patari.org

[Για την μεταφορά, Μ.Σ.]

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ
ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ


Κλέφτες και καταχραστές του δημοσίου χρήματος, χρυσοπληρωμένοι αργόμισθοι, ημέτεροι εργολάβοι, μιζαδόροι και κάθε λογής παράσιτα υπάρχουν από ιδρύσεως του νεότερου ελληνικού κράτους. Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά σύμφυτο και μόνιμο χαρακτηριστικό της παγκόσμιας καπιταλιστικής ζούγκλας. Κυβέρνηση και Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης στριφογυρίζουν σ’ αυτά τα παράπλευρα φαινόμενα, για να πιστέψουμε ότι κρίση δεν είναι δομικό πρόβλημα του παγκόσμιου καπιταλισμού αλλά απλό πρόβλημα …κακής διαχείρισης, που κατά διαβολική σύμπτωση παρουσιάστηκε ταυτόχρονα και στις 192 χώρες του πλανήτη!
Οι άνθρωποι παράγουν για να ικανοποιήσουν τις βιοτικές και πολιτιστικές τους ανάγκες. Στον καπιταλισμό όμως δεν ορίζουν τα προϊόντα της εργασίας τους. Τα παραδίδουν στο έλεος της αγοράς! Μετά, όπως ένας θεοσεβούμενος περιμένει σωτηρία απ’ την εικόνα που φιλοτέχνησε κάποιος αγιογράφος, ο σύγχρονος άνθρωπος εξαρτά την τύχη του απ’ τους αυθόρμητους νόμους της αγοράς που ο ίδιος την δημιούργησε. Η αγορά μπορεί να τον πλουτίσει αλλά και να τον καταστρέψει. Είναι πάνω απ’ τον άνθρωπο και τον λογικό του έλεγχο.
Υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα 150.000 νεόδμητα διαμερίσματα ενώ πολλοί από μας είναι άστεγοι. Εκτάσεις στρωμένες με δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα ενώ εμείς μετακινούμαστε πεζοί. Περπατάμε ξυπόλητοι ενώ γύρω μας υπάρχουν εκατομμύρια ζευγάρια υποδήματα. Πεινάμε και η αγορά μας στερεί το δικαίωμα να παράγουμε. Άρα το δικαίωμα να υπάρχουμε.
Η κρίση δεν οφείλεται στην υπερκατανάλωση όπως ισχυρίζονται τα παπαγαλάκια της εξουσίας αλλά στην υπερπαραγωγή αγαθών, σε σύγκριση με τις καταναλωτικές δυνατότητες της κοινωνίας, που περιορίζονται όλο και περισσότερο απ’ την ανεργία και την συμπίεση των μισθών.
Δεν είναι κρίσεις κυκλικές όπως ήταν τον 19ο αιώνα. Κι ας μην τρέφουν, κάποιοι, φρούδες ελπίδες ότι αργά ή γρήγορα η ύφεση θα δώσει τη θέση της σε νέα ανάκαμψη. Απ’ την προηγούμενη «Μεγάλη ¾φεση» που εγκαινίασε το χρηματιστηριακό κραχ της Νέας Υόρκης στις 29 Οκτωβρίου1929 και την ανθρωποσφαγή του Β´ παγκοσμίου πολέμου, άνοιξε μια εποχή μόνιμης κρίσης που συγκαλύφθηκε από 30 χρόνια απρόσμενης οικονομικής μεγέθυνσης, η οποία, όμως, έσκαψε βαθύτερα το λάκκο του καπιταλισμού. Κι’ αυτό επειδή στηρίχτηκε σε πολιτική πληθωριστικών παροχών, με βάση ένα υπερτιμημένο δολάριο, χωρίς χρυσή κάλυψη. Αποτέλεσμα αυτής της πληθωριστικής πολιτικής είναι ο πρωτοφανής συνδυασμός ύφεσης και πληθωρισμού. Ανεργίας με αστρονομικές τιμές, σε αντίθεση με την κρίση των ’30 όπου η ανεργία συνοδεύτηκε με αποπληθωρισμό.
Ας γίνει κοινή συνείδηση: ζούμε την χειρότερη κρίση που γνώρισε στην ιστορία του ο καπιταλισμός. Κρίση απ’ την οποία δεν υπάρχει ειρηνική διέξοδος. Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Ή θα επιβληθούν ριζικές λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα ή το ανθρώπινο γένος θα επιστρέψει στα σπήλαια, μετά από πυρηνική καταστροφή. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Οι συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες δεν θα πάνε μακριά αναμασώντας στις σημερινές προεπαναστατικές συνθήκες τα ίδια ρεφορμιστικά συνθήματα που είχαν πριν 25 χρόνια. Ή -πράγμα που είναι το ίδιο- υποκαθιστώντας τις συγκεκριμένες προγραμματικές προτάσεις με ηχηρές αερολογίες και αφηρημένες καταγγελίες του καπιταλισμού, συν δοξολογίες υπέρ σοσιαλισμού.
