patari.org

[Παρατηρητής]

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Μια άλλη "ανάγνωση" της πρότασης των 47 σελίδων...



Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Στην πολιτική δεν μετράνε τελικά οι προθέσεις και οι σχεδιασμοί αλλά τα αποτελέσματα. Η κατάθεση και η δημοσιοποίηση της 47σέλιδης πρότασης της ελληνικής κυβέρνησης στους “θεσμούς” αποτελεί μια σημαντική πολιτική κίνηση που αλλάζει τους όρους της διαπραγμάτευσης. Η επιτυχία της συνίσταται στην “διπλή αποτυχία” της. Δεν γίνεται αποδεκτή ούτε από τους “θεσμούς”, ούτε όμως στο εσωτερικό των κομματικών μηχανισμών που στηρίζουν την κυβέρνηση. Ήδη από αμφότερες τις πλευρές έχουν εμφανιστεί έντονες κριτικές και απορριπτικές δηλώσεις. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό ήταν το κρυφό σχέδιο της κυβέρνησης ή προέκυψε από πολιτική ανικανότητα για την πραγμάτωση του διακηρυγμένου στόχου μιας “πολιτικά διαχειρίσιμης πρότασης”, όπως αυτή παρουσιάστηκε και αναλύθηκε στην τελευταία συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ από εκπροσώπους της διαπραγματευτικής ομάδας.

Η κυβέρνηση αν πίστευε - όπως διαλαλούσαν διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες τον τελευταίο καιρό - πως πραγματικά βρισκόμαστε μπροστά σε μια συμφωνία, με πλαίσιο/άξονα το περιεχόμενό που αποτυπώνεται στην πρόταση των 47 σελίδων, τότε αυτό σημαίνει ότι παράλληλα σκόπευε:

1. Να απεμπολήσει τις προεκλογικές της διακηρύξεις και τις προγραμματικές της δηλώσεις με αντάλλαγμα να παραμείνει στην κυβερνητική εξουσία ως σταθεροποιητικός παράγοντας του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος με την στήριξη των “θεσμών” αναδιατυπώνοντας τα νέα συμβόλαια της “εθνικής ενότητας”.

2. Να μεταλλάξει και να “εκσυγχρονίσει” τους πολιτικούς της μηχανισμούς και κυρίως τους κομματικούς για να ανταποκρίνονται στις πολιτικές συνθήκες της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας, απομονώνοντας και εξοντώνοντας τις κριτικές στάσεις και συμπεριφορές.

Το έδαφος και προς τις δύο αυτές κατευθύνσεις ήδη έχει καλλιεργηθεί καιρό πριν, από την εποχή της έναρξης της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, με την ανοχή της “αριστερής αντιπολίτευσης” των εσωκομματικών μηχανισμών. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Την απουσία συλλογικών αποφάσεων για τις “συμμαχίες”; Την συγκρότηση των ψηφοδελτίων από πρόσωπα του φθαρμένου πολιτικού συστήματος, φαινόμενο που πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις στην συγκρότηση του κυβερνητικού σχήματος και στον διορισμό πολιτικών προσώπων σε κρατικές θέσεις; Το στιγμιαίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ; Την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας; Την απαξίωση των κομματικών λειτουργιών του ΣΥΡΙΖΑ και την πλήρη πολιτική του περιθωριοποίηση σε όλη την πορεία των διαπραγματεύσεων;

Σήμερα κρίνεται κάτι πολύ πιο σημαντικό στη χώρα μας από την παραμονή της στο ευρώ και στην ΕΕ: Αν ένας “άλλος κόσμος” είναι εφικτός. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 4% γιγαντώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και αναδείχτηκε κυβερνητική δύναμη, γιατί στηρίχτηκε πάνω σ' αυτή την ελπίδα. Το μέλλον του είναι συνυφασμένο με την πραγμάτωση της.

Σήμερα αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στους μηχανισμούς που σήμερα βρίσκονται στην “αντιπολίτευση”, γιατί είναι συνυπεύθυνοι για την επιβολή πρακτικών που άνοιξαν τον δρόμο για την μετάλλαξή του. Πρώτα απ' όλα, όσοι εντός του ΣΥΡΙΖΑ αυτοπροσδιορίζονται σήμερα ως “αριστερή αντιπολίτευση”, οφείλουν να κάνουν μια έντιμη αυτοκριτική που θα συνοδεύεται και με τις αντίστοιχες πρακτικές που θα έχουν πεδίο εφαρμογής τους όχι μόνον το εσωκομματικό πεδίο, αλλά την κοινωνία. Η υπεράσπιση αυτού του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πρώτιστα ένα ζήτημα εσωκομματικό. Είναι ζήτημα πολιτικής απεύθυνσης την κοινωνία, αυτονομημένη από τις πολιτικές του κράτους και της κυβέρνησης. Η υπεράσπιση αυτού του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπόθεση των μελών, των ψηφοφόρων και των οπαδών του και αν χρειαστεί θα πρέπει να είναι έτοιμοι να βγουν και στο δρόμο, ακόμα και ενάντια στην κυβέρνηση...

ΠΗΓΗ: http://enosy.blogspot.gr