patari.org

[ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ]

ΑΡΧΙΚΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ

Οι αστοί έχουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Την τεχνολογία, τα χρήματα, τον τύπο και τα μέσα ενημέρωσης, την αστυνομία, το στρατό και τις υπηρεσίες του κράτους. Εμείς έχουμε ένα μόνο όπλο και αυτό είναι που θα κρίνει τον αγώνα μας. Τον αριθμό. Είμαστε πολλοί και είμαστε παντού. Τα όπλα του εχθρού τα χειρίζονται άνθρωποι σαν και μας. Χωρίς αυτούς ο εχθρός είναι ένα μηδενικό. Η πίεση των αριθμών είναι τρομακτική. Δίνει την ευκαιρία στον κάθε ένα από εμάς να αψηφήσει κάθε μηχανισμό και κάθε απειλή.

Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ είναι ένα εργαλείο που βοηθά να μαζευτεί ο κόσμος, άσχετα με το τι πρεσβεύουν οι ίδιες. Το χρησιμοποιούμε όσο μας εξυπηρετεί. Σε κεντρικές συγκεντρώσεις και πορείες πάμε και εμείς, και επειδή αποτελεί χώρο αναφοράς για κάθε σωματείο και κάθε ανένταχτο, και επειδή η ενότητα πολλαπλασιάζει τους αριθμούς, και επειδή ο μεγάλος αριθμός λειτουργεί σαν πίεση απέναντι στις γραφειοκρατικές ηγεσίες, και επειδή, τέλος, κάνει τις ίδιες τις ηγεσίες ανασφαλείς και ευάλωτες απέναντι μας. Όταν καλούμε διαφορετικές συγκεντρώσεις, εκτός από την διάσπαση, δημιουργούμε και απογοήτευση και απομαζικοποίηση ακόμα και μέσα στις γραμμές μας. Αν θέλουμε να διαδεχτούμε αυτό που υπάρχει και να το αλλάξουμε, θα πρέπει να μαζέψουμε τον κόσμο και να τον κρατήσουμε ενωμένο. Οι ιστορικές μας παραδώσεις και οι ιδεολογικές αναφορές στηρίζονται στην αρχή, ότι το νέο βγαίνει μέσα από το παλιό.

Είναι γνωστός ο ρόλος των συνδικάτων, από πολύ παλιά. Η γραφειοκρατική τους οργάνωση, το ξεπούλημα των αγώνων, οι ηγεσίες τους που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκάστοτε κυβερνήσεων και ο καριερισμός που εκτρέφουν. Όλοι αυτοί οι λόγοι οδήγησαν τους εργαζόμενους να μην εμπιστεύονται τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ και σε πολλές περιπτώσεις να της γυρίζουν την πλάτη.

