patari.org

[ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ]

Ο ΤΟΥΜΠΑΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Αμέτρητοι είναι όσοι αγωνίστηκαν, για κάποια υψηλά ιδανικά. Χιλιάδες πίστεψαν σε κάποια ιδεολογία και την ακολούθησαν πιστά. Σωστά ή λαθεμένα, εκ των υστέρων μπορούμε να ασκούμε κριτική. Όμως η προσπάθεια κάποιων που αφιέρωσαν τη ζωή τους, για να γκρεμίσουν, αυτό το βάρβαρο και κτηνώδες σύστημα που λέγεται καπιταλισμός δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητη. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε και ο Δημήτρης ο Τούμπανης. Με τα λόγια και με τις πράξεις του, αναδείχτηκε σε εποχές δύσκολες αληθινός ηγέτης.

Άλλοι για να μη φανούν δυσάρεστοι, άλλοι για να μη προκαλέσουν την εξουσία, άλλοι για να συμβαδίσουν με την άποψη των πολλών, έκλεισαν τα μάτια. Ο Μήτσος, χρησιμοποίησε στο φουλ και το μυαλό, αλλά και την καρδιά του.

Ο Επαναστατικός Μαρξισμός, όπως και γενικότερα ο Ιστορικός υλισμός δεν είναι μια παγιωμένα στατική ιδεολογία. Αναπτύσσεται και απαντάει σε γενικότερα προβλήματα μέσα από την καθημερινότητα. Το ζήτημα της τρομοκρατίας είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν ήμουν μικρός ήθελα να φαντάζομαι ήρωες, που αποκαθιστούσαν τη δικαιοσύνη, τιμωρούς, άψογους, γενναίους. Μεγαλώνοντας και ερχόμενος σε επαφή με την αριστερά, έμαθα ότι η ατομική τρομοκρατία, δεν έχει σχέση με το εργατικό κίνημα. Παρ όλα αυτά πριν οργανωθώ, ακούγοντας για κάποια έκρηξη, ένα εσωτερικό κύμα χαράς- εμένα και πολλούς άλλους μας κατέκλυζε. Ήξερα το Μαρξισμό, όπως οι ιδεαλιστές. Από γενική θεωρία καλά τα πήγαινα. Δεν θα κατηγορούσα ποτέ όσους εναντιώνονταν στο σύστημα. Ακόμα και αν οι πράξεις τους ήταν λαθεμένες.

Θυμάμαι σε μία από τις πρώτες συζητήσεις που είχαμε, έβαλε το μυαλό μου σε τάξη. Πράγματα που τα ήξερα- δεν είπε κάτι καινούριο- όμως ποτέ τη θεωρία, δεν την είχα, απλοποιήσει, για καθημερινή χρήση. Άλλο οι ιδέες και άλλο τα μόνιμα και σταθερά ιδεολογήματα που χωρίς να το ξέρουμε κουβαλάμε όλοι μας. Έπρεπε να εξαλείψω κάθε δογματική σκέψη και να απαντήσω σε στοιχειώδη ερωτήματα.

Κοντολογίς όταν αναφερόμαστε σε ένα οποιοδήποτε γεγονός, και στο προκείμενο, σε τέτοιο που αναφέρεται στην τρομοκρατία θέτουμε τα απλά ερωτήματα του υλισμού :1. Ποιός το έκανε; 2. Πότε το έκανε; 3. Γιατί το έκανε; 4. Ποιούς εξυπηρετούσε η πράξη του; (ή αλλιώς, 5. Αν ωφελείται από την ενέργεια, η εργατική τάξη ή ο λαός).

