patari.org

[Επισκέπτης]

Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς ΑΠΑΝΤΑΕΙ . . .

Έχω τη συνήθεια να απαντώ στις προσβολές με διπλάσια αγένεια. Αν κάποιος μου φερθεί με αγένεια , εγώ του απαντώ με μεγαλύτερη αναίδεια. Αυτή τη φορά όμως δεν θα το κάνω. Το θέμα απαιτεί ψύχραιμη και λογι­κή συζήτηση. Χαίρομαι που τώρα μου δίνεται η ευκαιρία γι' αυτό. Μας λέτε ότι είστε ένας πρω­τοπόρος και παινεύεστε για τον εαυτό σας. Μας λέτε ότι αγωνιστήκατε για το κίνημα επί χρόνια , δεκαετίες ολόκληρες , και απαιτείτε σεβασμό και υποταγή από εμάς τους νεότερους.

Επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω : για ποιο κίνημα και για ποια ιδέα αγωνιστήκατε για δεκαετίες ;

Και ακόμη, τι αποτέλεσμα έφεραν για το κίνημα αυτοί οι δήθεν «αγώνες» σας ;

Ήσασταν αντισημίτης στο κόμμα του φον Σόνενμπεργκ. Πολύ ωραία ! Διαβάζετε την εφημερίδα ΝΤΕΡ ΧΑΜΜΕΡ για δεκαετίες. Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας. Ανήκατε στους Παγ­γερμανιστές στον πόλε­μο. Από το σπίτι σας βέβαια ! Μετά τον πόλεμο μπήκατε στην Ένωση Επίθεσης και Άμυνας και μετά πήγατε στο κόμμα της Ελευθερίας. Τώρα λοιπόν μας παρουσιάζε­στε σαν απόστολος της ιδεολογίας μας. Σας συγ­χωρούμε. Τι σχέση όμως έχει ο δικός σας σκοπός με το δικό μας ;

Είναι προφανής η άγνοια που έχετε για τις πολιτικές εξελίξεις στον κόσμο μετά το 1918. Η μετεξέλιξη του εθνικι­σμού σε Γερμανικό σο­σιαλισμό και η επακόλου­θη ριζοσπαστικοποίηση του σοσιαλισμού σας άφησαν τελείως ασυγκί­νητο. Ξέρω ότι πολλοί ανάμεσά μας έχουν τις δικές σας απόψεις , αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχετε δίκιο. Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι άνθρω­ποι στο κίνημά μας που έμαθαν πολλά πράγματα μετά το 1918 και εξακο­λουθούν να μαθαίνουν μετά το 1923. Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι βλέ­πουν όχι μόνο ότι ο Μαρξισμός είναι διαστρέ­βλωση του σοσιαλισμού , αλλά και ότι τα λεγόμενα «εθνικά» κόμματα και ορ­γανώσεις αποτελούν δια­στρέβλωση του εθνικι­σμού.

Είναι έτοιμοι να βγάλουν τα απαραίτητα πολιτικά συμπεράσματα από αυτές τις διαπιστώ­σεις. Στρέφονται με την ίδια οξύτητα ενάντια στις απόψεις των μεσοαστών όπως και στις απόψεις των Μαρξιστών. Γι' αυ­τούς η μεσαία τάξη ( με τις διάφορες πολιτικές εκφράσεις της ) έχει χάσει το δικαίωμα να ασκεί κρι­τική στο σύστημα , ακρι­βώς όπως και ο Μαρξι­σμός , διότι τόσο η μεσαία τάξη όσο και ο Μαρξι­σμός έχουν συμμετάσχει στη δημιουργία του συ­στήματος αυτού , είναι δηλαδή συνυπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση.

Στο διάβολο λοιπόν ο Μαρξισμός , διότι αποτε­λεί διαστρέβλωση του σοσιαλισμού ! Στο διάβο­λο και όλα τα λεγόμενα«εθνικά» κόμματα της δεξιάς ! Διότι αποτελούν διαστρέβλωση του εθνικι­σμού ! Αυτά είναι τα συν­θήματα που κάνουν τον σοσιαλισμό εθνικιστικό και τον εθνικισμό σοσιαλι­στικό. Για εμάς κάθε εθνι­κό θέμα συνδέεται με έναν πιο ριζοσπαστικό σοσιαλισμό. Εσείς συνε­χώς συγχέετε το σύστη­μα με τα πρόσωπα. Αλλά αυτό που αμφισβητούμε εμείς είναι το ίδιο το σύστημα και όχι τα εκά­στοτε πρόσωπα που το εκφράζουν. Εσείς μιλάτε για το «εθνικό κεφάλαιο» και εννοείτε τους «εθνι­κούς» μας καπιταλιστές ­λες και υπάρχουν τέτοιοι καπιταλιστές και δεν το ξέραμε !

Εμείς όταν μιλά­με για εθνικό κεφάλαιο εννοούμε τον πλούτο της χώρας μας , ο οποίος δεν υφίσταται σήμερα διότι οι«εθνικοί» μας καπιταλι­στές με τη βλακεία τους , τον εγωϊσμό τους και τον συμφεροντολογικό τρόπο σκέψης τους τον ξεπού­λησαν στο εβραϊκό Χρη­ματιστήριο! Μιλάμε για τον εθνικό πλούτο που είναι κρυμμένος στα θη­σαυροφυλάκια των τρα­πεζών με τη μορφή μετο­χών και ομολόγων. Τον ονομάζουμε εθνικό πλού­το διότι είναι απαραίτη­τος για τη ζωή του Έθνους και διότι σύμφω­να με τους νόμους της φύσης ο πλούτος αυτός ανήκει σ εκείνον που εργάζεται με το σώμα και το πνεύμα του. Το ποσο­στό του πλούτου που του αντιστοιχεί εξαρτάται από τη θέληση και την υπευθυνότητα της εργα­σίας του.

Μιλάτε για τους «εθνικούς» μας Γερμα­νούς καπιταλιστές σαν να πληρώνεστε από αυτούς. Μιλάτε επίσης για τις λαϊκές κοινότητες. Αλλά τι ξέρετε εσείς για ης λαϊ­κές κοινότητες ; Βλέπετε το κίνημά μας σαν το κατάλληλο μέρος για να λέτε τις μεγαλοστομίες σας, αφού δεν μπορείτε να τις πείτε πουθενά αλλού. Εμείς πιστεύουμε ότι το ιδεώδες θα ήταν η ένωση και η συνεργασία των μεσοαστών και των προλετάριων για το καλό του Έθνους.Αν όμως η μεσαία τάξη αρνηθεί τον αγώνα μας τότε θα αναγκαστούμε να στραφούμε στους προλετάριους για να ελευθερώσουμε τη Γερμανία από τα δεσμά του καπιταλισμού.

Εσείς λέτε ότι είστε αντισημίτης και κατηγο­ρείτε με φανατισμό τους Εβραίους. Για εμάς ο αντισημιτισμός είναι ένα μέρος της ιδεολογίας μας , αλλά δεν είναι το παν. Οι Εβραίοι σίγουρα καταστρέφουν τα Έθνη , αλλά το κάνουν επειδή οι δικοί μας αστοί συνεργά­ζονται μαζί τους με την ελπίδα ότι θα πάρουν κι αυτοί μερίδιο από την εκμετάλλευση του λαού. Πιστεύετε ότι η μεσαία τάξη είναι αυτή που σκέ­πτεται «εθνικά» και «πα­τριωτικά» ; Πόσο αφελής είστε !

Ο μεσοαστός είναι «πατριώτης» μόνον εφό­σον η «πατρίδα» εγγυά­ται σ' αυτόν την ησυχία του , τις δουλειές του και την ασφάλειά του. Όταν ο Εθνικισμός δεν το εξυπηρετεί πια , ο μεσοαστός γίνεται ο μεγαλύτε­ρος κοσμοπολίτης και αντι - Εθνικιστής. Αυτό το βλέπουμε καθαρά στο πάθος με το οποίο η μεσαία τάξη υπερασπίζε­ται τη «δημοκρατία». Η δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο από τη διε­θνή εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου από το χρηματιστηριακό κεφά­λαιο με τη σιωπηρή ανοχή της «εθνικής» μας μεσαί­ας τάξης. Η μεσαία τάξη είναι αντικομμουνιστική όχι γιατί θεωρεί τον Κομμουνισμό απειλή για το Έθνος και τις Εθνικές παραδόσεις , αλλά γιατί φοβάται ότι οι Κομμουνι­στές θα κλέψουν την περιουσία της, την ησυχία και την ασφάλειά της. Το ίδιο συμβαίνει και με εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές. Οι μεσοαστοί βλέπουν σε εμάς μια δικλείδα ασφα­λείας που θα τους γλιτώ­σει από τον Κομμουνισμό.

