patari.org

[Τσιπρας φιλοα]

https://www.ertnews.gr/eidiseis/diethni/beligradi-synedrio-sosialiston-o-chairetismos-toy-a-tsipra-thymose-ton-roso-presvi/

[Επισκέπτης]

Η εργατική τάξη χρειάζεται ένα επαναστατικό κόμμα:

Η επαναστατική ανατροπή είναι μονόδρομος με την όλη κατάσταση σήμερα. Θα συμβεί είτε είναι παρόν ένα επαναστατικό κόμμα είτε όχι. Αλλά στον πόλεμο μεταξύ των τάξεων, όπως και στους πολέμους μεταξύ εθνών, η σημασία των καλών στρατηγών είναι καθοριστικός παράγοντας. Και εκεί βρίσκεται το πρόβλημα.

Οι μάζες προσπαθούν να βρουν μια διέξοδο από αυτόν τον εφιάλτη. Κοιτάζουν το ένα κόμμα και τον αρχηγό μετά το άλλο, πετάγοντας το ένα μετά το άλλο στον κάδο των σκουπιδιών της ιστορίας. Αυτό εξηγεί την ακραία αστάθεια της πολιτικής ζωής στην χώρα μας και σε όλες τις χώρες αυτή τη στιγμή. Το πολιτικό εκκρεμές ταλαντεύεται βίαια προς τα δεξιά και μετά προς τα αριστερά.

Το κύριο θύμα είναι το κέντρο. Αυτό προκαλεί σοβαρή ανησυχία μεταξύ των στρατηγών του κεφαλαίου, επειδή το κέντρο αντιπροσωπεύει ένα είδος υπομόχλιο που εξισορροπεί τα άκρα αριστερά και δεξιά και τα εξουδετερώνει. Είναι εκείνο το ασαφές τοπίο όπου όλες οι σαφείς γραμμές οριοθέτησης είναι ασαφείς σε σημείο ακυρότητας, όπου κενή ρητορική και αόριστες υποσχέσεις περνούν για πραγματικό νόμισμα ή τουλάχιστον για γραμμάτια που μπορεί να εξαργυρωθούν σε κάποια μελλοντική -απροσδιόριστη- ημερομηνία.
Το κέντρο όμως έχει πάντα υλική βάση.

Στη μεταπολεμική περίοδο, όταν ο καπιταλισμός απολάμβανε μια άνευ προηγουμένου οικονομική άνοδο, τα -καμουφλαρισμένα- Εργατικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα χορήγησαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως μια δωρεάν εθνική υπηρεσία υγείας . Αυτή η περίοδος έχει περάσει προ πολλού στην ιστορία.

Στις μέρες μας, η άρχουσα τάξη δεν μπορεί να επιτρέψει ούτε τις παλιές κατακτήσεις να συνεχιστούν, πόσο μάλλον να δώσει νέες μεταρρυθμίσεις. Η παλιά βεβαιότητα έχει φύγει και μαζί της η παλιά σταθερότητα. Παντού επικρατούν αναταράξεις και κρίσεις. Η κρίση του καπιταλισμού είναι η κρίση του ρεφορμισμού(εγκατάλειψη δηλαδή της επαναστατικής ανατροπής του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος και ενσωμάτωση της στρατηγικής κομμουνιστικών και γενικότερα αριστερών κομμάτων και οργανώσεων στις ανάγκες του αστικού καπιταλιστικού συστήματος) .Η κρίση συνεπώς του ρεφορμισμού, σημαίνει ότι υπάρχει ένα κενό στα αριστερά. Και αφού η φύση απεχθάνεται το κενό, πρέπει να καλυφθεί...

