patari.org

[ΡΕΥΜΑΤΑΣ]

ΚΟΡΩΝΟÚΟΣ : ΕΙΣΑΓΩΓΉ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

Ζούμε τον παραλογισμό του καπιταλισμού, των κορωνοϊών με τους πολικούς και ειδικούς γιατρούς να υπηρετούν πειθήνια τις διαταγές των ξένων και ντόπιων μεγαλόσυμφερόντων. Δηλαδή την καταστροφική επιβολή της ολικής καραντίνας στην ανέλπιστη προσπάθεια του να δικαιολογήσουν την ύπαρξη του καταρρέοντος καπιταλισμού (φταίει ο κορωνοίός και όχι ο καπιταλισμός ο οποίος έχει περιέλθει σε μια αξεπέραστη και θανάσιμη κρίση) καθώς εξάντλησε παγκόσμια και όχι ευρωπαϊκά όπως είχε συμβεί με την μεσοπολεμική κρίση στην περίοδο του 1930-1940 όπου στην ημερησία διάταξη είχαμε πολέμους επαναστάσεις και το φασισμό σαν τελεύτα λύση για την επιβίωση του καπιταλιστικού ευρωπαϊκού συστήματος. Εκτός του αμερικάνικου καπιταλιστικού γίγαντα που δεν είχε φάει τα ψωμιά του.
Είναι που αυτός ο γίγαντας έσωσε τον ευρωπαϊκό χρεοκοπημένο καπιταλισμό μαζί με την βοήθεια της ρώσικης γραφειοκρατίας (συμφωνία της Γιάλτας} μετά το τέλος του Β. Παγκοσμίου Πολέμου με την επιβολή του σχεδίου Μάρσαλ βοηθώντας κάτω από την «δημοκρατική» μπότα του δολαρίου που το εγγιζόταν με τα αποθεματικά του χρυσού. Μια ουγγιά χρυσού μα 44 δολάρια. Και από τον φόβο του κομμουνισμού να συγκρότηση τα κύριες καπιταλιστικές χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Σήμερα η Αμερική παραπαίει και ως ετούτου δεν υπάρχει καμία δύναμη να σώσει τον καπιταλισμό οποίος έχει περιέλθει στην χειρότερη κρίση της ιστορίας του. Αλλιώς ως προς τι η καρντίνα με αφορμή τον κορονοϊό; Το για να μας σώσουν, και θέλουν το καλό μας είναι αστεία δικαιολογία που δεν χωράει κριτικής
Και αυτό διότι οι πολιτικοί μας (και οι πέτρες το γνωρίζουν} ότι δεν εξυπηρετούν παρά τα ξένα συμφέροντα. .
Τώρα αν η παράταση της φάσης του αυτοπεριορισμού της κοινωνίας συνεχιστεί πέραν του Απριλίου και το σημερινό “pause” της οικονομίας θα μετατραπεί από freeze down σε shut down. Τότε τα σημερινά σχέδια της Κυβέρνησής θα αποτύχουν παταγωδώς .θα υπάρξει «εθνικό» δυστύχημα, σε μορφή τσουνάμι όχι μόνο για τους κυβερνώντες, αλλά για όλους εμάς τους Έλληνες. .
Τα μέτρα που ανακοίνωσε τμηματικά ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Χρήστος Σταϊκούρας, βασίζονται στην αποτίμηση της κατάστασης όπως έχει σήμερα και σε ένα μοντέλο που βασίζεται στην προûπόθεση πως το shut down επιχειρήσεων και παραγωγικών μονάδων, θα κρατήσει maximum δύο μήνες. Όσο δηλαδή περίπου και το lock down της πλειοψηφίας των πολιτών. Η εικόνα όμως αυτής της κρίσης είναι δυναμική και ταχύτατα μεταβαλλόμενη. Το «ερώτημα των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ» είναι αν θα έχουν περισσέψει χρήματα μετά, (πότε αρχίζει άραγε το μετά; 15 Ιουνίου σύμφωνα με πηγές της ΤτΕ) για να στηρίξουν όλους όσοι θα προστεθούν σε αυτούς που υποφέρουν σήμερα. Τί θα συμβεί αν η κρίση παραταθεί; Όταν θα πέσουν και άλλα dominos; Αντέχει η ήδη βεβαρυμμένη οικονομία μας έναν τρίτο μήνα σε pause;
Φαντάζεστε τι επιπτώσεις θα υπάρξουν αν χτυπηθεί τόσο σκληρά ο τουρισμός μας, όταν grosso mondo συνεισφέρει περισσότερο από το 20% του ΑΕΠ και πάνω από 500.000 θέσεις εργασίας; Στην Ισπανία προβλέπουν πως τα 84 εκατομμύρια τουριστών του 2019 θα πέσουν στα 8 εφέτος… Δηλαδή πτώση μεγαλύτερη του 85%!!! Τί θα συμβεί εδώ; Πόσο θα λειτουργήσει η απόδοση του διδύμου Τσιόδρα-Χαρδαλιά στη διαχείριση ζωής;