Δεν ενδιαφέρονται πραγ­ματικά για τις ιδέες μας ή για τη σωτηρία της Φυλής και του Έθνους απλά πιστεύουν ότι εμείς εγ­γυώμαστε την ησυχία και την ασφάλειά τους. Όταν η κομμουνιστική απειλή απομακρύνεται , τότε κι αυτοί απομακρύνονται από εμάς και επιστρέ­φουν στις δουλειές τους όπως και πριν.

Εμείς όμως μάθαμε από τα λάθη μας και συνεχίζουμε να μαθαίνου­με. Ο σοσιαλισμός είναι ακόμα ένα απλό συναί­σθημα για μας. Πρέπει αυτό το συναίσθημα να το οργανώσουμε και να το κάνουμε πράξη. Η πίστη κινεί βουνά , αλλά μόνο η γνώση τα κινεί προς τη σωστή κατεύθυνση. Μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε ότι θα δι­στάσουμε να πούμε ανοι­χτά ποιοι είμαστε. Πλη­σιάζει η μέρα που θα τα πούμε όλα !

[Επισκέπτης]

Διευκρινιση..Καμια αντιρρηση.Ο Εθνικοσοσιαλισμος πεθανε οριστικα στα
ερειπια του Βερολινου.Ηταν αποτελεσμα συγκεκριμενων ιστορικων συνθηκων.Δεν ειναι ''προιον'' προς εξαγωγη,οπως ελεγαν και οι ηγετες του.Αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν ηταν ενα επαναστατικο
κινημα.Αυτο δεν σημαινει οτι δεν πρεπει να αντληθουν διδαγματα.
Αυτο δεν σημαινει οτι οι νικητες δεν φτιαχνουν την ιστορια.Μην συγχεετε την 6 Απριλιου του 41,με τις συνθηκες που ανεβηκε το ηρωικο NSDAP στην εξουσια..Γιατι για τα Ραιχσμπανερ δεν εχω ακουσει να μιλαει κανενας.
Αν διαβασει καποιος με ανοιχτο μυαλο τον ''ΑΓΩΝ ΜΟΥ'' διαπιστωνει-με εκπληξη- στην αρχη πως τα πραγματα δεν ειναι ακριβως οπως τα παρουσιαζουν οι νικητες..
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ..Ειχε εισβαλει ΝΑΙ η ΟΧΙ η ΕΣΣΔ στην Φινλανδια το 1940;
Την ιδια μερα που οι ''δημοκρατιες'' κηρυσαν τον πολεμο στο Ραιχ,με αφορμη την εισβολη στην Πολωνια,ποια αλλη
χωρα εισεβαλε στην Πολωνια;

[απελάτης]

Ποια ήταν τα σχέδια των Ναζί για την Ευρώπη και τον κόσμο; Μάθετε γι’ αυτά απ’ την ομιλία του υπουργού προπαγάνδας του Ράιχ, Ζόζεφ Γκέμπελς, που δημοσιεύουμε παρακάτω. Οι σύγχρονοι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, της πολυπολιτισμικότητας, μ’ άλλα λόγια τα κόμματα και τα αποκόμματα της σύγχρονης «αριστεράς», θα μάθουν (αν δεν το γνωρίζουν ήδη) ότι στο όνομα του αντιφασισμού, πασχίζουν να επιβάλουν στον ελληνικό λαό, στους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, το πρόγραμμα του Χίτλερ και του Μουσολίνι, την νέα τάξη που οι δυνάμεις του Άξονα απέτυχαν να πραγματώσουν. Μετά την ήττα τους η σκυτάλη πέρασε απ’ το Τρίτο Ράιχ στα χέρια του Τέταρτου Ράιχ, στον νέο Άξονα, που τώρα συσπειρώνει με κέντρο τις ΗΠΑ, τους «δημοκρατικούς» σύμμαχους στην Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους. Η νέα τάξη, η παγκόσμια φασιστική δικτατορία παραμένει αδήριτη ανάγκη για τον ιμπεριαλισμό. Απλά έχει αλλάξει μορφή και όχημα. Η σύγχρονη έκδοση του φασιστικού προγράμματος δεν διαφέρει ούτε κατά ένα γιώτα απ’ το ναζιστικό πρωτότυπο. Ο ιμπεριαλισμός σήμερα, θέλει να το επιβάλει σε ολόκληρο τον πλανήτη, με τα ίδια βάρβαρα μέσα, και ακόμα πιο κτηνώδη, απ’ αυτά των Ναζί, που η ανθρωπότητα γνώρισε στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Απ’ τον Γκέμπελς ας μάθουν, επίσης, και οι σύγχρονοι θαυμαστές των Ναζί, (όσοι δεν το γνωρίζουν ήδη) ότι η νέα τάξη και η πολυπολιτισμικότητα που μάχονται σήμερα είναι ακριβώς το πρόγραμμα των χιτλερικών ινδαλμάτων τους!
Η σύγχυση που κυριαρχεί στους οργανωμένους φορείς των κοινωνικών κινημάτων δεν έχει ίσως προηγούμενο, κι αυτό κινδυνεύει να στοιχήσει περιττές θυσίες, ωσότου η ανθρωπότητα βρει το δρόμο που οδηγεί πέρα απ’ το σημερινό αδιέξοδο. Ευτυχώς είναι η ανάγκη που κινεί την ιστορία και όχι οι οποιεσδήποτε δοξασίες που κουβαλούν οι άνθρωποι στο κεφάλι τους. «ΑΝΑΓΚΑ Δ´ΟΥΔΕ ΘΕΟΙ ΜΑΧΟΝΤΑΙ». Εναντίον της ανάγκης , ούτε και οι Θεοί μπορούν να δώσουν μάχη.


