patari.org

[ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ]

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

Η γενιά μου, γενιά της μεταπολίτευσης, έχτισε αξίες και ιδανικά ενάντια στη χούντα. Η χούντα για να στραγγαλίσει τις ελευθερίες, η Δημοκρατία και τη διάθεση του Ελληνικού λαού για κοινωνική δικαιοσύνη, χρησιμοποίησε ως ιδεολογικό κάλυμμα τις αξίες της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Οικογένειας, αξίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκε ο Ελληνικός Πολιτισμός. Ήταν επόμενο λοιπόν αυτές οι αξίες να στιγματιστούν και για πολλά χρόνια να θεωρηθούν ως παρωχημένες και «φασιστικές» εμμονές του παρελθόντος. Δεν είναι στο θέμα μας να απαντήσουμε ποιά θα είναι η αυριανή θέση αυτών των αξιών σένα κόσμο ελεύθερο και ειρηνικό που ευημερεί. Το σίγουρο όμως είναι ότι γι’ αυτές θα αποφασίσουν οι ίδιοι οι λαοί. Αυτοί θα αυτοπροσδιοριστούν, χωρίς αυτό να τους το επιβάλλει καμιά εξουσία και κανένας ιδεολογικός καταναγκασμός.

Όλος αυτός ο πρόλογος γράφτηκε γιατί ζούμε σε μια περίοδο σύγχυσης και ιδεολογικής χειραγώγησης της Νέας Τάξης. Η πολιτική της Νέας Τάξης, πολιτική μιας παγκόσμιας Τυραννίας, θέλει να κομματιάσει και να διαλύσει κάθε συλλογικότητα, κάθε κοινωνική συνοχή, κάθε πίστη και κάθε όνειρο. Το ίδιο συμβαίνει και στο χώρο του σχολείου. Όποια στοιχεία συνέχουν τον ιστό του Ελληνικού Έθνους θα πρέπει να αποδυναμωθούν να αποχρωματιστούν, να γίνουν ουδέτερα, μέχρι να εξαφανιστούν. Να μερικά από αυτά. Η Εθνική συνείδηση και η Ιστορία, η Ελληνική Γλώσσα, οι Θρησκευτικές πεποιθήσεις, κοινωνική συμπεριφορά και αλληλεγγύη, οι παραδοσιακές ηθικές αξίες,η ελεύθερη σκέψη και βούληση, οι Εθνικές γιορτές παρελάσεις, τα σύμβολα. Αντίθετα θα πρέπει να υιοθετηθούν και ν’αναδειχτούν όποια στοιχεία ευνοούν τη διαφοροποίηση και την ομαδοποίηση ενός, ευτυχώς ακόμα, ομοιογενούς Ελληνικού σχολείου. Να μερικά στοιχεία από αυτά. Η εξατομίκευση και ο ανταγωνισμός, η ιδιωτικοποίηση, η αποκέντρωση, η αποκρατικοποίηση, η δήθεν αυτοχρηματοδότηση με τη χειραγώγηση των σχολικών δραστηριοτήτων από ιδιώτες χορηγούς με αμοιβαίο όφελος, η έξαρση της φροντιστηριακής παραπαιδείας, η προγραμματική διάλυση, η αποστήθιση και «παπαγαλία», η υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών στην Επιστήμη και στη Γνώση, η πτώση του μορφωτικού επιπέδου των Ελληνόπουλων και η αύξηση του αναλφαβητισμού.

Εδώ και χρόνια ζούμε τη μείωση της χρηματοδότησης του Δημόσιου Ελληνικού σχολείου από το Κράτος. Ο κύριος σκοπός στην Εκπαίδευση ήταν η διδασκαλία των μαθημάτων του Ωρολογίου προγράμματος (Γλώσσας, Μαθηματικών, Φυσικής κλπ) έστω με απαρχαιωμένες μεθόδους και μέσα. Σήμερα ο σκοπός έχει αλλάξει. Τα μαθήματα υποβαθμίζονται, ενώ αντίθετα ξεπηδούν Διαπολιτισμικά προγράμματα, με τεράστια χρηματοδότηση από την Ελληνική Πολιτεία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και ξένους «Διεθνείς» Οργανισμούς χωρίς κανένα υπόβαθρο και καμιά ουσιαστική ωφέλεια.Υπάρχει στόχευση να αναπλάσει το σχολείο τους Νέους, ώστε να δημιουργηθεί μια νέα «Πολυπολιτισμική» κοινωνία ή καλύτερα ένας «πολυπολιτισμικός» αχταρμάς.

Το κύριο μέλημα πια είναι να αναδειχτούν μέσα από ντιρεκτίβες τα «μειονοτικά» ζητήματα σε κυρίαρχα, είτε αυτά υπάρχουν, είτε θα πρέπει να εφευρεθούν. Προγράμματα ξεφυτρώνουν διαρκώς για τις διαφορετικές Εθνότητες από εισαγόμενους μετανάστες, για άτομα με ειδικές ανάγκες, για άτομα με διαφορετικές αντιλήψεις και συμπεριφορές. Σίγουρα πολλά από αυτά τα προβλήματα είναι υπαρκτά και θα πρέπει να επιλυθούν. Όμως όλα αυτά δεν μπορούν να αποτελούν το πρόσχημα ώστε το Δημόσιο σχολείο να οδηγηθεί προς την απαξίωση και την παρακμή, μ’ ένα άλμα δεκαετιών προς τα πίσω.

Εδώ και χρόνια η μάθηση στα Λύκεια της χώρας έχει απαξιωθεί, καθώς ο μοναδικός υπαρκτός στόχος των ενδιαφερόμενων μαθητών είναι να εισαχθούν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, μέσα από τις τυποποιημένες «γνώσεις» που προσφέρουν τα φροντιστήρια, ενώ η Τεχνική Εκπαίδευση είναι αποτελματωμένη καθώς δεν δίνει προοπτική σ’αυτήν την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που μαστίζει όλα τα επαγγέλματα.

Βέβαια σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν οι επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής της Νέας Τάξης στο εισόδημα των εργαζομένων στο Δημόσιο σχολείο. Αυτές είναι συρρίκνωση του μισθού των Δασκάλων και Καθηγητών ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ωρομίσθια απασχόληση, η καταβαράθρωση των ασφαλιστικών ταμείων και η αύξηση των ορίων εργασίας και συνταξιοδότησης, που οδηγούν σε μεγαλύτερη απαξίωση της εργασίας στο χώρο του σχολείου και επομένως σε μεγαλύτερη υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