patari.org

[απελάτης]

Στην ιστοσελίδα avantgarde (=πρωτοπορία) δημοσιεύεται ένα «ποτ πουρί» εδαφίων από γραπτά του Λένιν που κατά τους «πρωτοπόρους» (να υπενθυμίσουμε, στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, όχι τυχαία, συμπαρατάχτηκαν πρακτικά με το ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων ...χασάπηδων!) δικαιώνουν την στάση τους στο λαθρο-μεταναστευτικό ζήτημα, οπότε μπορούν να έχουν την συνείδηση τους ήσυχη… Το «λενινικό» ποτ πουρί έχει τώρα διασπαρεί θριαμβευτικά σε όλες τις σελίδες των ψευδεπίγραφων αντιρατσιστών.

Παρακάτω παραθέτω το πρώτο εδάφιο απ’ τον Λένιν και την αρχή του δεύτερου.

«Ο Λένιν για τα δικαιώματα των μεταναστών

Το Διεθνές Συνέδριο της Στουτγάρδης

Θα πούμε λίγα λόγια σχετικά με την απόφαση για τον εκπατρισμό και τη μετανάστευση. Και στο ζήτημα αυτό στην επιτροπή έγινε προσπάθεια να υποστηριχθούν οι στενές συντεχνιακές απόψεις και ν’ απαγορευτεί η μετανάστευση εργατών από τις καθυστερημένες χώρες (Κίνα κλπ.) Είναι ακριβώς το ίδιο πνεύμα του αριστοκρατισμού μέσα στους προλετάριους μερικών “πολιτισμένων” χωρών, που βγάζουν ορισμένα κέρδη από την προνομιακή θέση τους και γι’ αυτό έχουν την τάση να ξεχνάνε τις απαιτήσεις της διεθνούς ταξικής αλληλεγγύης. Μέσα στο ίδιο συνέδριο δεν βρέθηκαν υπερασπιστές αυτής της συντεχνιακής και μικροαστικής στενότητας αντιλήψεων. Η απόφαση ανταποκρίνεται απόλυτα στις απαιτήσεις της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

Γράφτηκε τέλη Αυγούστου 1907 και δημοσιεύτηκε στις 20/10/1907 στην Προλετάρι Νο 17, Άπαντα, τομ. 16 σελ.77…

Ο καπιταλισμός και η μετανάστευση των εργατών

Ο καπιταλισμός δημιούργησε μια ειδική μορφή μετανάστευσης των λαών. Οι γοργά αναπτυσσόμενες βιομηχανικές χώρες, χρησιμοποιώντας μηχανικό εξοπλισμό σε μεγάλη κλίμακα και εκτοπίζοντας τις καθυστερημένες χώρες από την παγκόσμια αγορά, αυξάνουν τους εγχώριους μισθούς πάνω από το μέσο όρο και έτσι προσελκύουν εργάτες από τις καθυστερημένες χώρες.»

Ολόκληρη την συλλογή θα την διαβάσετε εδώ:
http://avantgarde2009.wordpress.com/2011/02/07/lenin-metanastes/#more-2275

Στο πρώτο εδάφιο που παραθέτουν, οι «πρωτοπόροι» κάνουν μια μικρή «βελτίωση» με μεγάλη σε σημασία. Διαβάζουμε:

«έγινε προσπάθεια να υποστηριχθούν οι στενές συντεχνιακές απόψεις και ν’ απαγορευτεί η μετανάστευση εργατών από τις καθυστερημένες χώρες (Κίνα κλπ.).»

Στο πρωτότυπο έχει ως εξής:

«έγινε προσπάθεια να υποστηριχθούν οι στενές συντεχνιακές απόψεις και ν’ απαγορευτεί η μετανάστευση εργατών από τις καθυστερημένες χώρες (των κούληδων από την Κίνα κλπ.).»

Και έκαναν την «βελτίωση» γιατί αυτό το «κούληδων» παραπέμπει συνειρμικά σε μια ευρέως γνωστή Απόφαση της Πρώτης Διεθνούς «Μια Προειδοποίηση», η σύνταξη της οποίας είχε ανατεθεί στον Μαρξ. Αυτήν οι πρωτοπόροι της ουράς θέλουν να την ξεχάσουμε. Εκεί ο Μαρξ έγραφε:

«Ο σκοπός αυτής της εισαγωγής εργατών είναι ο ίδιος με την εισαγωγή Ινδών κούληδων στην Τζαμάικα: δηλαδή η διαιώνιση της μισθωτής σκλαβιάς.»