Ζόζεφ Γκέμπελς:
Η Ευρώπη του μέλλοντος

11 Σεπτέμβρη 1940

Σε μια, ομιλία του προς Τσέχους διανοούμενους και τους δημοσιογράφους ο Υπουργός Προπαγάνδας του Ράιχ σκιαγράφησε το όραμά του για «την Ευρώπη του μέλλοντος».
(...) Τώρα που η βρετανική ισχύς καταρρέει έχουμε την ευκαιρία να αναδιοργανώσουμε την Ευρώπη με βάση αρχές που αντιστοιχούν στις κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές δυνατότητες του εικοστού αιώνα.
Περίπου εκατό χρόνια πριν, το Γερμανικό μας Ράιχ (= αυτοκρατορία – σημ. μετ.) προχώρησε σε μια παρόμοια διαδικασία. Εκείνη την εποχή ήταν κατακερματισμένο σε εξίσου πολλά μεγαλύτερα και μικρότερα κομμάτια, όπως είναι η Ευρώπη σήμερα. Αυτή η πανσπερμία των μικρών κρατών ήταν υποφερτή όσο το επίπεδο των τεχνολογικών μέσων, ειδικά των επικοινωνιών, δεν ήταν ακόμη τόσο αναπτυγμένα ώστε να φτάνει ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα για να ταξιδέψεις από τη μία μικρή χώρα στην άλλη. Όμως, η ανακάλυψη της δύναμης ατμού έκανε αυτή την παλιά κατάσταση αφόρητη (...)
Εκείνη την εποχή επίσης υπήρχαν ορισμένοι κύκλοι στο Ράιχ που προσπαθούσαν να διορθώσουν αυτή την κατάσταση μέσω διαπραγματεύσεων. Αυτοί οι κύκλοι διαψεύδονταν από τις ιστορικές εξελίξεις, με τρόπο που δεν είναι σπάνιος. Η ιστορία διέπεται σε γενικές γραμμές από νόμους σκληρότερους από αυτούς που επικρατούν γύρω απ’ το τραπέζι των διασκέψεων. Ίσως θυμάστε τα λόγια του Βίσμαρκ εκείνη την εποχή ότι η γερμανική ενοποίηση δεν θα επιτευχθεί με ομιλίες και ψηφίσματα, αλλά θα χρειαστεί να σφυρηλατηθεί με αίμα και σίδερο. Η δήλωση αυτή αμφισβητήθηκε πολύ τότε, αλλά η ιστορία την δικαίωσε, σε εύθετο χρόνο: η ενότητα του Ράιχ όντως σφυρηλατήθηκε στα πεδία των μαχών. Κατά τη διαδικασία αυτή ένα σωρό ιδιαιτερότητες των επιμέρους κρατών, προκαταλήψεις, περιορισμοί και τοπικιστικές αντιλήψεις εξαφανίστηκαν. Έπρεπε να ξεπεραστούν, γιατί διαφορετικά το Ράιχ δεν θα ήταν σε θέση να πετύχει την ενότητα του και να πάρει μέρος στη μεγάλη σύγκρουση των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Γίναμε ικανοί να πετύχουμε την πολιτική ενοποίηση, μόνον επειδή εκείνη την εποχή γκρεμίσαμε τα εμπόδια που μας περιώριζαν ασφυκτικά (...)
Σήμερα οι σιδηρόδρομοι δεν είναι πλέον τα πιο σύγχρονα μέσα επικοινωνίας: έχουν ξεπερασθεί απ’ το αεροπλάνο. Μια απόσταση που καλύπτονταν σε δώδεκα ώρες με τον σιδηρόδρομο είναι για ένα σύγχρονο αεροσκάφος υπόθεση μιας ή μιας και μισής ώρας. Η τεχνολογία δεν έφερε μόνο τις φυλές, αλλά ολόκληρους λαούς πιο κοντά απ’ ό, τι ήταν δυνατό να φανταστεί κανείς. Αν σκεφτούμε ότι στο παρελθόν χρειαζόμουν 24 ώρες για να μιλήσω από το Βερολίνο στη Πράγα, έμμεσα μέσω του Τύπου, σήμερα δε μου παίρνει ούτε δευτερόλεπτο να το κάνω. Όταν μιλάω σε αυτό το μικρόφωνο μπορούν να ακούν την ίδια στιγμή στην Πράγα, τη Σλοβακία, τη Βαρσοβία, τις Βρυξέλλες και στη Χάγη. Κάποτε χρειαζόμουνα δώδεκα ώρες να πάω στην Πράγα σιδηροδρομικώς, σήμερα μπορώ να πετάξω εκεί σε μια ώρα. Με άλλα λόγια, η τεχνολογία στη διάρκεια ενός αιώνα έφερε ακόμη πιο κοντά τους λαούς τον ένα στον άλλο. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι τεχνολογικές πρόοδοι έχουν έλθει στην επιφάνεια αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Υπάρχει περισσότερος πληθυσμός στην Ευρώπη από ό,τι υπήρχε στο παρελθόν, και το πλήθος του έχει δημιουργήσει αρκετά νέα προβλήματα για την ευρωπαϊκή κοινωνία - προβλήματα εφοδιασμού τροφίμων, οικονομικής πολιτικής, δημοσιοοικονομικά και άμυνας. Αν τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα αξιοποιηθούν, οι ήπειροι αναπόφευκτα θα ρθουν πιο κοντά. Εν τω μεταξύ ευρωπαϊκοί λαοί συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο και με μεγαλύτερη σαφήνεια ότι πολλά από τα ζητήματα που μας χωρίζουν είναι απλές οικογενειακές διαμάχες, σε σύγκριση με τα μεγάλα προβλήματα που σήμερα χρειάζεται να επιλυθούν μεταξύ των ηπείρων.
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι όπως ακριβώς σήμερα χαμογελάμε όταν κοιτάζουμε πίσω τους τοπικιστικούς καυγάδες που χώριζαν τους γερμανικούς λαούς τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 του περασμένου αιώνα, έτσι και οι μελλοντικές γενιές σε διάστημα πενήντα χρόνων δεν θα διασκεδάζουν λιγότερο με τις πολιτικές διαμάχες που υπάρχουν τώρα στην Ευρώπη. Οι «δραματικές εθνικές συγκρούσεις» πολλών μικρών ευρωπαϊκών κρατών δεν θα τους φαίνονται τίποτε περισσότερο από οικογενειακοί καυγάδες. Είμαι πεπεισμένος ότι σε πενήντα χρόνια οι άνθρωποι δεν θα σκέφτονται πλέον με όρους χωρών – πολλά από τα σημερινά προβλήματα θα έχουν περάσει στην αφάνεια και θα έχουν απομείνει ελάχιστα απ’ αυτά. Στο μέλλον οι άνθρωποι θα σκέφτονται με όρους ηπείρων, και την ευρωπαϊκή σκέψη θα την απασχολούν εντελώς διαφορετικά, και ίσως πολύ μεγαλύτερα προβλήματα.
Δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να πιστέψετε πως όταν εμείς οι Γερμανοί εγκαθιδρύσουμε μια ορισμένη τάξη στην Ευρώπη θα το κάνουμε με στόχο να καταπνίξουμε τους επιμέρους λαούς. Κατά την άποψή μου η αντίληψη ενός έθνους για την δική του ελευθερία πρέπει να είναι εναρμονισμένη με τα σημερινά δεδομένα και τα απλά ζητήματα της αποδοτικότητας και των προοπτικών. Ακριβώς όπως κανένα μέλος μιας οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράξει την ειρήνη της για ιδιοτελείς σκοπούς, κατά τον ίδιο τρόπο κανένα ευρωπαϊκό έθνος δεν επιτρέπεται να σταθεί μακροπρόθεσμα εμπόδιο στο δρόμο της γενικής διαδικασίας οργάνωσης.
Δεν υπήρξε ποτέ πρόθεσή μας αυτή η νέα τάξη και αναδιοργάνωση της Ευρώπης να επιβληθεί με τη βία. Όπως εμείς, με την οπτική της Μεγάλης Γερμανίας δεν έχουμε κανένα συμφέρον να παραβιάζουμε τις οικονομικές, πολιτιστικές ή κοινωνικές ιδιαιτερότητες της Βαυαρίας ή της Σαξονίας για παράδειγμα, εξίσου δεν έχουμε κανένα συμφέρον να παραβιάσουμε την οικονομική, κοινωνική ή πολιτιστική ιδιαιτερότητα του Τσέχικου λαού, για παράδειγμα. Ωστόσο μια σαφής βάση αμοιβαίας κατανόησης θα πρέπει να δημιουργηθεί μεταξύ των δύο εθνών. Πρέπει να προσεγγίσουμε ο ένας τον άλλον, είτε ως φίλοι είτε ως εχθροί. Και νομίζω ότι ξέρετε αρκετά καλά, από την εμπειρία του παρελθόντος, ότι οι Γερμανοί μπορεί να είναι τρομεροί εχθροί, αλλά επίσης πολύ καλοί φίλοι. Απλώνουμε το χέρι σε έναν φίλο και συνεργαζόμαστε μαζί του με πνεύμα πραγματικής εμπιστοσύνης, αλλά επίσης μπορούμε να πολεμήσουμε ένα εχθρό μέχρι να τον καταστρέψουμε.
Οι λαοί που έχουν προσαρμοστεί ή πρόκειται να προσαρμοστούν στην αναδιοργάνωση αυτή θα πρέπει να αναρωτηθούν αν το κάνουν πραγματικά με καλή θέληση και ειλικρίνεια ή αν από μέσα τους αντιστέκονται. Όποιο από τα δύο κι αν κάνουν, στην πράξη δεν έχει καμία καμιά διαφορά. Μπορούν να το έχουν σίγουρο ότι μόλις η Αγγλία ανατραπεί, οι δυνάμεις του Άξονα δεν θα επιτρέψουν καμία αλλαγή στο καθεστώς της πολιτικής εξουσίας μιας Ευρώπης αναδιοργανωμένης σύμφωνα με τις μεγάλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές ιδέες. Αν η Βρετανία δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να εμποδίσει την αναδιοργάνωση, τότε σίγουρα ούτε ο τσέχικος λαός μπορεί. Αν έχετε μάθει κάτι απ’ την πρόσφατη ιστορία θα ξέρετε ότι τίποτα δεν μπορεί ούτε πρόκειται ν’ αλλάξει στο καθεστώς της πολιτικής εξουσίας που υπάρχει σήμερα.
Και έτσι, κύριοι - και μιλώ τώρα αρκετά ρεαλιστικά, χωρίς καμμιά έκκληση σε συναισθηματισμό - δεν έχει καθόλου σημασία αν εγκρίνετε την παρούσα κατάσταση πραγμάτων ή όχι. Είτε την καλωσορίζετε από καρδιάς ή όχι, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να αλλάξετε τα γεγονότα. Τώρα η γνώμη μου είναι ότι όταν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να αλλάξεις μια κατάσταση πραγμάτων και είσαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσεις τα μειονεκτήματα που χωρίς αμφιβολία υπάρχουν, θα ήταν ανόητο να μην επωφεληθείς από τα πλεονεκτήματα της. Εφόσον έχετε γίνει μέρος του Ράιχ ούτως ή άλλως, δεν βλέπω γιατί οι Τσέχοι πολίτες θα πρέπει να υιοθετήσουν μια στάση εσωτερικής αντιπολίτευσης προς το Ράιχ, αντί να διεκδικήσουν τα πλεονεκτήματα που προσφέρει (...)
Κύριοι έχετε τώρα γνωρίσει κάτι απ’ το Ράιχ, και επίτηδες σας άφησα να κάνετε αυτό το ταξίδι πριν σας μιλήσω. Έχετε δει το Ράιχ σε καιρό πολέμου, και θα έχετε σχηματίσει κάποια ιδέα για το τι μπορεί να είναι σε καιρό ειρήνης. Το μεγάλο μας έθνος με το μεγάλο του πληθυσμό, μαζί με την Ιταλία, θα αναλάβει στην πράξη την ηγεσία της Ευρώπης. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Αυτό σημαίνει ότι είστε ήδη μέλη ενός μεγάλου Ράιχ που ετοιμάζεται να αναδιοργανώσει την Ευρώπη, γκρεμίζοντας τα εμπόδια που εξακολουθούν να διαχωρίζουν τους ευρωπαϊκούς λαούς και καθιστώντας ευκολότερο για αυτούς να ενωθούν. Η Γερμανία σκοπεύει να βάλει τέλος σε μια κατάσταση η οποία σαφώς δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική για την ανθρωπότητα για πολύ ακόμα. Πραγματοποιούμε εδώ ένα μεταρρυθμιστικό έργο, το οποίο είμαι πεπεισμένος, μια ημέρα θα καταγραφεί με μεγάλα γράμματα στο βιβλίο της ευρωπαϊκής ιστορίας. Μπορείτε να φανταστείτε τι πρόκειται να είναι πραγματικά το Ράιχ μετά τον πόλεμο; (...)