Έτσι λύνεται και το ζήτημα της τρομοκρατίας μια για πάντα. Δεν χρειάστηκε να μου πει περισσότερα. Είχα καταλάβει. Για την οικονομία της συζήτησης και τη λογική συνέχεια ο Τούμπανης απαντούσε ξεκινώντας από το τέλος. Ηλίου φαεινότερο 5. Από κάποια σύγχρονη τρομοκρατική ενέργεια, δεν αποκομίζει οφέλη ο λαός, το αντίθετο 4. με το πρόσχημα της τρομοκρατίας, η αστυνόμευση και ο αυταρχισμός της εξουσίας εδραιώνονται, ενώ συγχρόνως αυξάνονται οι διώξεις. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί εθνικά και διεθνικά, βρίσκουν την ευκαιρία να χτυπήσουν. Αλλά ξέρουμε ότι τα αστικά πολιτικά κόμματα και ο ιμπεριαλισμός, δρουν με σχέδιο. Άρα τί ποιό λογικό, οι μυστικές τους υπηρεσίες να έχουν προετοιμάσει και διευθύνει, όλα τα τρομοκρατικά κτυπήματα, των δήθεν αγνώστων; Η λογική του Τούμπανη, δεν άφηνε ούτε κενά ούτε ασάφειες. 2. Οι περίοδοι που το παρακράτος χτυπάει ,είναι όταν ο καπιταλισμός ζορίζεται, και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα αλλιώς. Και τέλος, ένας εργάτης, αποκλείεται να χρησιμοποιήσει σαν τακτική την τρομοκρατία, εφόσον , μπορεί να διεκδικήσει τα συμφέροντά του, χρησιμοποιώντας ποιό μαζικές και ποιό αποτελεσματικές μορφές πάλης, σε περιόδους σαν τη σημερινή, δηλαδή αστικής κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας". ΤΕΛΟΣ ....ΕΙΠΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Παραθέτω τώρα, όσα επιγραμματικά-με μορφή ορισμού- ο ίδιος διατύπωσε για την τρομοκρατία.

"Σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι η τρομοκρατία στην χώρα μας (και όχι μόνο) είναι πλαστή, αποτελεί προνομιακό μέσο άσκησης πολιτικής και πίσω της βρίσκονται οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, με παραγιούς κάποιους δωσίλογους στα παραμάγαζα της ΚΥΠ (και ουδέποτε ΕΥΠ). Ίσως τα νήματα της εκπομπής και του νέου τρομο-θεάτρου να καταλήγουν στο ίδιο χέρι." - ΤΟΥΜΠΑΝΗΣ.

Θυμάμαι πάντοτε, σε οργανώσεις που πέρασα, προτού γνωρίσω τον Τούμπανη, γίνονταν ατέρμονες συζητήσεις, και ενίοτε καυγάδες. Ποιός σκότωσε το Μάλλιο; τον Μπάμπαλη, τον Γουέλς, τον Κασίμη; Αυτά τα ζητήματα, για μας ήταν λυμένα. Όλοι ξέραμε. Δεν υπήρχε καμιά διαφωνία. Οι συζητήσεις επικεντρώνονταν σε λεπτομέρειες, που είχαν να κάνουν, μόνο με τον τρόπο, που κάθε φορά οι μαριονέτες, κινούνταν προς τον στόχο τους.
Βέβαια ο Μήτσος ήταν και εξαιρετικός στο γραπτό λόγο. Ακριβής στις εκφράσεις του, διαυγής στα νοήματά του, τίμιος με τις προθέσεις του-πάντα καλοπροαίρετος για όσους έσφαλαν χωρίς δόλο. Θυμάμαι μια φορά που διαφωνούσε σε συγκέντρωση με το Λουκά τον Καρλιάφτη, είπε σεμνά σε μια πρόταση, χωρίς να τον θίξει, αυτό που πίστευε, αφού προηγουμένως του έπλεξε το εγκώμιο, για την προσφορά του στο κίνημα. Ο Τούμπανης, στο λόγο του ήταν σαφής, καθαρός, ετοιμόλογος, χωρίς να αφήνει σκιές ή υπονοούμενα. Είχε το χάρισμα που οι άνθρωποι" των γραμμάτων" ονομάζουν αυθεντία. Οι προσεγγίσεις σε αναλύσεις που έκανε, ήταν εξ ολοκλήρου δικές του. Δίδασκε πράττοντας και έπραττε διδάσκοντας. Και αυτό συνέβαινε, γιατί πέραν από την ευστροφία του και την καλλιέργειά του, πίστευε ακράδαντα όσα ισχυριζόταν. Ήταν αληθινός.

Έτσι, έλυνε με απλό τρόπο, αλλά και με παροιμιώδη υπομονή, όσα ζητήματα παρουσιάστηκαν, τα οποία ήταν συναφή με το θέμα μας.