Τα μέτρα συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών μαζών, που παίρνει η κυβέρνηση και το ΔΝΤ, οδηγούν σε ύφεση με ρυθμούς χιονοστιβάδας. Το ξέρουν αλλά δεν μπορούν να ακολουθήσουν άλλο δρόμο. Τα φορομπηχτικά τους μέτρα δεν θα αποδώσουν. «Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»! Το δημοσιονομικό χρέος θα εκτοξευτεί σε νέα ύψη. Κάθε καθυστέρηση στη λήψη μέτρων σε αναπτυξιακή κατεύθυνση θα κοστίσει ακριβά. Το πρώτο μέτρο σωτηρίας δεν είναι η σωτηρία των τοκογλύφων αλλά η κήρυξη πτώχευσης. Ούτε δεκάρα στους ξένους ληστές. Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε.
Η Ελλάδα παίρνει νέα δάνεια για να εξυπηρετήσει προηγούμενα δάνεια. Αυτό γίνεται από γεννήσεως του ελληνικού κράτους. Δάνειο του Κολοκοτρώνη του 1823 εδέησε να εξοφληθεί μετά από ένα αιώνα και εννέα χρόνια, το 1932. Πριν πέντε μήνες ξεχρεώσαμε ακόμα ένα δάνειο της επανάστασης.
Για να πάρουμε το πρόσφατο δάνειο, απ’ το οποίο δεν θα δούμε δεκάρα (είναι απλή λογιστική πράξη) υποχρεωθήκαμε να αγοράσουμε έξι (6) γαλλικές φρεγάτες και έξι (6) άχρηστα γερμανικά υποβρύχια!
Ως λαός πληρώσαμε την τελευταία δεκαετία στο ξένο κεφάλαιο 500 δισ. ευρώ τοκοχρεολύσια. Και τώρα έρχονται οι διεθνής αιματορουφήχτρες να μας πουν ότι χρωστάμε άλλα τόσα. Αν δεν μπει τέλος σ’ αυτή την αφαίμαξη κάθε λόγος για ανάπτυξη και έξοδο απ’ την κρίση είναι κοροϊδία.
Παύση πληρωμών κήρυξε πρόσφατα η κυβέρνηση της Ισλανδίας, αφού πείρε την γνώμη του λαού με δημοψήφισμα. Απ’ το 1970 σημειώθηκαν πάνω από 40 «πτωχεύσεις» και γενικά ωφέλησαν τις χειμαζόμενες οικονομίες. Η Ρωσία, η Αργεντινή και η Βενεζουέλα σε τέτοιες «χρεοκοπίες» στήριξαν την οικονομική τους ανάπτυξη, με εντυπωσιακούς ρυθμούς, τα τελευταία χρόνια.
Το πιο κοντινό ελληνικό παράδειγμα είναι η στάση πληρωμών που κήρυξε το 1932 ο Ελ. Βενιζέλος, αφού πρώτα αφαίμαξε την οικονομία στην άκαρπη προσπάθεια του να στηρίξει την αξιοπιστία της δραχμής. Όταν τελικά αποφάσισε να δηλώσει πτώχευση το κόμμα του είχε διαλυθεί, η πολιτική ζωή εκτροχιαστεί, με τελικό ωφελημένο το δίδυμο Γλύξμπουργκ – Μεταξά. Η ελληνική οικονομία διαψεύδοντας τις καταστροφολογικές Κασσάνδρες σημείωσε πρωτοφανείς ρυθμούς ανόδου. Τον τρίτο καλύτερο ρυθμό βιομηχανικής ανάπτυξης στον κόσμο (65%) μετά τη Σοβιετική Ένωση και την Ιαπωνία. Ο αποκλεισμός απ’ τις χρηματοοικονομικές αγορές δεν έχει σήμερα νόημα μια και κανείς δεν θα δανείζει πλέον με λογικούς όρους.
Αλλά δεν αρκεί η παύση πληρωμών. Η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει άμεσα απ’ την ευρωζώνη της καταστροφής. Το σκληρό νόμισμα είναι βαρίδι στο λαιμό της χώρας, όταν δεν υπάρχει υψηλή παραγωγικότητα. Επιστροφή στη δραχμή και εφαρμογή εθνικής νομισματικής πολιτικής.
Αποχώρηση απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έτσι κι αλλιώς είναι καταδικασμένη να διαλυθεί εις τα εξόν συνετέθει. Στο διάβολο η παγκοσμιοποίηση των αγορών που μόνο τις πολυεθνικές ευνοεί. Επιστροφή σε ένα λελογισμένο προστατευτισμό, και εμπορικές σχέσεις με όλες τις χώρες, στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος.
Εξίσου σημαντικό είναι να κατεβάσουμε απ’ τον επουράνιο θρόνο της την θεότητα της αγοράς, που γεννάει φούσκες, καταστροφικές κρίσεις και πολέμους και να την θέσουμε κάτω απ’ τον έλεγχο του ανθρώπινου λογικού. Αυτό προûποθέτει, για αρχή, την κρατικοποίηση του πιστωτικού συστήματος, χωρίς να θιχτούν οι μικρές ή μεγάλες περιουσίες των καταθετών. Κράτος φτηνό, δημοκρατικό και ελεγχόμενο απ’ τους πολίτες. Το ίδιο πρέπει να γίνει και με όλες τις κοινωφελείς υπηρεσίες και τους στρατηγικής σημασίας κλάδους, που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την παραγωγή.

