patari.org

Παταρίσιος. · Επισκέπτης

Θέτε μια δόση ακόμα από Μαρξ - Ενγκελς???

πάρτε....

«Xτες έγιναν συζητήσεις στο Γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς για το σημερινό πόλεμο... Οι συζητήσεις κατέληξαν, όπως και έπρεπε να περιμένουμε, στο ζήτημα των "εθνοτήτων" και στη στάση μας απέναντί του... Οι αντιπρόσωποι της "νεαρής Γαλλίας" (όχι εργατικοί) διατύπωσαν την άποψη ότι όλες οι εθνότητες και το ίδιο το έθνος είναι απαρχαιωμένες προλήψεις.(υπογράμμιση μεταφραστή) Προυντονικός στιρνερισμός... Όλος ο κόσμος θα πρέπει να περιμένει ώσπου να ωριμάσουν οι Γάλλοι και να κάνουν την κοινωνική επανάσταση... Οι Άγγλοι γέλασαν πολύ, όταν άρχισα το λόγο μου λέγοντας ότι ο φίλος μας ο Λαφάργκ και οι άλλοι που κατάργησαν τις εθνότητες, απευθύνονται σε μας στα γαλλικά, δηλαδή σε μια γλώσσα που δεν την καταλαβαίνουν τα 9/10 της συνέλευσης. Παρακάτω έκανα υπαινιγμό ότι ο Λαφάργκ, χωρίς να το καταλαβαίνει ο ίδιος, με την άρνηση των εθνοτήτων εννοεί, όπως φαίνεται, την καταβρόχθισή τους από το πρότυπο γαλλικό έθνος». Γράμμα του Μαρξ στον Ένγκελς,  20 του Ιούνη του 1866 Άπαντα (ΜΕW), τομ. 31, σελ. 228-229   

«Εντελώς ανεξάρτητα από κάθε "διεθνιστική" και "ανθρωπιστική" φρασεολογία για "δικαιοσύνη στην Ιρλανδία" -γιατί αυτό είναι αυτονόητο στο Συμβούλιο της Διεθνούς- το άμεσο απόλυτο συμφέρον της εργατικής τάξης της Αγγλίας απαιτεί να κόψει τους σημερινούς δεσμούς της με την Ιρλανδία! Και αυτή είναι η πιο βαθιά πεποίθησή μου και στηρίζεται σε λόγους που εν μέρει δεν μπορώ να ανακοινώσω ούτε στους ίδιους τους Άγγλους εργάτες. Πολύ καιρό νόμιζα ότι το ιρλανδικό καθεστώς μπορεί να ανατραπεί με την άνοδο της αγγλικής εργατικής τάξης. Πάντα υποστήριζα αυτή την άποψη στο "Βήμα της Νέας Υόρκης". Η πιο βαθιά μελέτη του ζητήματος με έπεισε για το αντίθετο. Η αγγλική εργατική τάξη δεν θα καταφέρει να κάνει τίποτα αν προηγούμενα δεν απαλλαγεί από την Ιρλανδία... Η αγγλική αντίδραση στην Αγγλία έχει τις ρίζες της στην υποδούλωση της Ιρλανδίας».  Γράμμα του Μαρξ στον Ένγκελς,  10 του Δεκέμβρη του 1869 Άπαντα (ΜΕW), τομ. 32, σελ. 414-415

Επιστολή Herman Shluter (30/3/1892)  «Το μεγαλύτερο εμπόδιό σας στην Αμερική, βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στην ιδιαίτερη κατάσταση των ντόπιων εργατών. Μέχρι το 1848 μπορούσε να μιλά κανένας για μια μόνιμη ντόπια εργατική τάξη σαν μια εξαίρεση: οι μικροί πυρήνες της στις πόλεις της Ανατολής είχαν πάντα την ελπίδα να γίνουν αγρότες ή αστοί. Τώρα η εργατική τάξη έχει αναπτυχθεί και έχει, επίσης, σε μεγάλο βαθμό οργανωθεί σε συνδικάτα. Αλλά, διατηρεί ακόμα την αριστοκρατική της στάση και όπου είναι δυνατόν, αφήνει τις συνηθισμένες κακοπληρωμένες δουλειές στους μετανάστες, από τους οποίους μόνο ένα μικρό ποσοστό εισέρχεται στην (εργατική) αριστοκρατία. Αλλά αυτοί οι μετανάστες είναι χωρισμένοι σε διαφορετικές εθνότητες που δεν κατανοεί η μία την άλλη ούτε, σε μεγάλο ποσοστό, τη γλώσσα της χώρας. Και η αστική σας τάξη γνωρίζει καλύτερα, ακόμα και από την Αυστριακή κυβέρνηση, πώς να χρησιμοποιήσει τη μια εθνικότητα εναντίον της άλλης.» Εβραίοι, Ιταλοί, Βοημοί κ.λπ. εναντίον Γερμανών και Ιρλανδών, και ο καθένας εναντίον του άλλου, έτσι ώστε οι διαφορές στο βιοτικό επίπεδο των εργατών να υπάρχουν στη Νέα Υόρκη, όπως πιστεύω, σε βαθμό ανήκουστο, σε σύγκριση με οπουδήποτε αλλού. Και πρέπει να προστεθεί σε αυτό η συνολική αδιαφορία μιας κοινωνίας που έχει αναπτυχθεί σε μια καθαρά καπιταλιστική βάση, χωρίς κανένα βολικό φεουδαρχικό υπόβαθρο, προς τις ανθρώπινες υπάρξεις που εμπλέκονται στον αγώνα του ανταγωνισμού: “θα υπάρξουν πολλοί ακόμα, και ακόμα περισσότεροι από όσους θέλουμε από αυτούς τους καταραμένους Γερμανούς, Ιρλανδούς, Ιταλούς, Εβραίους και Ούγγρους” και πάνω από όλους ο Κινέζος βρίσκεται στο παρασκήνιο, και είναι αυτός που τους ξεπερνά όλους με την ικανότητά του να ζει σχεδόν με το τίποτα». 30/3/1892 Φ. Έγκελς