Εφόσον η μαρξιστική τάση δεν είχε μέχρι σήμερα τις δυνάμεις να την καλύψει(ουσιαστικά την αφόπλισε με χειρουργική ακρίβεια ο σταλινισμός), αυτός ο χώρος αναγκαστικά θα καταληφθεί απο νέους αριστερούς ρεφορμιστές.Όταν λοιπόν οι μάζες αφυπνιστούν στην πολιτική ζωή, θα στραφούν στις υπάρχουσες οργανώσεις και γνωστούς ηγέτες, ειδικά σε αυτούς με «αριστερά» διαπιστευτήρια.Η παρούσα περίοδος λοιπόν θα δει την άνοδο των αριστερών μεταρρυθμιστικών και ακόμη και κεντριστικών τάσεων αναγκαστικά,και ιδιαίτερα μετά την επερχόμενη ήττα των δυτικών καπιταλιστών στην Ουκρανία. Αλλά και αυτά θα τεθούν σε δοκιμασία από τις μάζες και σε πολλές περιπτώσεις θα έχουν απλώς έναν εφήμερο χαρακτήρα.Τρανό παράδειγμα είναι η άνοδος στο Περού ενός κινήματος που στηρίχτηκε στην εργατική τάξη αλλά χωρίς επαναστατική και ταξική συνείδηση.Το ίδιο επιδιώκουν να συμβεί και στην Βραζιλία αυτον τον καιρό.
Η επιθυμία να επιτευχθεί μια θεμελιώδης αλλαγή στην κοινωνία δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια σαφή κατανόηση του προγράμματος και των προοπτικών. Περιλαμβάνει επίσης ένα στοιχείο της δύναμης της θέλησης, ή της θέλησης για δύναμη: δηλαδή, τη συνειδητή θέληση για νίκη, για κατάκτηση, για να παραμερίσει όλα τα εμπόδια και να αλλάξει την κοινωνία.

Αυτό, με τη σειρά του, πρέπει να βασίζεται σε ένα όραμα για το μέλλον και στην πλήρη εμπιστοσύνη στην ικανότητα της εργατικής τάξης να αλλάξει την κοινωνία. Αλλά οι αριστεροί μεταρρυθμιστές δεν έχουν τίποτα από τα δύο. Ως εκ τούτου, αποφεύγουν συνεχώς τον κεντρικό στόχο.Προκαλούν, χρονοτριβούν, αναζητούν συμβιβασμούς, που είναι απλώς μια άλλη λέξη για την παράδοση, αφού το να αναζητάς συμβιβασμό όπου δεν είναι δυνατός, να χτίζεις γέφυρες μεταξύ ασυμβίβαστων ταξικών συμφερόντων, σημαίνει να προσπαθείς να τετραγωνίσεις τον κύκλο. Οι αμφιβολίες, η ασάφεια και η αναποφασιστικότητα είναι η εσωτερική τους ουσία. Η ηττοπάθεια είναι ενσωματωμένη στην ίδια την ψυχή και την ψυχή τους.

Αν ο Τσίπρας ήταν μαρξιστής, θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει το κίνημα το 2015 για να αλλάξει την κοινωνία, καλώντας τους εργαζόμενους να καταλάβουν τις τράπεζες και τα εργοστάσια. Ο λαός της Ελλάδας θα ήταν έτοιμος να δεχτεί τις κακουχίες, όπως οι Ρώσοι εργάτες ήταν έτοιμοι να τις δεχτούν μετά την επανάσταση του 1917.Μια επαναστατική πολιτική, υποστηριζόμενη από μια διεθνιστική έκκληση, θα είχε μια ηλεκτρισμένη επίδραση στους εργάτες της υπόλοιπης Ευρώπης και του κόσμου. Οι μάζες στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και αλλού θα είχαν ανταποκριθεί με ενθουσιασμό στην έκκληση για διεθνή αλληλεγγύη από τον πολιορκημένο λαό της Ελλάδας. Θα είχαν ακολουθήσει διαδηλώσεις και απεργίες, αναγκάζοντας τους τραπεζίτες και τους καπιταλιστές σε άμυνα και ανοίγοντας την πόρτα σε επαναστατικές δυνατότητες παντού.

Το ερώτημα τέθηκε κενό: είτε παλέψτε μέχρι το τέλος είτε υποστείτε μια άδοξη ήττα. Αλλά οι αριστεροί μεταρρυθμιστές δεν παλεύουν ποτέ μέχρι τέλους. Πάντα αναζητούν τον δρόμο της ελάχιστης αντίστασης και επιδιώκουν να συμβιβαστούν με την άρχουσα τάξη.Όμως η άλλη πλευρά δεν ενδιαφερεται ΠΟΤΕ για συμβιβασμό,και αυτή είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της αριστερής μεταρρυθμιστικής σύγχυσης.