Ήδη η κρουαζιέρα που θα «αποβίβαζε» πάνω από 2.000.000 ταξιδιώτες σταμάτησε και τις προσεγγίσεις στα λιμάνια μας και τις κρατήσεις για νέα ταξίδια. Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Ιταλοί αποτελούν το 75% των incoming τουριστών. (Οι «μολυσματικοί» ταξιδιώτες των δύο υπερδυνάμεων Κινέζοι και Αμερικάνοι δεν αθροίζουν μαζί πάνω από 700.000,δηλαδή ούτε το 2% του συνολικού όγκου των επισκεπτών. Οι μεγάλες απώλειες θα προκληθούν από τις Ευρωπαϊκές διαρροές: ήδη η Μέρκελ συμβούλευσε τους συμπατριώτες της να περιορίσουν τα ταξίδια τους το καλοκαίρι στα εντελώς απαραίτητα. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο πειθαρχημένος λαός είναι…
Ακόμη και αν οι τροχοί των αεροπλάνων (των ήδη χρεοκοπημένων αεροπορικών εταιριών) (η Alitalia ζήτησε να μπει υπό κρατική προστασία, ενώ η πανίσχυρη Lufthansa χάνει 1 εκ. ¤ κάθε μέρα και έχει καθηλωμένο το 95% του στόλου της), αρχίσουν να κάνουν touchdown στα αεροδρόμιά μας και check-in στις receptions των ξενοδοχείων μας, πόσοι Ευρωπαίοι θα έχουν όρεξη για διακοπές και parties στο Λαγανά, στο Φαληράκι και τα Μάλια, όταν θα έχουν χάσει και θα θρηνούν ακόμη συγγενείς και φίλους; Και αν λόγω του “springler effect”, που επικαλούνται μερικοί υπεραισιόδοξοι, και ο κόσμος αντιδράσει, και ξεχυθεί στους δρόμους καθώς θα έχουν να ξοδέψουν έστω και αυτά τα λίγα χρήματα που άφηναν μέχρι πέρυσι στα ταμεία των all inclusive resorts; Τους μεγάλους ξενοδόχους των μεγάλων νησιών της χώρας μας στην Κρήτη, τη Ρόδο, την Κω, τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και τη Χαλκιδική θα τους συμφέρει να ανοίξουν για 2,5 μήνες σκάρτα; Ήδη οι μεγάλες μονάδες σκέπτονται να βάλουν λουκέτο για τη σεζόν. Το ίδιο και εμβληματικά ιστορικά ξενοδοχεία της Αθήνας.
Ή στα νησιά πολυτελείας, τη Μύκονο και τη Σαντορίνη φαντάζεται κανείς ότι θα δει τον Ιούνιο να χορεύουν επάνω στα τραπέζια του Nammos (πάντα αγκαλιά με καλλίπυγες νεαρές καλλονές από την Ουκρανία) Άραβες, Ρώσοι και Βραζιλιάνοι πολυεκατομμυριούχοι, ενώ θα ξεκινά το δικό μας καλοκαίρι και ο ιός θα έχει ήδη μετακομίσει και θα θερίζει το Νότιο Ημισφαίριο το Πλανήτη; Ακόμη και αν κάποιοι εκκεντρικοί -κόντρα σε κάθε λογική- κάνουν διακοπές, μήπως τα τραπέζια απέχουν 10 μέτρα το ένα από το άλλο, σε απόσταση δηλαδή που ακόμη και οι Magnum Moet σαμπάνιες τους, δεν θα έχουν το βεληνεκές για να εκτοξεύσουν το πανάκριβο περιεχόμενό τους στο «διπλανό τραπέζι»… Άν δεν ικανοποιείται ο αυτοαναφορικός ναρκισσισμός και η μεγαλομανία τους, ποιό το νόημα να πάνε στα glamourάτα beach bars αφού δεν θα μπορούν να κάνουν αυτή τη χυδαία επίδειξη πλούτου;
Ή πιστεύει κανείς πως μετά το κοσμικό δείπνο στο Blue Pine, που έριξε κάτω τη μισή Αθηναϊκή ελίτ, θα αφήσει κανένας Έλληνας πλούσιος να τον πλησιάσει αλλοδαπός σερβιτόρος χωρίς μάσκα βατραχανθρώπου και 10 πιστοποιητικά υγείας κρεμασμένα επάνω του; Φαντάζομαι πως στις εξόδους τους πλέον, εκτός από τις Φιλιππινέζες που κρατάνε τα ανυπόφορα (γι’ αυτούς) παιδιά τους, θα κουβαλάνε και privet σερβιτόρους για να τους κρατάνε την αποστειρωμένη πετσέτα που θα σκουπίσουν το MAC lip gloss οι συνοδοί τους.
Και αν αυτές είναι οι αγωνίες των λίγων πλουσίων (που η λαϊκή θυμοσοφία λέει ότι «-όπως πάντα- θα επωφεληθούν και θα γίνουν πλουσιότεροι μετατρέποντας τελικά την κρίση σε ευκαιρία»), τι θα απογίνουν οι πολλοί; Οι Ήδη φτωχοί και οι νεόπτωχοι;
Αυτοί που θα έπρεπε να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος κάθε κοινωνικά ευαίσθητου πολίτη και βέβαια και πολιτικού; Στην τελευταία ομάδα (των υποψήφιων νεόπτωχων εννοώ) προσθέστε τους κατοίκους του Χαλανδρίου, της Αγίας Παρασκευής, του Νέου Ηρακλείου και του Παλαιού Φαλήρου, που θα είναι η νέα μεγάλη «κοόρτη ανέχειας», θα έχουν πολύ λιγότερα ψυχολογικά «αντισώματα» απέναντι στην απότομη μεταβολή των συνθηκών διαβίωσής τους, συγκριτικά με την ήδη φτωχοποιημένη μάζα των Δυτικών Συνοικιών. Ως τώρα τους χώριζε ως φυσικό σύνορο το Ποτάμι. Ο Κηφισός δεν θα χρειάζεται πια, καθώς θα τους ενώνει το γκρίζο σύννεφο της «νέας φτώχειας».