Πολιτικός Όμιλος «Πρωταγόρας»

Τηλ. 210-3303539

[vngelis]

Σε αρθρο σε εφημεριδα υπηρξε δηλωση του Κολ σε συγκεντρωση που ειχε σε Γερμανικο ακροατηριο αλλα που παραβρεθηκε ο πρωην πρεσβυς στην Αμερικη της Αγγλιας ο Κριστοφερ Μευερ, οτι η ΕΕ ειναι κατασκευασμα που βοηθαει τα Γερμανικα εθνικα συμφεροντα...

Ετσι βλεπουμε οτι ενω οταν φωναζουν οι διαδηλωτες στην Ελλαδα το συνθημα Ψωμι Παιδεια Ελευθερια η Χουντα δεν Τελειωσε το 1973, το ιδιο θα πρεπει να λεμε και για την Γερμανια, το 3Ραιχ δεν Τελειωσε με τον Χιτλερ...

Τα μετρα που γραφουν οτι ειναι ανακγαια να εισαγουν ειναι τωρα οικονομικη και πολιτικη ενωση με την αφαιρεση ολων των δικαιωματων των εθνικων κοινοβουλιων να οριζουν οικονομικη πολιτικη, δηλαδη το κρατος-προνιας ετσι οπως ειναι διαμορφωμενο στα κρατοι μελοι της ΕΕ, να καταργηθη εκ μερους των καρχαριων του ΔΝΤ.

[Επισκέπτης]

Η κρίση ως ευκαιρία για ανάκαμψη.

[Μεταλληνός]

Το θλιβερό τσουτσέκι ο Παπακωνσταντίκου, προχθές στήν σύνοδο των υπουργών οικονομικών της Ε.Ε,ψήφισε υπέρ της πρότασης οι προûπολογισμοί των κυβερνήσεων που γίνονται κάθε χρόνο,πριν κατατεθούν στα εθνικά κοινοβούλια, να παίρνουν πρώτα την έγκριση της κομισιόν.......
ΝΑ ΚΑΕΙ ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ

[δεν έχει τσίπα]

Τσίπρας:Ναί στην νεοταξίτικη θηλιά του τυχοδιωκτικού ευρώ.

Α. Τσίπρας: "Η αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι επιλογή μας"
Συνέντευξη Α. Τσίπρα στην "Αυγή της Κυριακής"

Χρέος μας είναι όχι μόνον να περιγράψουμε την αριστερή διέξοδο από την οικονομική κρίση αλλά και να οικοδομήσουμε το μέτωπο των δυνάμεων που θα την επιβάλει, τονίζει ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξή του στην "Αυγή της Κυριακής", προσθέτοντας ότι "οικοδομούμε καθημερινά τη συμπόρευση με τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που δεν βολεύονται στον κορσέ του ΔΝΤ".

Παράλληλα, επισημαίνει ότι "η αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι επιλογή μας και όσοι την απεργάζονται επιθυμούν βίαιη υποτίμηση μισθών, αμοιβών και αξιών γης".

[O προικισμένος με ευρώ.]

ΤΣΙΠΡΑΣ
O προικισμένος με ευρώ «σε συμπόρευση με μία απο τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που δεν βολεύονται στον κορσέ του ΔΝΤ».

http://entertainment.gr.msn.com/celebrity/gallery.aspx?cp-documentid=153469607&page=9

[απελάτης]

ΕΙΝΑΙ Ή ΟΧΙ, ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ?

[vngelis]

Περα και ξεχωρα σε σχεση με ολα τ'αλλα που λεει οτι η φωτια στην Μαρφιν δεν ειναι προβοκατσια ζηταει την παυση πληρωμων, εξοδο απ'την ΕΕ και επιστροφη στην Δραχμη...

Ο ψευτο-"μονόδρομος" και η Αριστερά



ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ



Όπως προσπάθησα να δείξω επανειλημμένα από τη στήλη αυτή, τα ληστρικά μέτρα στη πραγματικότητα έχουν μόνο ένα στόχο : να μην χάσουν οι δανειστές μας ούτε δεκάρα. Και αυτό, παρά τα παραμυθιάσματα του αρχηγού της κοινοβουλευτικής χούντας, η οποία κυβερνά τον τόπο με την βοήθεια της αγέλης του κοινοβουλευτικού λόχου που υφάρπαξαν την ψήφο του λαού, καταφεύγοντας στην καθαρή απάτη, και την διατηρούν σήμερα με την κατ’ εξακολούθηση απάτη των ΜΜΕ των ελίτ που τους στηρίζουν, αλλά και την αστυνόμο-τρομοκρατία που εντείνεται. Έτσι, τα λαϊκά στρώματα καταδικάζονται στην ανεργία και τη στέρηση, ενώ όλο και περισσότεροι ξεπερνούν την μαζική πλύση εγκεφάλου περί δήθεν «μονόδρομου» των μέτρων, τη στιγμή που γίνεται πια κοινή συνείδηση ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Δηλαδή, μια λύση που θα υποχρέωνε τις ξένες και ντόπιες ελίτ, οι οποίες άλλωστε δημιούργησαν το Χρέος, να το πληρώσουν οι ίδιες και όχι τα λαϊκά στρώματα που εισέπραξαν κάποια ψίχουλα από αυτό. Η λύση αυτή, όπως την περιέγραψα σε σειρά άρθρων, θεμελιώνεται σε δυο βασικούς πυλώνες : πρώτον, την μονομερή έξοδο από την Εύρω-ζώνη και την επανεισαγωγή και υποτίμηση μιας νέας δραχμής (με παράλληλη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων για να προστατευθούν από την υποτίμηση) και, δεύτερον, την επανεισαγωγή αυστηρών κοινωνικών ελέγχων στις αγορές κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας ώστε να προστατευθεί η κοινωνία από τις αγορές. Τα υπόλοιπα εναλλακτικά μέτρα είναι παρεπόμενα των δυο αυτών πυλώνων: δραχμοποίηση του χρέους και στη συνέχεια επαναδιαπραγμάτευση του με βάση τους δικούς μας όρους (συρρίκνωση και επιμήκυνση χρόνου πληρωμής με την απειλή ολοσχερούς στάσης πληρωμών), κοινωνικοποίηση Τραπεζών και βαριά φορολογία στην κινητή και ακίνητη μεγάλη περιουσία, ώστε να πληρώσουν το χρέος μόνο τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που το δημιούργησαν και βασικά ωφελήθηκαν από αυτό.

