καθεστώς του Σουκάρνο. Όπως επίσης καθαρά αστικός, και όχι βέβαια διττού χαρακτήρα, ήταν και ο ινδονησιακός στρατός, που το 1965 έπνιξε στο αίμα το εργατικό κίνημα της χώρας. Παράλληλα, η σύγκρουσή του με τη σοβιετική γραφειοκρατία οδήγησε το Μάο στην ολέθρια θεωρία των «Τριών Κόσμων» και του «σοσιαλιμπεριαλισμού», που τοποθετούσε τη Σοβιετική Ένωση στην ίδια μοίρα με τις ΗΠΑ και τους άλλους ιμπεριαλιστές και είχε ως αποτέλεσμα να υποστηρίζει η Κίνα αντιδραστικά καθεστώτα του Τρίτου Κόσμου, απλά και μόνο επειδή αντιτάσσονταν στη Σοβιετική Ένωση. Το 1979 η Κίνα στράφηκε ενάντια στη βιετναμέζικη επανάσταση, στηρίζοντας το αιμοσταγές καθεστώς του Πολ Ποτ στην Καμπότζη.

Μετά το θάνατο του Μάο το 1976, οι εσωκομματικές διαμάχες ανέδειξαν νικήτρια τη μερίδα της γραφειοκρατίας που ευνοούσε τα ανοίγματα στην οικονομία της αγοράς, με επικεφαλής τον Ντενγκ Ξιαοπίνγκ. Η αποτυχία και της νέας πολιτικής οδήγησε στη λαϊκή εξέγερση της πλατείας Τιενανμέν, που πνίγηκε στο αίμα από το καθεστώς. Από τότε η γραφειοκρατία του ΚΚ Κίνας, διατηρώντας σε όλη της την έκταση την καταπίεση των λαϊκών μαζών, στοχεύει στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, τη συγκρότησή της σε νέα εκμεταλλεύτρια τάξη και την ανάδειξη της Κίνας σε νέα μεγάλη δύναμη στο παγκόσμιο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό σκηνικό. Όλα τα παραπάνω έχουν τεράστιο κόστος για το βιοτικό επίπεδο και τις ελευθερίες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Τα αναπόφευκτα νέα ξεσπάσματα της ταξικής πάλης στην Κίνα θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις στα επόμενα χρόνια.

[vngelis]

O Λέον Τρότσκι για τη συνέντευξη του Στάλιν
22 Δεκεμβρίου, 2024 at 12:17 μμ


«Κωμική Παρεξήγηση» η Παγκόσμια Επανάσταση

[Την 1 Μαρτίου 1936, ο Στάλιν παραχώρησε συνέντευξη στον Αμερικανό Ρόι Χάουαρντ, Πρόεδρο των Εφημερίδων Scripps-Howard. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις ΗΠΑ και επίσης στην εφημερίδα Πράβδα. Ο Λέον Τρότσκι στο κείμενο που δημοσιεύουμε σχολιάζει τη συνέντευξη.]

Το κείμενο του Τρότσκι γράφτηκε στις 18 Μαρτίου 1936.

Πρωτοδημοσιεύτηκε: New Militant, Τόμ. 2 No. 13, 4 Απριλίου 1936, σελ. 1 & 2.

Τι Διδάσκει η Εμπειρία με τη Μογγολία;

Στη συνέντευξη του Στάλιν στον Ρόι Χάουαρντ, το πιο σημαντικό πράγμα από πρακτική άποψη είναι η προειδοποίηση ότι η στρατιωτική επέμβαση της ΕΣΣΔ είναι αναπόφευκτη σε περίπτωση επίθεσης της Ιαπωνίας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας. Είναι αυτή η προειδοποίηση σωστή κατά κύριο λόγο; Κατά τη γνώμη μας, ναι. Είναι σωστό όχι μόνο γιατί εδώ πρόκειται για την υπεράσπιση ενός αδύναμου κράτους ενάντια σε ένα αρπακτικό ιμπεριαλιστικό θηρίο – γιατί αν αυτό ήταν το καθοδηγητικό σκεπτικό, η ΕΣΣΔ θα ήταν συνεχώς σε πόλεμο με όλες τις ιμπεριαλιστικές χώρες του κόσμου. Η Σοβιετική Ένωση είναι πολύ αδύναμη για ένα τέτοιο έργο, και σε αυτήν την αδυναμία, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε αμέσως, βρίσκεται η μόνη δικαιολογία για τον «ειρηνισμό» της κυβέρνησής της.

Αλλά το ζήτημα της Μογγολίας είναι ένα ζήτημα της πιο άμεσης στρατηγικής θέσης τής Ιαπωνίας στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ. Σε αυτόν τον τομέα τα όρια της υποχώρησης πρέπει να καθοριστούν αποφασιστικά.

Πριν από μερικά χρόνια, η Σοβιετική Ένωση παρέδωσε στην Ιαπωνία τον κινεζικό Ανατολικό Σιδηρόδρομο, μια θέση επίσης εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας. Την εποχή εκείνη η δράση αυτή αναγνωρίστηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή ως εθελοντική έκφραση του ειρηνισμού. Στην πραγματικότητα, ήταν μια καταναγκαστική πράξη λόγω αδυναμίας. Η Κομιντέρν είχε καταστρέψει την κινεζική επανάσταση του 1925–27 με την πολιτική της για το «Εθνικό Μέτωπο». Αυτό έλυσε τα χέρια των ιμπεριαλιστών. Με την παράδοση μιας εξαιρετικά σημαντικής στρατηγικής γραμμής, η σοβιετική κυβέρνηση διευκόλυνε έτσι τις καταλήψεις από την Ιαπωνία στη Βόρεια Κίνα και τις παρούσες επιθέσεις κατά της Μογγολίας. Θα πρέπει τώρα να είναι ξεκάθαρο ακόμη και στους τυφλούς ότι ο αφηρημένος ειρηνισμός δεν εμπλέκεται στην παράδοση του σιδηροδρόμου (αν πραγματικά ίσχυε, θα ήταν απλώς μια πράξη βλακείας και προδοσίας), αλλά μάλλον μια δυσμενής σχέση δυνάμεων: η κινεζική επανάσταση είχε εκμηδενιστεί, ενώ ο Κόκκινος Στρατός και το Κόκκινο Ναυτικό δεν ήταν έτοιμοι για τον αγώνα.

Τώρα η κατάσταση έχει βελτιωθεί τόσο προφανώς, από στρατιωτική άποψη, που η σοβιετική κυβέρνηση θεωρεί ότι είναι δυνατό να καταφύγει σε κατηγορηματικό βέτο στο ζήτημα της Μογγολίας. Μπορούμε να χαιρετίσουμε μόνο την ενίσχυση της θέσης της ΕΣΣΔ στην Άπω Ανατολή, καθώς και την πιο κριτική στάση της σοβιετικής κυβέρνησης απέναντι στην ικανότητα της Ιαπωνίας, σπαρασσόμενη από αντιφάσεις, να διεξάγει έναν μεγάλο, παρατεταμένο πόλεμο. Πρέπει να επισημανθεί ότι η σοβιετική γραφειοκρατία, ενώ είναι πολύ τολμηρή απέναντι στους δικούς της εργάτες, πέφτει εύκολα σε πανικό όταν αντιμετωπίζει ιμπεριαλιστές αντιπάλους: ο μικροαστός είναι τραχύς όταν έχει να κάνει με τον προλετάριο, αλλά στέκεται πάντα με δέος μπροστά στον μεγαλοαστό.

Η επίσημη φόρμουλα της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ, που διαφημίζεται ευρέως από την Κομιντέρν, έχει ως εξής: «Δεν επιδιώκουμε ούτε μια ίντσα ξένου εδάφους˙ ούτε θα παραδώσουμε ούτε ένα εκατοστό δικού μας». Ωστόσο, στο ζήτημα της Μογγολίας, η υπεράσπιση του «δικού μας εδάφους» δεν εμπλέκεται καθόλου: η Μογγολία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος. Η υπεράσπιση της επανάστασης, όπως δείχνει αυτό το μικρό παράδειγμα, δεν μπορεί να αναχθεί στην υπεράσπιση των συνόρων. Η αληθινή μέθοδος άμυνας συνίσταται στην αποδυνάμωση των θέσεων του ιμπεριαλισμού και στην ενίσχυση των θέσεων του προλεταριάτου και των αποικιακών λαών σε ολόκληρο τον κόσμο. Μια δυσμενής σχέση δυνάμεων μπορεί να αναγκάσει, προς το συμφέρον της διάσωσης της κύριας βάσης της επανάστασης, την παράδοση πολλών «ιντσών» εδάφους στον εχθρό, όπως συνέβη στην εποχή του Μπρεστ-Λιτόφσκ, και εν μέρει επίσης στην περίπτωση του κινεζικού ανατολικού σιδηροδρόμου. Και, από την άλλη πλευρά, μια ευνοϊκότερη σχέση δυνάμεων επιβάλλει στο εργατικό κράτος το καθήκον να έρθει σε βοήθεια του επαναστατικού κινήματος σε άλλες χώρες, όχι μόνο ηθικά αλλά και, αν χρειαστεί, με τη βοήθεια της ένοπλης δύναμης: οι πόλεμοι της χειραφέτησης αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των επαναστάσεων της χειραφέτησης.

Επομένως, η εμπειρία με τη Μογγολία καταρρίπτει την ιδεολογία του συντηρητικού πασιφισμού, ο οποίος βασίζεται σε ιστορικά σύνορα σαν να ήταν οι Δέκα Εντολές. Τα σύνορα της ΕΣΣΔ είναι μόνο τα προσωρινά χαρακώματα πρώτης γραμμής της ταξικής πάλης. Τους λείπει έστω και μια εθνική δικαίωση. Ο ουκρανικός λαός –για να πάρουμε μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα– κόβεται στα δύο από τα κρατικά σύνορα. Εφόσον έρθουν ευνοϊκές συνθήκες, ο Κόκκινος Στρατός θα ήταν υποχρεωμένος να βοηθήσει τη Δυτική Ουκρανία, η οποία βρίσκεται κάτω από τη μπότα των Πολωνών εκτελεστών. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη γιγαντιαία ώθηση που θα έδινε στο επαναστατικό κίνημα στην Πολωνία και σε ολόκληρη την Ευρώπη η ενοποίηση της εργατικής και αγροτικής Ουκρανίας. Όλα τα κρατικά σύνορα είναι μόνο δεσμά στις παραγωγικές δυνάμεις. Το καθήκον του προλεταριάτου δεν είναι να διατηρήσει το status quo, δηλαδή να διαιωνίσει τα σύνορα, αλλά αντίθετα να εργαστεί για την επαναστατική εξάλειψή τους με στόχο τη δημιουργία των Σοσιαλιστικών Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και όλου του κόσμου. Αλλά για να καταστεί δυνατή μια τέτοια διεθνής πολιτική, αν όχι προς το παρόν, τότε στο μέλλον, είναι επιτακτική ανάγκη για τη Σοβιετική Ένωση να απελευθερωθεί από την κυριαρχία της συντηρητικής γραφειοκρατίας, με τη θρησκεία της του «σοσιαλισμού σε μια χώρα».

Πού βρίσκεται η αιτία του πολέμου;

Απαντώντας στην ερώτηση του Χάουαρντ σχετικά με τα αίτια που κρύβονται πίσω από την απειλή του πολέμου, ο Στάλιν είπε, σύμφωνα με την παράδοση: «ο Καπιταλισμός». Ως απόδειξη ανέφερε τον τελευταίο πόλεμο, ο οποίος «προέκυψε από την επιθυμία να διαιρέσουν τον κόσμο». Αλλά αρκετά αξιοσημείωτα, μόλις ο Στάλιν περάσει από το παρελθόν στο σήμερα, από τις αμυδρές θεωρητικές αναμνήσεις στην πραγματική πολιτική, ο καπιταλισμός εξαφανίζεται αμέσως και στη θέση του βρίσκονται μεμονωμένες σατανικές κλίκες που δεν είναι σε θέση να συλλάβουν τα οφέλη της ειρήνης. Στο ερώτημα αν ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, ο Στάλιν απαντά: «Κατά τη γνώμη μου οι θέσεις των φίλων της ειρήνης ενισχύονται. Οι φίλοι της ειρήνης μπορούν να εργάζονται ανοιχτά(!), βασίζονται στη δύναμη της κοινής γνώμης και έχουν στη διάθεσή τους όργανα όπως, για παράδειγμα(!!!), την Κοινωνία των Εθνών. Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα για τους φίλους της ειρήνης… Όσο για τους εχθρούς της ειρήνης, είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται κρυφά. Αυτή είναι μια ευθύνη για τους εχθρούς της ειρήνης. Παρεμπιπτόντως, δεν αποκλείεται ακριβώς γι’ αυτό(;) να αποφασίσουν μια στρατιωτική περιπέτεια ως πράξη απελπισίας».

Έτσι, διαπιστώνουμε ότι η ανθρωπότητα δεν χωρίζεται σε τάξεις, ούτε σε ιμπεριαλιστικά κράτη που πολεμούν μεταξύ τους, αλλά σε «φίλους» και «εχθρούς» της ειρήνης, δηλαδή σε αγίους και αμαρτωλούς. Η αιτία για τον πόλεμο (σε κάθε περίπτωση, για μελλοντικούς, αν όχι προηγούμενους πολέμους) δεν είναι ο καπιταλισμός, που γεννά ασυμβίβαστες αντιφάσεις, αλλά η κακή θέληση των «εχθρών της ειρήνης», που «εργάζονται κρυφά», ενώ οι Γάλλοι, οι Βρετανοί, οι Βέλγοι και άλλοι ιδιοκτήτες σκλάβων κάνουν τη δουλειά τους στο φως της ημέρας. Αλλά ακριβώς επειδή οι εχθροί της ειρήνης, όπως όλα τα κακά πνεύματα, εργάζονται κρυφά, μπορεί, σε μια κρίση απόγνωσης, να βυθιστούν σε μια περιπέτεια. Ποιος χρειάζεται αυτό το φιλοσοφικό χυλό; Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να είναι χρήσιμο μόνο σε κάποια ειρηνιστική συντροφιά ηλικιωμένων κυριών.

Όπως είχαμε την ευκαιρία να αναφέρουμε στο παρελθόν, η συμφωνία μεταξύ των Σοβιέτ και της Γαλλίας δίνει απείρως περισσότερες εγγυήσεις στη Γαλλία παρά στους Σοβιετικούς. Στις διαπραγματεύσεις με το Παρίσι, η Μόσχα έδειξε έλλειψη σταθερότητας ή, για να το πω πιο ωμά, ο Λαβάλ κορόιδεψε τον Στάλιν. Τα γεγονότα σε σχέση με τη Ρηνανία είναι μια αδιαμφισβήτητη επιβεβαίωση ότι με μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης, η Μόσχα θα μπορούσε να είχε αποσπάσει από τη Γαλλία πολύ πιο σοβαρές εγγυήσεις, στο βαθμό που τα σύμφωνα γενικά μπορούν να θεωρηθούν «εγγυήσεις» στην παρούσα εποχή των απότομων στροφών στην κατάσταση, των συνέχων κρίσεων, των διασπάσεων και των ανασυγκροτήσεων. Αλλά όπως είπαμε ήδη, η σοβιετική γραφειοκρατία δείχνει πολύ μεγαλύτερη σταθερότητα στον αγώνα ενάντια στους προχωρημένους εργάτες παρά στις διαπραγματεύσεις με αστούς διπλωμάτες. Αλλά ανεξάρτητα από το πώς θα μπορούσε να αξιολογήσει το γαλλοσοβιετικό σύμφωνο, ούτε ένας σοβαρός προλετάριος επαναστάτης δεν αρνήθηκε ή αρνείται το δικαίωμα του σοβιετικού κράτους να αναζητήσει βοηθητική υποστήριξη για το απαραβίαστό του μέσω μιας προσωρινής συμφωνίας με τον γαλλικό ή κάποιον άλλο ιμπεριαλισμό. Για το σκοπό αυτό, ωστόσο, δεν υπάρχει η παραμικρή ανάγκη να κάνουμε το μαύρο άσπρο και να ξαναβαφτίσουμε τους αιμοβόρους ληστές «φίλους της ειρήνης». Ως παράδειγμα προς μίμηση, θα μπορούσε κανείς να πάρει, ας πούμε, τον νέο σύμμαχο, τη γαλλική αστική τάξη: στη σύναψη της συμφωνίας με τους Σοβιετικούς, η γαλλική αστική τάξη παρουσιάζει αυτή τη δράση πολύ νηφάλια, χωρίς να γίνεται λυρική, χωρίς να κάνει κομπλιμέντα, ακόμη και να διατηρεί ένα συνεχή τόνο προειδοποίησης ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση. Όσο πικρό κι αν είναι, είναι απαραίτητο να λέμε την αλήθεια. Ο Λαβάλ, ο Σαρό και οι συνεργάτες τους έχουν δείξει πολύ περισσότερη σταθερότητα και αξιοπρέπεια στην υπεράσπιση των συμφερόντων του αστικού κράτους από ό,τι ο Στάλιν και ο Λιτβίνοφ στην υπηρεσία του εργατικού κράτους.