Επιστολή στους Sigfrid Meyer και August Vogt (9/4/1870)  «[...] η Ιρλανδία στέλνει συνεχώς το δικό της εργατικό πλεόνασμα στην αγγλική αγορά εργασίας και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη συμπίεση των μισθών και τη χειροτέρευση της υλικής και ηθικής κατάστασης της αγγλικής εργατικής τάξης. Και το πιο σημαντικό, σε κάθε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της Αγγλίας υπάρχει μια εργατική τάξη χωρισμένη σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα: οι Άγγλοι εργάτες και οι Ιρλανδοί εργάτες. Ο μέσος Άγγλος εργάτης μισεί τον Ιρλανδό εργάτη, καθώς τον θεωρεί ως έναν ανταγωνιστή που του χαμηλώνει το επίπεδο διαβίωσης του. Σε σχέση με τον Ιρλανδό εργάτη αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μέλος του κυρίαρχου έθνους και αυτό έχει σαν συνέπεια, να γίνεται όργανο στα χέρια των Άγγλων αριστοκρατών και καπιταλιστών, εναντίον της Ιρλανδίας, ενδυναμώνοντας με αυτό τον τρόπο, τη δική τους επικυριαρχία πάνω του. Αποδέχεται όλες τις θρησκευτικές, κοινωνικές και εθνικές προκαταλήψεις εναντίον του Ιρλανδού εργάτη. Η στάση απέναντί του, μοιάζει πολύ με αυτή των «φτωχών λευκών» απέναντι στους μαύρους, στις πρώην Πολιτείες που υποστήριξαν τη δουλεία στις ΗΠΑ. Με τη σειρά του ο Ιρλανδός τον πληρώνει –με τόκο– με το ίδιο νόμισμα. Βλέπει στον Άγγλο εργάτη ταυτόχρονα τον υλοποιητή και το ηλίθιο όργανο των Άγγλων κυρίαρχων στην Ιρλανδία.» Αυτός ο ανταγωνισμός συντηρείται τεχνητά και ενισχύεται από τον τύπο, τον άμβωνα και τα λαϊκά αναγνώσματα, εν ολίγοις με όλα τα μεσα που έχουν στη διάθεσή τους οι κυρίαρχες τάξεις. Αυτός ο ανταγωνισμός είναι το μυστικό της ανικανότητας της αγγλικής εργατικής τάξης, εκτός από τα οργανωτικά της προβλήματα. Είναι το μυστικό που χρησιμοποιεί η αστική τάξη για να επιβάλλει την εξουσία της - και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά.» Αλλά το κακό δεν σταματάει εδώ. Συνεχίζεται και πέρα από τον ωκεανό. Ο ανταγωνισμός μεταξύ Άγγλων και Ιρλανδών αποτελεί την κρυφή βάση του ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Αγγλίας. Είναι αυτός που κάνει αδύνατη κάθε τίμια και σοβαρή συνεργασία μεταξύ των εργατικών τάξεων των δύο χωρών. Επιτρέπει στις κυβερνήσεις των δύο χωρών, όποτε θεωρούν συμφέρον, να κάμψουν την αιχμή των κοινωνικών συγκρούσεων μέσα από την αμοιβαία αντιπαλότητά τους και, αν χρειαστεί ακόμα και με πόλεμο ανάμεσα στις δύο χώρες». Μετά από 150 χρόνια δράσης του εργατικού κινήματος τα προβλήματα και οι στάσεις απέναντί τους επαναλαμβάνονται. Είναι μια ακόμη απόδειξη ότι το θεωρητικό μοντέλο της Αριστεράς και οι πολιτικές απαντήσεις της εμπεριέχουν εγγενείς δομικές δυσλειτουργίες, που δύσκολα κατανοούνται και ακόμα δυσκολότερα ξεπερνιούνται. Υπάρχουν άραγε αρκετοί που θέλουν να συνεχίσουν την προσπάθεια; - Με αδελφικούς χαιρετισμούς Καρλ Μαρξ

Επισκέπτης

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=180522&catid=3

Παταρίσιος

Παταρίσιος

Να προσθέσω ότι τέτοια όνειρα κάνανε ορισμένα παρασιτικά στρώματα της μεσαίας τάξης στην προπολεμική Γερμανία και Ιταλία. Κέρδισαν όμως από τα τρία το μακρύτερο.

vngelis

Η διαδηλωση το Σαββατο ειχε συμμετοχη απ'τον Βαλλιανατο, Μανο, βουλευτες του ΠΑΣΟΚ και μεγαλο μπλοκ της Δημαρ.

Μαζυ Συριζαιοι και Ανταρσυα. Αυτο θα πει 'αντι-φασιστικος' αγωνας με υποστηριχτες της κατοχικης βουλης.

ΔΝΤ-Τροικα πολεμανε τον εγχωριο 'φασισμο' επιβαλωντας καθαρση και εκδημοκρατισμος.

'Μαζυ Μαζυ (Τροικα και συντροφια Κουβελη) Για να Φυγουν οι Ναζι'