Οι -μέχρι τις αρχές Μαρτίου- μισοβολεμένοι μεσοαστοί θα βγουν από τα σπίτια τους το Μάϊο (αν βγουν) και θα έχουν αλλάξει κοινωνική τάξη -χωρίς να το έχουν καταλάβει. Θα το συνειδητοποιήσουν απότομα όταν ξαφνικά από τον «κοσμικό» ΑΒ, θα αναγκαστούν να ψωνίζουν στα «λαϊκά» Lidl. Μόνο τότε θα κατακρημνιστεί η ψυχολογία τους, όταν καταρρακωθεί το καταναλωτικό τους προφίλ. Όταν περιέλθουν απότομα και κατά δεκάδες χιλιάδες στον άβολο κόσμο των εργατών του Περιστερίου και των ναυτικών της Κοκκινιάς. Θα γίνει ο «Κλέφτης των Ποδηλάτων» η νέα αγαπημένη τους ταινία. Ενώ μέχρι πριν λίγες εβδομάδες πίστευαν πως «αυτό δεν μας αφορά εμάς είναι μόνο θέμα υγείας και θα το ξεπεράσουμε», θα νοιώσουν τί σημαίνει ελληνικός νεορεαλισμός...
Όμως, πολύ φοβάμαι βέβαια πως θα πέσουν «τάξη» (όπως λέμε στα σπορ «κατηγορία») μέχρι τέλος του χρόνου, μαζί με τους ταχέως ανελιχθέντες νεόπλουτους των Βορείων Προαστίων και άλλοι πολλοί από πιο μεσοαστικές συνοικίες των πόλεών μας. Οι νέες εντάξεις στα μικροαστικά στρώματα θα δημιουργήσουν ένα νέο διαχωρισμό μέσα σε μια νέα υπερτάξη που θα μας περιλαμβάνει σχεδόν όλους και τους άπορους και τους φτωχούς και τους νεόπτωχους. Ο κλασσικός διαχωρισμός των Μνημονίων σε ανώτερη (από 15% θα πέσει στο 2%) μεσαία (από το 45% στο 15%) και κατώτερη τάξη (οι πολλοί υπόλοιποι) είναι ήδη παρελθόν. Μιλάμε για ένα social realignment, ένα κοινωνικό λιώσιμο meltdown χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Η 10ετία των Μνημονίων θα είναι ανοιξιάτικος περίπατος μπροστά στο μεσαιωνικό χειμώνα που θα ακολουθήσει.
Χειρότερα ακόμη θα πληγούν οι σημερινοί ήρωες της καθημερινότητας οι ταμίες των super markets (που μέχρι εχθές έβαζαν μέσο για να βρουν δουλειά), θα είναι οι αυριανοί άνεργοι. Κομμώτριες και ανθοπώλες, οδηγοί ταξί και καφεπώλες, αλλά και οι πιο “trendy” και “sexy” επαγγελματικές κατηγορίες, όπως οι life coaches και οι personal trainers, οι fashion και jewel designers, οι νέοι δημοσιογράφοι του instaram, οι μουσικοί, οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί και οι new age specialists, που μέχρι τώρα έβγαζαν με δυσκολία τα προς το ζην ως ελεύθεροι επαγγελματίες, την επομένη από την μέρα που μας παρέπεμψαν οι ευρωπαίοι για δανεικά στον ESM μετατράπηκαν σε ζωντανούς νεκρούς θα ψάχνουν πελάτες με το τουφέκι. Για να μην πάμε στον κλάδο της εστίασης με τους χιλιάδες εργαζόμενους, που αντί να σερβίρουν θα σερβίρονται πλέον επιδόματα στις ουρές του ΟΑΕΔ…
Ποιόν λοιπόν από όλους που θα έχουν πολλαπλές ανάγκες θα πρωτοενισχύσει το καπιταλιστικό κράτος που το παίζει «πατερούλης»; Πόσα ΕΣΠΑ μετεκπαίδευσης των 600 ευρώ θα δοθούν στους χιλιάδες άνεργους δικηγόρους; Έχουμε επίγνωση ότι είμαστε πλέον μια χώρα zombie. Ότι μοιάζουμε με το WALKING DAED; Ή θα αρνούμαστε ακόμα να δούμε κατάματα την αλήθεια;
Αν η ύφεση πέσει από το -1%, (που προβλέπει το ΥΠΕΘο) στο -5,5% που διαβλέπει η Morgan Stanley ή ακόμη πιο κάτω στο -10, που εκτιμά ο ΟΑΣΑ που είναι και το πιο λογικό πως θα αποδειχθεί και πάλι το αισιόδοξο σενάριο δεν θα φτάνουν του Πρωθυπουργού ούτε τα «μαξιλαράκια» των 37 δις ευρώ του Αλέξη,που από «πουπουλένια» θα αποδειχθούν «αχυρένια», ούτε τα bazookas της Κριστίν, ούτε οι υποσχέσεις της Αγκέλας για «βοήθεια». Μετά το «δώρο» της (QE) Ποσοτικής Χαλάρωσης, που αφορούσε τα «δικά μας» λεφτά, ήρθε η ώρα να βάλουν χέρι με την πρόταση του Ευρωομολόγου και στα δικά τους. Αλλά αυτό είναι μια πολιτική που αρνείται σθεναρά η «παρέα των ψυχρών του Βορρά» (Γερμανία Ολλανδία, Φινλανδία, κ.ά.).