Δες εδώ την μετάφραση στα αγγλικά:
http://www4.dr-rath-foundation.org/brussels_eu/roots/08_goebbels_europe_future.html
Εδώ το πρωτότυπο στα γερμανικά:
http://www.profit-over-life.org/books/books.php?book=37&pageID=24&expand=no

[απελάτης]

Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός


Άνθρωποι με απλοϊκή σκέψη πιστεύουν ότι η βασιλική ιδιότητα βρίσκεται στο πρόσωπο του βασιλιά, στον από ερμίνα μανδύα του και στο στέμμα του, στη σάρκα του και στο αίμα του. Στην πραγματικότητα, αυτή η βασιλική ιδιότητα είναι μια σχέση μεταξύ προσώπων. Ο βασιλιάς είναι βασιλιάς γιατί στο πρόσωπο του διαθλώνται τα συμφέροντα και οι προλήψεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Όταν οι σχέσεις αυτές διαβρώνονται από τον χείμαρρο της εξέλιξης, ο βασιλιάς δεν είναι παρά ένας φθαρμένος άνθρωπος με κρεμασμένο χείλος. Εκείνος που άλλοτε αποκαλούνταν Αλφόνσος ΙΓ´ θα μπορούσε να μας μεταδώσει τις ολοζώντανες εντυπώσεις του πάνω στο θέμα.

Ο αρχηγός ελέω λαού διακρίνεται από τον αρχηγό ελέω θεού από το γεγονός είναι υποχρεωμένος ν’ ανοίξει ο ίδιος τον δρόμο του, ή τουλάχιστον να βοηθήσει τις περιστάσεις να του τον ανοίξουν. Μα παρόλα αυτά ο αρχηγός παραμένει μια σχέση μεταξύ προσώπων, μια ατομική προσφορά που ανταποκρίνεται σε μια ομαδική ζήτηση.

Οι συζητήσεις γύρω απ’ την προσωπικότητα του Χίτλερ είναι τόσο πιο ζωηρές, όσο με περισσότερο ζήλο αναζητούν το μυστικό της επιτυχίας του μέσα στον ίδιο. Είναι ωστόσο δύσκολο να βρει κανείς μια άλλη πολιτική μορφή που να είναι στον ίδιο βαθμό ο κόμβος απρόσωπων ιστορικών δυνάμεων. Κάθε μαινόμενος μικροαστός δεν θα μπορούσε να γίνει Χίτλερ, αλλά ένα κομμάτι Χίτλερ υπάρχει μέσα σε κάθε μαινόμενο μικροαστό.

Η γοργή ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού προπολεμικά, δεν σήμαινε καθόλου την πλήρη εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων. Καταστρέφοντας ορισμένα στρώματα της μικρομπουρζουαζίας ο γερμανικός καπιταλισμός δημιουργούσε άλλα: βιοτέχνες και μικρομαγαζάτορες γύρω από τα εργοστάσια, τεχνικούς και υπαλλήλους μέσα στα εργοστάσια. Μα διατηρούμενες και αυξανόμενες αριθμητικά, οι ενδιάμεσες τάξεις -που αντιπροσωπεύουν λίγο περισσότερο από το μισό του γερμανικού λαού- αποστερούνταν κι από τα τελευταία ίχνη της ανεξαρτησίας τους, ζούσαν στην περιφέρεια της μεγάλης βιομηχανίας και του τραπεζικού συστήματος, τρέφονταν από τα ψίχουλα που έπεφταν απ’ το τραπέζι των μονοπωλιακών τραστ και των καρτέλ και από την ιδεολογική ελεημοσύνη των εξ επαγγέλματος θεωρητικών και πολιτικών τους.

Η ήττα όρθωσε έναν τοίχο στο δρόμο του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Η εξωτερική δυναμική μετασχηματίσθηκε σε εσωτερική δυναμική. Ο πόλεμος μετατράπηκε σε επανάσταση. Η σοσιαλδημοκρατία, που βοήθησε τον Χοεντζόλλερν να διεξάγει τον πόλεμο μέχρι το τραγικό του τέλος, δεν επέτρεψε στο προλεταριάτο να ολοκληρώσει την επανάσταση του. Η δημοκρατία της Βαϊμάρης ξόδεψε δεκατέσσερα χρόνια ζητώντας συγγνώμη για την ύπαρξή της. Το Κομμουνιστικό Κόμμα καλούσε τους εργάτες σε μια νέα επανάσταση, αλλά υποδειχνόταν ανίκανο να την διευθύνει. Το γερμανικό προλεταριάτο περνούσε από τα ύψη και τα βάθη του πολέμου, της επανάστασης, του κοινοβουλευτισμού και του ψευτο-μπολσεβικισμού. Την ίδια στιγμή που τα παλιά κόμματα της μπουρζουαζίας είχαν εξαντληθεί, ο δυναμισμός της εργατικής τάξης είχε βαθιά υπονομευθεί.

Το μεταπολεμικό χάος έπληξε τους βιοτέχνες, τους εμπόρους και τους υπαλλήλους το ίδιο σκληρά με τους εργάτες. Η αγροτική κρίση χαντάκωσε τους αγρότες. Ο μαρασμός των μεσαίων στρωμάτων δεν μπορούσε να οδηγήσει στην προλεταριοποίηση τους αφού το ίδιο το προλεταριάτο τροφοδοτούσε ένα γιγάντιο στρατό από μόνιμα ανέργους. Η πτώχευση της μικρομπουρζουαζίας, που δύσκολα κρυβόταν κάτω απ’ τις γραβάτες και τις κάλτσες από συνθετικό μετάξι, ροκάνιζε όλες τις καθιερωμένες πεποιθήσεις και προπαντός το δόγμα του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού.

Τα πολλά κόμματα, η αδιαφορία για τις εκλογές, η αδιάκοπη διαδοχή των κυβερνήσεων, οξύνανε και περιπλέκανε την πολιτική κρίση περνώντας την μέσα από ένα καλειδοσκόπιο στείρων πολιτικών συνδυασμών. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα υπερθερμασμένη από τον πόλεμο, την ήττα, τις επανορθώσεις, τον πληθωρισμό, την κατοχή του Ρουρ, την κρίση, την δυστυχία και την απελπισία, η μικροαστική τάξη εξεγέρθηκε ενάντια σε όλα τα παλιά κόμματα που την είχαν εξαπατήσει. Αυτή η κατάσταση, που οι βουτηγμένοι στα χρέη μικροϊδιοκτήτες την αισθάνονταν βαριά στη ράχη τους, - τους γιούς τους να αποφοιτούν απ’ τα πανεπιστήμια και να μένουν χωρίς απασχόληση και πελάτες, με τις θυγατέρες να μένουν χωρίς προίκα και αρραβωνιαστικούς, απαιτούσανε τάξη και σιδερένια πυγμή.

Η σημαία του εθνικοσοσιαλισμού υψώθηκε από ανθρώπους που προέρχονταν από τα μεσαία και τα κατώτερα στελέχη του παλαιού στρατού. Φορτωμένοι παράσημα, οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί δεν μπορούσαν να δεχθούν ότι ο ηρωισμός τους και οι ταλαιπωρίες τους όχι μόνο πήγαν στράφι για την πατρίδα, αλλά ούτε καν τους έδιναν ειδικά προνόμια σαν έκφραση ευγνωμοσύνης από μέρους της χώρας. Από εδώ γεννιόταν το μίσος τους για την επανάσταση και το προλεταριάτο. Αλλά και δεν δέχονταν να βολευτούν από τους τραπεζίτες, τους βιομηχάνους, τους υπουργούς στις ταπεινές θέσεις του λογιστή, του μηχανικού, του ταχυδρομικού υπαλλήλου και του εκπαιδευτικού. Από εδώ ξεπηδούσε ο «σοσιαλισμός» τους. Στις μάχες του Ιζέρ και του Βερντέν είχανε μάθει να διακινδυνεύουν τη ζωή τους και τη ζωή των άλλων, να μιλούν τη γλώσσα της προσταγής που τόσο επιβάλλεται στους μικροαστούς των μετόπισθεν. Έτσι αυτοί οι άνθρωποι γίνανε αρχηγοί.