Αν πάρουμε ως θέσφατο αυτό που λέει ο Λένιν πρέπει να δεχτούμε ότι τους ιδρυτές του επιστημονικού, Μαρξ και Ένγκελς τους χαρακτήριζε «μικροαστική στενότητα» και ήταν οπορτουνιστές και όχι επαναστάτες! Φυσικά ούτε ο Λένιν, ούτε οι Μαρξ-Ένγκελς θα ήθελαν να αντιλαμβανόμαστε το επιστημονικό τους έργο σαν δόγμα. Η ουσία του είναι ο διαλεκτικός υλισμός ως μέθοδος προσέγγισης του κόσμου και όχι μια συλλογή συνταγών για όλες τις περιστάσεις. Ο Λένιν μιλάει κυρίως για την μετανάστευση στην Αμερική και σε μια εποχή με «γοργά αναπτυσσόμενες βιομηχανικές χώρες».

Αυτή την πρόταση οι πρωτοπόροι, οι οποίοι τις περισσότερες φορές είναι άεργοι, επιδοτούμενοι από το κράτος ή απασχολούμενοι σε παρασιτικούς κλάδους, την περνάνε ντούκου. Γι’ αυτούς η μετανάστευση σε όλες τις εποχές και ανεξάρτητα από τις διαστάσεις της και τις αιτίες της ως φαινομένου, την μορφή της και τις επιπτώσεις της, πρέπει να είναι αποδεκτή και μάλιστα ενθουσιωδώς.

Έχουμε παλιότερα απαντήσει σ’ αυτές τις επικλήσεις του Λένιν από κάποιους άλλους «φιλάνθρωπους». Νομίζω ότι είναι αρκετό να παραθέσουμε το σχετικό κείμενο:

«Εργατική Δημοκρατία» και μετανάστες
ή ο Λένιν και πόσο τον «καταλαβαίνουν» κάποιο «οπαδοί» του

«Εργατική Δημοκρατία» και μετανάστες
ή ο Λένιν και πόσο τον «καταλαβαίνουν» κάποιο «οπαδοί» του


(Παλιότερο άρθρο που παραμένει επίκαιρο. Γράφτηκε τον Απρίλη του 2005)