Τί θα συμβεί λοιπόν; Νέος γύρος συζητήσεων για εκ νέου δανεισμό (με τα επιτόκια στα ύψη;). Θα αρχίσει σίγουρα από τον Ιούνιο, αλλά το πιθανότερο είναι να αποδειχθεί μάταιος σε βάθος χρόνου. Η καθημαγμένη ελληνική κοινωνία δεν θα είναι σε θέση να αντέξει άλλο ένα Μνημόνιο, μετά τα «καταναγκαστικά έργα» της Μερκελικής υπερ10ετίας 2009-2020 και το σαρωτικό χτύπημα των 100 (;) ημερών του Covid-19,.
Το 2008, μετά από το χρηματοοικονομικό bust, ο αγγλικός ΣΕΒ (CBI), δηλαδή τα νεοφιλελεύθερα «αφεντικά» της Βρετανικής Οικονομίας, κατάλαβαν πως η κρίση ήταν ευκαιρία για να κάνουν αυτό που το ελληνικό ΚΚΕ, τα «αφεντικά της εργατιάς», ονομάζει «απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων».
Στις Βρυξέλλες το είπαν πιο κομψά: “flexi working” («ευέλικτη εργασία»). (Ακουστικά ομόηχος όρος -και ως εκ τούτου πιο κομψός- με κέντρο αδυνατίσματος…). Έτσι με το “flexi work”, μεγάλο μέρος του “work force” (εργατικού δυναμικού) μετατράπηκε σε “flexi force”. Οι μόνιμοι υπάλληλοι/εργαζόμενοι με τα πλήρη εργασιακά δικαιώματα, γίνονται -αργά αλλά σταθερά- μειοψηφία στα “flexis” που εργάζονται σε ένα τρομερά υποβαθμισμένο καθεστώς προστασίας, αφού αποδυναμώθηκαν δραματικά τα δικαιώματά τους.
Το 2016 φάνηκαν τα αποτελέσματα αυτού του «εκσυγχρονισμού»: Οι «ευέλικτοι» “flexis, οι σχεδόν ημι-αυτοαπασχολούμενοι εργαζόμενοι, κέρδιζαν λιγότερα απ’ ότι οι συνάδελφοί τους είκοσι χρόνια πριν. Για το τι συνέβη στην Ελλάδα ρωτήστε τους εργατοπατέρες στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Έχουν όλα τα στοιχεία και ας την πράξη δεν κάνουν το παρμικρό, Αν και η ερώτηση για τα στοιχεία είναι μάλλον άσκοπη, αφού οι περισσότεροι το ζήσαμε, και το ζούμε. στο πετσί μας. Τί να τους κάνουμε κι άλλους αριθμούς;
Μπορεί λοιπόν η φράση «Εργασιακός Μεσαίωνας» να ακούγεται κάπως «κλισέ», κάπως «υπερβολική» αλλά μετά το χτύπημα του κορωνοϊού στα εργασιακά θα πάμε 30 χρόνια πίσω και στα οικονομικά ποιος ξέρει πόσο. Ουσιαστικά θα μετράμε ανάποδα από το 2010, αφού η τελευταία δεκαετία -πανθομολογουμένως παθητική χάθηκε. “Welcome to the ¡70s and the ¡80s, λοιπόν. Όχι τα «ένδοξα» χρόνια του Ανδρέα και του «δώστα όλα». Τα πιο πριν, τα Μεταπολιτευτικά, που ήταν και πιο δύσκολα…
Τι κάνουμε τώρα; Σταυρώνουμε τα χέρια και κλαίμε τη μοίρα μας, αφού κατεβούμε και σε μια διαδήλωση για τα προσχήματα ή κάνουμε ένα βιτριολικό σχόλιο κάτω από αυτό το άρθρο; Χρήσιμες οι διαπιστώσεις, και οι προβλέψεις, αλλά ποιές είναι οι λύσεις; Αν η ανεργία εξακοντιστεί, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις σαρωθούν, οι μικρές έχουν ήδη- βάλουν λουκέτο (δεν θα χρειαστεί καν να ξανανοίξουν) και οι μεγάλες παραπαίουν, ο πρόθυμος Πρωθυπουργός μας «ξεμείνει» από 800άρια και η Μέρκελ δώσει προτεραιότητα αυτή τη φορά στους νέους «Μεγάλους Ασθενείς» του Νότου (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία), τί θα απογίνουμε εμείς;
Μήπως η πρόταση του «νεοφιλελεύθερου» του Στέφανου Μάνου. Εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, έχει μιλήσει για ευλογία θεού των λαθρομεταναστών που θα έφερναν τα ελληνικά μεροκάματα κάτω από τα επίπεδα του Μπαγκλαντές. Και πόσο θα αντέξει ο ΟΑΕΔ, αν προσθέτουν άλλοι 500.000 άνεργοι,είναι η σημερινή πολιτική του Κούλη;