Στην αρχή της πολιτικής του καριέρας ο Χίτλερ δεν ξεχώριζε ίσως, παρά μόνο επειδή είχε ένα ισχυρότερο ταπεραμέντο, δυνατότερη φωνή, στενοκεφαλιά με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Δεν πρόσφερε στο κίνημα κανένα άλλο πράγμα από την δίψα της εκδίκησης ενός στρατιώτη που ένοιωθε προσβεβλημένος. Ο Χίτλερ άρχισε με λογομαχίες και βρισιές ενάντια στους όρους των Βερσαλλιών, την ακρίβεια της ζωής, την έλλειψη σεβασμού προς τους γενναίους υπαξιωματικούς, τις ραδιουργίες των τραπεζιτών και των δημοσιογράφων της θρησκείας του Μωυσή. Μέσα στην χώρα μπορούσε να βρει κανείς πολλούς ανθρώπους που καταστρέφονταν, ναυαγισμένους, ανθρώπους με τραύματα, με ανοιχτές πληγές. Καθένας απ’ αυτούς ήθελε να χτυπήσει την γροθιά του στο τραπέζι. Ο Χίτλερ ήξερε να το κάνει καλύτερα από τους άλλους. Είναι αλήθεια πως δεν ήξερε πως να διορθώσει όλα τα κακά. Μα οι καταγγελίες του αντηχούσαν πότε σα διαταγή, πότε σαν προσευχή που απευθυνόταν στην σκληρή μοίρα. Όπως οι βαριά άρρωστοι, οι καταδικασμένες τάξεις δεν κουράζονται να μελοποιούν τους στεναγμούς τους, ούτε βαριούνται ν’ ακούν παρηγοριές. Όλοι οι λόγοι του Χίτλερ είναι προσαρμοσμένοι σε αυτόν τον τόνο. Μια άμορφη αισθηματικότητα, πλήρης έλλειψη δυναμισμού στα επιχειρήματα, η άγνοια ζευγαρωμένη με ακατάστατα διαβάσματα, όλα αυτά τα πλην μετασχηματιζόταν σε συν. Έδιναν στον Χίτλερ την δυνατότητα να ενώσει στο δισάκι του ζητιάνου του εθνικοσοσιαλισμού κάθε λογίς δυσαρέσκειες και να οδηγεί τις μάζες προς εκεί που τον έσπρωχναν. Από τους αρχικούς αυτοσχεδιασμούς ο δημεγέρτης δεν κράτησε στο μυαλό του παρά μόνο εκείνους που συναντούσαν την επιδοκιμασία. Οι πολιτικές του σκέψεις υπήρξαν καρπός μιας της ρητορικής ακουστικής. Έτσι έγινε η επιλογή των συνθημάτων. Έτσι συσωρευτικέ το πρόγραμμα. Έτσι από την ακατέργαστη μάζα σχηματίστηκε ο «αρχηγός».

Από την αρχή ο Μουσολίνι απευθύνθηκε με πιο συνειδητό τρόπο στο κοινωνικό υλικό από τον Χίτλερ, ο οποίος αισθάνεται πιο κοντά στον χωροφυλακίστικο μυστικισμό ενός Μέττερνιχ παρά στην πολιτική άλγεβρα ενός Μακιαβέλλι. Από διανοητική άποψη ο Μουσολίνι είναι πιο θρασύς και κυνικός. Φτάνει να Θυμήσουμε εδώ ότι ο άθεος της Ρώμης χρησιμοποιεί την Εκκλησία όπως χρησιμοποιεί την Αστυνομία ή και την Δικαιοσύνη, ενώ ο συνάδελφος του στο Βερολίνο πιστεύει πραγματικά στο αλάθητο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Την εποχή που ο μελλοντικός Ιταλός δικτάτορας θεωρούσε τον Μαρξ σαν τον «αθάνατο δάσκαλο για όλους μας», υπεράσπιζε, όχι χωρίς ικανότητα, την θεωρία που στην σύγχρονη κοινωνία ξεκινάει προπαντός από την σχέση των δύο βασικών δυνάμεων: της αστικής τάξης και του προλεταριάτου. Είναι αλήθεια -έγραφε ο Μουσολίνι το 1914- ότι ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις υπάρχουν πολυάριθμα ενδιάμεσα στρώματα που σχηματίζουν «ένα είδος συνεκτικού ιστού της ανθρώπινης ολότητας» αλλά «στις περιόδους κρίσης, οι μεσαίες τάξεις προσελκύονται ανάλογα με τα σμφέρντα και τις ιδεολογίες τους, προς τη μια ή την άλλη από τις βασικές τάξεις». Πολύ σημαντική γενίκευση! Όπως η ιατρική σαν επιστήμη δίνει την δυνατότητα όχι μόνο να θεραπευτεί ένας άρρωστος, μα τη δυνατότητα να σταλεί ένας υγιής άνθρωπος, απ’ τον συντομότερο δρόμο, «εν τόπω χλοερώ», έτσι και η επιστημονική ανάλυση των ταξικών σχέσεων, προορισμένη από τον εφευρέτη της για την κινητοποίηση του προλεταριάτου, επέτρεψε στον Μουσολίνι, όταν πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο, να κινητοποιεί τις ενδιάμεσες τάξεις ενάντια στο προλεταριάτο. Ο Χίτλερ έκανε την ίδια δουλειά μεταφράζοντας στην γλώσσα του γερμανικού μυστικισμού την ιδεολογία του φασισμού.

Οι φωτιές, μέσα στις οποίες καίγεται η ασεβής φιλολογία του μαρξισμού, φωτίζουν άπλετα την ταξική φύση του εθνικοσοσιαλισμού. Όσο οι ναζί δρούσαν σαν κόμμα κι όχι σαν κρατική εξουσία, ο δρόμος προς την εργατική τάξη ήταν γι’ αυτούς σχεδόν εντελώς κλειστός. Από την άλλη, η μεγάλη μπουρζουαζία, ακόμα και αυτή που υποστήριζε οικονομικά τον Χίτλερ, δεν θεωρούσε το κόμμα αυτό σαν δικό της κόμμα. Η εθνική «αναγέννηση» στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στις ενδιάμεσες τάξεις -στο πιο καθυστερημένο τμήμα του έθνους, στη σιδερένια αυτή μπάλα που σέρνει στα πόδια της η ιστορία. Η πολιτική τέχνη ήτανε να συγκολληθεί η μικροαστική τάξη με το καλάϊ του κοινού μίσους ενάντια στο προλεταριάτο. Τι έπρεπε να γίνει για να πάνε καλύτερα τα πράγματα; Πριν από όλα έπρεπε να συντριβούν αυτοί που βρίσκονταν από κάτω. Η μικρομπουρζουαζία, ανίσχυρη μπροστά στο μεγάλο κεφάλαιο, ελπίζει απ’ εδώ και μπρος να ξανακερδίσει την κοινωνική της αξιοπρέπεια συντρίβοντας τους εργάτες.

Οι ναζί βαφτίζουν το πραξικόπημα τους επανάσταση -ένα όνομα που το σφετερίστηκαν. Στην πραγματικότητα, στη Γερμανία όπως και στην Ιταλία, ο φασισμός αφήνει άθικτο το κοινωνικό σύστημα. Το πραξικόπημα του Χίτλερ, καθαυτό, δεν έχει καν το δικαιώματα να πάρει το όνομα αντεπανάσταση. Μα δεν μπορεί κανείς να το κρίνει μεμονωμένα. Είναι η κατάληξη ενός κύκλου τρανταγμών που άρχισαν στη Γερμανία το 1918. Η επανάσταση του Νοέμβρη που έδωσε την εξουσία στα συμβούλια των εργατών και των στρατιωτών, ήταν στο βάθος προλεταριακή. Αλλά το κόμμα που βρισκόταν επικεφαλής του προλεταριάτου, ξανάδωσε την εξουσία στην αστική τάξη. Με αυτή την έννοια η σοσιαλδημοκρατία άνοιξε μια περίοδο αντεπανάστασης πριν ακόμα η επανάσταση κατορθώσει να αποτελειώσει το έργο της. Ωστόσο όσο η αστική τάξη εξαρτιόταν από την σοσιαλδημοκρατία, και κατά συνέπεια απ’ τους εργάτες, το καθεστώς διατηρούσε τα στοιχεία ενός συμβιβασμού. Πάντως η εσωτερική και η διεθνής κατάσταση του γερμανικού καπιταλισμού δεν άφηνε περιθώρια για παραχωρήσεις. Αν η σοσιαλδημοκρατία έσωσε την αστική τάξη από την προλεταριακή επανάσταση, ο φασισμός με την σειρά του ήρθε να απελευθερώσει την αστική τάξη από την σοσιαλδημοκρατία. Το πραξικόπημα του Χίτλερ δεν είναι παρά ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα των αντεπαναστατικών μετατοπίσεων.