Ομολογώ ότι αγνοούσα μέχρι τώρα την ύπαρξη της εφημερίδας(?) «Εργατική Δημοκρατία» και δεν έχω μια κάπως σφαιρική αντίληψη περί του τι ακριβώς πρεσβεύει αυτή η ο μάδα. Πάντως απ’ ότι διαβάζω εδώ φαίνετε να είναι μια απ’ τις πολλές που διαγκωνίζονται να διδάξουν στην δύστυχη ελληνική εργατική τάξη την «συνείδηση των συμφερόντων της και του ιστορικού της ρόλου». Προνομιακοί κάτοχοι κι’ αυτοί της «επιστημονικής συνείδησης», θέλουν και καλά να τη μεταλαμπαδεύσουν στην εργατική τάξη. Έχουν πολλά να την διδάξουν μα τίποτε να διδαχτούν απ’ αυτή. Διδάσκονται μόνο απ’ το ΕΚΚΕ, το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών του υπουργείου Ανάπτυξης! Κι’ απ’ ότι βλέπουμε διαπιστώνουν από κοινού με τους αστούς «ιδεολόγους», ότι η εργατική τάξη είναι δυστυχώς «έρμαιο της κυρίαρχης ιδεολογίας στην κοινωνία, της ιδεολογίας τής κυρίαρχης τάξης» και έτσι «ο ρατσισμός και η ξενοφοβία έχουν ριζώσει για τα καλά σε αυτήν»!
Μ’ άλλα λόγια οι «επαναστάτες μαρξιστές» της εν λόγω ομάδας, όπως και οι καλοί υπάλληλοι του υπουργείου Ανάπτυξης, θεωρούν ψευδολογίες και αποπροσανατολιστικά όσα λέγονται για υλικές συνέπειες στην ζωή της ελληνικής εργατικής τάξης απ’ την λαθρομετανάστευση και αδικαιολόγητες τις ανησυχίες για κινδύνους που εγκυμονούν κάποιες μειονότητες που δημιουργεί. Απλά ο ελληνικός λαός έχει πρόβλημα με τις ράτσες των «λαθρο»μεταναστών τις οποίες θεωρεί κατώτερες απ’ Άρια φυλή του!!! Αυτό που του χρειάζεται λοιπόν είναι καλή αντιρατσιστική πλύση εγκεφάλου, ώστε να αποδεχτεί χωρίς μεμψιμοιρίες το παρόν και το μέλλον που αποφάσισαν οι επαΐοντες γι’ αυτόν και χωρίς αυτόν.
Και οι συντάκτες της «ΕΔ» ρίχνονται επί τω έργω. Πρώτα απ’ όλα επιχειρούν να υποβαθμίσουν το μέγεθος του προβλήματος λέγοντας ξεδιάντροπα ψέματα για τα ποσοστά που αντιπροσωπεύουν οι αλλοδαποί στο σύνολο του πληθυσμού και στο σύνολο των εργαζομένων. Αδιαφορώντας αν αυτά τους τα ψέματα έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με ότι βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι. Οι Αρχές απ’ την μεριά τους σιωπούν. Δεν τολμούν να παρουσιάσουν επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των αλλοδαπών που ζούνε σήμερα στην χώρα. Παρά τα ψέματα και την σιωπή ο ελληνικός λαός βλέπει τι συμβαίνει γύρω του, στην συνοικία, στο σούπερ μάρκετ, στο λεωφορείο, καταλαβαίνει ότι το ποσοστό των αλλοδαπών δεν είναι 8-9% (ούτε ένας στους δέκα!) όπως διατείνεται η «ΕΔ», αλλά φτάνουν με τους ποιο μέτριους υπολογισμούς το 20%, δηλαδή τα 2,5 εκατομμύρια. Όσο για τους Έλληνες εργάτες γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι η κατάσταση που περιγράφει η «ΕΔ» στην βιομηχανία είναι το ακριβώς αντίθετο της πραγματικής. Δεν είναι το ποσοστό των αλλοδαπών που αγγίζει το 25% των απασχολουμένων, αλλά το ποσοστό των Ελλήνων εργατών. Και μάλιστα οι Έλληνες εργάτες το «προσεγγίζουν» μόνο. Μα δεν το φτάνουν.
Με τα ψέματα της «ΕΔ» δεν υπηρετούνται συμφέροντα της εργατικής τάξης αλλά κάποια άλλα συμφέροντα. Κι’ αυτό δεν είναι εύκολο να κρυφτεί πίσω από μαρξιστικά τσιτάτα.
Ας παρακολουθήσουμε όμως στο κρυφτούλι τους. Όπως λένε στον πρόλογο τους σκοπός τους είναι να παρουσιάσουν με τούτο το κείμενο την «θέση την οποία υιοθετούσαν παραδοσιακά οι επαναστάτες μαρξιστές πάνω στο ζήτημα της εργατικής μετανάστευσης».
Θα έπρεπε όμως να γνωρίζουν ότι στον «επαναστατικό» (λες και υπάρχει κι’ άλλος) μαρξισμό δεν υπάρχουν κατά παράδοση θέσεις, που «υιοθετούνται» μια για πάντα και μας απαλλάσσουν απ’ τον κόπο να σκεπτόμαστε. Ο μαρξισμός δεν δογματική θεολογία. Συνεπώς ο μαρξιστής δεν ανατρέχει στα έργα των κλασικών που μπορεί να γράφτηκαν πριν ένα ή δύο αιώνες για να βρει έτοιμες συνταγές για το σήμερα. Αυτό το κάνουν μόνο όσοι θέλουν να σερβίρουν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα σε «μαρξιστικό» περιτύλιγμα. Η ουσία αυτών των κλασικών έργων βρίσκεται στην διαλεκτική-υλιστική μέθοδο των συγγραφέων τους. Και αυτό σημαίνει ότι οι θέσεις των «μαρξιστών επαναστατών» κάθε φορά προκύπτουν απ’ την εφαρμογή της διαλεκτικής-υλιστικής μεθόδου στην ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ. Αν το έργο των κλασικών ήταν κατάλογος συνταγών δια πάσαν νόσο και πάσα... θα μπορούσα κι’ εγώ να αντιπαραθέσω στην αυθεντία του Λένιν και στις Αποφάσεις του 4ου συνεδρίου της Γ´ Διεθνούς που επικαλείται η «ΕΔ», την αυθεντία των Μαρξ και Ένγκελς, παραπέμποντας σε όσα έχει γράψει ο Ένγκελς το 1845 στο βιβλίο του «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» (κεφάλαιο «η ιρλανδική μετανάστευση»). Όπως επίσης στην γραμμένη απ’ τον Μαρξ Απόφαση του κεντρικού συμβουλίου της Α´ Διεθνούς για την εισαγωγή στην Αγγλία εργατών απ’ την Γερμανία και άλλες χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Και πολλά άλλα. Και τα δύο αυτά κείμενα διατρέχονται απ’ το αντίθετο ακριβώς πνεύμα σε σύγκριση με τα αποσπάσματα του Λένιν. Ποια απ’ όλα αυτά αντιπροσωπεύουν την «θέση την οποία υιοθετούσαν παραδοσιακά οι επαναστάτες μαρξιστές πάνω στο ζήτημα της εργατικής μετανάστευσης»; Και πως μπορούμε ν’ αποφασίσουμε γι’ αυτό; Μήπως πρέπει ν’ αρχίσουμε να βυζαντινολογούμε περί των γραφών σαν παλιομερολογήτες καλόγεροι; Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν τα εν λόγω κείμενα, των Μαρξ Ένγκελς, στο Indy στην διεύθυνση:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=178882

Δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους Μαρξ Ένγκελς και τον Λένιν. Οι περιστάσεις και τα συγκεκριμένα προβλήματα διαφέρουν. Οι πολιτικές θέσεις όπως τα ρούχα δεν φοριούνται τα ίδια χειμώνα καλοκαίρι. Το πρώτο που κάνουν όσοι θέλουν να είναι επαναστάτες μαρξιστές και όχι απλώς να περνάνε για τέτοιοι, είναι να κρατάνε λογαριασμό όχι μόνο των αναλογιών αλλά και των διαφορών μεταξύ των συγκεκριμένων ζητημάτων που πραγματεύονταν ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν ή ο Τρότσκι, σε κάθε συγκεκριμένη εποχή, με τα συγκεκριμένα ζητήματα που αντιμετωπίζει το κομμουνιστικό κίνημα στις συγκεκριμένες συνθήκες.
Και αυτό είναι ακριβώς που αποφεύγει η «ΕΔ» ή δεν έχει μάθει να κάνει -όπως και οι περισσότεροι στην εκφυλισμένη μέχρι μεδούλι σημερινή Αριστερά. Δεν υπάρχει σ’ αυτό το κείμενο η παραμικρή νύξη, η παραμικρή απόπειρα να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της μετανάστευσης σήμερα υπό το πρίσμα τής δίχως προηγούμενο κρίσης του καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης των αγορών για τα εμπορεύματα, τα κεφάλαια και την εργατική δύναμη, ως αδιαίρετου στοιχείου στην ομοούσια τριάδα της καπιταλιστικής παραγωγής. Και ούτε βέβαια υπό το πρίσμα της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων ως πολιτικής παραμέτρου.
Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε κάποιες σχετικές επισημάνσεις ξεκινώντας από ορισμένες παρατηρήσεις πάνω σ’ αυτά τα (υπερ-ιστορικά κατά την αντίληψη τους) αποσπάσματα που παραθέτουν και στα οποία ο Λένιν παρουσιάζεται σοβαρά παραποιημένος. Δεν γνωρίζω αν έχουν ευθύνη γι’ αυτό ή αν κάνανε χρήση κακής μετάφρασης. Όμως αντί να μας παραπέμπουν στο φύλο 22 της «Πράβδα», που είναι αδύνατο να βρεθεί, το σωστό θα ήταν να προσφύγουν στον τόμο 24 της ελληνικής έκδοσης των Απάντων του Λένιν (σελ. 90).

Διαβάζουμε στην «ΕΔ»:

«...Δεν χωράει αμφιβολία ότι μόνο η φτώχια ωθεί τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την γη τους, και ότι οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται τους μετανάστες με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο. Μα μόνο αντιδραστικοί μπορούν να κλείσουν τα μάτια τους στην προοδευτική σημασία αυτής της μοντέρνας μετανάστευσης των εθνών. Η απελευθέρωση από τον ζυγό του κεφαλαίου είναι αδύνατη χωρίς την περαιτέρω ανάπτυξη του καπιταλισμού, και χωρίς την ταξική πάλη η οποία βασίζεται σε αυτήν. Και είναι συστατικό αυτής της πάλης το ότι ο καπιταλισμός ενοποιεί τις μάζες των εργαζομένων όλου του κόσμου, γκρεμίζοντας τις μουχλιασμένες συνήθειες της τοπικής ζωής, γκρεμίζοντας εθνικά σύνορα και προκαταλήψεις, φέρνοντας δίπλα - δίπλα εργάτες από όλο τον κόσμο σε τεράστια εργοστάσια και ορυχεία στην Αμερική, την Γερμανία....»