Όπως είναι φανερό από τα παραπάνω, μια πραγματική εναλλακτική λύση είναι εφικτή μονό εάν θεμελιωθεί στους παραπάνω δυο πυλώνες, οι οποίοι συμπυκνώνουν την ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και αποτελούν την απώτερη αιτία της αναπτυξιακής «φούσκας» και του μοντέλου «ανάπτυξης» που μόλις κατέρρευσε. Συνοπτικά, η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. και στη συνέχεια στην ΟΝΕ, χάρη στις προσπάθειες του «εθνάρχη» Καραμανλή (που συνέχισε ο ¡υπο-εθναρχης’ Α. Παπανδρέου και στη συνεχεία οι ¡ανθυπο-εθναρχες’ Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου τζούνιορ) οδήγησε στην «αναπτυξιακή φούσκα» που δημιούργησε μια πρωτόγνωρη στην Ελλάδα ανισότητα μεταξύ, από τη μια μεριά, μιας κάστας κλεπτοκρατών που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν ακόμη και για την καπιταλιστική «ανάπτυξη» της χώρας και των συναφών προνομιούχων στρωμάτων και, από την άλλη, των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία στις μεν πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες καταδικαζόντουσαν στη μαζική μετανάστευση για να επιβιώσουν, στέλνοντας πίσω τα μεταναστευτικά εμβάσματα, που μαζί με ένα τουρισμό «της αρπαχτής» και τα ναυτιλιακά εμβάσματα, παρήγαγαν και αναπαρήγαγαν μια καταναλωτική δομή, η οποία δεν είχε καμιά σχέση με το παραγωγικό δυναμικό που είχε ήδη αρχίσει να δημιουργεί η μεταπολεμική «ανάπτυξη» και ολοκλήρωσε η ένταξη μας στην ΕΟΚ/Ε.Ε.

Το παραγωγικό αυτό δυναμικό βασιζόταν σε ένα στρεβλό επενδυτικό πρότυπο, όπου ούτε το ντόπιο ούτε το ξένο ιδιωτικό κεφάλαιο, αλλά ούτε και οι δημόσιες επενδύσεις, δημιούργησαν μια ισχυρή μεταποιητική βάση αλλά, αντίθετα, στράφηκαν στις κατοικίες και στα έργα υποδομής και στη δημιουργία μιας δασμοβίωτης βιομηχανίας στους παραδοσιακούς κλάδους ελαφρών καταναλωτικών αγαθών (τρόφιμα, είδη ένδυσης κλπ), οι οποίοι σαρώθηκαν μόλις καταργήθηκαν οι δασμοί με την ένταξη στην ΕΟΚ/Ε.Ε, ή εξαγοράστηκαν, όταν ήταν βιώσιμοι, από το ξένο κεφάλαιο. Παράλληλα, η αυτοδυναμία μας σε αγροτικά προϊόντα αποδιαρθρωνόταν από την Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΟΚ/ΕΕ και το θετικό αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο, που υπήρχε πριν την ένταξη, μετατράπηκε ραγδαία σε αρνητικό μετά την ένταξη, ενώ η καταστροφή αυτή συγκαλυπτόταν από τις προσωρινές μεταβιβάσεις Κοινοτικών εισοδημάτων στους αγρότες που αυξάναν τεχνητά το αγροτικό εισόδημα, μέχρις ότου η σταδιακή μείωση τους να φέρει τη σημερινή κατάρρευση και του αγροτικού τομέα.