Σίγουρα, είναι δύσκολο να συλλάβουμε μια πιο μοχθηρή βλακεία από αυτή που χωρίζει τους ληστές του κόσμου σε φίλους και εχθρούς της ειρήνης! Θα μπορούσε κανείς ακόμα να μιλήσει, με μια ορισμένη έννοια, για τους φίλους και τους εχθρούς του status quo: αλλά αυτά είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Το status quo δεν είναι η οργάνωση της «ειρήνης», αλλά η οργάνωση της διαβόητης καταπίεσης που ασκείται από μια μειοψηφία στη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας. Το status quo διατηρείται μέσω συνεχούς πολέμου εντός των ιερών ορίων και πέρα από τις περιφέρειές τους (Αγγλία – στην Ινδία και την Αίγυπτο˙ Γαλλία – στη Συρία˙ de la Rocque – στη Γαλλία). Η διαφορά μεταξύ των δύο στρατοπέδων, που είναι, εξάλλου, πολύ ασταθή, έγκειται στο γεγονός ότι ορισμένοι από τους ληστές πιστεύουν ότι είναι πιο σκόπιμο ακόμη και σήμερα να διατηρήσουν τα υπάρχοντα όρια καταπίεσης και υποδούλωσης με τα όπλα στο χέρι, ενώ άλλοι θα προτιμούσαν να ανατινάξουν αυτά τα όρια νωρίτερα. Αυτός ο συσχετισμός ορέξεων και σχεδίων αλλάζει συνεχώς. Η Ιταλία ευνοεί ένα status quo στην Ευρώπη αλλά όχι στην Αφρική˙ ωστόσο, κάθε επίθεση στα σύνορα στην Αφρική αντικατοπτρίζεται αμέσως στην Ευρώπη. Ο Χίτλερ αποφάσισε να στείλει στρατεύματα στη Ρηνανία μόνο επειδή ο Μουσολίνι είχε καταφέρει να σφάξει πολλές χιλιάδες Αιθίοπες. Πού να εγγράψουμε την Ιταλία: στους φίλους ή στους εχθρούς της ειρήνης; Κι όμως, η Γαλλία αγαπά τη φιλία με την Ιταλία απείρως περισσότερο από τη φιλία με τη Σοβιετική Ένωση. Στο μεταξύ, η Αγγλία φλερτάρει τη φιλία της Γερμανίας.

Οι «φίλοι της ειρήνης» εργάζονται ανοιχτά (ποιος θα το φανταζόταν!) και έχουν στη διάθεσή τους «όπως, για παράδειγμα, την Κοινωνία των Εθνών». Τι άλλα «όργανα» έχουν οι φίλοι της ειρήνης, εκτός της Κοινωνίας των Εθνών; Προφανώς, έχουν την Κομιντέρν και την Επιτροπή Άμστερνταμ-Πλεϊέλ. Ο Στάλιν παρέλειψε να αναφέρει αυτά τα βοηθητικά «όργανα» εν μέρει επειδή ο ίδιος δεν τους αποδίδει μεγάλη σημασία και εν μέρει επειδή δεν ήθελε να τρομάξει άσκοπα τον συνομιλητή του. Αλλά ο Στάλιν μεταμορφώνει εντελώς την Κοινωνία των Εθνών, η οποία έχει απαξιωθεί πλήρως στα μάτια όλης της ανθρωπότητας, σε ένα προπύργιο ειρήνης, το στήριγμα και την ελπίδα των εθνών.

Για να αξιοποιηθούν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας δεν υπήρχε και δεν υπάρχει η παραμικρή ανάγκη εξιδανίκευσης του αστού συμμάχου ή του ιδιαίτερου συνδυασμού ιμπεριαλιστών που προσωρινά κρύβεται πίσω από την Κοινωνία των Εθνών. Το έγκλημα δεν είναι σε αυτήν ή την άλλη πρακτική συμφωνία που συνήφθη με τους ιμπεριαλιστές, αλλά στο γεγονός ότι τόσο η σοβιετική κυβέρνηση όσο και η Κομιντέρν εξωραΐζουν ανέντιμα τους επεισοδιακούς συμμάχους τους και την Κοινωνία˙ εξαπατούν τους εργαζόμενους με συνθήματα αφοπλισμού και «συλλογικής ασφάλειας»˙ και έτσι μετατρέπονται ενεργά στο πολιτικό πρακτορείο του ιμπεριαλισμού σε σχέση με τις εργαζόμενες μάζες.

Το πρόγραμμα του Μπολσεβίκικου Κόμματος που συνέταξε ο Λένιν το 1919 απάντησε σε όλα αυτά τα ερωτήματα με αξιοσημείωτη σαφήνεια και απλότητα. Ποιος σκέφτεται όμως αυτό το έγγραφο στο Κρεμλίνο; Σήμερα, ο Στάλιν και Σία βρίσκουν ντροπιαστικό ακόμη και το εκλεκτικιστικό πρόγραμμα της Κομιντέρν που συνέταξε ο Μπουχάριν το 1928. Για το λόγο αυτό θεωρούμε χρήσιμο να παραθέσουμε απόσπασμα από το πρόγραμμα του Μπολσεβίκικου Κόμματος για το ζήτημα της Κοινωνίας των Εθνών και των φίλων της ειρήνης. Να τι αναφέρει:

«Η αυξανόμενη πίεση από την πλευρά του προλεταριάτου και ιδιαίτερα οι νίκες που κέρδισε το τελευταίο σε μερικές χώρες, δυναμώνουν την αντίσταση των εκμεταλλευτών και προκαλούν από την πλευρά τους τη δημιουργία νέων μορφών διεθνούς ένωσης των καπιταλιστών (Κοινωνία των Εθνών, κ.λπ.), που οργανώνοντας σε παγκόσμια κλίμακα τη συστηματική εκμετάλλευση όλων των λαών της γης, κατευθύνουν τις βασικές τους προσπάθειές στην άμεση κατάπνιξη των επαναστατικών κινημάτων του προλεταριάτου σε όλες τις χώρες.

Όλα αυτά οδηγούν αναπόφευκτα στο συνδυασμό του εμφυλίου πολέμου στο εσωτερικό ορισμένων κρατών με τους επαναστατικούς πολέμους τόσο των προλεταριακών χωρών που αμύνονται, όσο και των καταπιεζομένων λαών ενάντια στον ζυγό των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Στην κατάσταση αυτή τα συνθήματα του πασιφισμού, του διεθνούς αφοπλισμού τις συνθήκες του καπιταλισμού, των διαιτητικών δικαστηρίων κ.λπ., δεν είναι μόνο μια αντιδραστική ουτοπία, αλλά και αποτελούν ανοικτή εξαπάτηση των εργαζομένων, που αποσκοπεί στον αφοπλισμό του προλεταριάτου και στην απόσπασή του από το καθήκον του αφοπλισμού των εκμεταλλευτών». [Λένιν, Άπαντα, τομ. 38, σελ. 421, έκδοση Σύγχρονη Εποχή – Σ.τ.Ε.]

Αυτό ακριβώς το εγκληματικό έργο εκπληρώνουν τόσο ο Στάλιν όσο και η Κομιντέρν: σπέρνουν αντιδραστικές ουτοπίες, εξαπατούν τους εργάτες, αφοπλίζουν το προλεταριάτο.


Η «Κωμική Παρεξήγηση» για την Παγκόσμια Επανάσταση

Κανείς δεν ανάγκασε τον Στάλιν να ικανοποιήσει τη δίψα του Χάουαρντ για γνώση σχετικά με το ζήτημα της παγκόσμιας επανάστασης. Αν ο Στάλιν έδινε τη συνέντευξη ως ανεπίσημος αρχηγός της κυβέρνησης (και αυτό φαίνεται από τη δήλωσή του σχετικά με τη Μογγολία), τότε θα μπορούσε απλώς να είχε παραπέμψει τον συνομιλητή του στον Ντιμιτρόφ για ερωτήσεις σχετικά με την παγκόσμια επανάσταση. Αλλά όχι, ο Στάλιν προχώρησε σε εξηγήσεις. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται εντελώς ακατανόητο γιατί έτσι θα έπρεπε να είχε συμβιβαστεί τόσο ωμά με τις κυνικές και, δυστυχώς, καθόλου έξυπνες πραγματείες του σχετικά με την παγκόσμια επανάσταση. Αλλά τον οδηγεί σε αυτόν τον ολισθηρό δρόμο μια ανυπέρβλητη ανάγκη: πρέπει να σπάσει με το παρελθόν.

Χάουαρντ: Αυτό, η δήλωσή σας, σημαίνει ότι η Σοβιετική Ένωση έχει εγκαταλείψει σε κάποιο βαθμό τα σχέδια και τις προθέσεις της για την πραγματοποίηση της παγκόσμιας επανάστασης;

Στάλιν: Δεν είχαμε ποτέ τέτοια σχέδια και προθέσεις.

Χάουαρντ: Αναμφίβολα, εκτιμάτε, κύριε Στάλιν, ότι μεγάλο μέρος του κόσμου έχει εδώ και καιρό μια διαφορετική εντύπωση.

Στάλιν: Αυτό είναι προϊόν παρεξήγησης.

Χάουαρντ: Μια τραγική παρεξήγηση;

Στάλιν: Όχι, κωμική ή, ίσως, τραγικωμική.

Είναι ντροπιαστικό ακόμη και να διαβάζεις και να μεταγράφεις αυτές τις γραμμές, είναι τόσο ακατάλληλες και απρεπείς. Για ποιον προορίζεται αυτή η… σοφία; Ακόμη και οι ειρηνίστριες θα την απορρίψουν.

Ρωτάει ο Στάλιν: «Τι κίνδυνο βλέπουν τα γειτονικά κράτη στις ιδέες του σοβιετικού λαού, αν αυτά τα κράτη είναι πραγματικά σταθερά καθισμένα στη σέλα;» Λοιπόν, επιτρέψτε μας να ρωτήσουμε, τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν καθίσει γερά στη σέλα; Ωστόσο, έτσι έχουν τα πράγματα στην πραγματικότητα. Ακριβώς επειδή η θέση της είναι επισφαλής, η αστική τάξη φοβάται τις σοβιετικές ιδέες, όχι τις ιδέες του Στάλιν αλλά εκείνες τις ιδέες που οδήγησαν στη δημιουργία του σοβιετικού κράτους. Για να ηρεμήσει την αστική τάξη, ο Στάλιν προβάλλει ένα συμπληρωματικό επιχείρημα: «Η εξαγωγή της επανάστασης είναι ανοησία. Κάθε χώρα, αν το επιθυμεί, θα πετύχει η ίδια τη δική της επανάσταση, και αν δεν το επιθυμεί, δεν θα υπάρξει επανάσταση. Τώρα, για παράδειγμα, η χώρα μας ήθελε να κάνει επανάσταση και την έκανε…» Και άλλα σαν αυτά, με τον ίδιο αυτάρεσκο, σχολαστικό τόνο. Από τη θεωρία του σοσιαλισμού σε μια χώρα ο Στάλιν πέρασε ολότελα και αποφασιστικά στη θεωρία της επανάστασης σε μια χώρα. Αν μια «χώρα» το επιθυμεί, θα την κάνει˙ αν δεν την επιθυμεί – δεν θα την κάνει. Τώρα, «εμείς», για παράδειγμα, το επιθυμήσαμε… Αλλά προτού το επιθυμήσουμε, «εισάγαμε» τις ιδέες του Μαρξισμού από άλλες χώρες και χρησιμοποιήσαμε ξένη επαναστατική εμπειρία. Κατά τη διάρκεια δεκαετιών, «εμείς» είχαμε την οργάνωση των εμιγκρέδων σε άλλες χώρες που διηύθυνε τον επαναστατικό αγώνα στη Ρωσία. Για να δώσουμε μεθοδικό και ενεργό χαρακτήρα στην ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ των χωρών και την αμοιβαία επαναστατική τους υποστήριξη, οργανώσαμε την Κομμουνιστική Διεθνή το έτος 1919. «Εμείς» διακηρύξαμε πολλές φορές ως καθήκον του προλεταριάτου μιας νικηφόρας χώρας να έρθει σε βοήθεια των εξεγειρόμενων λαών – με συμβουλές, υλικά μέσα και, ει δυνατόν, με ένοπλη δύναμη. Όλες αυτές οι ιδέες (παρεμπιπτόντως, φέρουν τα ονόματα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Λούξεμπουργκ, Λίμπκνεχτ) καταγράφονται στα σημαντικότερα προγραμματικά ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου Κόμματος και της Κομιντέρν. Ο Στάλιν έχει διακηρύξει ότι όλα αυτά είναι μια παρεξήγηση! Μια τραγική; Όχι, μια κωμική. Όχι άδικα πρόσφατα ο Στάλιν ανακοίνωσε ότι έχει γίνει «εύθυμο» να ζει κανείς στη Σοβιετική Ένωση: τώρα ακόμη και η Κομμουνιστική Διεθνής έχει μετατραπεί από μια σοβαρή οντότητα σε κωμική. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αν ο διεθνής χαρακτήρας της επανάστασης είναι απλή και καθαρή «ανοησία»;

Ο Στάλιν θα είχε κάνει πολύ πιο πειστική εντύπωση στον συνομιλητή του, αν αντί να συκοφαντεί ανήμπορα το παρελθόν («δεν είχαμε ποτέ τέτοια σχέδια και προθέσεις»), αντίθετα αντιπαρέβαλε ανοιχτά τη δική του πολιτική στα απαρχαιωμένα «σχέδια και προθέσεις» τα οποία έχουν μεταφερθεί στο μουσείο. Ο Στάλιν μπορεί να είχε διαβάσει στον Χάουαρντ το ίδιο απόσπασμα από το πρόγραμμα που δώσαμε παραπάνω, και μετά να έκανε περίπου την ακόλουθη σύντομη ομιλία: «Στα μάτια του Λένιν η Κοινωνία των Εθνών ήταν μια οργάνωση για την αιματηρή καταστολή των εργαζομένων. Αλλά εμείς βλέπουμε σε αυτήν – ένα όργανο ειρήνης. Ο Λένιν μίλησε για το αναπόφευκτο των επαναστατικών πολέμων. Αλλά εμείς θεωρούμε την εξαγωγή της επανάστασης – ανοησία. Ο Λένιν χαρακτήρισε τη συμμαχία μεταξύ του προλεταριάτου και της εθνικής αστικής τάξης ως προδοσία. Αλλά εμείς κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να οδηγήσουμε το γαλλικό προλεταριάτο σε αυτόν τον δρόμο. Ο Λένιν μαστίγωσε το σύνθημα του αφοπλισμού στον καπιταλισμό ως μια διαβόητη εξαπάτηση των εργατών. Αλλά χτίζουμε ολόκληρη την πολιτική μας πάνω σε αυτό το σύνθημα. Η κωμική σας παρεξήγηση» –έτσι θα μπορούσε να καταλήξει ο Στάλιν– «συνίσταται στο ότι μας θεωρείτε τους συνεχιστές του Μπολσεβικισμού, ενώ εμείς είμαστε οι νεκροθάφτες του».

Μια τέτοια εξήγηση θα είχε διαλύσει τα τελευταία ίχνη καχυποψίας για την παγκόσμια αστική τάξη και θα είχε σίγουρα καθιερώσει τη φήμη του Στάλιν ως πολιτικού. Δυστυχώς, δεν τολμά ακόμη να καταφύγει σε τόσο ειλικρινή γλώσσα. Το παρελθόν τον δένει, οι παραδόσεις τον εμποδίζουν, το φάντασμα της Αντιπολίτευσης τον τρομάζει. Ερχόμαστε σε βοήθεια του Στάλιν. Σύμφωνα με τον κανόνα μας, και στην παρούσα περίπτωση λέμε ανοιχτά αυτό που είναι.

Mετάφραση Γιαν. Σιμ.

[Επισκέπτης]

Το κείμενο που αναδημοσιεύεται παρακάτω ήταν η εισαγωγή που έγραψε ο Λέων Τρότσκι το 1938 στο βιβλίο του Χάρολντ Ρ. Ισαάκ, «Η τραγωδία της κινεζικής επανάστασης» . Η εισαγωγή του Τρότσκι ήταν ένα από τα τελευταία από τα πολλά γραπτά του για το τόσο σημαντικό θέμα της αποικιακής επανάστασης.