Ποιοί, πρώτα έβαλαν φωτιά στα πολυκαταστήματα του "Μινιόν", του "Κατράτζου" και του "Δραγώνα"; Όχι βέβαια οι αναρχικοί για να χτυπήσουν τον καταναλωτισμό, που οι αριστεριστές βλακωδώς ξεστόμιζαν, ούτε βέβαια οι ανταγωνιστές τους, που οι "ψαγμένοι", μας αποκάλυπταν. Αυτοί που το έκαναν ήθελαν να χτυπήσουν την Εθνική οικονομία, αλλά και το βιός του Ελληνικού λαού. Και μετά έβαζαν τα παπαγαλάκια τους, και τον αστικό τύπο να μας σερβίρουν κουραφέξαλα.

Ποιοί βάζουν φωτιά στα δάση εδώ και τέσσερις δεκαετίες; Οι βοσκοί, οι οικοπεδοφάγοι, οι καταπατητές, οι ψυχικά και διανοητικά διεστραμμένοι, οι καπνιστές, η ΔΕΗ, οι αφηρημένοι, οι αγρότες, η κλιματική αλλαγή, οι κεραυνοί, η αμελής πολιτεία, ο στρατηγός άνεμος, μας διατυπώνουν κατά καιρούς οι "ειδήμονες" και οι "επιστήμονες" του κατεστημένου. Ποτέ το παρακράτος, ποτέ οι μυστικές υπηρεσίες, ποτέ η C.I.A.

Ποιός έβαλε φωτιά στις Πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ; Μα βέβαια ο Τρομοκράτης Σαντάμ Χουσεΐν -που παρεμπιπτόντως- έγινε τρομοκράτης, λίγο πριν την επέμβαση των Αμερικανών του Μπους ,στον Κόλπο με πεντακόσιες χιλιάδες μισθοφόρους. Ο Σαντάμ συντέλεσε και στην περιβαλλοντική καταστροφή, με την θανάτωση των κορμοράνων του Περσικού κόλπου. Πέρασαν τρία χρόνια, για να ψελλίσουν κάποιοι ότι οι κορμοράνοι, δεν κατοικούν στην Αραβία, αλλά στον Καναδά. Και αυτή η είδηση , χάθηκε στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Ποιός τόλμησε τότε να καταγγείλει ευθαρσώς, ότι η Δύση ήταν ο παγκόσμιος τρομοκράτης που επιτέθηκε και κατέλαβε το ΙΡΑΚ, για να καρπωθεί τα πετρέλαια των χωρών της Μέσης Ανατολής και να εδραιώσει την παρουσία της στο μαλακό υπογάστριο της
πρώην Σοβιετικής Ένωσης και εκείνη την εποχή, νεοσύστατης Ρωσίας;

Ποιοί ευθύνονται, για τον ορυμαγδό στους Δίδυμους Πύργους; Μα το Αφγανιστάν, των Ταλιμπάν, του Μπίν Λάντεν, της Αλ Κάιντα και του δικτύου των τρομοκρατών Ισλαμιστών, οι οποίοι δρουν ανεξέλεγκτα ανά τον κόσμο. Ψευτιές, συκοφαντίες, παραμύθια, ανυπόστατες κατηγορίες. Όλα μαζί, για να κρύψουν την αλήθεια.

Ποιοί προκαλούν, τα "τσουνάμι", τις φυσικές καταστροφές, τις πλημμύρες, τους σεισμούς μέσω του HAARP, τους αεροψεκασμούς, το λιώσιμο των πάγων και τόσα άλλα, στην Ελλάδα ,αλλά και σε όλον τον κόσμο; Ο Τούμπανης ήταν ξεκάθαρος. Δεν φοβήθηκε να πει την αλήθεια. Εξάλλου σωστά πίστευε ότι οι μυστικές υπηρεσίες, ψαρεύουν πάντα στα θολά νερά, και δρουν υπόγεια, μακριά από το φως του ήλιου, με μυστικότητα, στα κρυφά, και ότι αποφεύγουν τη δημοσιότητα και τις αποκαλύψεις, όταν η αλήθεια διατυπώνεται δημόσια και με θάρρος. Ο Τούμπανης δεν κρύφτηκε πίσω από ανέξοδες γενικολογίες, ΠΟΤΕ.