Ο μικροαστός είναι εχθρικός στην ιδέα της εξέλιξης γιατί η εξέλιξη βαδίζει αναπόφευκτα εναντίον του. Η πρόοδος δεν του έφερε τίποτε άλλο από χρέη, που δεν μπορεί να τα πληρώσει. Ο εθνικοσοσιαλισμός απορρίπτει όχι μόνο τον μαρξισμό, μα και τον δαρβινισμό. Οι ναζί καταριούνται τον υλισμό, γιατί οι νίκες της τεχνικής πάνω στην φύση φέρνουν μαζί τους την νίκη του μεγάλου κεφαλαίου πάνω στο μικρό. Οι αρχηγοί του κινήματος καταδιώκουν τον «διανοουμενισμό» όχι τόσο γιατί οι ίδιοι διαθέτουν διανοούμενους δεύτερης ή τρίτης σειράς αλλά προπαντός γιατί ο ιστορικός τους ρόλος δεν ανέχεται την να προχωράει μια σκέψη μέχρι την τελική της συνέπεια. Ο μικροαστός έχει ανάγκη από μία ανώτερη βαθμίδα, που είναι τοποθετημένη πάνω από την ύλη και την ιστορία, και που τον προστατεύει από τον ανταγωνισμό, τον πληθωρισμό, την κρίση και τον πλειστηριασμό. Στην εξέλιξη, στην οικονομική σκέψη, στον ορθολογισμό -στον 20ο , στον 19ο και τον 18ο αιώνα - αντιτάσσουν τον εθνικιστικό ιδεαλισμό, σαν πηγή ηρωικής έμπνευσης. Το έθνος του Χίτλερ είναι η μυθική σκιά της ίδιας της μικρομπουρζουαζίας, το παραλήρημα της για μια χιλιόχρονη βασιλεία πάνω στην γη.

Για να υψώσουν το έθνος πάνω από την ιστορία, το στηρίζουν στα δεκανίκια της φυλής. Η ιστορία αντιμετωπίζεται σαν η έκφραση της φυλής. Τα χαρακτηριστικά της φυλής κατασκευάζονται ανεξάρτητα απ’ τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές συνθήκες. Απορρίπτοντας «την οικονομική σκέψη» σαν κατώτερη, ο εθνικοσοσιαλισμός κατεβαίνει έναν όροφο παρακάτω• από τον οικονομικό υλισμό, περνάει στον ζωολογικό υλισμό.

Η θεωρία της φυλής, που θα έλεγε κανείς ότι επινοήθηκε ειδικά για ένα ξιπασμένο αυτοδίδακτο και παρουσιάζεται σαν το καθολικό κλειδί για όλα τα μυστήρια της ζωής, εμφανίζεται ιδιαίτερα αξιοθρήνητη στο φως της ιστορίας των ιδεών. Για να θεμελιώσει την θρησκεία του καθαρού γερμανικού αίματος, ο Χίτλερ χρειάστηκε να δανειστεί από δεύτερο χέρι τις ιδέες του ρατσισμού, από ένα Γάλλο διπλωμάτη και ερασιτέχνη συγγραφέα, του κόμη Γκομπινώ. Την πολιτική μεθοδολογία ο Χίτλερ την βρήκε ολοέτοιμη στους Ιταλούς -ο Μουσολίνι είχε ευρύτατα χρησιμοποιήσει την θεωρία της πάλης των τάξεων, του Μαρξ. Ο ίδιος ο μαρξισμός ήταν ο καρπός της ένωσης της γερμανικής φιλοσοφίας, της γαλλικής ιστορίας και της αγγλικής οικονομικής σκέψης. Ανατρέχοντας στην γενεαλογία των ιδεών, ακόμα και των πιο αντιδραστικών και των πιο ηλίθιων, δεν βρίσκουμε ίχνος ρατσισμού.

Η τρομερή φτώχεια της εθνικοσοσιαλιστικής φιλοσοφίας δεν εμπόδισε, προφανώς, τις πανεπιστημιακές επιστήμες να μπούνε με ορθάνοιχτα πανιά στο κανάλι του Χίτλερ όταν η νίκη του ήταν αρκετά εμφανής. Τα χρόνια του καθεστώτος της Βαιμάρης υπήρξαν για τη μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητικών καθαρμάτων, μία εποχή ταραχής και ανησυχίας. Οι ιστορικοί, οι οικονομολόγοι, οι νομικοί και οι φιλόσοφοι πελαγοδρομούσαν σε εικασίες για εξακριβώσουν πιο από τα αλληλοσυγκρουόμενα κριτήρια της αλήθειας ήταν το ορθότερο, δηλαδή πιο στρατόπεδο θα έμενε τελικά κύριος της κατάστασης. Η φασιστική δικτατορία διάλυσε τις αμφιβολίες των Φάουστ και τους δισταγμούς των Άμλετ των πανεπιστημίων. Βγαίνοντας απ’ το μισοσκόταδο της κοινοβουλευτικής σχετικότητας η επιστήμη πέρασε ξανά στο βασίλειο του απολύτου. Ο Αϊνστάιν υποχρεώθηκε να ζητήσει άσυλο πέρα απ’ τα σύνορα της Γερμανίας.

Στον πολιτικό τομέα, ο ρατσισμός είναι μία υποκριτική και αλαζονική παραλλαγή του σωβινισμού καρυκευμένη με φρενολογία. Όπως η καταστραμμένη αριστοκρατία έβρισκε παρηγοριά στο γαλάζιο της αίμα, έτσι και η εξαθλιωμένη μικροαστική τάξη, μεθάει με τους μύθους για τα ιδιαίτερες αρετές της φυλής της. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι οι ηγέτες του εθνικοσοσιαλισμού δεν καθαροί Γερμανοί, μα κατάγονται από την Αυστρία, όπως ο ίδιος ο Χίτλερ, από τις παλιές βαλτικές επαρχίες της τσαρικής αυτοκρατορίας όπως ο Ρόζενμπεργκ, από αποικιακές χώρες όπως ο Εςς, ο αναπληρωτής του Χίτλερ στην διεύθυνση του κόμματος. Χρειάστηκε το σχολείο της βάρβαρης εθνικιστικής ζύμωσης στις παρυφές του πολιτισμού, για να εμπνεύσει στους «αρχηγούς» τις ιδέες που στη συνέχεια βρήκαν μία απήχηση στην καρδιά των πιο βάρβαρων τάξεων της Γερμανίας.

Η προσωπικότητα και η τάξη – ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός είναι το κακό. Το έθνος είναι το καλό. Μα η φιλοσοφία αυτή αναποδογυρίζεται στο κατώφλι της ιδιοκτησίας. Μόνο στην ατομική ιδιοκτησία βρίσκεται η σωτηρία. Η ιδέα της εθνικής ιδιοκτησίας είναι καρπός του μπολσεβικισμού. Ο μικροαστός θεοποιεί το έθνος, μα δεν θέλει να του προσφέρει τίποτα. Αντίθετα, περιμένει από το έθνος να του χορηγήσει ιδιοκτησία και να τον προστατεύσει από τον εργάτη και τον δικαστικό κλητήρα. Δυστυχώς το Γ´ Ράιχ δεν θα δώσει τίποτα στην μικροαστική τάξη εκτός από νέους φόρους.

Στον τομέα της σύγχρονης οικονομίας, που είναι διεθνής από τους δεσμούς της, απρόσωπη όσον αφορά τις μεθόδους της, η θεωρία της φυλής φαίνεται να βγαίνει από ένα μεσαιωνικό νεκροταφείο. Οι Ναζί κάνουν προκαταβολικά παραχωρήσεις: η καθαρότητα της φυλής που, στο βασίλειο του πνεύματος, περιορίζεται σε ένα διαβατήριο, πρέπει να επιβεβαιωθεί, προπαντός στον οικονομικό τομέα, με την αποδοτικότητα. Στις σύγχρονες συνθήκες αυτό σημαίνει: ικανότητα ανταγωνισμού. Ο ρατσισμός, απ’ την πίσω πόρτα επιστρέφει στον οικονομικό φιλελευθερισμό, απαλλαγμένος απ’ τις ελευθερίες του προλεταριάτου.

Στην πράξη ο εθνικισμός στον οικονομικό τομέα περιορίζεται σε ανίσχυρες, παρά όλη την κτηνωδία τους, εκρήξεις αντισημιτισμού. Οι ναζί παραμερίζουν απ’ το σύγχρονο οικονομικό σύστημα το τοκογλυφικό και το τραπεζικό κεφάλαιο σαν μια μισητή δύναμη: και ακριβώς σε αυτή την σφαίρα, όπως ο καθένας γνωρίζει, η εβραϊκή αστική τάξη κατέχει μια σημαντική θέση. Ενώ υποκλίνονται μπροστά στον καπιταλισμό σα σύνολο, οι μικροαστοί κηρύσσουν τον πόλεμο ενάντια στο κακοποιό πνεύμα της συσσώρευσης που προσωποποιείται σ’ έναν Πολωνοεβραίο με μακρύ καφτάνι και πολύ συχνά χωρίς δεκάρα στην τσέπη του. Το πογκρόμ γίνεται η μεγαλύτερη απόδειξη της ανωτερότητας της φυλής.