Στην Κινεζική Επανάσταση του 1925-27, η Κομμουνιστική Διεθνής έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο, ο οποίος απεικονίζεται σε αυτό το βιβλίο αρκετά περιεκτικά. Ωστόσο, θα αναζητούσαμε μάταια στη βιβλιοθήκη της Κομμουνιστικής Διεθνούς ένα μόνο βιβλίο που να επιχειρεί με οποιονδήποτε τρόπο να δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα της Κινεζικής Επανάστασης. Αντ' αυτού, βρίσκουμε δεκάδες «συγκυριακά» έργα που αντανακλούν υπάκουα κάθε ζιγκ-ζαγκ στην πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς ή, πιο σωστά, της σοβιετικής διπλωματίας στην Κίνα, και υποτάσσουν σε κάθε ζιγκ-ζαγκ γεγονότα καθώς και γενική αντιμετώπιση. Σε αντίθεση με αυτή τη βιβλιογραφία, η οποία δεν μπορεί να προκαλέσει τίποτα άλλο παρά ψυχική αποστροφή, το βιβλίο του Ισαάκ αντιπροσωπεύει ένα επιστημονικό έργο από την αρχή μέχρι το τέλος. Βασίζεται σε μια ευσυνείδητη μελέτη ενός τεράστιου αριθμού πρωτότυπων πηγών και συμπληρωματικού υλικού. Ο Iσαακ αφιέρωσε περισσότερα από τρία χρόνια σε αυτό το έργο. Πρέπει να προστεθεί ότι είχε προηγουμένως περάσει περίπου πέντε χρόνια στην Κίνα ως δημοσιογράφος και παρατηρητής της κινεζικής ζωής.
Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου προσεγγίζει την επανάσταση ως επαναστάτης και δεν βλέπει κανένα λόγο να την αποκρύψει. Στα μάτια ενός φιλισταίου, μια επαναστατική άποψη ισοδυναμεί ουσιαστικά με την απουσία επιστημονικής αντικειμενικότητας. Εμείς πιστεύουμε ακριβώς το αντίθετο: μόνο ένας επαναστάτης - εφόσον, φυσικά, είναι εξοπλισμένος με την επιστημονική μέθοδο - είναι ικανός να αποκαλύψει την αντικειμενική δυναμική της επανάστασης. Η κατανόηση της σκέψης γενικά δεν είναι στοχαστική, αλλά ενεργητική. Το στοιχείο της θέλησης είναι απαραίτητο για τη διείσδυση στα μυστικά της φύσης και της κοινωνίας. Όπως ένας χειρουργός, από το νυστέρι του οποίου εξαρτάται μια ανθρώπινη ζωή, διακρίνει με εξαιρετική προσοχή τους διάφορους ιστούς ενός οργανισμού, έτσι και ένας επαναστάτης, αν έχει μια σοβαρή στάση απέναντι στο έργο του, είναι υποχρεωμένος με αυστηρή ευσυνειδησία να αναλύσει τη δομή της κοινωνίας, τις λειτουργίες και τα αντανακλαστικά της.

Για να κατανοήσουμε τον τρέχοντα πόλεμο μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας, πρέπει να λάβουμε ως σημείο εκκίνησης τη Δεύτερη Κινεζική Επανάσταση. Και στις δύο περιπτώσεις συναντάμε όχι μόνο πανομοιότυπες κοινωνικές δυνάμεις, αλλά συχνά τις ίδιες προσωπικότητες. Αρκεί να πούμε ότι το πρόσωπο του Τσιανγκ Κάι-Σεκ κατέχει την κεντρική θέση σε αυτό το βιβλίο. Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι ακόμα δύσκολο να προβλέψουμε πότε και με ποιον τρόπο θα τελειώσει ο Σινο-ιαπωνικός πόλεμος. Αλλά το αποτέλεσμα της τρέχουσας σύγκρουσης στην Άπω Ανατολή θα έχει σε κάθε περίπτωση έναν προσωρινό χαρακτήρα. Ο παγκόσμιος πόλεμος, που πλησιάζει με ακαταμάχητη δύναμη, θα επανεξετάσει το κινεζικό πρόβλημα μαζί με όλα τα άλλα προβλήματα της αποικιακής κυριαρχίας. Γιατί σε αυτό θα συνίσταται το πραγματικό καθήκον του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου: να διαιρέσει εκ νέου τον πλανήτη σύμφωνα με τη νέα σχέση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η κύρια αρένα του αγώνα, φυσικά, δεν θα είναι αυτή η λιλιπούτεια μπανιέρα, η Μεσόγειος, ούτε καν ο Ατλαντικός Ωκεανός, αλλά η λεκάνη του Ειρηνικού. Το πιο σημαντικό αντικείμενο του αγώνα θα είναι η Κίνα, που θα αγκαλιάζει περίπου το ένα τέταρτο της ανθρώπινης φυλής. Η μοίρα της Σοβιετικής Ένωσης - του άλλου μεγάλου διακυβεύματος στον επερχόμενο πόλεμο - θα κριθεί επίσης σε κάποιο βαθμό στην Άπω Ανατολή. Προετοιμαζόμενο για αυτή τη σύγκρουση Τιτάνων, το Τόκιο προσπαθεί σήμερα να εξασφαλίσει το ευρύτερο δυνατό πεδίο ασκήσεων στην ασιατική ήπειρο. Η Μεγάλη Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες επίσης δεν χάνουν χρόνο. Μπορεί, ωστόσο, να προβλεφθεί με βεβαιότητα - και αυτό ουσιαστικά αναγνωρίζεται από τους σημερινούς σχεδιαστές του πεπρωμένου - ότι ο παγκόσμιος πόλεμος δεν θα οδηγήσει στην τελική απόφαση: θα ακολουθηθεί από μια νέα σειρά επαναστάσεων που θα αναθεωρήσουν όχι μόνο τις αποφάσεις του πολέμου αλλά και όλες εκείνες τις περιουσιακές συνθήκες που προκαλούν τον πόλεμο.

Η ιστορία δεν είναι ειρηνιστική

Αυτή η προοπτική, πρέπει να ομολογηθεί, απέχει πολύ από το να είναι ένα ειδυλλιακό θέαμα, αλλά η Κλειώ, η μούσα της ιστορίας, δεν ήταν ποτέ μέλος μιας Εταιρείας Ειρήνης Κυριών. Η παλαιότερη γενιά που πέρασε από τον πόλεμο του 1914-1918 δεν εκπλήρωσε ούτε ένα από τα καθήκοντά της. Αφήνει στη νέα γενιά ως κληρονομιά το βάρος των πολέμων και των επαναστάσεων. Αυτά τα πιο σημαντικά και τραγικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία έχουν συχνά βαδίσει δίπλα-δίπλα. Σίγουρα θα αποτελέσουν το φόντο των επόμενων δεκαετιών. Απομένει μόνο να ελπίζουμε ότι η νέα γενιά, η οποία δεν μπορεί να αποκοπεί αυθαίρετα από τις συνθήκες που έχει κληρονομήσει, έχει μάθει τουλάχιστον να κατανοεί καλύτερα τους νόμους της εποχής της.

Παρά το αναμφισβήτητο μεγαλείο της αγγλοσαξονικής ιδιοφυΐας, είναι αδύνατο να μην δούμε ότι οι νόμοι των επαναστάσεων είναι λιγότερο κατανοητοί με ακρίβεια στις αγγλοσαξονικές χώρες. Η εξήγηση γι' αυτό έγκειται, αφενός, στο γεγονός ότι η ίδια η εμφάνιση της επανάστασης σε αυτές τις χώρες σχετίζεται με ένα μακρινό παρελθόν και προκαλεί στους επίσημους «κοινωνιολόγους» ένα συγκαταβατικό χαμόγελο, όπως θα έκαναν και οι παιδικές φάρσες. Από την άλλη πλευρά, ο πραγματισμός, τόσο χαρακτηριστικός της αγγλοσαξονικής σκέψης, είναι λιγότερο χρήσιμος για την κατανόηση των επαναστατικών κρίσεων.

Η Αγγλική Επανάσταση του δέκατου έβδομου αιώνα, όπως και η Γαλλική Επανάσταση του δέκατου όγδοου, είχε ως στόχο την «ορθολογικοποίηση» της δομής της κοινωνίας, δηλαδή τον καθαρισμό της από φεουδαρχικούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, και την υπαγωγή της στους νόμους του ελεύθερου ανταγωνισμού, οι οποίοι εκείνη την εποχή φαινόταν να είναι οι νόμοι της «κοινής λογικής». Με αυτόν τον τρόπο, η Πουριτανική επανάσταση ντύθηκε με βιβλικό ένδυμα, αποκαλύπτοντας έτσι μια καθαρά παιδική αδυναμία να κατανοήσει τη σημασία της. Η Γαλλική Επανάσταση, η οποία είχε σημαντική επιρροή στην προοδευτική σκέψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθοδηγήθηκε από τύπους καθαρού ορθολογισμού. Η κοινή λογική, η οποία εξακολουθεί να φοβάται τον εαυτό της και καταφεύγει στη μάσκα των βιβλικών προφητών, ή η εκκοσμικευμένη κοινή λογική, η οποία βλέπει την κοινωνία ως προϊόν ενός ορθολογικού «συμβολαίου», παραμένουν μέχρι σήμερα οι θεμελιώδεις μορφές της αγγλοσαξονικής σκέψης στους τομείς της φιλοσοφίας και της κοινωνιολογίας.

Ωστόσο, η πραγματική κοινωνία της ιστορίας δεν έχει κατασκευαστεί, σύμφωνα με τον Ρουσσώ, με βάση ένα ορθολογικό «συμβόλαιο», ούτε, όπως σύμφωνα με τον Μπένθαμ, με βάση την αρχή του «μέγιστου καλού», αλλά έχει ξεδιπλωθεί «παράλογα», με βάση αντιφάσεις και ανταγωνισμούς. Για να γίνει η επανάσταση αναπόφευκτη, οι ταξικές αντιφάσεις πρέπει να τεθούν σε καμπή. Ακριβώς αυτή η ιστορικά αναπόφευκτη αναγκαιότητα για σύγκρουση, η οποία δεν εξαρτάται ούτε από την καλή ούτε από την κακή θέληση, αλλά από την αντικειμενική αλληλεξάρτηση των τάξεων, καθιστά την επανάσταση, μαζί με τον πόλεμο, την πιο δραματική έκφραση της «παράλογης» βάσης της ιστορικής διαδικασίας.

«Παράλογο» δεν σημαίνει, ωστόσο, αυθαίρετο. Αντίθετα, στη μοριακή προετοιμασία της επανάστασης, στην έκρηξή της, στην άνοδο και την παρακμή της, ενυπάρχει μια βαθιά εσωτερική νομιμότητα που μπορεί να γίνει αντιληπτή και, ως επί το πλείστον, να προβλεφθεί. Οι επαναστάσεις, όπως έχει ειπωθεί περισσότερες από μία φορές, έχουν μια δική τους λογική. Αλλά αυτή δεν είναι η λογική του Αριστοτέλη, και ακόμη λιγότερο η πραγματιστική ημιλογική της «κοινής λογικής». Είναι η ανώτερη λειτουργία της σκέψης: η λογική της ανάπτυξης και οι αντιφάσεις της, δηλαδή η διαλεκτική.

Η πεισματικότητα του αγγλοσαξονικού πραγματισμού και η εχθρότητά του απέναντι στη διαλεκτική σκέψη έχουν επομένως τις υλικές τους αιτίες. Όπως ακριβώς ένας ποιητής δεν μπορεί να φτάσει στη διαλεκτική μέσα από βιβλία χωρίς τις δικές του προσωπικές εμπειρίες, έτσι και μια εύπορη κοινωνία, συνηθισμένη στους σπασμούς και συνηθισμένη στην αδιάκοπη «πρόοδο», είναι ανίκανη να κατανοήσει τη διαλεκτική της δικής της ανάπτυξης. Ωστόσο, είναι πολύ προφανές ότι αυτό το προνόμιο του αγγλοσαξονικού κόσμου έχει υποχωρήσει στο παρελθόν. Η ιστορία ετοιμάζεται να δώσει στη Μεγάλη Βρετανία, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες, σοβαρά μαθήματα διαλεκτικής.

Χαρακτήρας της Κινεζικής Επανάστασης

Η κύρια μεθοδολογική αξία του βιβλίου είναι ο αναγνώστης να αποκομίσει όχι μόνο μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της πορείας των γεγονότων, αλλά - το πιο σημαντικό - θα μάθει να κατανοεί τα κοινωνικά τους κίνητρα. Μόνο σε αυτή τη βάση είναι δυνατόν να αξιολογηθούν σωστά τα πολιτικά προγράμματα και τα συνθήματα των αγωνιζόμενων κομμάτων - τα οποία, ακόμη και αν δεν είναι ούτε ανεξάρτητα ούτε σε τελική ανάλυση οι αποφασιστικοί παράγοντες της διαδικασίας, είναι ωστόσο τα πιο εμφανή σημάδια της.

Στους άμεσους στόχους της, η ημιτελής Κινέζικη Επανάσταση είναι «αστική». Αυτός ο όρος, ωστόσο, που χρησιμοποιείται ως απλή ηχώ των αστικών επαναστάσεων του παρελθόντος, στην πραγματικότητα μας βοηθάει ελάχιστα. Για να μην μετατραπεί η ιστορική αναλογία σε παγίδα για το μυαλό, είναι απαραίτητο να την ελέγξουμε υπό το φως μιας συγκεκριμένης κοινωνιολογικής ανάλυσης. Ποιες είναι οι τάξεις που αγωνίζονται στην Κίνα; Ποιες είναι οι αλληλεπιδράσεις αυτών των τάξεων; Πώς και προς ποια κατεύθυνση μετασχηματίζονται αυτές οι σχέσεις; Ποια είναι τα αντικειμενικά καθήκοντα της Κινέζικης Επανάστασης, δηλαδή τα καθήκοντα που υπαγορεύονται από την πορεία της ανάπτυξης; Στους ώμους ποιων τάξεων βρίσκεται η λύση αυτών των καθηκόντων; Με ποιες μεθόδους μπορούν να λυθούν; Το βιβλίο του Ισαάκ δίνει τις απαντήσεις σε αυτά ακριβώς τα ερωτήματα.

Οι αποικιακές και ημι-αποικιακές -και επομένως καθυστερημένες- χώρες, που αγκαλιάζουν κατά πολύ το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, διαφέρουν εξαιρετικά μεταξύ τους ως προς τον βαθμό οπισθοδρόμησης, αντιπροσωπεύοντας μια ιστορική κλίμακα που εκτείνεται από τη νομαδικότητα, ακόμη και τον κανιβαλισμό, μέχρι την πιο σύγχρονη βιομηχανική κουλτούρα. Ο συνδυασμός των άκρων σε κάποιο βαθμό χαρακτηρίζει όλες τις καθυστερημένες χώρες. Ωστόσο, η ιεραρχία της οπισθοδρόμησης, αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει μια τέτοια έκφραση, καθορίζεται από το ειδικό βάρος των στοιχείων της βαρβαρότητας και του πολιτισμού στη ζωή κάθε αποικιακής χώρας. Η Ισημερινή Αφρική υστερεί πολύ σε σχέση με την Αλγερία, η Παραγουάη σε σχέση με το Μεξικό, η Αβησσυνία σε σχέση με την Ινδία ή την Κίνα. Με την κοινή οικονομική τους εξάρτηση από την ιμπεριαλιστική μητρόπολη, η πολιτική τους εξάρτηση φέρει σε ορισμένες περιπτώσεις τον χαρακτήρα ανοιχτής αποικιακής δουλείας (Ινδία, Ισημερινή Αφρική), ενώ σε άλλες κρύβεται από την μυθοπλασία της κρατικής ανεξαρτησίας (Κίνα, Λατινική Αμερική).

Στις αγροτικές σχέσεις, η οπισθοδρόμηση βρίσκει την πιο οργανική και σκληρή έκφρασή της. Καμία από αυτές τις χώρες δεν έχει ολοκληρώσει τη δημοκρατική της επανάσταση σε πραγματικό βαθμό. Οι μισές αγροτικές μεταρρυθμίσεις απορροφώνται από τις ημι-δουλοπαροικιακές σχέσεις, και αυτές αναπαράγονται αναπόφευκτα στο έδαφος της φτώχειας και της καταπίεσης. Η αγροτική βαρβαρότητα συμβαδίζει πάντα με την απουσία δρόμων, με την απομόνωση των επαρχιών, με τον «μεσαιωνικό» ιδιαιτερισμό και την απουσία εθνικής συνείδησης. Η εκκαθάριση των κοινωνικών σχέσεων από τα υπολείμματα της αρχαίας και τα επικαθίσματα της σύγχρονης φεουδαρχίας είναι το πιο σημαντικό καθήκον σε όλες αυτές τις χώρες.

Η επίτευξη της αγροτικής επανάστασης είναι αδιανόητη, ωστόσο, με τη διατήρηση της εξάρτησης από τον ξένο ιμπεριαλισμό, ο οποίος με το ένα χέρι εμφυτεύει καπιταλιστικές σχέσεις ενώ με το άλλο υποστηρίζει και αναδημιουργεί όλες τις μορφές δουλείας και δουλοπαροικίας. Ο αγώνας για την εκδημοκρατικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων και τη δημιουργία ενός εθνικού κράτους μετατρέπεται έτσι αδιάκοπα σε μια ανοιχτή εξέγερση ενάντια στην ξένη κυριαρχία.

[Επισκέπτης]

Η ιστορική καθυστέρηση δεν συνεπάγεται μια απλή αναπαραγωγή της ανάπτυξης των προηγμένων χωρών, της Αγγλίας ή της Γαλλίας, με καθυστέρηση ενός, δύο ή τριών αιώνων. Δημιουργεί έναν εντελώς νέο «συνδυασμένο» κοινωνικό σχηματισμό στον οποίο οι τελευταίες κατακτήσεις της καπιταλιστικής τεχνικής και δομής ριζώνουν σε σχέσεις φεουδαρχικής ή προφεουδαρχικής βαρβαρότητας, μετασχηματίζοντάς τες και υποτάσσοντάς τες και δημιουργώντας ιδιόμορφες σχέσεις τάξεων.