Και τι θα γίνει με τους αγρότες τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους «επιχειρηματίες με τα μπλοκάκια», με τους αυτοαπασχολούμενους που έχουν μικρομάγαζα με πέντε υπαλλήλους; Και βέβαια, τι απαντά το κράτος για τον πυρήνα του προβλήματος ραχοκοκαλιά» της οικονομίας;

Αν δεν σχεδιαστεί τολμηρά το αύριο σήμερα, η επόμενη μέρα θα είναι ζοφερή. Επομένως, χρειάζεται να απλώσουμε ένα δίχτυ προστασίας στο σύνολο της κοινωνίας. Κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει πίσω. Ειδικά οι νέοι. Η γενιά των 30άρηδων έχει χτυπηθεί από δύο αλλεπάλληλες καταιγίδες για τις οποίες δεν φέρουν και καμία ευθύνη. Αν τα Μνημόνια τους μπλόκαραν την προοπτική μιας αξιοπρεπούς καριέρας, ο κορωνοϊός θα τους στερήσει την πιθανότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Πού αν συνεχιστεί(είναι βέβαιο] θα μετατραπούμε σε μια κοινωνία ανέργων, flexis, ημιαπασχολούμενων ελεύθερων επαγγελματιών πολλαπλών ταχυτήτων, που κάποιοι -λίγοι- θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στον πλούτο και τη χλιδή, ενώ το άλλο άκρο, το φτωχό 80%, θα ζει κυριολεκτικά για ένα πιάτο φαί, και το υπόλοιπο 20% θα κινδυνεύει περισσότερο από παντελή έλλειψη προοπτικής, παρά από το δεύτερο κύμα του κορωνοϊού το οποίο σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις θα μας χτυπήσει ξανά βίαια την πόρτα με τα πρωτοβρόχια του Οκτωβρίου).
Στην Ελλάδα οι μικρομεσαίοι και οι αυτοαπασχολούμενοι χωρίς να χαρακτηρίζονται από γνώσεις, εφευρετικότητα, προσαρμοστικότητα, δυναμισμό και αυτοπεποίθηση, , μετά από 10 χρόνια φθίνουσας πορείας (ήταν περισσότεροι κατά 300.000 πριν το 2010), οι αντοχές τους δικαιολογημένα έχουν εξαντληθεί, όχι γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αγοράς, αλλά γιατί δεν υπάρχει πλέον αγορά.