Το πρόγραμμα με το οποίο ο εθνικοσοσιαλισμός ανέβηκε στην εξουσία θυμίζει -αλίμονο- συνηθισμένο εβραϊκό μαγαζί σε μακρινή επαρχία. Και τι δεν βρίσκει κανείς εκεί, σε χαμηλή τιμή και σε ακόμη χαμηλότερη ποιότητα: ενθύμια των παλιών «ευτυχισμένων» χρόνων του ελεύθερου συναγωνισμού• συναξάρια πάνω στη σταθερότητα μιας κοινωνίας διαιρεμένης σε κάστες• ελπίδες για αναγέννηση της αποικιακής αυτοκρατορίας• όνειρα για μια κλειστή αυτάρκη οικονομία• φράσεις για την επιστροφή από το Ρωμαϊκό Δίκαιο στο παλαιό Γερμανικό Δίκαιο• διαβήματα στις Η.Π.Α σχετικά με το χρεοστάσιο• ζηλόφθονη εχθρότητα απέναντι σε μια ανισότητα, που παίρνει την μορφή μιας βίλας και ενός αυτοκινήτου και ένα ζωώδη φόβο μπροστά στην ισότητα που έχει την μορφή ενός εργάτη χωρίς κολάρο και με τραγιάσκα• την λύσσα του εθνικισμού και τον φόβο μπροστά στον παγκόσμιο πιστωτή… Όλα τα απορρίμματα της διεθνούς πολιτικής σκέψης χρησιμεύσανε για να γεμίσει το διανοητικό θησαυροφυλάκιο του νέου γερμανικού μεσσιανισμού.

Ο φασισμός ανέβασε στην πολιτική τα κατακάθια της κοινωνίας. Όχι μόνο στα σπίτια των χωρικών αλλά και στους ουρανοξύστες των πόλεων, πλάι στον εικοστό αιώνα ζουν ακόμα ο δέκατος και ο δέκατος τρίτος αιώνας. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν το ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς να παύσουν να πιστεύουν στην μαγική δύναμη της χειρομαντείας και των ξορκισμών. Ο Πάπας της Ρώμης κηρύσσει απ’ το ραδιόφωνο το θαύμα της μετατροπής του νερού σε κρασί. Οι κινηματογραφικοί αστέρες καταφεύγουν στις μάγισσες. Οι πιλότοι που χειρίζονται θαυμαστούς μηχανισμούς δημιουργημένους από την μεγαλοφυΐα του ανθρώπου, έχουν φυλαχτά κρεμασμένα στα πουλόβερ τους. Τι ανεξάντλητα αποθέματα σκοταδισμού, άγνοιας και Βαρβαρότητας! Η απελπισία τα ξεσήκωσε, ο φασισμός τους έδωσε μια σημαία. Κάθε τι που με κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας θα ‘χε απορριφθεί από τον εθνικό οργανισμό με τη μορφή περιττωμάτων του πολιτισμού, ξεπετιέται τώρα από το λαρύγγι: ο καπιταλιστικός πολιτισμός ξερνά μια βαρβαρότητα που δεν χωνεύτηκε. Αυτή είναι η φυσιολογία του εθνικοσοσιαλισμού.

Ο γερμανικός φασισμός, το ίδιο όπως και ο ιταλικός φασισμός, ανέβηκε στην εξουσία πατώντας στους ώμους της μικροαστικής τάξης που την μεταμόρφωσε σε κριό ενάντια στις οργανώσεις της εργατικής τάξης και τους θεσμούς της δημοκρατίας. Αλλά ο φασισμός στην εξουσία είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από κυβέρνηση της μικροαστικής τάξης. Αντίθετα είναι η δικτατορία η πιο ανελέητη του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ο Μουσολίνι έχει δίκιο: οι ενδιάμεσες τάξεις είναι ανίκανες για ανεξάρτητη πολιτική. Σε περιόδους κρίσης, καλούνται να τραβίξουν μέχρι τον παραλογισμό την πολιτική μιας από τις δύο βασικές τάξεις. Ο φασισμός κατόρθωσε να τις βάλει στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Συνθήματα όπως η κρατικοποίηση των τραστ και η κατάργηση των άνομων εισοδημάτων που δεν προέρχονται από την εργασία, πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων, μόλις έγινε εξουσία. Αντίθετε οι ιδιομορφίες των γερμανικών «περιοχών» που στηρίζονται στις ιδιομορφίες της μικροαστικής τάξης, παραχώρησαν τη θέση τους στον καπιταλιστικό και αστυνομικό συγκεντρωτισμό. Κάθε επιτυχία της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής του εθνικοσοσιαλισμού θα σημαίνει αναπόφευκτα την συντριβή του μικρού κεφαλαίου από το μεγάλο.

Το πρόγραμμα των μικροαστικών ψευδαισθήσεων δεν καταργήθηκε. Αποσπάται απλώς από την πραγματικότητα και μεταμορφώνεται σε τελετουργικές πράξεις. Η ενοποίηση όλων των τάξεων περιορίζεται στον μισοσυμβολισμό της υποχρεωτικής υπηρεσίας εργασίας και στην κατάσχεση «υπέρ του λαού» της εργατικής γιορτής της Πρωτομαγιάς. Η διατήρηση του γοτθικού αλφαβήτου ενάντια στο λατινικό αλφάβητο αποτελεί μία συμβολική ρεβάνς ενάντια στον ζυγό της παγκόσμιας αγοράς. Η εξάρτηση από τους διεθνείς τραπεζίτες, ειδικά τους Ευρωπαίους, μαζί και τους Εβραίους τραπεζίτες, δεν περιορίστηκε ούτε κατά ένα γιώτα• αντίθετα, απαγορεύτηκε να σφάζονται τα ζώα σύμφωνα με το τυπικό του Ταλμούδ. Αν ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, οι δρόμοι του Γ´ Ράιχ είναι στρωμένοι με σύμβολα.

Υποβιβάζοντας το πρόγραμμα των μικροαστικών αυταπατών σε καθαρά γραφειοκρατικές μασκαράτες, ο εθνικοσοσιαλισμός υψώνεται πάνω από το έθνος σαν τη χειρότερη μορφή ιμπεριαλισμού. Η ελπίδα πως αύριο, αν όχι σήμερα, η κυβέρνηση του Χίτλερ θα πέσει θύμα της δικής της εσωτερικής ασυνέπειας, είναι απολύτως μάταιη. Ένα πρόγραμμα ήταν αναγκαίο στους Ναζί για να ανέβουν στην εξουσία• αλλά η εξουσία δεν χρησιμεύει καθόλου στον Χίτλερ για να υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα. Είναι το μονοπωλιακό κεφάλαιο που του υπαγορεύει τα καθήκοντα. Η βίαιη συγκέντρωση όλων των πόρων και όλων των μέσων του λαού στην υπηρεσία των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού, είναι η πραγματική ιστορική αποστολή της φασιστικής δικτατορίας, και περιλαμβάνει την προετοιμασία για πόλεμο. Αυτός ο στόχος με την σειρά του, δεν ανέχεται καμιά εσωτερική αντίδραση και οδηγεί σε παραπέρα μηχανική συγκέντρωση της εξουσίας. Είναι αδύνατο να μεταρρυθμίσουμε τον φασισμό ή να τον παραμερίσουμε. Ο φασισμός μόνο να ανατραπεί μπορεί. Η πολιτική τροχιά του ναζιστικού καθεστώτος θα καταλήξει στο δίλλημα: πόλεμος ή επανάσταση.