Αστική τάξη εχθρική προς τον λαό

Ούτε ένα από τα καθήκοντα της «αστικής» επανάστασης δεν μπορεί να λυθεί σε αυτές τις καθυστερημένες χώρες υπό την ηγεσία της «εθνικής» αστικής τάξης, επειδή η τελευταία αναδύεται αμέσως με ξένη υποστήριξη ως τάξη ξένη ή εχθρική προς τον λαό. Κάθε στάδιο στην ανάπτυξή της τη συνδέει μόνο πιο στενά με το ξένο χρηματιστικό κεφάλαιο, του οποίου ουσιαστικά είναι ο φορέας. Η μικροαστική τάξη των αποικιών, αυτή της χειροτεχνίας και του εμπορίου, είναι η πρώτη που πέφτει θύμα στην άνιση πάλη με το ξένο κεφάλαιο, υποβαθμίζεται σε οικονομική ασήμαντη κατάσταση, αποταξικοποιείται και εξαθλιώνεται. Δεν μπορεί καν να διανοηθεί να παίξει ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο. Η αγροτιά, η μεγαλύτερη αριθμητικά και η πιο ατομικοποιημένη, καθυστερημένη και καταπιεσμένη τάξη, είναι ικανή για τοπικές εξεγέρσεις και αντάρτικο πόλεμο, αλλά απαιτεί την ηγεσία μιας πιο προηγμένης και συγκεντρωτικής τάξης για να ανέλθει αυτός ο αγώνας σε πανεθνικό επίπεδο. Το καθήκον μιας τέτοιας ηγεσίας εμπίπτει εκ φύσεως στο αποικιακό προλεταριάτο, το οποίο, από τα πρώτα του κιόλας βήματα, αντιτίθεται όχι μόνο στην ξένη αλλά και στη δική του εθνική αστική τάξη.

Από το συνονθύλευμα επαρχιών και φυλών, που συνδέονται μεταξύ τους από τη γεωγραφική εγγύτητα και τον γραφειοκρατικό μηχανισμό, η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει μετατρέψει την Κίνα σε μια μορφή οικονομικής οντότητας. Το επαναστατικό κίνημα των μαζών μετέφρασε αυτή την αυξανόμενη ενότητα για πρώτη φορά στη γλώσσα της εθνικής συνείδησης. Στις απεργίες, τις αγροτικές εξεγέρσεις και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του 1925-1927 γεννήθηκε μια νέα Κίνα. Ενώ οι στρατηγοί, δεμένοι με τη δική τους και την ξένη αστική τάξη, μπορούσαν μόνο να διαλύσουν τη χώρα, οι Κινέζοι εργάτες έγιναν οι σημαιοφόροι μιας ακαταμάχητης επιθυμίας για εθνική ενότητα. Αυτό το κίνημα παρέχει μια αδιαμφισβήτητη αναλογία με τον αγώνα της Γαλλικής Τρίτης Τάξης ενάντια στον ιδιαιτερισμό ή με τον μεταγενέστερο αγώνα των Γερμανών και των Ιταλών για εθνική ενοποίηση. Αλλά σε αντίθεση με τις πρώτες χώρες του καπιταλισμού, όπου το πρόβλημα της επίτευξης εθνικής ενότητας έπεσε στη μικροαστική τάξη, εν μέρει υπό την ηγεσία της αστικής τάξης και ακόμη και των γαιοκτημόνων (Πρωσία!), στην Κίνα ήταν το προλεταριάτο που αναδύθηκε ως η κύρια κινητήρια δύναμη και ο πιθανός ηγέτης αυτού του κινήματος. Αλλά ακριβώς έτσι, το προλεταριάτο αντιμετώπισε την αστική τάξη με τον κίνδυνο ότι η ηγεσία της ενωμένης πατρίδας δεν θα παρέμενε στα χέρια της τελευταίας. Ο πατριωτισμός ήταν σε όλη την ιστορία άρρηκτα συνδεδεμένος με την εξουσία και την ιδιοκτησία. Απέναντι στον κίνδυνο, οι άρχουσες τάξεις δεν σταμάτησαν ποτέ να διαμελίζουν τη χώρα τους, εφόσον κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο να διατηρήσουν την εξουσία σε ένα μέρος της. Δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη, επομένως, το γεγονός ότι η κινεζική αστική τάξη, εκπροσωπούμενη από τον Τσιανγκ Κάι-Σεκ, έστρεψε τα όπλα της το 1927 εναντίον του προλεταριάτου, του σημαιοφόρου της εθνικής ενότητας. Η έκθεση και η εξήγηση αυτής της στροφής, η οποία κατέχει κεντρική θέση στο βιβλίο του Ισαάκ, παρέχει το κλειδί για την κατανόηση των θεμελιωδών προβλημάτων της Κινεζικής Επανάστασης, καθώς και του παρόντος Σινο-Ιαπωνικού πολέμου.

Η λεγόμενη «εθνική» αστική τάξη ανέχεται κάθε μορφή εθνικής υποβάθμισης, εφόσον μπορεί να ελπίζει ότι θα διατηρήσει την προνομιακή της ύπαρξη. Αλλά τη στιγμή που το ξένο κεφάλαιο σκοπεύει να αναλάβει την αδιαίρετη κυριαρχία ολόκληρου του πλούτου της χώρας, η αποικιακή αστική τάξη αναγκάζεται να υπενθυμίσει στον εαυτό της τις «εθνικές» της υποχρεώσεις. Υπό την πίεση των μαζών μπορεί ακόμη και να βρεθεί βυθισμένη σε πόλεμο. Αλλά αυτός θα είναι ένας πόλεμος που θα διεξαχθεί εναντίον μιας από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αυτής που είναι λιγότερο επιδεκτική σε διαπραγματεύσεις, με την ελπίδα να περάσει στην υπηρεσία κάποιας άλλης, πιο μεγαλόψυχης δύναμης. Ο Τσιανγκ Κάι-Σεκ αγωνίζεται ενάντια στους Ιάπωνες παραβάτες μόνο εντός των ορίων που του υποδεικνύουν οι Βρετανοί ή Αμερικανοί προστάτες του. Μόνο η τάξη που δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός από τις αλυσίδες της μπορεί να οδηγήσει μέχρι τέλους τον πόλεμο ενάντια στον ιμπεριαλισμό για την εθνική χειραφέτηση.

Μεγαλειώδες Ιστορικό Τεστ
Οι παραπάνω απόψεις σχετικά με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των «αστικών» επαναστάσεων σε ιστορικά καθυστερημένες χώρες δεν είναι σε καμία περίπτωση προϊόν μόνο θεωρητικής ανάλυσης. Πριν από τη δεύτερη Κινεζική Επανάσταση (1925-1927) είχαν ήδη υποβληθεί σε μια μεγαλοπρεπή ιστορική δοκιμασία. Η εμπειρία των τριών Ρωσικών Επαναστάσεων (1905, Φεβρουάριος και Οκτώβριος 1917) δεν έχει λιγότερη σημασία για τον εικοστό αιώνα από ό,τι η Γαλλική Επανάσταση για τον δέκατο ένατο. Για να κατανοήσει τα πεπρωμένα της σύγχρονης Κίνας, ο αναγνώστης πρέπει να έχει μπροστά του την πάλη των αντιλήψεων στο ρωσικό επαναστατικό κίνημα, επειδή αυτές οι αντιλήψεις άσκησαν, και εξακολουθούν να ασκούν, άμεση και, επιπλέον, ισχυρή επιρροή στην πολιτική του κινεζικού προλεταριάτου και έμμεση επιρροή στην πολιτική της κινεζικής αστικής τάξης.

Ακριβώς λόγω της ιστορικής της καθυστέρησης, η τσαρική Ρωσία αποδείχθηκε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου ο μαρξισμός ως δόγμα και η σοσιαλδημοκρατία ως κόμμα γνώρισαν ισχυρή ανάπτυξη πριν από την αστική επανάσταση. Στη Ρωσία, φυσικά, υποβλήθηκε σε θεωρητική ανάλυση το πρόβλημα της συσχέτισης μεταξύ του αγώνα για τη δημοκρατία και του αγώνα για τον σοσιαλισμό, ή μεταξύ της αστικής επανάστασης και του σοσιαλιστικού. Ο πρώτος που έθεσε αυτό το πρόβλημα στις αρχές της δεκαετίας του '80 του περασμένου αιώνα ήταν ο ιδρυτής της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας, Πλεχάνοφ. Στον αγώνα ενάντια στον λεγόμενο λαϊκισμό (Ναροντνισμό), μια μορφή σοσιαλιστικού ουτοπισμού, ο Πλεχάνοφ διαπίστωσε ότι η Ρωσία δεν είχε κανένα λόγο να περιμένει μια προνομιακή πορεία ανάπτυξης, ότι όπως τα «βλάσφημα» έθνη, θα έπρεπε να περάσει από το στάδιο του καπιταλισμού και ότι σε αυτή την πορεία θα αποκτούσε το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας που ήταν απαραίτητο για τον περαιτέρω αγώνα του προλεταριάτου για τον σοσιαλισμό. Ο Πλεχάνοφ όχι μόνο διαχώρισε την αστική επανάσταση ως ένα καθήκον ξεχωριστό από τη σοσιαλιστική επανάσταση - την οποία ανέβαλε στο αόριστο μέλλον - αλλά απεικόνισε εντελώς διαφορετικούς συνδυασμούς δυνάμεων. Η αστική επανάσταση έπρεπε να επιτευχθεί από το προλεταριάτο σε συμμαχία με την φιλελεύθερη αστική τάξη, και έτσι να ανοίξει ο δρόμος για την καπιταλιστική πρόοδο. Μετά από αρκετές δεκαετίες και σε ένα υψηλότερο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, το προλεταριάτο θα πραγματοποιούσε τη σοσιαλιστική επανάσταση σε άμεση πάλη ενάντια στην αστική τάξη.

Ο Λένιν – όχι αμέσως, σίγουρα – αναθεώρησε αυτή τη διδασκαλία. Στις αρχές του τρέχοντος αιώνα, με πολύ μεγαλύτερη δύναμη και συνέπεια από τον Πλεχάνοφ, έθεσε το αγροτικό πρόβλημα ως το κεντρικό πρόβλημα της αστικής επανάστασης στη Ρωσία. Με αυτό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η φιλελεύθερη αστική τάξη ήταν εχθρική προς την απαλλοτρίωση των γαιοκτημόνων και ακριβώς για αυτόν τον λόγο θα επιδίωκε έναν συμβιβασμό με τη μοναρχία βάσει ενός συντάγματος κατά το πρωσικό πρότυπο. Στην ιδέα του Πλεχάνοφ για μια συμμαχία μεταξύ του προλεταριάτου και της φιλελεύθερης αστικής τάξης, ο Λένιν αντιτάχθηκε στην ιδέα μιας συμμαχίας μεταξύ του προλεταριάτου και της αγροτιάς. Στόχος της επαναστατικής συνεργασίας αυτών των δύο τάξεων διακήρυττε την εγκαθίδρυση της «αστικής-δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» ως το μόνο μέσο για τον καθαρισμό της τσαρικής αυτοκρατορίας από τα φεουδαρχικά-αστυνομικά της σκουπίδια, για τη δημιουργία ενός ελεύθερου αγροτικού συστήματος και για την εκκαθάριση του δρόμου για την ανάπτυξη του καπιταλισμού κατά μήκος των αμερικανικών γραμμών. Η φόρμουλα του Λένιν αντιπροσώπευε ένα γιγάντιο βήμα προς τα εμπρός, καθώς, σε αντίθεση με αυτή του Πλεχάνοφ, υπέδειξε σωστά το κεντρικό καθήκον της επανάστασης, δηλαδή τη δημοκρατική ανατροπή των αγροτικών σχέσεων, και εξίσου σωστά σκιαγράφησε τον μόνο ρεαλιστικό συνδυασμό ταξικών δυνάμεων ικανών να λύσουν αυτό το καθήκον. Αλλά μέχρι το 1917 η σκέψη του ίδιου του Λένιν παρέμεινε δεσμευμένη στην παραδοσιακή έννοια της «αστικής» επανάστασης. Όπως και ο Πλεχάνοφ, ο Λένιν ξεκινούσε από την υπόθεση ότι μόνο μετά την «ολοκλήρωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης» τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής επανάστασης θα έρχονταν στην ημερήσια διάταξη. Ο Λένιν, ωστόσο, σε αντίθεση με τον μύθο που αργότερα κατασκεύασαν οι επίγονοι, θεωρούσε ότι μετά την ολοκλήρωση της δημοκρατικής ανατροπής, η αγροτιά, ως αγροτιά, δεν μπορούσε να παραμείνει σύμμαχος του προλεταριάτου. Ο Λένιν στήριζε τις σοσιαλιστικές του ελπίδες στους αγροτικούς εργάτες και στους ημι-προλεταριοποιημένους αγρότες που πουλάνε την εργατική τους δύναμη.

[Επισκέπτης]

Μια εσωτερική αντίφαση

Το αδύναμο σημείο στην αντίληψη του Λένιν ήταν η εσωτερικά αντιφατική ιδέα της «αστικοδημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς». Ένα πολιτικό μπλοκ δύο τάξεων των οποίων τα συμφέροντα συμπίπτουν μόνο εν μέρει αποκλείει μια δικτατορία. Ο ίδιος ο Λένιν τόνισε τον θεμελιώδη περιορισμό της «δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» όταν την αποκάλεσε ανοιχτά αστική. Με αυτό ήθελε να πει ότι για να διατηρήσει τη συμμαχία με την αγροτιά, το προλεταριάτο, στην επερχόμενη επανάσταση, θα έπρεπε να παραιτηθεί από την άμεση ανάθεση των σοσιαλιστικών καθηκόντων. Αλλά αυτό θα σήμαινε, για να είμαστε ακριβείς, ότι το προλεταριάτο θα έπρεπε να εγκαταλείψει τη δικτατορία. Σε αυτή την περίπτωση, σε τίνος τα χέρια θα συγκεντρωνόταν η επαναστατική εξουσία; Στα χέρια της αγροτιάς; Αλλά είναι λιγότερο ικανή για έναν τέτοιο ρόλο.

Ο Λένιν άφησε αυτά τα ερωτήματα αναπάντητα μέχρι τις περίφημες Θέσεις του της 4ης Απριλίου 1917. Μόνο εδώ ξέσπασε για πρώτη φορά με την παραδοσιακή κατανόηση της «αστικής» επανάστασης και με τη φόρμουλα της «αστικής-δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς». Διακήρυξε τον αγώνα για τη δικτατορία του προλεταριάτου ως το μοναδικό μέσο για την ολοκλήρωση της αγροτικής επανάστασης και την εξασφάλιση της ελευθερίας των καταπιεσμένων εθνοτήτων. Το καθεστώς της προλεταριακής δικτατορίας, ωστόσο, από την ίδια του τη φύση δεν μπορούσε να περιοριστεί στο πλαίσιο της αστικής ιδιοκτησίας. Η κυριαρχία του προλεταριάτου έθεσε αυτόματα στην ημερήσια διάταξη τη σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία σε αυτή την περίπτωση δεν χωριζόταν από τη δημοκρατική επανάσταση από καμία ιστορική περίοδο, αλλά ήταν αδιάκοπα συνδεδεμένη με αυτήν ή, για να το θέσω πιο σωστά, ήταν μια οργανική έκβαση της. Με ποιο ρυθμό θα συνέβαινε ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας και ποια όρια θα έφτανε στο εγγύς μέλλον θα εξαρτιόταν όχι μόνο από εσωτερικές αλλά και από εξωτερικές συνθήκες. Η ρωσική επανάσταση ήταν μόνο ένας κρίκος στη διεθνή επανάσταση. Αυτή ήταν, σε γενικές γραμμές, η ουσία της αντίληψης της διαρκούς (αδιάκοπης) επανάστασης. Ήταν ακριβώς αυτή η αντίληψη που εγγυήθηκε τη νίκη του προλεταριάτου τον Οκτώβρη.