Έκλεισε, «έμεινε» και αυτή «σπίτι». Είναι μάλιστα δύο φορές «προδομένοι». Η υπερφορολόγηση του ’16 με το λεγόμενο «νόμο Κατρούγκαλου» αποδοκιμάστηκε από την τότε επελαύνουσα αντιπολίτευση της ΝΔ, αλλά οι αντιδραστικές διορθωτικές κινήσεις που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2018-2019 ήρθαν προς το χειρότερο αφού η καπιταλιστική οικονομία ήταν ήδη σε φάση κατάρρευσης. Η αρχική εξαίρεσή τους από τα «επιδόματα» του κορωνοϊού θα ήταν «το 3ο και φαρμακερό» χαστούκι, που δέχονται από το κράτος. στις ήδη εξαγγελθείσες ρυθμίσεις, ή ανακοινώνοντας νέα επιδόματα, πείνας στους ελεύθερους επαγγελματίες, μπλοκάκια, ηθοποιούς κ.ά. Παρόλα αυτά, τα επιδόματα είναι λύσεις προσωρινές που δεν δίνουν μακρόπνοη απάντηση στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής]. Η ανθεκτικότητα της κοινωνίας δεν θα μακροημερεύσει αν πετάμε σωσίβια στους ναυαγούς του ανέμελου κρουαζιερόπλοιου η «Ελλάς». Θέλουν βάρκες διάσωσης, γιατί αλλιώς θα «χαθούν» από υποθερμία ή υποθρεψία.

Το μεγάλο πρόβλημα» ύστερα από τις 3.500 ημέρες της μνημονιακής καταιγίδας διαρκείας.πήγε προς το χειρότερο.Πόσο μάλλον τώρα στις 70 ημέρες της κορωναϊκής κρίσης. Όπου δεν μπόρεσε να αναχαιτιστεί η καπιταλιστική κρίση, παραμένει μια χώρα με δομικά διαρθρωτικά προβλήματα, όπου μέσα στην ΕΕ,και το ευρώ δεν έχει καμία τύχη να ανακάμψει. Η «γκρίζα οικονομία» στην οποία της έχουν επιβάλει τα ξένα κέντρα αποφάσεων, είναι μία τεράστια τρύπα χωρίς πάτο που, υπολογίζεται στο 25-30% του ΑΕΠ, παρά τις προσπάθειες να καεί το «λίπος»..
.
Τί θα γίνουν λοιπόν με τις εκατοντάδες χιλιάδες που δεν θα έχουν -παρά το καλοκαίρι- στον ήλιο μοίρα;.ες αυτών των συνανθρώπων μας, που δεν θα έχουν -παρά το καλοκαίρι- στον ήλιο μοίρα;.

Το πρόβλημα εδώ είναι τριπλό, οικονομικό, εργασιακό, και ανθρωπιστικό. Δεν αφορά μόνο την διαβίωση μας , αλλά και την διαβίωσή μας. Οι παροικούντες το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες είναι απλά εκτός τόπου και χρόνου, και πέραν τυρβάζουν.

Το Κοινωνικό Επίδομα Διαβίωσης των 400 ευρώ, θα «κόστιζε» 2 δις ευρώ (ή περίπου 1% του ΑΕΠ) και θα έδινε λύσεις ζωής για ένα 4μηνο σε μισό εκατομμύριο συνανθρώπους μας.
Είναι απαραίτητο αν θέλουμε να λειτουργήσουμε ως κοινωνικά ευαίσθητοι και όχι ως ψυχροί λογιστές. Αν θέλουμε να είμαστε μία ανθρώπινη κοινωνία και όχι μια ζούγκλα.

Αλλά αυτό είναι αδύνατον σε μια εκμεταλλευτική καπιταλιστική κοινωνία που από μόνης είναι μια ζούγκλα.
Η καπιταλιστική κοινωνία έχοντας κάνει τον κύκλο της είναι ασυμβίβαστη με τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας που αν δεν ανατραπεί εκ βάθρων θα καταβροχθίσει ότι έχει χτίστη μέσα στους αιώνες μέχρι σήμερα. Και η απάντηση είναι αυτονόητη!!!

Το σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

[Επισκέπτης]

Νούμερα στον κόσμο τους:

Οι χορευτές της Λυρικής μένουν σπίτι και… εντυπωσιάζουν

[καπιταλισμός καπούτ]

ΝΕΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ !ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΕΙΝΑ ΕΠΙΣΗΜΩΣ
https://www.youtube.com/watch?v=LFUkuZDkZLk

[ΡΕΥΜΑΤΑΣ]

[Επισκέπτης]

[Επισκέπτης]

Σε ελεύθερη πτώση η αμερικανική οικονομία

Η πανδημία του κορονοϊού, μαζί με το lockdown προκάλεσε τον τελευταίο μήνα, μια εικόνα των ΗΠΑ που η οικονομία της μοιάζει με τοπίο καταστροφής.

Οι ποιο αισιόδοξες εκτιμήσεις , προβλέπει συρρίκνωση του αμερικανικού ΑΕΠ κατά 6% το 2020.