Έτσι, όταν η πηγή της μετανάστευσης στέρεψε, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, αντί να δημιουργήσει το νέο αυτοδύναμο μοντέλο ανάπτυξης που επαγγελλόταν με την «αλλαγή», οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση, ενισχύοντας περισσότερο τον καταναλωτισμό (ιδιωτικό αλλά και δημόσιο), δημιουργώντας μια νέα πηγή απορρόφησης του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού στον δημόσιο τομέα και συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δημιουργία ενός παρασιτικού τομέα υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα --καμιά σχέση με την μεταβιομηχανική επέκταση των υπηρεσιών στα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κέντρα. Όμως, τόσο η επέκταση του δημοσίου τομέα όσο και το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που κτίστηκε τότε έγινε με «ξένα κόλλυβα», αφού η κυβέρνηση δανειζόταν μαζικά, αντί να υποχρεώσει τις προκλητικά φοροδιαφεύγουσες ελίτ να πληρώσουν το κόστος. Τότε δημιουργήθηκε η μεταπολιτευτική «αναπτυξιακή φούσκα» που συνέχισε να φουσκώνει στις δεκαετίες 1990 και 2000. Ιδιαίτερα μάλιστα την τελευταία δεκαετία που ο δανεισμός με βάση το Ευρώ έγινε ακόμη ευκολότερος και έτσι χρηματοδότησε ακόμη και πολυδάπανα έργα βιτρίνας όπως οι Ολυμπιακοί (που έκαναν ακόμη πλουσιότερες τις ντόπιες και κάποιες ξένες ελίτ), μέχρις ότου η κρίση ρευστότητας στις διεθνείς αγορές, την οποία δημιούργησε τα τελευταία χρόνια η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, να λειτουργήσει σαν ο καταλύτης που θα έσκαζε τη φούσκα!

Αυτή είναι εν περιλήψει[i] η Ιστορία και αιτιολογία της «αναπτυξιακής φούσκας» που μόλις έσκασε παταγωδώς, γεγονός που απαιτεί τώρα --όπως επιδιώκει η κοινοβουλευτική Χούντα με τον λόχο της ώστε να αποπληρωθούν πλήρως οι δανειστές --να επανέλθουν τα λαϊκά στρώματα εκεί που βρισκόντουσαν οικονομικά πριν τη δημιουργία της φούσκας στη δεκαετία του ’70, και αφήνοντας συγχρόνως τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα με τον συσσωρευθέντα πλούτο που συγκέντρωσαν στο μεταξύ. Εάν όμως οι ίδιες οι ελίτ έχουν κάθε λόγο να αποκρύπτουν και συγκαλύπτουν την πραγματική αιτιολογία της κρίσης αναγόμενοι απλώς στα συμπτώματα της, το ίδιο κάνει ουσιαστικά και σημαντικό τμήμα της Αριστεράς, όπως σαφώς προκύπτει από τις συμβολές σε έρευνα της εφημερίδας για τη στάση της Αριστεράς στην κρίση[ii] (έρευνα που --εσκεμμένα η μη—κατάφωρα ατύχησε στις επιλογές της επιλέγοντας συμβολές στο θέμα που στη συντριπτική πλειοψηφία τους ανήκαν στην ρεφορμιστική Αριστερά).

Όμως, η ρεφορμιστική Αριστερά παίρνει δεδομένους τους πυλώνες που ανάφερα και, στη πραγματικότητα, αποκλείει έτσι μια πραγματικά εναλλακτική λύση, ουσιαστικά δηλαδή αποδεχόμενη τα μέτρα, παρά τους περί του αντιθέτου βερμπαλισμούς των Πανεπιστημιακών και πολιτικών που υποστηρίζουν τις απόψεις αυτές--κάποιοι από τους οποίους μάλιστα φαίνεται ζουν ακόμη στη δεκαετία του 1930 και δεν έχουν αντιληφθεί ότι στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών είναι ανέκδοτο να προτείνουμε σαν δήθεν λύση στην κρίση την νεκρανάσταση του ...Ρούζβελτ και το New Deal, με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές! Είναι όμως λυπηρό ότι ακόμη και οικονομολόγοι και επιστήμονες της αντισυστημικής Αριστεράς που θεωρούν μεν «κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ”, συγχρόνως, μιλούν αντιφατικότατα για εναλλακτικούς δρόμους που θα μπορούσε να πάρει η κυβέρνηση “πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού”, απαιτώντας “ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ”…

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

[Επισκέπτης]

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!
Γιώργος Ρούσης.

ΔΝΤ σημαίνει φτώχεια ανεργία, κατοχή κι επικυριαρχία

Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.

Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ.

Η προσφυγή στο μισητό ΔΝΤ ισοδυναμεί με κοινωνικό όλεθρο γιατί θα προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας και συνεχή μέτρα λιτότητας, καθώς η ύφεση θα οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Τι θετικό άλλωστε βρίσκει η κυβέρνηση στην Ουγγαρία, τη Λετονία, την Ουκρανία, την Τουρκία και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου που υποβλήθηκαν στο παρελθόν στις θεραπείες σοκ του μισητού οργανισμού;

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένη πολύ περισσότερο μετά την απόφαση της ΕΕ στις 9 Μαΐου όταν έγινε εμφανές πως υπήρχαν κι άλλοι δρόμοι από την μετατροπή των εργαζομένων της Ελλάδας σε πειραματόζωα για την εφαρμογή των νέων αντι-εργασιακών μέτρων. Πρόκειται για εξέλιξη που διευκολύνει την Ελλάδα να ζητήσει ακύρωση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ο νέος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δεν είναι μονόδρομος