Αλλά αυτή είναι η πικρή ειρωνεία της ιστορίας: η εμπειρία της Ρωσικής Επανάστασης όχι μόνο δεν βοήθησε το κινεζικό προλεταριάτο, αλλά, αντίθετα, έγινε στην αντιδραστική, διαστρεβλωμένη μορφή της, ένα από τα κύρια εμπόδια στο δρόμο του. Η Κομιντέρν των επιγόνων ξεκίνησε αγιοποιώντας για όλες τις χώρες της Ανατολής τον τύπο της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς», τον οποίο ο Λένιν, επηρεασμένος από την ιστορική εμπειρία, είχε αναγνωρίσει ως άνευ αξίας. Όπως πάντα στην ιστορία, ένας τύπος που είχε ξεπεραστεί χρησίμευε για να καλύψει ένα πολιτικό περιεχόμενο που ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είχε εξυπηρετήσει ο τύπος στην εποχή του. Η μαζική πληβειακή, επαναστατική συμμαχία των εργατών και των αγροτών, σφραγισμένη μέσω των ελεύθερα εκλεγμένων Σοβιέτ ως άμεσα όργανα δράσης, η Κομιντέρν αντικαταστάθηκε από ένα γραφειοκρατικό μπλοκ κομματικών κέντρων. Το δικαίωμα εκπροσώπησης της αγροτιάς σε αυτό το μπλοκ δόθηκε απροσδόκητα στο Κουομιντάνγκ, δηλαδή, ένα εντελώς αστικό κόμμα που ενδιαφερόταν ζωτικά για τη διατήρηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, όχι μόνο στα μέσα παραγωγής αλλά και στη γη. Η συμμαχία του προλεταριάτου και της αγροτιάς διευρύνθηκε σε ένα «μπλοκ τεσσάρων τάξεων». εργάτες, αγρότες, μικροαστική τάξη των πόλεων και η λεγόμενη «εθνική» αστική τάξη. Με άλλα λόγια, η Κομιντέρν υιοθέτησε μια φόρμουλα που απέρριψε ο Λένιν μόνο και μόνο για να ανοίξει τον δρόμο προς την πολιτική του Πλεχάνοφ και, επιπλέον, σε μια συγκαλυμμένη και επομένως πιο επιβλαβή μορφή.

Για να δικαιολογήσουν την πολιτική υποταγή του προλεταριάτου στην αστική τάξη, οι θεωρητικοί της Κομιντέρν (Στάλιν, Μπουχάριν) επικαλέστηκαν το γεγονός της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης που υποτίθεται ότι ώθησε «όλες τις προοδευτικές δυνάμεις της χώρας» σε μια συμμαχία. Αλλά αυτό ακριβώς ήταν στην εποχή του το επιχείρημα των Ρώσων Μενσεβίκων, με τη διαφορά ότι στην περίπτωσή τους τη θέση του ιμπεριαλισμού κατείχε ο τσαρισμός. Στην πραγματικότητα, η υποταγή του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος στο Κουομιντάνγκ σήμαινε τη ρήξη του με το μαζικό κίνημα και μια άμεση προδοσία των ιστορικών του συμφερόντων. Με αυτόν τον τρόπο, η καταστροφή της δεύτερης κινεζικής επανάστασης προετοιμάστηκε υπό την άμεση ηγεσία της Μόσχας.

Σημασία του ρωσικού μαρξισμού

Για πολλούς πολιτικούς φιλισταίους που στην πολιτική έχουν την τάση να αντικαθιστούν την επιστημονική ανάλυση με εικασίες της «κοινής λογικής», η διαμάχη μεταξύ των Ρώσων Μαρξιστών σχετικά με τη φύση της επανάστασης και τη δυναμική των ταξικών της δυνάμεων φαινόταν να είναι καθαρός σχολαστικισμός. Η ιστορική εμπειρία αποκάλυψε, ωστόσο, τη βαθιά ζωτική σημασία των «δογματικών τύπων» του ρωσικού μαρξισμού. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει αυτό μέχρι σήμερα μπορούν να μάθουν πολλά από το βιβλίο του Ισαάκ. Η πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην Κίνα έδειξε πειστικά σε τι θα είχε μετατραπεί η Ρωσική Επανάσταση αν οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλεπαναστάτες δεν είχαν παραμεριστεί εγκαίρως από τους Μπολσεβίκους. Στην Κίνα, η αντίληψη της διαρκούς επανάστασης επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά όχι με τη μορφή νίκης, αλλά καταστροφής.

Θα ήταν, φυσικά, απαράδεκτο να ταυτιστεί η Ρωσία και η Κίνα. Με όλα τα σημαντικά κοινά χαρακτηριστικά τους, οι διαφορές είναι πολύ προφανείς. Αλλά δεν είναι δύσκολο να πειστεί κανείς ότι αυτές οι διαφορές δεν αποδυναμώνουν αλλά, αντίθετα, ενισχύουν τα θεμελιώδη συμπεράσματα του Μπολσεβικισμού. Κατά μία έννοια, η τσαρική Ρωσία ήταν επίσης μια αποικιακή χώρα, και αυτό βρήκε την έκφρασή του στον κυρίαρχο ρόλο του ξένου κεφαλαίου. Αλλά η ρωσική αστική τάξη απολάμβανε τα οφέλη μιας ασύγκριτα μεγαλύτερης ανεξαρτησίας από τον ξένο ιμπεριαλισμό από ό,τι η κινεζική αστική τάξη. Η ίδια η Ρωσία ήταν μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με όλη την πενιχρότητά της, ο ρωσικός φιλελευθερισμός είχε πολύ πιο σοβαρές παραδόσεις και μεγαλύτερη βάση υποστήριξης από τον κινέζικο. Στα αριστερά των φιλελευθέρων βρίσκονταν ισχυρά μικροαστικά κόμματα, επαναστατικά ή ημι-επαναστατικά σε σχέση με τον τσαρισμό. Το κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών κατάφερε να βρει σημαντική υποστήριξη στην αγροτιά, κυρίως από τα ανώτερα στρώματά της. Το Σοσιαλδημοκρατικό (Μενσεβίκικο) Κόμμα ηγούνταν πλατιών κύκλων της αστικής μικροαστικής τάξης και της εργατικής αριστοκρατίας. Ήταν ακριβώς αυτά τα τρία κόμματα - οι Φιλελεύθεροι, οι Σοσιαλεπαναστάτες και οι Μενσεβίκοι - που για μεγάλο χρονικό διάστημα προετοίμασαν, και το 1917 σχημάτισαν οριστικά, έναν συνασπισμό που δεν ονομαζόταν τότε Λαϊκό Μέτωπο, αλλά είχε όλα τα χαρακτηριστικά του. Σε αντίθεση με αυτό, οι Μπολσεβίκοι, από την παραμονή της επανάστασης το 1905, έλαβαν μια ασυμβίβαστη θέση σε σχέση με την φιλελεύθερη αστική τάξη. Μόνο αυτή η πολιτική, η οποία πέτυχε την υψηλότερη έκφρασή της στον «ηττοπάθεια» του 1914-1917, επέτρεψε στο Μπολσεβίκικο Κόμμα να κατακτήσει την εξουσία.

Οι διαφορές μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, η ασύγκριτα μεγαλύτερη εξάρτηση της κινεζικής αστικής τάξης από το ξένο κεφάλαιο, η απουσία ανεξάρτητων επαναστατικών παραδόσεων μεταξύ της μικροαστικής τάξης, η μαζική προσέλκυση των εργατών και των αγροτών προς τη σημαία της Κομιντέρν απαιτούσαν μια ακόμη πιο ασυμβίβαστη πολιτική - αν ήταν δυνατή, από αυτήν που ακολουθήθηκε στη Ρωσία. Ωστόσο, το κινεζικό τμήμα της Κομιντέρν, με εντολή της Μόσχας, αποκήρυξε τον μαρξισμό, αποδέχτηκε τις αντιδραστικές σχολαστικές «αρχές του Σουν Γιατ-Σεν» και μπήκε στις τάξεις του Κουομιντάνγκ, υποτασσόμενο στην πειθαρχία του. Με άλλα λόγια, προχώρησε πολύ πιο μακριά στον δρόμο της υποταγής στην αστική τάξη από ό,τι οι Ρώσοι Μενσεβίκοι ή Σοσιαλεπαναστάτες. Η ίδια μοιραία πολιτική επαναλαμβάνεται τώρα στις συνθήκες του πολέμου με την Ιαπωνία.

Νέες Μέθοδοι Γραφειοκρατίας

Πώς θα μπορούσε η γραφειοκρατία που αναδύθηκε από την Μπολσεβικική Επανάσταση να εφαρμόσει στην Κίνα, όπως και σε όλο τον κόσμο, μεθόδους θεμελιωδώς αντίθετες με εκείνες του Μπολσεβικισμού; Θα ήταν πολύ επιφανειακό να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα με αναφορά στην ανικανότητα ή την άγνοια αυτού ή του άλλου ατόμου. Η ουσία του ζητήματος έγκειται στο εξής: μαζί με τις νέες συνθήκες ύπαρξης, η γραφειοκρατία απέκτησε νέες μεθόδους σκέψης. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα οδήγησε τις μάζες. Η γραφειοκρατία άρχισε να τις διατάζει. Οι Μπολσεβίκοι κέρδισαν τη δυνατότητα ηγεσίας εκφράζοντας σωστά τα συμφέροντα των μαζών. Η γραφειοκρατία αναγκάστηκε να καταφύγει στη διοίκηση προκειμένου να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα έναντι εκείνων των μαζών. Η μέθοδος της διοίκησης επεκτάθηκε φυσικά και στην Κομμουνιστική Διεθνή. Οι ηγέτες της Μόσχας άρχισαν να φαντάζονται αρκετά σοβαρά ότι θα μπορούσαν να αναγκάσουν την κινεζική αστική τάξη να κινηθεί αριστερά από τα συμφέροντά της και τους Κινέζους εργάτες και αγρότες δεξιά από τα δικά τους, κατά μήκος των διαγωνίων που χαράχτηκαν στο Κρεμλίνο. Ωστόσο, η ίδια η ουσία της επανάστασης είναι ότι οι εκμεταλλευόμενοι καθώς και οι εκμεταλλευτές επενδύουν τα συμφέροντά τους με την πιο ακραία έκφραση. Αν οι εχθρικές τάξεις κινούνταν κατά μήκος διαγωνίων, δεν θα υπήρχε ανάγκη για εμφύλιο πόλεμο. Οπλισμένη από την εξουσία της Οκτωβριανής Επανάστασης και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για να μην αναφέρουμε τους ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους, η γραφειοκρατία μετέτρεψε το νεαρό Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα από κινητήρια δύναμη σε τροχοπέδη στην πιο σημαντική στιγμή της επανάστασης. Σε αντίθεση με τη Γερμανία και την Αυστρία, όπου η γραφειοκρατία μπορούσε να μεταθέσει μέρος της ευθύνης για την ήττα στη Σοσιαλδημοκρατία, δεν υπήρχε Σοσιαλδημοκρατία στην Κίνα. Η Κομιντέρν είχε το μονοπώλιο στην καταστροφή της Κινεζικής Επανάστασης.

Η σημερινή κυριαρχία του Κουομιντάνγκ σε ένα σημαντικό τμήμα της κινεζικής επικράτειας θα ήταν αδύνατη χωρίς το ισχυρό εθνικό επαναστατικό κίνημα των μαζών το 1925-1927. Η σφαγή αυτού του κινήματος, αφενός, συγκέντρωσε την εξουσία στα χέρια του Τσιανγκ Κάι-σεκ και, αφετέρου, τον καταδίκασε σε ημίμετρα στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού. Η κατανόηση της πορείας της Κινεζικής Επανάστασης έχει, με αυτόν τον τρόπο, την πιο άμεση σημασία για την κατανόηση της πορείας του Σινοϊαπωνικού πολέμου. Αυτό το ιστορικό έργο αποκτά έτσι την πιο πραγματική πολιτική σημασία.

Ο πόλεμος και η επανάσταση θα είναι συνυφασμένες στην ιστορία της Κίνας στο εγγύς μέλλον. Ο στόχος της Ιαπωνίας, να υποδουλώσει για πάντα, ή τουλάχιστον για πολύ καιρό ακόμα, μια γιγάντια χώρα κυριαρχώντας στα στρατηγικά της κέντρα, χαρακτηρίζεται όχι μόνο από απληστία αλλά και από αδιαφορία. Η Ιαπωνία έφτασε πολύ αργά. Σπαραγμένη από εσωτερικές αντιφάσεις, η αυτοκρατορία των Μικάδο δεν μπορεί να αναπαράγει την ιστορία της ανόδου της Βρετανίας. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα έχει προχωρήσει πολύ πέρα ​​από την Ινδία του δέκατου έβδομου και δέκατου όγδοου αιώνα. Οι παλιές αποικιακές χώρες διεξάγουν σήμερα με όλο και μεγαλύτερη επιτυχία έναν αγώνα για την εθνική τους ανεξαρτησία. Υπό αυτές τις ιστορικές συνθήκες, ακόμη και αν ο τρέχων πόλεμος στην Άπω Ανατολή τελείωνε με τη νίκη της Ιαπωνίας, και ακόμη και αν ο ίδιος ο νικητής μπορούσε να ξεφύγει από μια εσωτερική καταστροφή τα επόμενα χρόνια - και ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη είναι καθόλου εξασφαλισμένες - η κυριαρχία της Ιαπωνίας επί της Κίνας θα μετρούνταν με μια πολύ σύντομη περίοδο, ίσως μόνο τα λίγα χρόνια που απαιτούνται για να δοθεί μια νέα ώθηση στην οικονομική ζωή της Κίνας και να κινητοποιηθούν ξανά οι εργαζόμενες μάζες της.

Τα μεγάλα ιαπωνικά τραστ και οι εταιρείες ακολουθούν ήδη τον στρατό για να μοιράσουν την ακόμη μη εξασφαλισμένη λεία. Η κυβέρνηση του Τόκιο επιδιώκει να ρυθμίσει τις ορέξεις των οικονομικών κλίκων που θα διαλύσουν τη Βόρεια Κίνα. Αν η Ιαπωνία κατάφερνε να διατηρήσει τις κατακτημένες θέσεις της για ένα διάστημα περίπου δέκα ετών, αυτό θα σήμαινε, πάνω απ' όλα, την εντατική εκβιομηχάνιση της Βόρειας Κίνας προς όφελος των στρατιωτικών συμφερόντων του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού. Νέοι σιδηρόδρομοι, ορυχεία, σταθμοί παραγωγής ενέργειας, μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και φυτείες βαμβακιού θα ξεπηδούσαν γρήγορα. Η πόλωση του κινεζικού έθνους θα λάμβανε μια πυρετώδη ώθηση. Νέες εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια Κινέζων προλετάριων θα κινητοποιούνταν στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Από την άλλη πλευρά, η κινεζική αστική τάξη θα έπεφτε σε μια όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από το ιαπωνικό κεφάλαιο. Ακόμα λιγότερο από ό,τι στο παρελθόν θα ήταν ικανή να σταθεί επικεφαλής ενός εθνικού πολέμου, όχι λιγότερο μιας εθνικής επανάστασης. Αντιμέτωπο με τον ξένο καταπατητή θα στεκόταν το αριθμητικά μεγαλύτερο, κοινωνικά ενισχυμένο, πολιτικά ώριμο κινεζικό προλεταριάτο, που καλείται να ηγηθεί του κινεζικού χωριού. Το μίσος για τον ξένο κατακτητή είναι ένα ισχυρό επαναστατικό τσιμέντο. Η νέα εθνική επανάσταση, όπως πρέπει να σκεφτεί κανείς, θα τεθεί στην ημερήσια διάταξη ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής της σημερινής γενιάς. Για να επιλύσει τα καθήκοντα που της έχουν ανατεθεί, η πρωτοπορία του κινεζικού προλεταριάτου πρέπει να αφομοιώσει πλήρως τα μαθήματα της Κινεζικής Επανάστασης.

(Ντιτρόιτ, 1938)

[Επισκέπτης]

O Στάλιν ηταν αυτός που έδινε τις κατευθύνσεις στην Κινεζική Αριστερά και τον Μάο Τσε Τούνγκ και τους προέτρεπε να τα βρούν με τους εθνικιστές δυτικόφιλους του Τσιανγκ Κάι-σεκ, μέχρι την Γιάλτα που κατάλαβε ότι οι δυτικοί δεν θα του χαριστούν και θα προσπαθήσουν να του αφαιρέσουν τα γραφειοκρατικα πρόνομια του ιδίου και της κάστας του ,και αφού ο ίδιος και το συνάφι του ξεκίνησαν την διαθρωτική αφομοίωση στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία, έδωσε οδηγίες και στην Κινεζική Αριστερά να τα σπάσει με τους εθνικιστές και έτσι πήρε την εξουσία ο Μαο και οδήγησε τον Τσιανγκ Κάι-σεκ να βρεί καταφύγιο στην Ταιβάν και να την ονομασει μάλιστα και Δημοκρατία της Κίνας!!!!Την ίδια εντολή έδωσε και στην χώρα μας, μόνο που εδω είχε επικρατήσει ο δυτικός ιμπεριαλισμός για τα καλά και το ΕΑΜ πρόλαβε και προδώθηκε απο τις γνωστές συμφωνίες και διαλύθηκε...
Σκοπός του Στάλιν ήταν να τα βρεί με την δύση και είχε συμφωνήσει και σε όλα μαζί τους, θεωρώντας ότι θα κρατήσει τα γραφειοκρατικα προνόμια του αυτός και η κάστα της Ρωσίας και όταν κατάλαβε ότι η χώρα του ήταν ο εόμενος στόχος και φυσικά ο ίδιος , άλλαξε στάση και εφάρμοσε τακτικές αποτροπής. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σήμερα ανάμεσα στην δύση και την Ρωσία στα Ουκρανικά εδάφη ,ουσιαστικά κάνει νέα διαθρωτική αφομοίωση αναγκαστικά για να μην εξαφανιστεί, μόνο που η Κίνα αυτήν την φορά δεν είναι η χώρα που όλοι την είχαν "γευτεί" τότε και κυρίως η Ιαπωνία , αλλά είναι η πρώτη οικονομική δύναμη στον πλανήτη σε παραγωγή και η γραφειοκρατική της κάστα έχει την δύναμη να επιλέξει μόνη της τις κινήσεις που θα την κρατήσουν στην ζωή...
Και όσοι σταλινικοί στην χώρα μας πανηγυρίζουν που ο Πούτιν δέχτηκε να ονομάσει το αεροδρόμιο του Βόλγκογκραντ σε Στάλινγκραντ προς τιμή του ομώνυμου σφαγέα των Μπολσεβίκων και υπέυθυνου για την κατάπνιξη όλων των αριστερών κινημάτων της εποχής του να ξέρουν ότι αν δεχτεί συμφωνία των δυτικών με την Οδυσσό στην κατοχή των δυτικών και του ουκρανικού ναζιστικού μορφώματος θα μιλάμε για την "Ρωσική Βάρκιζα" της εποχής μας. Και καλό θα ήταν η Πόλη του Αγίου Πέτρου να ονομαστεί πάλι σε Λενινγκράντ αν δεν θέλει να έχει την μοίρα του Στάλιν και να ταφεί και αυτός σε μια γωνία του νεκροταφείου της Μόσχας ξεχασμένος απο τις μνήμες όλων των Ρώσων πολιτών...