Ήδη η απώλεια 16 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας μέσα σε τρεις εβδομάδες αποτελεί μία επίδοση που δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με την προπολεμική Μεγάλη ¾φεση. Και η αιμορραγία στην αγορά εργασίας δεν σταματά εδώ.

Σύμφωνα με ερωτηματολόγιο της Wall Street Journal στο οποίο συμμετείχαν 57 οικονομολόγοι, η κυρίαρχη εκτίμηση είναι ότι άλλες 14,4 εκατ. θέσεις εργασίας πρόκειται να χαθούν τους επόμενους μήνες, οδηγώντας την ανεργία στο πρωτοφανές ποσοστό του 13% τον Ιούνιο, έναντι 3,5% τον Φεβρουάριο, οπότε σημειώθηκε χαμηλό πεντηκονταετίας.

Την πίεση αρχίζουν να νιώθουνέντονα, και εργαζόμενοι που θεωρούνταν προστατευμένοι, καθώς, κατά τον Γκρέγκορι Ντάκο της Oxford Economics, περίπου 8 με 10 εκατομμύρια θέσεις εργασίας πρόκειται να χαθούν σε κλάδους πέρα από αυτούς οι οποίοι ανέστειλαν τη λειτουργία τους λόγω του lockdown.

Ήδη στα τέλη Μαρτίου το 90% των Αμερικανών δήλωναν σε έρευνα της Morning Consult “πολύ ή αρκετά ανήσυχοι” για τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας και σε ποσοστό 49% εξέφραζαν φόβους ότι θα χάσουν τη δουλειά τους, σύμφωνα με έρευνα της YouGov.

Οι υπηρεσίες αντιπροσωπεύουν το 70% της αμερικανικής οικονομίας καθώς [οι παραδοσιακές έχουν μετανάστευση στην Κίνα] – και βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ελεύθερη πτώση, με τον δείκτη πωλήσεων λιανικής του Texas Retail Outlook Surney να βυθίζεται στο ιστορικό -82,6 τον Μάρτιο. Εξαίρεση: οι πωλήσεις τροφίμων, καθώς οι καταναλωτές σπεύδουν να αποθηκεύσουν τα αναγκαία εν μέσω πανικού.

Η αντιπαραβολή με την κρίση του 2008 δεν είναι ιδιαίτερα υποβοηθητική, διότι παραγνωρίζει τις αλλαγές που σημειώθηκαν έκτοτε στην αγορά εργασίας, καθώς πλέον το 36% των εργαζομένων έχει πλέον ευέλικτη εργασιακή σχέση, ιδίως στους κλάδους που έχουν πληγεί πρώτοι (εστίαση, φιλοξενία, μεταφορές).

Αυτοί και πολλοί άλλοι ευάλωτοι εργαζόμενοι δεν έχουν αποταμιεύσεις στις οποίες να τραφούν τη δύσκολη ώρα. Σύμφωνα με το GOBankingRates, το 58% των ενήλικων Αμερικανών δεν έχει στην άκρη περισσότερο από 1.000 δολάρια.

Ο πληθυσμός αυτός που ζει “μηνιάτικο-το-μηνιάτικο” είναι πλέον απολύτως μετέωρος – γεγονός που αναμένεται αυτόματα να μεταφραστεί σε αθέτηση υποχρεώσεων για δάνεια και πιστωτικές κάρτες, απλήρωτα ενοίκια, άρα και χρεοκοπίες ιδιοκτητών ακινήτων, κατάρρευση της καταναλωτικής δαπάνης, για να μη μιλήσει κανείς για τις “καταστροφικές δαπάνες υγείας” που προκαλεί σε ένα πλήρως ιδιωτικοποιημένο σύστημα περίθαλψης η συγκυρία της πανδημίας και του εγκλεισμού.

Το χρέος των νοικοκυριών είχε ήδη σημειώσει το 2019 άλμα 601 δισ. δολαρίων, εφάμιλλο της αύξησής του στις παραμονές της κρίσης του 2008, φθάνοντας για πρώτη φορά τώρα τα 14 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Fed.

Τα θηριώδη μέτρα στήριξης που υπερψήφισε ομόφωνα το Κογκρέσο ενδεχομένως να μην προλάβουν ποτέ αυτούς που κατεξοχήν τα έχουν ανάγκη, ήτοι τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αντιπροσωπεύουν το ήμισυ της απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα. Ανάμεσα στη θέσπιση των μέτρων και το καταστάλαγμά τους στη ζήτηση θα υπάρξει μια διαφορά φάσης μερικών εβδομάδων, η οποία αρκεί για να αποβεί μοιραία για τους μικροεπιχειρηματίες.

