patari.org

[alfon]

ΟΧΙ
- Στους εκβιασμούς των “εταίρων”
- Στην υποτέλεια
- Στην εξαθλίωση
- Στο Ευρώ

Σαμαράς, Βενιζέλος, Θοδωράκης, μαζί με όλα τα εξωνημένα ρεμάλια της δημοσιογραφίας, κατηγορούν τη σημερινή κυβέρνηση οτι οδήγησε τη χώρα στα βράχια. Πόσο δίκιο έχουν;

Κατ' αρχήν δεν πρέπει να ξεχνάμε, όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο πρωθυπουργός, οτι η στάση πληρωμών των “εταίρων” δεν ξεκίνησε με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά έξι μήνες πρίν – η τελευταία δόση καταβλήθηκε τον Αύγουστο, και από τότε πηγαίνουμε βδομάδα-βδομάδα και υπόσχεση-υπόσχεση. Ας μην αναφέρουμε εδώ το αυτονόητο και γνωστό στους πάντες, οτι η σημερινή κυβέρνηση ανέλαβε να κυβερνήσει μια χώρα που ήταν ήδη χρεωκοπημένη από τις πολιτικές δεκαετιών και ιδιαίτερα της καταστροφικής περιόδου των μνημονίων, κατά την οποία όλοι οι εθνοσωτήρες – Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ – ακολούθησαν κατά γράμμα τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές που τους υπαγορεύτηκαν από ξένα κέντρα, με σκοπό την απόλυτη εξαθλίωση και υποδούλωση της χώρας.

Αν για κάτι ευθύνεται λοιπόν η κυβέρνηση, δεν είναι επειδή με την αδιαλλαξία της (ποιά αδιαλλαξία;) έκλεισε τη χώρα στους καλοπροαίρετους εταίρους οι οποίοι κοιμούνται και ξυπνάνε με την αγωνία πώς θα μας βοηθήσουν καλύτερα,αλλά για το ότι συνέχισε να κινείται στην τροχιά που είχαν χαράξει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, και η οποία οδηγεί με βεβαιότητα στην καταστροφή.

Με βάση κάποιες ιδεοληψίες που έχουν διαψευστεί από την πραγματικότητα (οι εταίροι είναι καλοπροαίρετοι και αρκεί να τους πείσουμε, το μέλλον της χώρας βρίσκεται μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφή κλπ) και οι οποίες μας προτείνονται σαν αξιώματα από το σύνολο των κομμάτων χωρίς ποτέ να έχει γίνει απόπειρα να τεκμηριωθούν με το οποιοδήποτε επιχείρημα, η κυβέρνηση επεχείρησε – και συνεχίζει να επιχειρεί – μια διαπραγμάτευση στην οποία είχε προκαταβολικά δέσει τα χέρια της πίσω από την πλάτη, για να μην προσβάλλει τους εταίρους της.

Όλοι θυμόμαστε το σάλο που προκάλεσαν προεκλογικά οι δηλώσεις του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Τόλιου: “Με την ανάληψη της κυβέρνησης σταματάμε να πληρώνουμε δόσεις. Αυτό είναι απόφαση του συνεδρίου μας και κανείς δε μπορεί να το αλλάξει”. Αμέσως απάντησε ο τότε εκπρόσωπος τύπου και νυν υπουργός εργασίας Σκουρλέτης: ”Δεν πρόκειται να προχωρήσουμε σε μονομερείς ενέργειες”. Δυστυχώς, ακολουθήθηκε η δεύτερη πολιτική. Δηλώνοντας εκ προοιμίου η κυβέρνηση οτι δεν πρόκειται να κάνει μονομερείς ενέργειες, δε συζητάει την αποχώρηση από το ευρώ και δεν έχει σχέδιο Β', ουσιαστικά έλεγε στους “εταίρους” οτι θα συνεχίσει τη στάση των προηγουμένων κυβερνήσεων, ελπίζοντας πάντως να τους πείσει και να αλλάξουν πλεύση αυτοί, ωστε να της επιτρέψουν να αλλάξει και η ίδια. Βάδισε δηλαδή βάσει του σχεδίου να πείσει τους Σόϊμπλε, Ντάισελμπλουμ, Μέρκελ, Λαγκάρντ και τα λοιπά καθάρματα να προσχωρήσουν στην πολιτική της “ριζοσπαστικής αριστεράς” (στην Ελλάδα, ως γνωστόν, είσαι ότι δηλώσεις). Η πραγματικότητα βοά οτι οι “εταίροι” γδέρνουν συνειδητά την Ελλάδα, και ο Βαρουφάκης ελπίζει να πείσει με τα ατράνταχτά του επιχειρήματα τους πεπλανημένους εταίρους.