Η κυβέρνηση εξ αρχής είχε κι άλλους δρόμους πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού, εκεί που συνωστίζονται όλα τα αποτυχημένα κράτη του κόσμου. Μπορούσε: να προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό (κάτι που δεν έκανε για να μη δυσαρεστήσει τους τραπεζίτες που θα έχαναν μέρος των καταθέσεων), να απαιτήσει ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1% που δανείζει τις τράπεζες), να απευθυνθεί στην Κίνα (όχι μέσω της …Goldman Sachs), στη Ρωσία και στις αραβικές χώρες, να απαιτήσει διμερή δανεισμό από άλλες χώρες της ΕΕ ακόμη κι απ’ τη Γερμανία με το επιτόκιο που δανείζεται η ίδια, ως ελάχιστη υποχρέωση τους για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας από το 1981, να συμπτύξει μέτωπο διεκδίκησης φθηνών δανείων με άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, κ.λπ), να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, που αγγίζει τα 19 δισ. ευρώ (8% του ΑΕΠ), να φορολογήσει την εκκλησία, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, να μειώσει τους εξοπλισμούς, κ.α.
Αντί για τα παραπάνω η κυβέρνηση επέλεξε ένα νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο υπό το μανδύα του ΔΝΤ, επικαλούμενη τα σπρεντς της δευτερογενούς αγοράς (που μόνο ενδεικτική σημασία έχουν) πριν καν εκδώσει ομόλογα! Μια επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική κι επίσης ατελέσφορη. Ιδιαίτερα, μετά την ολιγωρία της κυβέρνησης να βάλει πρακτικά εμπόδια στη συνεχή φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες που οξύνει τα πρόβλημα ρευστότητας αυξάνοντας τον κίνδυνο δέσμευσης των καταθέσεων των μικροαποταμιευτών από τους τραπεζίτες!

Η κυβέρνηση επομένως, με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, των ξένων πρεσβειών, την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και με την ενθάρρυνση των ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα πανικού επωμίζεται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες που ισοδυναμούν με πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο της οικονομίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Δραματικές είναι επίσης κι οι συνέπειες στο μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών που σηματοδοτεί η ξένη κατοχή όπως φαίνεται από τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνει ο υπουργός Οικονομικών, από την επίδειξη βίας των δυνάμεων καταστολής και τις επιθέσεις στην Αριστερά και σε τμήματα πρωτοπόρων εργατών που μάχονται για τα δικαιώματά τους, όπως οι ναυτεργάτες.

Σε αυτό το κλίμα προοδευτικοί οικονομολόγοι και επιστήμονες με διαφορετικές απόψεις κι από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές:

• καλούμαστε να σπάσουμε τη συνήθη σιωπή, να στηρίξουμε τους αγώνες των εργαζομένων για υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών τους κατακτήσεων, για να μην περάσει ο νέος Μεσαίωνας.

• θεωρούμε πλέον κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ κι επίσης την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να επωμίζονται κάθε χρόνο το τεράστιο βάρος εξυπηρέτησης ενός χρέους που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και παραλύει κάθε προσπάθεια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής. Αρκεί ν´ αναφερθεί πως με βάση τον κρατικό προûπολογισμό, που έχει ανατραπεί επί τα χείρω, οι πληρωμές τόκων (12,3 δισ. ευρώ) είναι διπλάσιες από τις πληρωμές συντάξεων (6,4 δισ.), ενώ τα χρεολύσια (29,1 δισ.) ξεπερνούν τις δαπάνες προσωπικού (26,5 δισ.)!

• απαιτούμε από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής.

• άμεσα δε, διεκδικούμε την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων, στο 45%, όπως ήταν μέχρι το 1981. Με βάση υπολογισμούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, από την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ (από 35% στο 25%) που ανακοίνωσε ο Κ. Καραμανλής από τη ΔΕΘ το 2004, το δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 5 δισ. Επομένως, τα διαφυγόντα έσοδα την τελευταία 6ετία είναι ίσα με το έλλειμμα του προûπολογισμού. Γι’ αυτό ζητάμε άμεση αύξηση της φορολόγησης κεφαλαίου για να στηριχθεί η δημόσια υγεία και παιδεία. Επίσης ζητάμε μείωση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων και αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους. Αυτά τα μέτρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα χρηματοδότησης της οικονομίας κι αποτελούν αφετηρία μιας γενναίας αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.

• καλούμε τον ελληνικό λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή. Να ακυρώσει τα εξευτελιστικά, αντιλαϊκά σχέδια υποταγής στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό εξόντωσης της ΕΕ.

• Τέλος, αναγνωρίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του μετώπου δηλώνουμε την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας σε κάθε ευρύτερη πρωτοβουλία που θα κινείται στην κατεύθυνση στήριξης των λαϊκών αγώνων και καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής.
Αθήνα, 15 Μαΐου 2010

[Επισκέπτης]

O ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

«Η καταστροφή που μας απειλεί και πώς πρέπει να την αντιμετωπίσουμε» που γράφτηκε στις10-14/9/1917, (34ος τόμος των Απάντων)

«Όπως είναι γνωστό οι τράπεζες αποτελούν τα κέντρα της σύγχρονης οικονομικής ζωής τους βασικούς ,νευραλγικούς κόμβους όλου του καπιταλιστικού συστήματος εθνικής οικονομίας.