Ούτως ή άλλως, από το πρόγραμμα των 2,2 τρισ. (τριπλάσιο από το bailout του χρηματοπιστωτικού τομέα με τον νόμο TARP που απορρίφθηκε από το Κογκρέσο στην κορύφωση της κρίσης του 2008) μόνο 250 δισ. είναι αυτά που αφορούν την εφάπαξ ενίσχυση των πολιτών με το τσεκ των 1.200 δολαρίων και άλλα 250 δισ. για την επέκταση των επιδομάτων ανεργίας. Η Wall Street εξασφαλίζει και πάλι τη μερίδα του λέοντος, σε μία συγκυρία κατά την οποία μόνο στοχευμένες, μεσοπρόθεσμες δράσεις (λ.χ. στις υποδομές) θα μπορούσαν να ανασυντάξουν με στέρεο τρόπο την οικονομία και την απασχόληση.

Η κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα μετατρέπεται σε hedge fund, καθώς πλέον έχει το ελεύθερο να μοχλεύσει τα εποπτικά της κεφάλαια κατά 1 προς 10, αγοράζοντας κάθε είδους “τοξικούς” τίτλους, που βέβαια με το χαμήλωμα του πήχη θα γίνονται όλο και περισσότερο τοξικοί.

Δημιουργούνται έτσι οι προûποθέσεις για μία νομισματική κρίση καθώς η αξιοπιστία του δολαρίου, εν μέσω “εκτυπωτικής” φρενίτιδας, εναπόκειται πλέον στους διεθνείς εταίρους (και ανταγωνιστές) των ΗΠΑ.

Ποια μπορεί να είναι η επιστροφή στην κανονικότητα; Το πλέον πιεστικό ερώτημα αυτήν τη στιγμή στις ΗΠΑ είναι το χρονοδιάγραμμα αποκλιμάκωσης των περιοριστικών μέτρων – αυτών που ο Ντόναλντ Τραμπ τα ήθελε αρχικώς να έχουν αρθεί πριν από το Πάσχα των Καθολικών, για να συναινέσει εντέλει σε μία επέκτασή τους μέχρι τέλους Απριλίου. Η πολιτική διελκυστίνδα βρίσκεται στην κορύφωσή της, καθώς η αρμοδιότητα επαναλειτουργίας των σχολείων και των επιχειρήσεων ανήκει στις πολιτειακές και δημοτικές Αρχές, οι οποίες δεν είναι πάντοτε ευεπίφορες σε βιαστικές κινήσεις, όπως δείχνουν και οι αντιδράσεις του κυβερνήτη της κατεξοχήν πληττόμενης Νέας Υόρκης, Άντριου Κουόμο

Σε κάθε περίπτωση, ο Αμερικανός πρόεδρος σε συνεργασία με τις κεφαλές των μεγαλύτερων επιχειρήσεων επιδιώκει μιαν επανεκκίνηση τον Μάιο, ενώ εξαπλώνεται η πεποίθηση ότι τα επαναλαμβανόμενα lockdown δεν μπορούν να αποτελέσουν, όπως το έθεσε ο Τζέιμς Μπούλαρντ της Fed του Σαιντ Λούις, την απάντηση σε τυχόν επόμενα κύματα της νόσου και θα χρειαστούν περισσότερο στοχευμένες αντιδράσεις.

Μεγαλύτερο πρόβλημα: ο τελικός λόγος δεν ανήκει ούτε στις πολιτείες ούτε στην ομοσπονδιακή εξουσία, αλλά στον Αμερικανό πολίτη καταναλωτή, του οποίου η καταναλωτική ικανότητα έχι φτάσει στο Ναδίρ.

Όποτε αν οι μισθοί οι συντάξεις δεν αυξηθούν στα επίπεδα ώστε να μπορούν οι παραγωγοί να αγοράζουν τα παραγόμενα προϊόντα τους, και να σταματήσει η ανεργία με το μοίρασμα του χρόνου του λιγότερη δουλειά- δουλειά για όλους, καμία ουσιαστική ανάπτυξη δεν πρόκειται να συντελεστεί.
Φανταστείτε τι προκύπτει να γίνει στην φτωχή ελλαδίτσα μας

[Επισκέπτης]

[ΓΙΩΡΓΟΣ]

Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
Εμβολιασμοί,
RFID , CHIP ΚΑΙ Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥΣ
Μια ανάλυση απο τον Χρήστο ΚΑΣΤΑΜΟΝΊΤΗ
https://www.youtube.com/watch?v=Z3OQ4E5hZ4k
[/b]

[αιματάκι]

Ο π__στόψυχος βγήκε ήδη παγανιά:

Ψάχνει 10 δισ. για τις τράπεζες ο Στουρνάρας
https://www.tanea.gr/2020/04/20/economy/economy-greece/psaxnei-10-dis-gia-tis-trapezes-o-stournaras/


Η λέρα διψάει ξανά για αιματάκι φτωχών. Συνταγή 2010...