Έχουμε εισέλθει στην πιο ταραχώδη και διαταραγμένη περίοδο της ιστορίας της σύγχρονης εποχής. Η κρίση θα επηρεάσει τη μια χώρα μετά την άλλη. Η εργατική τάξη θα έχει πολλές ευκαιρίες να πάρει την εξουσία.
Οι ξαφνικές και έντονες αλλαγές είναι υπονοούμενες στην κατάσταση, η οποία μπορεί να μεταμορφωθεί σε διάστημα 24 ωρών. Και πρέπει ειλικρινά να παραδεχτούμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουμε σε ρουτινισμό, χρησιμοποιώντας παθητικά τις ίδιες παλιές μεθόδους και αποτυγχάνοντας να εκμεταλλευτούμε τις νέες ευκαιρίες που μας παρέχονται.Παντού βλέπει κανείς μια κυβερνητική κρίση και μια ολοένα και πιο επικριτική διάθεση στον πληθυσμό, στραμμένη κατά του κατεστημένου και όλων των θεσμών του. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη νεολαία, η οποία είναι πιο ανοιχτή στις πιο προηγμένες επαναστατικές ιδέες.Όπως είπε και ο Λένιν: όποιος έχει τη νεολαία έχει και το μέλλον.

Προκειμένου μια επαναστατική οργάνωση να εκμεταλλευτεί πλήρως μια επαναστατική ή προεπαναστατική κατάσταση, είναι απαραίτητο να διαθέτει τουλάχιστον ένα ελάχιστο έμπειρα στελέχη και μια βιώσιμη οργάνωση γιατί χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα.

Μια επαναστατική οργάνωση που φιλοδοξεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο χρειάζεται ένα συγκεκριμένο μέγεθος για να γίνει αντιληπτό από την εργατική τάξη. Τέτοια πράγματα δεν μπορούν να αυτοσχεδιαστούν ή να χτιστούν εύκολα στον πυρετό των γεγονότων.Τα αυθόρμητα μαζικά επαναστατικά κινήματα αποκαλύπτουν την κολοσσιαία δύναμη των μαζών. Αλλά μόνο ως δυνητική δύναμη, όχι πραγματική. Ελλείψει του υποκειμενικού παράγοντα, ακόμη και το πιο καταιγιστικό μαζικό κίνημα δεν μπορεί να επιλύσει τα πιο σημαντικά προβλήματα της τάξης.

Εδώ πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της σοσιαλιστικής επανάστασης και των αστικών επαναστάσεων του παρελθόντος. Σε αντίθεση με μια αστική επανάσταση, μια σοσιαλιστική επανάσταση απαιτεί το συνειδητό κίνημα της εργατικής τάξης, η οποία πρέπει όχι μόνο να πάρει τα ηνία της κρατικής εξουσίας στα χέρια της, αλλά και από την αρχή να αναλάβει συνειδητό έλεγχο των παραγωγικών δυνάμεων.

Όπως περιέγραψε ο Τρότσκι στην Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης , «Χωρίς μια καθοδηγητική οργάνωση, η ενέργεια των μαζών θα διασκορπιζόταν σαν ατμός που δεν είναι κλεισμένος σε ένα κουτί εμβόλου. Ωστόσο, αυτό που κινεί τα πράγματα δεν είναι το έμβολο ή το κουτί, αλλά ο ατμός».

Μέχρι σήμερα, το μοναδικό παράδειγμα της εργατικής τάξης που χτίζει με επιτυχία μια επαναστατική ηγεσία και ανατρέπει τον καπιταλισμό είναι η εμπειρία της Ρωσικής Επανάστασης. Η προπαρασκευαστική πολιτική δουλειά των Λένιν και Τρότσκυ που επέτρεψε αυτό το μνημειώδες γεγονός είναι η ουσία του μπολσεβικισμού, τα μακρά, επίπονα χρόνια προετοιμασίας -με μια αποτυχημένη πρώτη επανάσταση το 1905- που επέτρεψαν στους μαρξιστές να γίνουν μια δύναμη που είχε τις ρίζες της στην τάξη και την έκαναν έτοιμη να προχωρήσει στη δοκιμασία των γεγονότων όταν ωρίμασαν οι υποκειμενικές συνθήκες για επανάσταση.