[Επισκέπτης]

Σοσιαλιμπεριαλισμός: Ιστορία και επιπτώσεις, του David Matters

Ο David Matters είναι Αναπληρωτής γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Αυστραλίας. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην κομματική εφημερίδα The Guardian.

Σε μερικά τμήματα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος σήμερα, η Κίνα χαρακτηρίζεται ως ιμπεριαλιστική, καπιταλιστική ή «σοσιαλιμπεριαλιστική.» Παρά το γεγονός ότι υπάρχει από την αλλαγή του περασμένου αιώνα, η φράση «σοσιαλιμπεριαλισμός» εξαπλώθηκε στην πραγματικότητα όταν το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα διχάστηκε τη δεκαετία του 1960 υπό το βάρος των διχασμών μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας.

Αλλά τι είναι ο σοσιαλιμπεριαλισμός; Κομμουνιστές και μη κομμουνιστές χρησιμοποιούν αυτή τη φράση για να αναφερθούν εξαιρετικά διαφορετικά πράγματα. Για να κατανοήσουμε τον σοσιαλιμπεριαλισμό, πρέπει να κατανοήσουμε τις συνθήκες από τις οποίες προέκυψε η φράση και τη φύση του ιμπεριαλισμού γενικότερα.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μας παρουσιάζει ίσως την σαφέστερη εκδήλωση των αποχρώσεων του ιμπεριαλισμού. Ο καπιταλισμός χώρισε τους αυτοκρατορικούς στρατούς του σε τρεια μέρη: το πρώτο ήταν το «αντιφασιστικό» αλλά ταυτόχρονα αποικιοκρατικό και ιμπεριαλιστικό (ΗΒ, Γαλλία, Αυστραλία κ.λπ.)· το δεύτερο ήταν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς «ουδέτερο» και φρόντισε τις τραπεζικές υπηρεσίες (Ελβετία, Σουηδία, ΗΠΑ κ.λπ.)· η τρίτη ήταν η συμμαχία των πιο επιθετικών αστικών δυνάμεων (ναζιστική Γερμανία, φασιστική Ιταλία, αυτοκρατορική Ιαπωνία). Οι αρχικές αψιμαχίες που έλαβαν χώρα ήταν μεταξύ του πρώτου και του τρίτου αυτών των πτερύγων του ιμπεριαλισμού. Τα αποτελέσματα ήταν η ανακατανομή των παγκόσμιων πόρων μεταξύ αυτών των δύο στρατοπέδων, με τους «δημοκρατικούς» ιμπεριαλιστές να ξεπερνιούνται από τον φασιστικό άξονα με τη δημιουργία της Γαλλιάς του Βισί και των δοσιλογικών κυβερνήσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Στη «δημοκρατική» πτέρυγα των ιμπεριαλιστών προστεθηκαν και οι ΗΠΑ που έφυγαν από το «ουδέτερο» στρατόπεδο, καθώς οι Ιάπωνες άρχισαν να κυριαρχούν στην Ασία και τον Ειρηνικό, μια περιοχή που οι ΗΠΑ ένιωσαν ότι εξισσοροπεί τις κτίσεις τους στη Λατινική Αμερική και τον Ειρηνικό. Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ λειτούργησε μέσω φαινομενικά ανεξάρτητων αλλά ανταγωνιστικών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική, αλλά είχε ενοποιημένες κτίσεις στον Ειρηνικό αναλαμβάνοντας τον φανερό έλεγχο. Η Αυστραλία έγινε σημαντικός στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ στην Ασία-Ειρηνικό κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, καθώς σημαντικές αμερικανικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στη ενδοιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ασία και τον Ειρηνικό.

Έτσι, στα μάτια της αστικής τάξης, ο πόλεμος που έλαβε χώρα δεν αφορούσε την απελευθέρωση, αλλά τη διεκδίκηση εδαφών και πόρων για την εκμετάλλευση των κερδών. Ο ιμπεριαλισμός εδώ είναι εμφανής από το γεγονός ότι οι πλούσιες οικονομίες μάχονταν για την ανάπτυξη μονοπωλίων σε άλλες χώρες.

Ωστόσο, η Σοβιετική Ένωση, η Κομμουνιστική Διεθνής, και τα κινήματα των εργαζομένων υιοθέτησαν διαφορετική στρατηγική. Για αρχή, ο πόλεμος ήταν αμυντικός, αντί για επιθετικός. Η ΕΣΣΔ εισήλθε στον πόλεμο μόνο μετά την επίθεση των δυνάμεων του Άξονα. Η αμυντική της θέση προήλθε από τη διάσπαση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, όπου ανέπτυξε ένα ευρύ αντιφασιστικό κίνημα, βοηθώντας τις εκμεταλλευόμενες μάζες στους απελευθερωτικούς τους πολέμους που έδιωξαν τις φασιστικές δυνάμεις. Αυτή η επαναστατική τακτική άνοιξε νέα μέτωπα κατά των ιμπεριαλιστών σε ολόκληρο τον κόσμο και οδήγησε στην ανεξαρτησία πολλών δεκάδων εθνών σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλές χώρες υπό την κατοχή των Ιαπώνων ξεκίνησαν απελευθερωτικούς πολέμους όπως η Κίνα, το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία και η Μιανμάρ. Αυτοί οι πόλεμοι απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας εξακολουθούν να αποτελούν συνεχές χαρακτηριστικό της περιοχής. Επί του παρόντος, ένα από τα σημαντικότερα είναι η Δυτική Παπούα, η οποία κρατείται υπό ινδονησιακή κυριαρχία ως βάση για τα αμερικανικά συμφέροντα εξόρυξης.

Εδώ, τα μη αστικά στοιχεία εργάστηκαν για να δώσουν εξουσία στα χέρια των εκμεταλλευόμενων μαζών και να τους απελευθερώσουν από τον ζυγό του ιμπεριαλισμού, να ανακτήσουν έδαφος και πόρους για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και τη ανάπτυξη των λαών τους.

Σοσιαλιμπεριαλισμός: Ορισμός του Λένιν

Παραπάνω, αναπτύξαμε μια αντίληψη του ιμπεριαλισμού στην πράξη. Αν λοιπόν ο ιμπεριαλισμός πρέπει να γίνει κατανοητός ως η ανάπτυξη των καπιταλιστικών δυνάμεων που ανταγωνίζονται για πόρους σε άλλες περιοχές, ωθούμενος από την εμφάνιση της κυριαρχίας των μονοπωλίων και του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου, τι είναι ο «σοσιαλιμπεριαλισμός;» Στο «Ιμπεριαλισμός, το ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού», ο Λένιν αναπτύσσει τη θεωρία του σοσιαλιμπεριαλισμού, χρησιμοποιώντας τον για να χαρακτηρίσει τις προδοσίες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης. Εδώ, ο Λένιν περιγράφει την κατάσταση όπως ήταν στην Ευρώπη στην πορεία προς τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο:

’Από τή μιά μεριά, οί γιγάντιες διαστάσεις τού χρηματιστικού κεφαλαίου, πού είναι συγκεντρωμένό σε λίγα χέρια καί δημίόυργέί ενά καί πυκνό δίχτυ σχέσεων καί δεσμών, πού υποτάσσει στό κεφάλαιο τή μάζα όχι μονάχα τώνμεσαίων καί των μικρών, άλλα καί των πάρα πολύ μικρών καπιταλιστών καί νοικοκυρεων, καί από την άλλη, ή όξυμένη πάλη με τίς άλλες έθνικοκρατικές ομάδες των χρηματιστών για τό μοίρασμα του κόσμου κάί γίά την κυριαρχία πάνω στίς άλλες χώρες. Όλά αυτά προκαλούν τό γενικό πέρασμά όλων των ευπόρων τάξεων μέ τό μέρος^τοϋ ιμπεριαλισμού. ‘Ό «γενικός» ενθουσιασμός γιά τίς προοπτικές του ιμπεριαλισμού, ή λυσσασμένη ύπεράσπιση του ιμπεριαλισμού καί ό κάθε λογής έξωραϊσμός του— αυτά είναι τά σημεία τών καιρών. ‘Η ιμπεριαλιστική ιδεολογία διεισδύει καί στην εργατική τάξη. Δέν τή χωρίζουν σινικά τείχη από τίς άλλες τάξεις. «Αν οί ήγέτες του σημερινού λεγόμενου «σοσιαλδημοκρατικού» κόμματος τής Γερμανίας πήραν πολύ δίκαια τόν τίτλο «σοσιαλιμπεριαλιστές», δηλαδή σοσιαλιστές στά λόγια καί ιμπεριαλιστές στην πράξη, πρέπει νά πούμε ότι άκόμη από τό 1902 ό Χόμπσον είχε σημειώσει τήν ύπαρξη τών «φαβιανών ιμπεριαλιστών» στήν Αγγλία, πού ανήκαν στήν όπορτουνιστική «Φαβιανή Εταιρία».

Υπό αυτές τις συνθήκες, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στήριξαν τις αποικιοκρατικές πολιτικές των αστικών τους κομμάτων και στήριξαν τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις τους στον A’ΠΠ. Καθώς αυτά τα κόμματα έχουν εξελιχθεί, έχουν γίνει στυλοβάτης του ιμπεριαλισμού και αντιτίθενται στο επαναστατικο προλεταριάτο. Αυτή η αντιπολίτευση βασίζεται στο σύστημα του ιμπεριαλισμού που έχει ως πυρήνα την υποδούλωση άλλων εθνών και την εξαγορά ενός στρώματος της εργατικής τάξης.

Σε αποικιοκρατικά κράτη όπως το Ισραήλ, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, το στρώμα αυτό έχει μετατραπεί σε πολιτικό κόμμα καπιταλισμού με τη μορφή των «εργατικών» κομμάτων. Για παράδειγμα, το Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα (ALP) έχει υποστηρίξει πολέμους ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, συμπεριλαμβανομένων των τελευταίων πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Υποστηρίζουν τις διεθνείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων των προσφύγων μέσω της υπεράκτιας κράτησης μεταναστών που καταφθάνουν διά θαλάσσης.

Συμφωνα με τα παραπάνω, ο σοσιαλιμπεριαλισμός αναφέρεται σε εκείνα τα κόμματα και τα άτομα στις ιμπεριαλιστικές χώρες που υπερασπίζονται ορισμένες «κοινωνικές» πολιτικές που ωφελούν τους εργαζόμενους σε κάποιο βαθμό, αλλά τελικά απορρίπτουν τη ριζική αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος και υποστηρίζουν τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές του κράτους.

Ο σοσιαλιμπεριαλισμός του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος (ALP)

Όπως προαναφέρθηκε, ο σοσιαλιμπεριαλισμός είναι ζωντανός και σήμερα, ιδίως στο ALP. Έτσι, θα μας χρησιμεύσει να εξετάσουμε βαθύτερα το ALP και τη σχέση της με το κομμουνιστικό κίνημα της Αυστραλίας και τον τρόπο με τον οποίο προωθεί τον σοσιαλιμπεριαλισμό.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο γενικός χαρακτήρας του ALP καθορίζεται από τα δυνατά και αδύνατα σημεία των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων. Ως αποτέλεσμα, το ALP έχει υιοθετήσει μια επιθετική και μικτή στάση απέναντι στους κομμουνιστές, ανάλογα με την επιρροή των τελευταίων στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Δρακόντειοι εκλογικοί νόμοι και πράξεις κατά των συνδικαλιστικών οργανώσεων θεσπίστηκαν (και εξακολουθούν να υπάρχουν) για να απομακρύνουν τους κομμουνιστές από τα συνδικάτα. Σε αντίθεση με αυτό, μια ενωμένη πολιτική του μετώπου μπόρεσε να οικοδομηθεί για να ανατρέψει τη νομοθεσία που απαγόρευε το Κομμουνιστικό Κόμμα το 1951.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από τη στάση απέναντι στα κινήματα των εργαζομένων στην Αυστραλία, το ALP έχει υποστηρίξει τις ιμπεριαλιστικές ενέργειες, όπως έχουν κάνει και άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Για παράδειγμα, παρά τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις που θέσπισε η κυβέρνηση Whitlam, όπως η κατάργηση των τελών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η κυβέρνηση Whitlam συνέχισε τις ιμπεριαλιστικές πρακτικές. Αυτό ΄γινε εμφανές στον Whitlam όταν αγνήσ την προσάρτηση του Ανατολικού Τιμόρ από την Ινδονησία, η οποία, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Lowy, ήταν εν μέρει επειδή «η κομμουνιστική εξουσία στο Dili ήταν τόσο εχθρική προς τα συμφέροντα της Αυστραλίας όσο και ανυπόφορη για την Τζακάρτα».

Ο σοσιαλιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του ALP αποκρυσταλλώθηκε περαιτέρω με την εκλογή της κυβέρνησης Bob Hawke. Ο Hawke πρόεδρος του ACTU, ήταν η τέλεια επιλογή για ένα κόμμα που ισχυρίστηκε ότι εκπροσωπεί τους εργαζομένους. Όπως και ο Whitlam, ενώ μεγάλα κοινωνικά προγράμματα όπως το Medicare θεσπίστηκαν και η ισότητα υποστηρίχθηκε σε ότι αφορά το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, και τα δύο αυτά αδυνατούν από τις άλλες κυβερνητικές αποφάσεις του ALP. Μαζί με το Medicare ήλθε το Σύμφωνο Τιμών και Εισοδημάτων, το οποίο έβλαψε σοβαρά το συνδικαλιστικό κίνημα. Και ενώ εμφανισζόταν ως υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως θεωρήθηκε ο Whitlam με την αποχώρηση από τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο Hawke συνέχισε τον σοσιαλιμπεριαλισμο του ALP, ιδιαίτερα στην αρπαγή του πετρελαίου του Ανατολικού Τιμόρ που συσσωρεύτηκε στη Συνθήκη του Στενού του Τιμόρ. Πράγματι, τα λόγια του Λένιν, «σοσιαλιστές στα λόγια και ιμπεριαλιστές στις πράξεις», δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ακριβή όταν περιγράφουν την ALP.

Έτσι, το ALP, όπως και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε ολόκληρο τον κόσμο, προσποιείται ότι εκπροσωπεί την εργατική τάξη, μέσω των διασυνδέσεων μεταξύ της ηγεσίας στο ALP και του συνδικαλιστικού κινήματος. Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις του δεν ξεπερνούν τον καπιταλισμό και συνεχίζουν την εκμετάλλευσή. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, η ALP εξακολουθεί να είναι ένα κόμμα αφιερωμένο στις ιμπεριαλιστικές ενέργειες, είτε άμεσα στις σχέσεις του με τα έθνη της Ασίας και του Ειρηνικού, είτε σε συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, όπως επισημάνθηκε παραπάνω, με τους πολέμους στη Μέση Ανατολή.

Στρέβλωση μαρξισμού: Η μεταμόρφωση του σοσιαλιμπεριαλισμού

Ένα από τα χειρότερα εμπόδια της τελευταίας περιόδου ήταν ο ανταγωνισμός μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο οδήγησε σε διαφορετικές ιδεολογικές εξελίξεις και δυσπιστία. Η Σινοσοβιετική διαίρεση άσκησε τεράστια πίεση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο επέτρεψε να εμφανιστούν οπορτουνιστικές εξελίξεις -τόσο αριστεράς όσο και δεξιάς απόκλισης. Ένα από τα αποτελέσματα αυτού του αναταγωνισμού ήταν η μετατροπή αυτού που συχνά σημαίνει ο όρος «σοσιαλιμπεριασμός».