Το να μιλάς για «ρύθμιση της οικονομικής ζωής» και να παρακάμπτεις το ζήτημα της εθνικοποίησης των τραπεζών σημαίνει είτε ότι δείχνεις τη μεγαλύτερη αμάθεια, είτε ότι πας να ξεγελάσεις το «λαουτζίκο»με παχιά λόγια και μεγαλόστομες υποσχέσεις, με την προμελετημένη απόφαση να μην εκπληρώσεις αυτές τις υποσχέσεις…

Στην πραγματικότητα όμως η εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς ν’ αφαιρεί ούτε ένα απολύτως καπίκι από κανέναν «ιδιοκτήτη», δεν παρουσιάζει καμιά απολύτως δυσκολία ούτε τεχνική, ούτε πολιτιστική και παρεμποδίζεται αποκλειστικά από τη βρωμερή απληστία μιας ασήμαντης χούφτας πλουσίων…

Η ιδιοκτησία στα κεφάλαια που διαχειρίζονται οι τράπεζες και που συγκεντρώνονται στις τράπεζες πιστοποιείται με έντυπα και χειρόγραφα αποδεικτικά έγγραφα, που λέγονται μετοχές, ομολογίες, γραμμάτια, αποδείξεις κτλ. Κανένα απ’ αυτά τα αποδεικτικά έγγραφα δεν χάνεται ούτε και αλλάζει με την εθνικοποίηση των τραπεζών, δηλαδή με τη συγχώνευση όλων των τραπεζών σε μια κρατική τράπεζα…

Σε τι λοιπόν συνίσταται η σημασία της εθνικοποίησης των τραπεζών; Στο ότι είναι αδύνατον να γίνει οποιοσδήποτε πραγματικός έλεγχος στις ξεχωριστές τράπεζες και στις πράξεις τους (ακόμη κι αν έχει καταργηθεί το εμπορικό απόρρητο κτλ) γιατί δεν μπορεί να παρακολουθήσει κανείς τις εξαιρετικά πολύπλοκες, μπερδεμένες και πανούργες μεθόδους που χρησιμοποιούνται κατά τη σύνταξη των ισολογισμών, την ίδρυση εικονικών επιχειρήσεων και υποκαταστημάτων, τη χρησιμοποίηση βαλτών προσώπων κτλ.

Μόνο η ένωση όλων των τραπεζών σε μια… δίνει τη δυνατότητα για έναν πραγματικό έλεγχο… Μόνο με την εθνικοποίηση των τραπεζών μπορούμε να πετύχουμε, ώστε να ξέρει το κράτος πού και πώς, από πού και πότε διοχετεύονται τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια… Μόνο ο έλεγχος των πράξεων των τραπεζών με τον όρο ότι θα έχουν ενωθεί σε μια κρατική τράπεζα, επιτρέπει να οργανωθεί με τη βοήθεια άλλων ευκολοεφάρμοστων μέτρων, μια πραγματική είσπραξη του φόρου εισοδήματος, χωρίς να μπορούν να κρύβουν την περιουσία και τα εισοδήματα, ενώ σήμερα αυτός ο φόρος εισοδήματος εξακολουθεί να είναι σε τεράστιο βαθμό πλασματικός…

Τα οφέλη από την εθνικοποίηση των τραπεζών θα ήταν τεράστια για όλο το λαό και όχι ειδικά για τους εργάτες (γιατί οι εργάτες δεν έχουν πολλές δοσοληψίες με τις τράπεζες) αλλά για τη μάζα των αγροτών και μικροεπιχειρηματιών…

Οι πιστώσεις θα γίνονταν πάρα πολύ πιο προσιτές και πιο εύκολες ακριβώς για τους μικρονοικοκυραίους, για την αγροτιά. Και το κράτος θα αποκτούσε για πρώτη φορά τη δυνατότητα να επιβλέπει όλες τις κύριες χρηματικές πράξεις, χωρίς απόκρυψη τους, ύστερα να τις ελέγχει, κατόπιν να ρυθμίζει την οικονομική ζωή, τέλος να παίρνει εκατομμύρια και δισεκατομμύρια για τις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις, χωρίς να πληρώνει «για την εξυπηρέτηση» εξωφρενικές «μεσιτείες» στους κύριους καπιταλιστές…».

[Επισκέπτης]

Ο Soros δεν βλέπει πάτο στην παγκόσμια οικονομική «κατάρρευση»

Ο διάσημος κερδοσκόπος George Soros είπε την Παρασκευή ότι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα έχει αποσυντεθεί πλήρως, προσθέτοντας ότι δεν υπάρχει ακόμα καμία προοπτική βραχυπρόθεσμης διεξόδου απ’ την κρίση.

Ο Soros είπε ότι η δίνη της κρίσης είναι πραγματικά περισσότερο δριμεία απ' την Μεγάλη ¾φεση των Η.Π.Α, (στη δεκαετία 1930) συγκρίνοντας την παρούσα κατάσταση με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Είπε ότι η πτώχευση της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο σηματοδότησε μια κρίσιμη καμπή στη λειτουργία του συστήματος αγοράς.