Πρίγκηπος, 10 του Ιούνη 1933


Υ.Γ.: Η πρώτη επέτειος δικτατορίας των Ναζί πλησιάζει. Όλες οι τάσεις του καθεστώτος είχαν τον χρόνο να επαληθευτούν και να προσδιοριστούν με ακρίβεια. Η «σοσιαλιστική επανάσταση», που ‘χε παρουσιαστεί στις μικροαστικές μάζες σαν το απαραίτητο συμπλήρωμα της «εθνικής επανάστασης» καταδικάστηκε και εγκαταλείφθηκε επίσημα. Η συναδέλφωση των τάξεων βρήκε την αποκορύφωση της στην υποχρέωση των κατεχόντων, μία μέρα ειδικά καθορισμένη απ’ την κυβέρνηση, να παραιτούνται υπέρ των μη κατεχόντων, από τα ορντέβρ και τα φρούτα τους. Η πάλη ενάντια στην ανεργία κατέληξε στο κόψιμο στα δύο μισής μερίδας πείνας. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει μια στερεότυπη στατιστική. Η «σχεδιασμένη» αυτάρκεια είναι απλώς ένα νέο στάδιο της οικονομικής αποδιοργάνωσης.
Όσο πιο ανίσχυρο είναι το αστυνομικό καθεστώς των Ναζί στον τομέα της οικονομίας, τόσο πιο πολύ είναι υποχρεωμένο να συγκεντρώνει τις προσπάθειες του στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Πράγμα που ανταποκρίνεται πλήρως στήν εσωτερική δυναμική του βαθιά επιθετικού γερμανικού καπιταλισμού.
Η ξαφνική αλλαγή στάσης των εθνικοσοσιαλιστών αρχηγών, που κάνουν τώρα φιλειρηνικές διακηρύξεις, μπορεί να παραξενέψει μονάχα τους ολότελα αδαείς. Ποια άλλη μέθοδο έχει στην διάθεση του ο Χίτλερ από το να ρίξει τις ευθύνες της εσωτερικής συμφοράς στους εξωτερικούς εχθρούς, και να συσσωρεύσει κάτω από την πρέσα της δικτατορίας την εκρηκτική δύναμη του ιμπεριαλισμού; Αυτό το μέρος του προγράμματος που αναγγέλθηκε ανοικτά πριν από την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία εκτελείται τώρα με σιδερένια λογική μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από μία νέα ευρωπαϊκή καταστροφή καθορίζεται από τον αναγκαίο χρόνο επανεξοπλισμού της Γερμανίας. Δεν πρόκειται για μήνες, αλλά ούτε για δεκαετίες. Αν ο Χίτλερ δεν εμποδιστεί έγκαιρα απ’ τις εσωτερικές δυνάμεις της ίδιας της Γερμανίας θα ‘ναι αρκετά μερικά χρόνια για να βρεθεί πάλι η Ευρώπη βυθισμένη στον πόλεμο.

2 του Νοέμβρη 1933
ΛΕΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ

[απελάτης]

Διαβάστε μήπως ενεργοποιηθούν κάποια ξεχασμένα ίχνη φαιάς ουσίας στο ακατοίκητο σας.

[Επισκέπτης]

Αυτα στα περι ''δικτατοριας''.
http://www.youtube.com/watch?v=yf6_zKLbykQ


Το εχω διαβασει.
Ερωτηση..Ποια η διαφορα απο αυτα που ηδη εφαρμοζονται;

Για το συγκεκριμενο δεν εχω απαντηση.
Θελει ψαξιμο.

Μπορω να παραπεμψω ομως σε σχετικη βιβλιογραφια
οπου αναφερονται οι θεσεις των Νατζι(Ισπανια,τελευταιο συνεδριο του NSDAP,καθως και η ομιλια του 42)

[Επισκέπτης]

[quote:ea200d9f41="απελάτης"]Διαβάστε μήπως ενεργοποιηθούν κάποια ξεχασμένα ίχνη φαιάς ουσίας στο ακατοίκητο σας.

[Επισκέπτης]

http://www.youtube.com/watch?v=LRBLDR-BKOI&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=LRBLDR-BKOI&feature=related

[απελάτης]

Σήμερα ο φασισμός με τον σταυρό τουΝΑΤΟ. Τότε με τον αγκυλωτό σταυρό. Τότε Νέα Τάξη του Άξονα. Τώρα Νέα Τάξη του ευρωατλαντικού Άξονα. Σήμερα παγκόσμια αυτοκρατορία κάτω απ’ την φτέρνα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Τότε κάτω απ’ την φτέρνα του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Διαφορετικά σύμβολα ίδιοι στόχοι. Τότε η Ελλάδα στο στόχαστρο, (και η Σερβία) όπως και τώρα. Βλέψεις και σχέδια εναντίον της χώρας και του ελληνικού λαού, ίδια, καρμπόν! Διαβάστε τον φίλο σας τον Μουσσολίνι, τα λέει έξω απ’ τα δόντια.

Ο Μουσσολίνι στην πρώτη επέτειο
της εισόδου της Ιταλίας στον πόλεμο
αποσπάσματα απ’ τον λόγο του

Ενώ η Δευτέρα στρατιά κατήρχετο των Άλπεων κατά μήκος των δαλματικών άκτών, δι’ εσπευσμένων πορειών αι οποίαι απέδειξαν την αντοχήν των στρατευμάτων μας, οι Έλληνες απεσύροντο δια μαχών οπισθοφυλακών και εζήτησαν την τελευταίαν στιγμήν δι’ ελιγμού εμπνευσθέντος από πονηρίας του Οδυσσέως να σταματήσουν εις τα σύνορα της Αλβανίας προτείνοντες όρους. Όσον αφορά την Νοτιοσλαυίαν απέδειξε σχεδόν αμέσως την αστάθειαν και θα ηδύνατο τις να είπη την ανυπαρξίαν του κρατικού της οργανισμού, επειδή δε ήτο το τρίτον μωσαϊκόν κράτος ιδρυθέν τεχνιτώς εις Βερσαλλίας με αποστολήν καθαρώς αντιϊταλικήν, κατέπεσεν εις ερείπια με την πρώτην κρούσιν. Ο νοτιοσλαυικός στρατός, δια τον οποίον οι κύκλοι των Παρισίων και της Μικράς Αντάντ είχον δημιουργήσει φήμην αηττήτου ο οποίος, καθ’ α έγραψεν και μία ελβετική εφημερίς, θα κατέπλησσε τον κόσμον ολόκληρον εξεμηδενίσθη με τα πρώτα εναντίον του μέτρα. Οι Άγγλοι ενήργησαν μερικάς εμφανίσεις επί των πεδίων της μάχης, αλλ’ ετράπησαν υπό των μεραρχιών των αλπινιστών και των τεθωρακισμένων τοιούτων του φον Λιστ, αντιληφθέντες δε ότι το ελληνικόν έδαφος έκαιεν υπό τους πόδας των εγκατέλειψαν την αγωνιώσαν Ελλάδα και ως συνήθως ετράπησαν εις φυγήν δια θαλάσσης.
Αι πολιτικαί και στρατιωτικαί συνέπειαι αι απορρέουσαι εκ της εκδιώξεως της Αγγλίας από τας τελευταίας ευρωπαϊκάς βάσεις της υπήρξαν μεγάλης στρατηγικής και πολιτικής σημασίας. Προεκάλεσαν βαθυτάτην μεταβολήν του γεωγραφικού χάρτου της περιοχής ταύτης. Μεταβολήν ιδίως επί τα βελτίω εάν μάλιστα όλοι αποκτήσουν το αίσθημα του μέτρου, μεταβολήν δηλαδή λογική επί τη βάσει της δικαιοσύνης και λαμβανομένων υπ’ όψιν όλων των στοιχείων, τα οποία αποτελούν τα προβλήματα και συχνά τα περιπλέκουν. Και εκεί επίσης δεν κατέστη δυνατόν να επιτευχθεί τέλειος από πάσης απόψεως διακανονισμός, αλλά θα πρέπει του λοιπού επί του ζητήματος αυτού να παραιτηθεί τις των αρχών του απολύτου.
Η Βουλγαρία θα ίδει προσαρτωμένας την Μακεδονίαν, ήτις είναι εξεχόντως βουλγαρική και την δυτικήν Θράκην, ήτις απετέλει διάδρομον στενόν και ανόητον, ο οποίος ημπόδιζε την Βουλγαρίαν να εξέλθει εις το Αιγαίον. Η Αλβανία θα μεγεθυνθεί δια των περιοχών του Κόσοβο προς βορράν και δια της Τσαμουριάς προς νότον. Το Μαυροβούνιον αναλαμβάνει την ανεξαρτησίαν του και εισέρχεται εντός της ιταλικής τροχιάς.

Ουγγαρία και Κροατία

Η Ουγγαρία, της οποίας αι πολιτικαί συμφωνίαι με την Ιταλίαν χρονολογούνται από του 1926, εμεγάλωσε τα σύνορά της ή δε Γερμανία έφερε τα ιδικά της επί της αριστεράς όχθης του Σούσυ. Το υπόλοιπον της Σλοβενίας κατέστη ιταλική επαρχία με ιδικόν καθεστώς. Το σημαντικότερον όμως γεγονός είναι η μετά 10 αιώνας ανάστασις του κροατικού κράτους. Ο δημιουργός της αναστάσεως αυτής είναι ο Πογκλάβνικ Άντε Πάβελιτς, όστις έζησεν εν εξορία επί 12 έτη εν Ιταλία μετά πολλών σκαπανέων του κινήματός του. Ο Πογκλάβνικ γνωρίζει, ότι δύναται να βασίζεται επί της ενεργού αλληλεγγύης της φασιστικής Ιταλίας. Γνωρίζετε τας συμφωνίας πολιτικάς ή εδαφικάς, τας συνομολογηθείσας μετά της Κροατίας.
Ο λιμήν του Φιούμε έχει ενώπιόν του ασφαλείς προβλέψεις, διότι προορίζεται να εξηπηρετήσει την κροατικήν και ουγγρικήν ενδοχώρα. Με την προσάρτησην όλων σχεδόν των νήσων του Δαλματικού αρχιπελάγους,...