Θαύμαζα πάντοτε την ανελλιπή παρουσία του στα Δικαστήρια, όχι μόνο για να ξεσκεπάσει και να δημοσιοποιήσει την αλήθεια, όχι μόνο για να αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους, αλλά και για να προστατέψει, με όλες του τις δυνάμεις, τα θύματα της τρομοκρατίας, που το αστικό κράτος, είχε εμπλέξει προκειμένου να τα ενοχοποιήσει. Θυμάμαι, πιο μικρός ήμουν αυστηρότατος στην κρίση μου. Ο χαφιές, έλεγα. Ο Μήτσος απέφευγε να βάλει στο λεξιλόγιό του και να χρησιμοποιήσει παρόμοιες εκφράσεις. Όχι γιατί δεν ήταν ευγενικό, αλλά γιατί το πίστευε. Μου έλεγε με ήπιο τόνο. Η Ασφάλεια, έχει τον τρόπο, συντρόφους, που έχουν αδυναμίες, ή δεν έχουν καθαρό μυαλό, να τους βάλει στο χέρι, να τους χρησιμοποιήσει, να τους εκβιάσει, να τους κάνει όργανά της, χωρίς αυτοί να θέλουν, να τους ενοχοποιήσει χρησιμοποιώντας κάθε είδος βίας και πονηριάς, στραμπουλώντας τους το χέρι, όπως χαρακτηριστικά εκφραζόταν. Η ασφάλεια είναι ολόκληρος κατασταλτικός μηχανισμός.
Θυμάμαι την περίπτωση του Οτσαλάν, τότε που τον είχαν συλλάβει οι Τούρκοι, και είχε προβεί σε βιντεοσκοπημένες ανακοινώσεις. Ο Τούμπανης δεν τον κατηγόρησε για οτιδήποτε έλεγε. Τί τραβάει, και τι φάρμακα τον έχουν ποτίσει, μου είπε, για να τα λέει όλα αυτά.... Ο Οτσαλάν δεν είναι πια ο εαυτός του. Τον παρουσιάζουν όπως αυτοί θέλουν. Δεν φέρει οποιαδήποτε ευθύνη, για όσα λέει, αλλά και για όσα θα πει από εδώ και στο εξής. Τον έχουν κάνει φυτό.

Το ίδιο και για τους κατασκευασμένους "τρομοκράτες" της "17 Νοέμβρη". Μέσα στην ασφάλεια, μπορούν και έχουν τα μέσα να σου αποσπάσουν, όποια ομολογία , αυτοί θέλουν, έλεγε. Οι Ξηροί δεν είναι συνένοχοι, αλλά τα θύματά τους. Ο οχετός που έβγαινε από τα χείλη των δήθεν επαναστατών τότε, έκανε τη δουλειά των αφεντικών, και επίσης εξανάγκαζε- έσπρωχνε κυριολεκτικά, θα λέγαμε- τα θύματα, να παραδεχτούν ενέργειες στις οποίες δεν είχαν ούτε καν φυσική παρουσία. Λευτεριά στους αγωνιστές της "17 Νοέμβρη", ωρύονταν, σαν ξεφωνημένες αδελφές, υπονοώντας, ότι τα θύματα, είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες και τελικά παραδίδοντας τους, στην μήνιν της κοινής γνώμης και των δημίων του Κράτους. Ο Τούμπανης πολέμησε, με αγανάκτηση, όλους αυτούς.

Η "17 Νοέμβρη", ήταν το κάλυμμα για όχι μόνο για να ενισχύσει το μύθο της τρομολαγνείας και να δικαιολογήσει τα μέτρα της αστυνόμευσης εναντίον των πολιτών και των αγώνων των εργαζομένων, αλλά και να συκοφαντήσει την πραγματική αριστερά που προσπαθούσε να διώξει την κηδεμονία, από τους κοινοβουλευτικούς λακέδες, των ρεφορμιστικών κομμάτων της υποταγής και της χειραγώγησης της εργατικής τάξης, να ματαιώσει την προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να ενισχύσει τα κυριαρχικά δικαιώματα τούτης της χώρας. Σε αυτόν τον αγώνα, της αυτοδιάθεσης τελικά του Ελληνικού λαού, η προσφορά του επαναστάτη Τούμπανη, υπήρξε τόσο πολύτιμη, ώστε να αποτελεί παρακαταθήκη, για το ελπιδοφόρο μέλλον που μας περιμένει.