«Γίναμε μάρτυρες της κατάρρευσης του οικονομικού συστήματος,» είπε ο Soros στη διάρκεια γεύματος σε ένα Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. «Το σύστημα μπήκε για θεραπεία στην εντατική, και παραμένει ακόμα στη εντατική. Δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι έχουμε πιάσει πάτο.»
Τα σχόλιά του ήταν σαν ηχώ εκείνων που είπε προηγούμενα, στην ίδια διάσκεψη, ο Paul Volcker, ένας πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, που τώρα είναι κορυφαίος σύμβουλος του Barack Obama.

Ο Volcker είπε ότι η βιομηχανική παραγωγή σε όλο τον κόσμο μειώνεται γρηγορότερα απ' ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είναι και οι ίδιες κάτω από ισχυρή πίεση.

«Δεν θυμάμαι οποτεδήποτε, ίσως ακόμη και στη Μεγάλη ¾φεση που γνώρισαν οι Η.Π.Α, τα πράγματα να ξέπεσαν τόσο γρήγορα, τόσο συντονισμένα σε ολόκληρο τον κόσμο,» είπε ο Volcker.

[Επισκέπτης]

http://www.youtube.com/watch?v=o5z108veNAg&feature=related

[Ρήγας]

Οτι μέτρο και να πάρουν δεν σώνεται ο καπιταλισμός


Μείωση 93% στα έσοδα της Εθνικής για το α´ τρίμηνο


Η έκτακτη φορολογική εισφορά για τα κέρδη του 2009 συνέβαλε αποφασιστικά στη μείωση κατά 93% των εσόδων της Εθνικής Τράπεζας για το πρώτο τρίμηνο του 2010 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2009.

Τα καθαρά κέρδη της Τράπεζας υποχώρησαν στα 21 εκατ. ευρώ, έναντι 317 εκατ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο της περσινής χρονιάς.

Στην εικόνα αυτή, η οποία ξεπέρασε όλες τις προβλέψεις, συνέβαλαν, επίσης, οι ζημίες από το χαρτοφυλάκιο των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου και οι συνεχιζόμενες υψηλές προβλέψεις έναντι επισφαλειών.

[Πρός την καταστροφή]

"Λουκέτο" βάζουν το ένα μετά το άλλο πρατήριο καυσίμων

Περίπου 300-350 πρατήρια καυσίμων σε όλη τη χώρα έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους τους τελευταίους μήνες καθώς αδυνατούν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους προς τις εταιρίες εμπορίας οι οποίες σταμάτησαν να τα εφοδιάζουν με καύσιμα.

Την ίδια ώρα η κατανάλωση καυσίμων εμφανίζει πτώση άνω του 30%, ενώ στη σούπερ αμόλυβδη, που είναι το ακριβότερο καύσιμο, η μείωση της φθάνει στο 60%.

Τα στοιχεία ανέφεραν εκπρόσωποι του Συνδέσμου Εταιριών Εμπορίας Πετρελαιοειδών, επισημαίνοντας ότι η αγορά καυσίμων βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση αντιμετωπίζοντας την αύξηση των τιμών, τη μείωση της κατανάλωσης, τη σημαντική αύξηση του χρηματοοικονομικού κόστους, σε περίοδο που τα δανειακά κεφάλαια είναι δυσεύρετα και ακριβά και την αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών και των επισφαλειών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλέστηκε ο ΣΕΕΠΕ η αύξηση των τιμών από το Φεβρουάριο στην αμόλυβδη υπερβαίνει τα 40 λεπτά το λίτρο (ή ποσοστό 37%) και οφείλεται αποκλειστικά στους φόρους και την άνοδο των διεθνών τιμών.

Συγκεκριμένα η μέση λιανική τιμή στις 5 Φεβρουαρίου ήταν 1,101 ευρώ και έφτασε στις 14 Μαίου στο 1,509 ευρώ, δηλαδή αυξήθηκε κατά 40,8 λεπτά.

Από αυτά τα 26 λεπτά ήταν η αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, 8,6 λεπτά η αύξηση του ΦΠΑ, 0,2 λεπτά λοιπές εισφορές και 6,1 λεπτά ανέβηκε η τιμή διυλιστηρίου. Το μικτό περιθώριο κέρδους των πρατηριούχων, σύμφωνα πάντα με τον ΣΕΕΠΕ, μειώθηκε κατά 0,2 λεπτά.

Με τα συγκεκριμένα μέτρα του Τζέφρυ βαδίζουμε ολοταχώς προς την καταστροφή. Η μόνη λύση είναι το βασικό πρόγραμμα που προτείνει στην προκήρυξη του ο Πολιτικός Ομιλος "Πρωταγόρας"

[Οι εταίροι της ΕΕ.]

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Η ΕΕ. της αλληλουποστήριξης: η Ισπανία δανείστηκε την περασμένη Πέμπτη 2,345 δις ¤, με επιτόκιο 3,532% και θα μας δανείσει σε λίγες μέρες με επιτόκιο 5%. Η επιχείρηση «σώστε την Ελλάδα» θα αποβεί για και για την Ισπανία επικερδής αφού θα της προσπορίσει κέρδη με επιτόκιο 1,5%….”