"Μπορείς να έχεις επαναστάτες και σοφούς και αδαείς, έξυπνους ή μέτριους. Αλλά δεν μπορείς να έχεις επαναστάτες που δεν έχουν την προθυμία να συντρίψουν τα εμπόδια, που δεν έχουν αφοσίωση και το πνεύμα της θυσίας. Το άτομο που είναι ο «άξονας», δηλαδή ο ηγέτης ή ένας από τους ηγέτες του επαναστατικού κινήματος, αναλαμβάνει το δικαίωμα να καλεί τους εργάτες να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες, συμπεριλαμβανομένης της ζωής τους. Αυτό το δικαίωμα συνεπάγεται όχι λιγότερο σημαντικές ευθύνες ακόμη και την ζωή του,και του ιδίου του ηγέτη."(Λ. Τρότσκι 11 Ιουλίου 1929)

[Επισκέπτης]

Στις 14 δεκεμβρίου ο Σέρβος Πρέσβης στην Ελλάδα Ντούσαν Σπασόγεβιτς έκανε την εξής δήλωση που δεν ανέφεραν τα ΜΜΕ ούτε καν ο Δένδιας που έχει αναλάβει προσωπικά το θέμα Κόσσοβο:

"Οι καιροσκόποι και εθνικόλαϊκιστές,ο <<πρωθυπουργός>> και η <<πρόεδρος>> του Κοσσυφοπεδίου,Αλμπιν Κούρτι και Βιόσα Οσμανί,προωθούν το μεγαλοεθνικιστικό σχέδιο της Μεγάλης Αλβανίας προσαρτίζοντας τμήματα της Σερβίας και της Ελλάδας.Ο λύκος και αν εγέρασε δεν άλλαξ' η προβιά του"

Οι αμερικάνοι εδω και πολλά χρόνια προωθούν την Μεγάλη Αλβανία,απο τον καιρό που ήταν παντοδυναμία έχουν πλάνα για τα Βαλκάνια,σήμερα όμως που είναι στο ναδίρ της δυναμικής τους,καθώς ο καπιταλισμός μας τελειώνει κάνουν και θα κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες να σώσουν το τομάρι τους πρώτα και δεύτερον να προκαλέσουν αναταραχές και στα Βαλκάνια αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη.Το επόμενο διάστημα είναι κρίσιμο για όλοκληρ την Ευρώπη αλλά ειδικά για εμάς εδώ στην Ελλάδα θα υπάρξουν μεγάλες ταραχές,και προβλέπω τεράστιο υβριδικό πόλεμο τρομοκρατίας μιάς και οι ΗΠΑ παίζουν τα τεέυταία τους χαρτιά για να αλλάξουν την δεδομένη κατάσταση.Θα προκαλέσουν χάος στα Βαλκάνια μιάς και τους είναι και πολύ εύκολο αφού οι μεγαλύτερες τους στρατιωτικές βάσεις βρίσκονται σε Αλεξανδρούπολη,Σούδα,Κόσσοβο,Πολωνία και Γερμανία και οι υποτελείς κυβερνήσεις τους έχουν παραχωρήσει απο τον γεωγραφικό τους προσδιορισμό μέχρι και τις μυστικές τους υπηρεσίες και στρατιωτικές στα χέρια των αμερικανών λοχίων...Να είμαστε ετοιμοι για τρομοκρατικά χτυπήματα,προβοκάτσιες και παραχωρήσεις εθνικών εκτάσεων και δικαιωμάτων,όσον μας έχουν απομείνει βέβαια...
Ηδή με μυστικές συναντήσεις αντιπροσωπίας του Μητσοτάκη με τους Τούρκους συμφώνησαν την πλήρη αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου,και σύντομα θα παραχωρηθεί μέρος ανατολικών συνόρων μας...ήδη στην φλώρινα ξεκίνησαν με τις ευλογίες του Μητσοτάκη την εκμάθηση της μακεδονικής διαλέκτου πράγμα που τα προσκέιμενα στην κυβέρνηση μέσα δεν είπαν κουβέντα καθώς και τα δεξιά εθνικόφρονα κοπρόσκύλα απέκρυψαν επιμελώς.