Στην Αυστραλία, αυτό συνέβη με τη μετατροπή του ΚΚ Αυστραλίας μετά τα γεγονότα της Άνοιξης της Πράγας. Οι Ευρωκομμουνιστές αποδοκίμασαν τη σοσιαλιστική επανάσταση υπό το πρόσχημα του «αντισταλινισμού» και της αντίθεσης στον «αυταρχισμό». Γενικά, ο «αντισταλινισμός» των κομουνιστικών κομμάτων διέσπειρε τη διχόνοια και τη σύγχυση, η οποία αμφισβήτησε την υποστήριξη προς την δικτατορία του προλεταριάτου.

Άλλες οπορτουνιστικές αποκλίσεις έχουν προωθηθεί επιτυχώς από τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, οι οποίοι πρόσθεσαν ολόκληρες σχολές ολεία «μαρξισμού», όπως η Σχολή της Φραγκφούρτης, στα οπλοστάσιά τους. Οι δυτικοί ιμπεριαλιστές ανταποκρίθηκαν σε κάθε «μαρξιστική» τάση με διαφορετικούς τρόπους και βοήθησαν στην αύξηση των διαιρέσεων. Εκτός από την καταγγελία του «σταλινισμού» και την αντίθεση στον «αυταρχισμό» της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν ο χαρακτηρισμός της Σοβιετικής Ένωσης ως «σοσιαλιμπεριαλιστική δύναμη.» Και εδώ αναδύεται η στρέβλωση του όρου «σοσιαλιμπεριαλισμός», με τις λέξεις του Λένιν «σοσιαλιστές στα λόγια και ιμπεριαλιστές στις πράξεις,» να διαστρεβλώνονται.

Τι έκανε τη Σοβιετική Ένωση μια «σοσιαλιμπεριαλιστική δύναμη;» Σύμφωνα με όσους κατηγοριοποιούν τη Σοβιετική Ένωση ως τέτοια, η σοβιετική βοήθεια ήταν ένα στοιχείο του ιμπεριαλιστικού της χαρακτήρα. Ότι παρά τους ισχυρισμούς ότι ήταν εργατικό κράτος, η σοβιετική βοήθεια ήταν στην πραγματικότητα ένα φαύλο σχέδιο από την ΕΣΣΔ για να ωθήσει τις ευάλωτες χώρες να της επιτρέψουν να εκμεταλλευτεί τους πόρους τους. Γι’ αυτό για εκείνους που επέκριναν την ΕΣΣΔ, η Σοβιετική Ένωση μόνο διακηρύσσει τον σοσιαλισμό, αλλά ήταν στην πραγματικότητα ιμπεριαλιστική.

Ο σοσιαλιμπεριαλισμός που εφαρμόζεται σήμερα

Ως αποτέλεσμα, αρκετά κομμουνιστικά κόμματα έχουν αναπτύξει μια αντίληψη ότι η Κίνα, και παρομοίως το Βιετνάμ, το Λάος, η Κούβα και η ΛΔ Κορέας δεν είναι σοσιαλιστικές χώρες. Ότι η Κίνα, συγκεκριμένα, ασκεί τώρα κάποια μορφή «σοσιαλιμπεριαλισμού», ότι η Πρωτοβουλία Ζώνη και Οδός (BRI) της είναι μια μορφή αυτού του ιμπεριαλισμού. Η θεωρία αυτή είναι προωθείται πιο έντονα από εκείνους που αρχικά υποστήριξαν την άποψη ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν σοσιαλιμπεριαλιστική. Τώρα έχουν μεταφέρει αυτή τη θεωρία στην Κίνα. Βασίζεται στην υπόθεση ότι στην Κίνα υπάρχουν καπιταλιστικές εταιρείες και καπιταλιστές.

Η κατανόηση του ιμπεριαλισμού από αυτούς τους βασίζεται συνήθως σε απλουστευτικές δηλώσεις. Ότι με την προώθηση δανείων υπό μορφή επενδύσεων σε υποδομές, η Κίνα έχει γίνει με κάποιον τρόπο ο νέος ιδιοκτήτης σκλάβων. Αυτές οι απόψεις επαναλαμβάνονται βολικά από τους καπιταλιστές που κατηγορούν την Κίνα για νέες μορφές εκμετάλλευσης. Αυτοί οι ίδιοι καπιταλιστές θα δηλώσουν ότι οι ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ενδιαφέρονται μόνο να φέρουν τη «δημοκρατία» σε αυτά τα έθνη.

Ούτε η σοβιετική βοήθεια ούτε το κινεζικό BRI προκαλούν εξάρτηση. Στην πραγματικότητα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας έχει μελετήσει τις εμπειρίες των πρακτικών σοβιετικής βοήθειας και έχει αναπτύξει τη σοσιαλιστική πολιτική της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας στο εμπόριο και την ανάπτυξη. Το κινεζικό μοντέλο αμφισβητεί την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, σεβόμενο ταυτόχρονα τη μη παρέμβαση.

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης μας έδωσε νέες εμπειρίες στις έγχρωμες επαναστάσεις και άρχισε να επιβάλλει μια επανεκτίμηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Κατέστη σαφές ότι μέχρι την αντιεπανάσταση η Σοβιετική Ένωση παρέμενε μια σοσιαλιστική χώρα. Ορισμένοι από τους εσωτερικούς παράγοντες που συνέβαλαν στην κατάρρευση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ ήταν οι δυσκολίες που αντιμετώπισε στην πραγματοποίηση έγκαιρων μεταρρυθμίσεων για την αύξηση της παραγωγικότητας, την αντιμετώπιση της διαφθοράς και της ανατροπής, και η υπερβολική εξάρτηση από το στρατό μπορεί να καταπολεμήσει την ιμπεριαλιστική επιβολή.

Η Κίνα και το Βιετνάμ άνοιξαν έναν νέο δρόμο προς τα εμπρός και πραγματοποίησαν έγκαιρες μεταρρυθμίσεις για να άρουν τα διαρθρωτικά εμπόδια στην παραγωγικότητα της εργασίας. Έχουν γίνει στην πράξη εργασίες για τη θεωρία του Στάλιν ότι ο σοσιαλισμός τροποποιεί μόνο το νόμο της αξίας, ότι το πραγματικό μέτρο του σοσιαλισμού είναι η άνοδος των υλικών και πολιτιστικών προτύπων του λαού, η οποία διευκολύνεται από το κράτος της εργατικής τάξης, την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος βάσει του μαρξισμού-λενινισμού, και η προγραμματισμένη ανάπτυξη διευκολύνεται από τη διατήρηση της κρατικής ιδιοκτησίας βασικών τομέων. Με αυτά τα μέτρα, η Κίνα και το Βιετνάμ οικοδομούν τον σοσιαλισμό. Η άλλη πρόοδος είναι η ανάκαμψη της κατανόησης ότι όσο η παραγωγή βασικών προϊόντων παραμένει αναγκαία, η καπιταλιστική αποκατάσταση παραμένει απειλή. Η εμβάθυνση του σοσιαλισμού απαιτεί συνεχείς μεταρρυθμίσεις για την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων του λαού. Η ανάπτυξη της δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου πρέπει να συμβαδίζει με την ανάπτυξη του προλεταριάτου ως άρχουσας τάξης.

Η αρνητική στάση απέναντι στην Κίνα, που αναφέρθηκε παραπάνω, βοηθάει τους ιμπεριαλιστές στις πολεμικές φιλοδοξίες τους. Χρησιμοποιείται για να μεταστρέψει τους εργαζόμενους στις καπιταλιστικές χώρες όχι μόνο κατά της Κίνας αλλά και κατά του σοσιαλισμού γενικότερα. Έτσι, παρέχει «αριστερή» κάλυψη για αντικομμουνισμό.

Αυτός ο «αριστερός» αντικομμουνισμός γίνεται χαρακτηριστικό της δραστηριότητας αυτών των «αριστερών» ομάδων. Η αντίθεσή τους στην πραγματική ανάπτυξη ενός ενοποιημένου κομμουνιστικού κόμματος δικαιολογείται από την ιδέα τους ότι τα κομμουνιστικά κόμματα είναι στην πραγματικότητα παράγοντες αυτού του άλλου είδους «ιμπεριαλισμού».

ΣΥΜΠEΡΑΣΜΑ

Η υιοθέτηση του σοσιλιμπεριαλισμού ως στάμπας που εφαρμόζεται στα κομμουνιστικά κόμματα δεν είναι επιστημονικά ακριβής. Η ύπαρξη των σοσιαλιμπεριαλιστών στις καπιταλιστικές χώρες βασίζεται σε ένα στρώμα που υπάρχει σε αυτές τις κοινωνίες και είναι κατ’ εντολή της μεγάλης αστικής τάξης.

Όταν αυτό εφαρμόζεται στα σοσιαλιστικά έθνη, βασίζεται στο ότι ο καπιταλισμός έχει αποκατασταθεί σε αυτές τις χώρες. Μέχρι στιγμής σε όλες τις αντεπαναστάσεις όπου έχει αποκατασταθεί ο καπιταλισμός, έχει οδηγήσει στην ανατροπή των κομμουνιστικών κομμάτων και την κατάργηση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ο ηγετικός ρόλος αυτής της τάξης, ο οποίος εκφράζεται μέσω κομμουνιστικών κομμάτων, έχει καταργηθεί. Ακόμη και στη Γιουγκοσλαβία, η οποία είχε αποδυναμώσει επί μακρόν την προλεταριακή δικτατορία και το Κόμμα, χρειαζόταν μια αντεπανάσταση για να ανατραπεί η θέση των εργαζομένων.

Αυτή η εφαρμογή της θεωρίας του σοσιαλιμπεριαλισμού συνοδεύεται συνήθως από υπεραριστερές ουτοπίες , με τον σοσιαλισμό να ορίζεται με απλοϊκούς όρους. «Οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να εργάζονται για μισθούς, τα κέρδη παράγονται, καπιταλιστικές επενδύσεις λαμβάνουν χώρα!». Έτσι, το επιχείρημα είναι ότι ο σοσιαλισμός έχει καταργηθεί και έχει δημιουργηθεί μια νέα άρχουσα τάξη. Αυτές οι έννοιες προσχωρούν στον Τρότσκι και τους οπαδούς του που υποστήριξαν ότι μια «Θερμιδοριανή Αντίδραση» είχε ξεκινήσει, ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ένα παραμορφωμένο εργατικό κράτος εργαζομένων. Ή ακόμα χειρότερα, ότι δημιουργήθηκε μια μορφή κρατικού καπιταλισμού, ένας άλλος όρος που έχει χρησιμοποιηθεί από τον Λένιν και χρησιμοποιείται καταχρηστικά από αριστερούς αντικομμουνιστές , όπως λέει ο Zinoviev.

Πρέπει να καταπολεμηθούν οι σύγχρονοι θεωρητικοί του «σοσαλιμπεριαλισμού». Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει σωστή, επιστημονική ανάλυση, να αξιολογηθούν σωστά οι υλικές συνθήκες. Ως κομμουνιστές, πρέπει να προσπαθήσουμε να απομακρυνθούμε από δογματικές ερμηνείες του μαρξισμού-λενινισμού, αλλά αντ’ αυτού να έχουμε διαλεκτική. Το πιο σημαντικό είναι ότι πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να εκπαιδεύσουμε και να διαλύσουμε μύθους για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, προκειμένου να βοηθήσουμε περαιτέρω στην υπόθεση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

[vngelis]

Δημήτρης Μπελαντής
Είναι η Κίνα σήμερα καπιταλιστική η σοσιαλιστική ;
Αυτό απασχολεί πολλούς στην Αριστερά .
Για να απαντηθεί σωστά πρέπει να δοθούν κάποιοι θεωρητικοί ορισμοι .Ο " σοσιαλισμός" έχει δύο έννοιες.Την ευρύτερη, αυτην της περιόδου μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, αρχικά τον κατώτερο και μετά τον ανώτερο .Στην αρχή της μετάβασης και για πολύ καιρό επικρατούν ακόμη καπιταλιστικες παραγωγικές σχέσεις.Αυτες είναι είτε ιδιωτικές καπιταλιστικές ( ιδιωτική επιχείρηση που αποσπα υπεραξία από τον μισθωτό εργάτη και πραγματοποιεί συσσώρευση κεφαλαίου ) είτε κρατικές καπιταλιστικές ( όπου το ίδιο γίνεται από το κράτος η την κρατική επιχείρηση ως συλλογικο καπιταλιστή).Αυτά τα αναφερει σαφώς και ο Λένιν σε έργα του του 1918 και του 1921. Για να ανατραπούν αυτές οι σχέσεις παραγωγής και εξουσιασης πρέπει τόσο το εργατικό κράτος όσο και το ανεξάρτητο εργατικό κίνημα να δώσουν ισχυρή πολιτική μάχη κατά των καπιταλιστικών σχέσεων ( όψεις : άρση κπτ κοινωνικού καταμερισμού εργασίας , αντίθεσης διευθυνοντων- εκτελεστών, άρση αντίθεσης πόλης και υπαίθρου, πολύμορφη μόρφωση εργαζομένων, άρση της στεγανής σχέσης εργασίας και εκπαίδευσης, στο τέλος της διαδικασίας άρση χωριστών κεφαλαίων και επιχειρήσεων και άρση των εμπορικών και χρηματικών σχέσεων,και βέβαια με σταθερό όρο την σοσιαλιστική δημοκρατία και αυτοδιεύθυνση). Οταν αυτά επιτευχθούν ολοκληρωμένα και εφόσον επιτευχθούν, έχουμε σοσιαλισμό με την στενή έννοια δηλαδή μη ώριμο ακόμη κομμουνισμό. Στην φάση αυτήν καθένας παίρνει από το κοινωνικό προϊόν ανάλογα με τον χρόνο εργασίας του- ακόμη ισχύς του αστικού δικαίου,-χωρίς ο εργάτης να πωλεί την εργατική του δυναμη .Σε μια επόμενη φάση,τον πλήρη κομμουνισμό όπου υπάρχει μια μεγάλη παραγωγικότητα και απελευθέρωση της εργασίας από τον μόχθο,, σταματά η εργασία για την ανάγκη της επιβίωσης και ισχύει το από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητες του,στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του ( Μαρξ, Κριτική του Προγράμματος της Γκοτα).
Κατά την γνώμη μου, τα λεγόμενα " σοσιαλιστικά" καθεστώτα ποτέ δεν ολοκλήρωσαν την μετάβαση, ενώ επιπλέον μπορεί να ειπωθεί ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επανασταθεροποιηθηκαν σχέσεις συσσώρευσης κεφαλαίου και εκμετάλλευσης υπό κρατική τυπικά ιδιοκτησία .
Όμως, η Κίνα δεν αντιστοιχεί σε αυτό το μοντέλο πλήρως η ορθότερα σχεδόν καθόλου Ήδη από την δεκαετία του 1980..Ενω τμήμα της είναι " υπαρκτοσοσιαλιστικο" δηλαδή γραφειοκρατικό κολλεκτιβιστικο η συλλογικά καπιταλιστικό, το κυρίαρχο τμήμα είναι πλέον κλασσικό καπιταλιστικό δυτικού τύπου.
Θα παραθέσω ορισμένα κριτήρια για το " ιδιωτικό η κλασσικό καπιταλιστικό".:
1. Αναλογία η συμμετοχή κινεζικών επιχειρήσεων σε διεθνείς και πολυεθνικές επιχειρήσεις
2.Δημιουργια μεγάλων ιδιωτικών,κρατικών η αναμεικτων μονοπωλιακών ομίλων και συγκροτημάτων.
3. Βαθμός εμπλοκης στην διαδικασια καπιταλιστικής διεθνοποίησης
4.Υψος εξαγωγής όχι μόνο εμπορευμάτων αλλά ιδίως κεφαλαίου.
5.Ενταση συμμετοχής στο διεθνές εμπόριο και μεταφορές
6. Ταξική διαφοροποίηση στην διανομή του κοινωνικού προϊόντος Ο Λένιν είχε γράψει ότι σε μια μεταβατική κοινωνία προς τον σοσιαλισμό και ιδίως στην ΕΣΣΔ της δεκαετίας του 1920 δεν θα ήταν νοητο ένα στέλεχος παραγωγής η ένας μάνατζερ η ένας κρατικός αξιωματούχος να λαμβάνει πάνω από 4 φορές από τον απλό ανειδίκευτο εργάτη.Εχουμε εικόνα πόση αναλογία υπάρχει στην Κίνα μεταξύ ανώτερων οικονομικών η κρατικών στελεχών και ανειδίκευτου εργάτη; Είναι γνωστό ότι η ΛΔ Κίνας έχει μεταξύ των πολιτών της αρκετούς δισεκατομμυριούχους .Αυτό δεν ίσχυσε ποτε στα " υπαρκτοσοσιαλιστικα καθεστώτα" και ακόμη λιγότερο μπορεί να ισχύσει σε ένα πραγματικό σοσιαλιστικό καθεστώς,η και στην μετάβαση ακόμη.
7.Αρχη εμπλοκής στο μοίρασμα του κόσμου ( με το τελευταίο ιδίως κριτήριο, η Κίνα - όχι όμως η Ρωσία - είναι μια υπό διαμόρφωση ιμπεριαλιστική χώρα).
Συνήθως, το κριτήριο σε όσους λένε ότι η ΛΔ Κίνας είναι σοσιαλιστική στηρίζεται στην γεωπολιτική αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ ,στον εμπορικό πόλεμο, στη συνεργασία Κίνας και Ρωσίας η έστω στον μεγάλης έκτασης κρατικό τομεα.Ειναι σαφές ότι αυτά τα κριτήρια δεν είναι σωστά ποιοτικά κριτήρια.Ακομη ασθενέστερο κριτήριο είναι το να δίνουμε σοσιαλιστικό κύρος στον εχθρό του εχθρού μας .Άσε που με την Κίνα ούτε καν αυτό δεν είναι βέβαιο.
Δημ Μπελαντης

[vngelis]

Τα είπε ΟΛΑ με τον τρόπο του ο Πρόεδρος της Λ.Δ. Κίνας Xi Jinping!