Η μαζικοποίηση όμως των σωματείων εχει να κάνει και με την λαθεμένη πολιτική της αριστεράς στο σύνολο της, αλλά κυρίως με ένα άνευ προηγουμένου σεχταρισμό που την διαπνέει… Εδώ και μια δεκαετία τις Πρωτομαγιές έχουμε 5-6 διαφορετικές συγκεντρώσεις, σε απόσταση της μιας από την άλλη. Η ΓΣΕΕ συνήθως καλεί συγκέντρωση στο πεδίο του Άρεως, το ΠΑΜΕ στη πλατεία Συντάγματος και οι ποικιλόμορφοι «αριστεριστές» παρευρίσκονται με ξεχωριστές συγκεντρώσεις ενδιάμεσα. Ο κόσμος που τελικά αποφασίζει να παρευρεθεί, κάνει βόλτες στην Πανεπιστήμιου και την 3ης Σεπτεμβρίου. Δεν θέλει να πάει σε καμιά και φεύγει απογοητευμένος. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι οι συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ αποτελούν το σημείο αναφοράς για τα σωματεία αλλά και τον ανέντακτο εργαζόμενο. Στην αρχή φαινόταν ότι ορισμένοι και κυρίως το ΚΚΕ θέλανε να υποστηρίξουν το μαγαζάκι τους, επειδή φοβόντουσαν ότι κινδύνευαν να χάσουν το ποίμνιο τους. Όμως με αυτή την ταχτική όλες ανεξαιρέτως οι αριστερές οργανώσεις αποδυναμώθηκαν. Το ότι συνεχίζεται η ίδια τακτική οδηγεί στη σκέψη, ότι εκτός από το σεχταρισμό υπάρχει και δόλος, που βεβαίως αποδίδω πρωτίστως στις ηγεσίες των κυρίαρχων κομμάτων της αριστεράς. Επειδή η κατάσταση εχει οξυνθεί και με την ρεφορμιστική τους λογική δεν θέλουν συγκρούσεις, θέλουν να αποφύγουν κάθε πίεση που θα τους έσπρωχνε προς τα εκεί. Και οι μάζες αποτελούν τρομακτική πίεση. Προτιμούν να διώξουν τον κόσμο, για να μην στραφεί εναντίον τους –γιατί θέλουν να τα έχουν καλά με τα αφεντικά και με το κράτος. Μια προδοσία ανομολόγητη που επιβεβαιώνεται τον τελευταίο καιρό μέσα από τα γεγονότα. Ξεχωριστές συγκεντρώσεις στην αρχή, ξεχωριστές πορείες στη συνέχεια, περιφρούρηση για να μην συναντηθεί ο κόσμος, πορείες σε διαφορετικές κατευθύνσεις, για να μην υπάρχει ούτε οπτική, ούτε ηχητική επαφή και τέλος πορείες σε διαφορετικούς χρόνους για να είναι η απομαζικοποίηση τέλεια. Πρόσφατα την Τετάρτη 21-6 το ΠΑΜΕ κήρυξε απεργία και διαφορετική επιπλέον μέρα από τη ΓΣΕΕ, γνωρίζοντας ότι η συμμετοχή θα ήταν πενιχρή η συγκέντρωση αμελητέα και η πορεία για τα κλάματα.

Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι θέλουν να απομακρύνουν τον κόσμο από το τόπο του εγκλήματος, δηλαδή τη Βουλή. Συγκεντρώσεις μακριά από αυτήν, ώστε - όπως μας λένε - να αποθαρρύνουν δήθεν προβοκατόρικα στοιχεία, και πορείες άνευρες, δεν μπορεί παρά να απογοητεύουν τις μάζες και να στέλνουν τον κόσμο στα σπίτια του.

Όμως άδικος ο κόπος. Αν το οργανωμένο κίνημα αδυνατεί να δώσει λύση, ο κόσμος θα ξεσπάσει αυθόρμητα, αφού γυρίσει την πλάτη σε όλους αυτούς, μέχρι να δημιουργήσει τις δικές του οργανώσεις. Ο αγώνας προς αυτή την κατεύθυνση συντομεύει αυτό το δρόμο που οι μάζες, πέρα από κάθε αμφιβολία, θα ακολουθήσουν.

Ένα άλλο εξίσου θεμελιακό ζήτημα είναι το ζήτημα της προσήλωσης στον κεντρικό στόχο. Στόχος της Πρωτοβουλίας του Θριασίου Πεδίου και κάθε ενιαίου μετώπου των εργαζομένων, είναι να πολεμήσει με συνέπεια τα κυβερνητικά μέτρα. Οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα που δεν εξυπηρετεί αυτό τον πρωταρχικό στόχο πρέπει να μπαίνει στην άκρη και να απομονώνεται, όσο σωστή και αν είναι. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι σεξουαλικές προτιμήσεις, οι περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες και κάθε μειοψηφική κοινωνική προσέγγιση, που προβάλλεται, δεν έχουν θέση στον αγώνα μας, γιατί προξενούν σύγχυση και μας διασπούν.

ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