Με τη λογική του φιλικού διακανονισμού λοιπόν, έστειλαν από την αρχή του χρόνου 7,5 δις (κατ' άλλους 11) στο εξωτερικό, για πληρωμή ενός πλαστού χρέους, ανέβαλλαν μέχρι τις ελληνικές καλένδες την εφαρμογή έστω και στοιχειωδών μέτρων από το πρόγραμμα της Θεσαλλονίκης το οποίο εντός διημέρου από την υπουργοποίησή του είχε καταπιεί ο ουάου Βαρουφάκης, στέγνωσαν τη χώρα και, όταν πλέον οι εταίροι τους είχαν με την πλάτη στον τοίχο και απαιτούσαν να κατεβάσουν και τα σώβρακα, προκύρηξαν δημοψήφισμα. Ένα δημοψήφισμα που υπονομεύουν από την πρώτη μέρα, μη παρουσιάζοντας ένα πιστευτό σχέδιο διεξόδου. Αντί αυτού υπόσχονται οτι ώρες μετά το τέλος του δημοψηφίσματος (κατ' άλλους την επόμενη μέρα) θα πετύχουν μια νέα, υπέροχη συμφωνία από τη μετανοημένη Μέρκελ, οτι οι τράπεζες θα ανοίξουν γύρω στην Τρίτη που η ΕΚΤ θα έχει αποκαταστήσει τη ρευστότητα, και εν γένει οτι από την επόμενη εβδομάδα θα παχαίνουμε βόσκοντας στα λιβάδια του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού μαζί με τη Μέρκελ. Συνεχίζουν δηλαδή να ζουν στον φανταστικό κόσμο όπου οι διεθνείς τοκογλύφοι είναι εταίροι μας και αρκεί να τους πείσουμε. Τι καλύτερη πάσα προς το στρατόπεδο του “Ναί”;

Όμως η πραγματικότητα έχει τη δική της λογική. Όπως έσπρωξε τον Τσίπρα και το Βαρουφάκη, παρά την προθυμία τους να συνάψουν νέα συμφωνία 47 σελίδων στα χνάρια των προηγουμένων, έτσι θα τους σπρώξει να πάνε και παραπέρα. Και εδώ είναι η σημασία του δημοψηφίσματος. Ένα ισχυρό ΟΧΙ θα ανοίξει μια τάφρο πίσω από τους Τσίπρα-Βαρουφάκη και θα τους κόψει τα περιθώρια υποχωρήσεων. Ο καθένας καταλαβαίνει οτι το ΟΧΙ δε σημαίνει απλά “όχι στην πρόταση της τρόϊκας της 25ης Ιουνίου” (η οποία άλλωστε έχει αποσυρθεί και δε θα είχε νόημα να την συζητάμε), αλλά ΟΧΙ σε όλα τα μνημονιακά μέτρα, ΟΧΙ στη συνέχιση της καταστροφικής πορείας της χώρας, ΟΧΙ στην υποτέλεια, ΟΧΙ στον εξανδραποδισμό μας. Όποιος θελήσει να αγνοήσει αυτό το μήνυμα, θα υποστεί τελικά και τις συνέπειες.

Από την άλλη μεριά, αν υπερισχύσει το “Ναι” (είτε με την ψήφο του απογοητευμένου από την κυβέρνηση λαού, είτε με νοθεία), αυτό θα έχει κάποιες άμεσες συνέπειες: προκύρηξη εκλογών, επιστροφή ανοιχτά μνημονιακής κυβέρνησης η οποία θα έχει σαν άλλοθι για την παραπέρα καταστροφή που θα φέρει οτι “φταίει ο Τσίπρας”, παραπέρα καταστροφή του βιοτικού επιπέδου μας μέχρι να αναγκαστούμε σε εξέγερση. Οι τράπεζες βέβαια δεν πρόκειται να ανοίξουν σύντομα με αυτό το σενάριο: Για ένα μήνα τουλάχιστον – μέχρι τις εκλογές – η τρόϊκα θα περιμένει να δει τι θα βγάλουν οι επόμενες κάλπες, και όταν το βγάλουν δε θα μπορούν να μας “χρηματοδοτήσουν” επειδή “ο Τσίπρας έχει ήδη οδηγήσει τη χώρα στα βράχια”.

Είναι διατεθειμένη η σημερινή κυβέρνηση να πάρει τα αναγκαία μέτρα, έστω και την ύστατη ώρα; Να επιστρέψει στο εθνικό νόμισμα ωστε να μπορεί να ασκεί νομισματική πολιτική, να ανακουφίσει τη χώρα από την πιστωτική ασφυξία και να κάνει ανταγωνιστικά τα ελληνικά προϊόντα; Να επαναφέρει τους δασμολογικούς ελέγχους ωστε να μπορέσει να κινηθεί η ντόπια οικονομία; Να ρωτήσει τον ελληνικό λαό αν επιθυμεί ή όχι τη συνέχιση των ανοιχτών συνόρων που έχουν αποφασίσει για αυτόν αλλά χωρίς αυτόν οι παντοειδείς εθνοπατέρες; Να συνεχίζει να υπερψηφίζει την παράταση του εμπάργκο ενάντια στη Ρωσία που στην πραγματικότητα είναι εμπάργκο στην εξαγωγή ελληνικών προϊόντων; Προφήτες δεν είμαστε, αλλά πολύ αμφιβάλλουμε. Σε τελική ανάλυση όμως, λίγη σημασία έχει. Αν δε θέλει ή δε μπορεί ο Τσίπρας και η παρέα του, θα βρεθούν άλλοι που θα θελήσουν και θα μπορέσουν. Η ιστορία του ελληνικού λαού δεν τελειώνει με τον Τσίπρα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ένα ισχυρό ΟΧΙ θα επιταχύνει τις εξελίξεις προς τη σωστή κατεύθυνση.
_________________
When you're wounded and left on Afghanistan's plains,
And the women come out to cut up what remains,
Jest roll to your rifle and blow out your brains
An' go to your Gawd like a soldier.
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
So-oldier _of_ the Queen!

Rudyard Kipling

[Obelix]