* Σχόλιο του που διανεμήθηκε από την Αστάνα του Καζακστάν όπου βρίσκεται για τη Συνάντηση Κίνας - Κεντρικής Ασίας:
Ο κόσμος μπορεί να προχωρήσει χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

• Πριν από 100 χρόνια, η Βρετανική Αυτοκρατορία κυριαρχούσε στο παγκόσμιο εμπόριο, διαθέτοντας πάνω από το 20% του παγκόσμιου πλούτου. Πολλοί πίστευαν ότι ο ήλιος της δεν θα έδυε ποτέ.

• Πριν από 200 χρόνια, η Γαλλία κυριαρχούσε στη σκηνή της Ευρώπης, οι στρατοί της ήταν φοβεροί, ο πολιτισμός της αξιοζήλευτος. Ο Ναπολέων δήλωνε αθάνατος.

• Πριν από 400 χρόνια, το ισπανικό στέμμα βασίλευε από τη Μανίλα μέχρι το Μεξικό, με τους θησαυροφόρους στόλους του να στενάζουν από ασήμι και μετάξι. Οι βασιλιάδες πίστευαν ότι η δόξα τους θα διαρκούσε αιώνια.

Κάθε αυτοκρατορία διακήρυττε τον εαυτό της αναντικατάστατο.

Κάθε μια από αυτές επισκιάστηκε κι έδυσε τελικά.

Η ισχύς φθίνει, η επιρροή μεταναστεύει και η νομιμότητα πεθαίνει στη στιγμή πιο εύκολα απ’ ότι κερδίζεται.

Αν η Αμερική χάσει τον σεβασμό του κόσμου, θα ανακαλύψει αυτό που κάθε πεσμένη αυτοκρατορία έμαθε πολύ αργά:

Ο κόσμος προχωράει. Πάντα.

[vngelis]

Κινα
Για να υπαρχει κρατικος καπιταλισμος πρεπει να υπαρχει και αστικη ταξη. Για να υπαρχει αστικη ταξη πρεπει να υπαρχει ιδιοκτησια των μεσων παραγωγης κτλ.

Η υπαρξη ολιγαρχων που δεν ελεγχουν την πλειοψηφια της οικονομιας η τους στρατηγικους κλάδους δεν ωριζει την υπαρξη καπιταλισμου, εκτως εαν θεωρουμε οτι η εκβιομηχανοποιηση της Κινας που οι βασεις της ηταν η Ρωσια και μαζι το Μαιοκο καθεστως ανεπτυξαν την οικονομια για να γινει καπιταλιστικη.

Με την ιδια λογικη η Ινδιες θα επρεπε να ειχαν ξεπερασει την Κινα....ακομα το σιδηροδρομο των Αγγλων εχουν...

[vngelis]

ΔΙΕΘΝΗ
Ηχηρό χαστούκι Κίνας σε ΗΠΑ: Το ναυτικό της κυνήγησε αμερικάνικο αντιτορπιλικό από τη Νότια Σινική Θάλασσα
Από Αλφόνσος Πάγκας -14/08/2025

Τσίπρειες κυβιστήσεις και Τράμπειες νίκες…
Ενώ ο Τραμπ ετοιμάζεται για τη σύνοδο κορυφής με τον Πούτιν που θα καταλήξει είτε σε φιάσκο είτε σε αναγνώριση και τυπικά της επικράτησης της Ρωσίας, οι ΗΠΑ ακολουθούν μία παρανοϊκή πολιτική προς την Κίνα, συνδυάζοντας εξευτελιστικές υποχωρήσεις με πρωτοφανείς προκλήσεις.

Είναι ευρέως γνωστό ότι τους θεατρικούς δασμούς 150% που επέβαλλε στα Κινέζικα προϊόντα ο Τραμπ, ακολούθησε εντός ολίγων ημερών μία Τσίπρεια κυβίστηση, με την οποία κατάπιε τους δασμούς και “έδωσε περιθώριο” για διαπραγματεύσεις στην Κίνα. Το περιθώριο έληξε αυτές τις μέρες χωρίς συμφωνία και ο Τραμπ έδωσε νέα παράταση 90 ημερών. Όπως ακριβώς ξέχασε την παρέλευση του αυστηρού τελεσιγράφου του προς τη Ρωσία, η οποία παραδόξως δεν έσπευσε να συνάψει ειρήνη αντίπροχθες.

Έχουμε επίσης γράψει για τη διπλή κυβίστηση του Τραμπ απέναντι στην Κίνα, όταν σε μία μόνον ημέρα, “κατάπιε” την απαγόρευση εξαγωγής προηγμένων επεξεργαστών στην Κίνα και απαγόρεψε την προσγείωση στις ΗΠΑ στον “πρόεδρο” της Ταϊβάν!

Ο Τραμπ δε θα ήταν Τραμπ όμως, αν η εξευτελιστική κυβίστηση υπέρ της Κίνας δεν ακολουθούνταν, “Πριν αλέκτορα φωνήσαι“, από μία εξωφρενική πρόκληση. Και επειδή η κυβίστηση ήταν διπλή, η πρόκληση έπρεπε να είναι τριπλή!

Οι απανωτές προκλήσεις των ΗΠΑ…
Το πρώτο σκέλος ήταν η εννέα ημερών κοινή ναυτική άσκηση ακριβώς έξω από τα χωρικά ύδατα της Κίνας. Στην άσκηση συμμετείχαν οι ΗΠΑ, η άλλοτε μεγάλη Βρετανία, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Νορβηγία και η Ισπανία. Περιελάμβανε 11 πλοία, μεταξύ των οποίων 4 αεροπλανοφόρα (2 των ΗΠΑ, ένα γιαπωνέζικο και ένα βρετανικό). Είναι περίεργο πώς δεν έστειλε και καμιά ψαρόβαρκα ο Μητσοτάκης.

Το δεύτερο σκέλος ήρθε στις 11 Αυγούστου: οι προκλητικές κινήσεις του σκάφους 4406 της Φιλιππινέζικης ακτοφυλακής που εισήλθε σε αμφισβητούμενα ύδατα στο Χουανγκιάν Ντάο και κατ’ επανάληψη έκανε επικίνδυνους ελιγμούς μπροστά από την πλώρη Κινεζικού σκάφους που έσπευσε για να το απωθήσει. Τελικά υποχρεώθηκε να έρθει και δεύτερο κινέζικο σκάφος για να βοηθήσει, με αποτέλεσμα, λόγω της εγγύτητας και των επικίνδυνων ελιγμών, να υπάρξει σύγκρουση μεταξύ των δύο κινέζικων σκαφών που προκάλεσε μικρές υλικές ζημιές. Η Κίνα έχει δηλώσει ότι θα απαιτήσει αποζημίωση από τις Φιλιππίνες, τις οποίες θεωρεί υπεύθυνες για το συμβάν.

Θα μπορούσε να πει κάποιος, αν δεν παρακολουθεί ιδιαίτερα τα θέματα της περιοχής, ότι οι κινήσεις των Φιλιππίνων δε βαρύνουν τις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα όμως ο πρόεδρος των Φιλιππίνων Μάρκος (γιος του αιμοσταγούς δικτάτορα) είναι πιόνι των ΗΠΑ. Και βέβαια το ότι για πρώτη φορά προβαίνει σε τόσο προκλητικές κινήσεις, τη στιγμή που μια ολόκληρη αρμάδα των ΗΠΑ και των υποτελών τους δυνάμεων βρίσκεται στη γειτονιά, μάλλον δεν είναι τυχαίο.

Το κακό τρίτωσε με πρόκληση από αντιτορπιλλικό των ΗΠΑ, το οποίο παραβίασε ύδατα που η Λ.Δ. της Κίνας θεωρεί δικά της, ακριβώς στην περιοχή που είχε υπάρξει το συμβάν με το Φιλιππινέζικο πλοίο δύο μέρες πριν. Το μήνυμα είναι σαφές: Οι ΗΠΑ στηρίζουν τις βλέψεις των Φιλιππίνων και αναγνωρίζουν την περιοχή του Χουανγκιάν Ντάο σαν Φιλιππινέζικη. Η Κίνα θα έπρεπε είτε να το καταπιεί, είτε να διακινδυνεύσει σύγκρουση.

Για τη θερμή περιοχή της Θάλασσας της Νότιας Κίνας έχουμε γράψει και στο παρελθόν. Αν το νομικό καθεστώς είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο και η κάθε πλευρά έχει (ή έχει εφεύρει) επιχειρήματα, το πολιτικό πλαίσιο είναι πολύ πιο ξεκάθαρο: Ενώ επί προεδρίας Ντουτέρτε οι Φιλιππίνες και η Κίνα είχαν φτάσει κοντά σε συμφωνία, μόλις ανέλαβε ο Φερνινάντο Μάρκος Τζούνιορ έβαλε όλες τις συνθήκες στο συρτάρι και άρχισε να προκαλεί με κάθε τρόπο, με εξαιρετικά ορατό τον κίνδυνο να μετατρέψει τη χώρα του σε Ουκρανία της Νοτιοανατολικής Ασίας. Κατ’ εντολή των αφεντικών του βέβαια.

Όπως και να έχει, αν η Κίνα υποχωρούσε, θα έπαυε να έχει στάτους υπερδύναμης. Πολλά μπορεί κανείς να προσάψει στον Σι, αλλά σίγουρα δεν είναι Τραμπ και δεν του αρέσει να καταπίνει προσβολές. Η Κίνα ήταν υποχρεωμένη να απαντήσει και το έκανε: Έστειλε ναυτικές δυνάμεις οι οποίες εξεδίωξαν κακήν κακώς το αντιτορπιλλικό των ΗΠΑ. Το οποίο, σαν ψευτόμαγκας, έβαλε την ουρά κάτω από την προπέλα και ετράπη σε φυγή. Όσο για τα τέσσερα αεροπλανοφόρα και τα πλοία συνοδείας τους, είχαν ήδη, φρονίμως, αποπλεύσει προς Ιαπωνία.

Όσο η Κίνα δεν κόβει το Γόρδιο Δεσμό προχωρώντας στην επανένωση με την Ταϊβάν – εν ανάγκη κάνοντας και χρήση βίας, αν υπάρξει αντίσταση – θα πρέπει συνεχώς να ασχολείται με προκλήσεις των ΗΠΑ και των λακέδων τους. Και αν οι ΗΠΑ αύριο κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία, αποδεχθούν την ήττα τους στην Ουκρανία (βαφτίζοντάς την “νίκη” βέβαια) και αποσυρθούν, θα έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους στις προκλήσεις αυτές.

Φαίνεται ότι το Κ.Κ. της Κίνας δεν έχει ακούσει κουβέντα για “ένα, δύο, πολλά Βιετνάμ”.

Όσο για τον commander in chief Τραμπ, θα πάει έτσι, με τον αέρα του “νικητή” στη συνάντηση με τον Πούτιν αύριο. Με μπόλικο μεϊκ απ στο μάγουλο, να κρύβει την κοκκινίλα από το χαστούκι του Σι. Και ο δυστυχής Πούτιν, μαζί με την πολυάριθμη συνοδεία του, θα προσπαθούν από ευγένεια να μην ξεκαρδιστούν στα γέλια μόλις τον δουν…



ΕΤΙΚΕΤΕΣΗΧΗΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΑΠΟ ΚΙΝΑΝΟΤΙΑ ΣΙΝΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΗΠΑ

[vngelis]

?? Η Λ. Δ. της Κίνας έχει αναδειχθεί στον μεγαλύτερο “παραγωγό και εξαγωγέα” στην Ιστορία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Bank of America:

‼️? Το εμπορικό της πλεόνασμα, δηλαδή η διαφορά εξαγωγών προϊόντων και υπηρεσιών με τις αντίστοιχες εισαγωγές ξεπέρασε τα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2024!
‼️Πενταπλασιάστηκε σε πέντε χρόνια!
‼️ Καμμία οικονομία ΠΟΤΕ δεν είχε καταγράψει παρόμοιες επιδόσεις!

? Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται “γιατί ο Τραμπ διστάζει και
το … κωλοβαράει με συνεχείς αναβολές 90 ημερών, να εφαρμόσει τους … δασμούς που φοβέριζε στα Κινεζικά προϊόντα!

[Επισκέπτης]

Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ αυξάνουν την παραγωγική τους ικανότητα σε πυραύλους Πρόσφατα, αναφέραμε την πρόωρη επίτευξη από την Lockheed Martin του στόχου παραγωγής για τους πυραύλους εδάφους-αέρος (SAM) Patriot PAC-3 MSE σε 650 μονάδες ετησίως, με σχέδια για αύξηση αυτού του αριθμού σε 2.000. Αυτό κατέστη δυνατό χάρη στην κατασκευή ενός νέου εργοστασίου από την L3Harris Technologies Aerojet Rocketdyne για την κατασκευή εξαρτημάτων στερεών πυραυλοκινητήρων (SRM) στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Η εγκατάσταση κατασκευάστηκε σε δύο χρόνια και θα παράγει περιβλήματα, ακροφύσια, κώνους εξόδου και πίσω καλύμματα. Η παραγωγή εξαρτημάτων για SAM Standard Missile και PAC-3 MSE, πυραύλους για MLRS και ATGM Javelin έχει ήδη ξεκινήσει. Υπάρχουν σχέδια για επέκταση της παραγωγής σε άλλους τύπους πυραύλων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ συγχρηματοδότησε αυτή τη νέα εγκατάσταση μιας εμπορικής εταιρείας. Ταυτόχρονα, η L3Harris επεκτείνει την παραγωγή αδρανών εξαρτημάτων για μεγαλύτερα SRM στις εγκαταστάσεις AMF-North (Northville, Huntsville County), οι οποίες άνοιξαν το 2019. Στις αρχές του 2025, η εταιρεία άνοιξε ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής προωθητικών κινητήρων πυραύλων στο Camden του Αρκάνσας. Επιπλέον, η εταιρεία κατασκευάζει με ταχείς ρυθμούς μεγάλες εγκαταστάσεις παραγωγής στο Camden (επένδυση 500 εκατομμυρίων δολαρίων, με στόχο την εξαπλάσια αύξηση της παραγωγής στα 600.000 εξαρτήματα ετησίως) — για μεγάλα SRM για συστήματα αεράμυνας, και στην Orange County της Βιρτζίνια (επένδυση 41,2 εκατομμυρίων δολαρίων, αύξηση παραγωγής 20%) — για μικρούς και μεσαίους κινητήρες. Μια άλλη εταιρεία, η Northrop Grumman, σχεδιάζει να αυξήσει την παραγωγή SRM από 13.000 σε 25.000 έως το 2029, καθώς και το καύσιμο SRM (προωθητικό) από 13.600 τόνους σε 22.600 τόνους έως το 2028. Για να το πετύχει αυτό, η NG ολοκλήρωσε το 2025 την κατασκευή δύο γραμμών στο New Two-Building Campus στην Αλαμπάμα και το Κέντρο Ολοκλήρωσης Αεροπορικής και Πυραυλικής Άμυνας (εξαρτήματα για συστήματα αεράμυνας), εκσυγχρονίζει το Κέντρο Πυραύλων που κατασκευάστηκε το 2024 (Δυτική Βιρτζίνια, διπλασιάζοντας την παραγωγή σε 600 μονάδες πυραυλοκινητήρων AARGM-ER), κατασκευάζει ένα εργοστάσιο SRM για υπερηχητικούς πυραύλους - το Κέντρο Καινοτομίας Πρόωσης (Μέριλαντ) και επεκτείνει τις εγκαταστάσεις στο εργοστάσιο επέκτασης της Γιούτα (Γιούτα, ολοκλήρωση το 2025, παραγωγή μεγάλων SRM). Η αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ επιταχύνεται μόνο. Είναι σαφές ότι η παραγωγή πυραύλων δεν αποφέρει κανένα κέρδος στην κυβέρνηση, επομένως αυτοί οι πύραυλοι δεν θα διατηρηθούν σε απόθεμα για πολύ και θα χρησιμοποιηθούν για την προώθηση της «δημοκρατίας» σε ένα μέρος του κόσμου μακριά από την Αμερική... πιθανότατα στην Ασία??.