Στα Άπαντα:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο η εξαιρετική φτώχεια αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την πατρίδα, ότι οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται με την μεγαλύτερη ασυνειδησία τους εργάτες-μετανάστες. Αλλά μόνο αντιδραστικοί μπορούν να κλείνουν τα μάτια στην προοδευτική σημασία της σύγχρονης αυτής μετανάστευσης των λαών. Λυτρωμός από το ζυγό του κεφαλαίου δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς την ταξική πάλη στη βάση του καπιταλισμού. Και σ’ αυτήν ακριβώς την πάλη τραβάει ο καπιταλισμός της εργαζόμενες μάζες όλου του κόσμου, αναταράζοντας την μουχλιασμένη κι’ απονεκρωμένη τοπική ζωή, εξαλείφοντας τους εθνικούς φραγμούς και προλήψεις, συνενώνοντας τους εργάτες όλων των χωρών σε τεράστιες φάμπρικες και μεταλλεία της Αμερικής, της Γερμανίας κ.λπ.»

Και ξανά στην «ΕΔ»:

«... Οι ταξικά συνειδητοί εργάτες, αναγνωρίζοντας ότι το γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό, προσπαθούν να βοηθήσουν, να διαφωτίσουν και να οργανώσουν τους συναδέλφους τους από τις καθυστερημένες χώρες...»

Στα Άπαντα:

«Οι συνειδητοί εργάτες, κατανοώντας ότι είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό το σπάσιμο όλων των εθνικών φραγμών που βάζει ο καπιταλισμός, προσπαθούν να βοηθήσουν την διαφώτιση και την οργάνωση των συντρόφων τους που προέρχονται από τις καθυστερημένες χώρες.»

Η «ΕΔ» το σημείο που λέει «αναπόφευκτο και προοδευτικό το σπάσιμο όλων των εθνικών φραγμών που βάζει ο καπιταλισμός» το διαστρέφει έτσι: «το γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό». Σαν αποτέλεσμα ο Λένιν εμφανίζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, οπαδός της κατάργησης των «εθνικών συνόρων» κάτω απ’ τον καπιταλισμό! Όταν είναι γνωστό ότι θεωρούσε αντιδραστική ουτοπία ακόμα και τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω απ’ το σημερινό καθεστώς –πράγμα που δεν μπορεί οι συντάκτες της «ΕΔ» να το αγνοούν.

Ο Λένιν σ’ αυτό το ζήτημα ήταν κατηγορηματικός:

«Τι σημαίνει «Κάτω τα Σύνορα»? Είναι η αφετηρία της αναρχίας... Μόνο όταν η σοσιαλιστική επανάσταση γίνει πραγματικότητα και όχι μια μέθοδος, μπορεί το σύνθημα 'Κάτω τα Σύνορα' να είναι ένα σωστό σύνθημα.»
(Λένιν Απρίλης 1917 «Πάνω στο εθνικό ζήτημα»).

Ο Λένιν δεν έχει καμιά σχέση με την άποψη που λεει ότι «το γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό»! Αυτή είναι άποψη της «ΕΔ» και είναι εντελώς αντιδραστική, για να μη πούμε αντεπαναστατική. Σύμφωνα μ’ αυτή όταν οι σιδηρόφρακτες στρατιές της Βέρμαχτ κατέλυαν τα εθνικά σύνορα των ευρωπαϊκών χωρών επιτελούσαν ένα «αναπόφευκτο και προοδευτικό» έργο. Το ίδιο και ο αμερικάνικος νεοφασισμός σήμερα όταν καταλύει τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, της Σομαλίας, του Αφγανιστάν ή του Ιράκ, όταν επιχειρεί δια της βίας να ενώσει τις αγορές με το «γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων» και όλο τον πλανήτη κάτω απ’ την δική του αυτοκρατορική εξουσία, επιτελεί κι’ αυτός ένα «αναπόφευκτο και προοδευτικό» έργο -του οποίου οι «μαρξιστές επαναστάτες» της «ΕΔ» θέλουν -καθώς φαίνεται- να είναι οι απολογητές.

Ο Λένιν στα αποσπάσματα που διαβάσαμε μιλάει για «προοδευτική σημασία της σύγχρονης αυτής μετανάστευσης των λαών» θεωρώντας ότι στην συγκεκριμένη φάση λειτουργούσε ως μοχλός ανάπτυξης του καπιταλισμού . Και όπως έλεγε ο «λυτρωμός από το ζυγό του κεφαλαίου δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς την ταξική πάλη στη βάση του καπιταλισμού.»
Μ’ άλλα λόγια θεωρούσε ότι ο καπιταλισμός τραβούσε ακόμα τον δρόμο της ανάπτυξης, τον δρόμο ολοκλήρωσης της ιστορικής του διαδρομής. Και κυρίως είχε υπόψη του τις νέες χώρες που βασίζονταν σε πληθυσμούς μεταναστών, την βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και τον Καναδά, και κατ’ εξαίρεση την Γερμανία η οποία εκείνη την εποχή έπαιρνε μετανάστες ενώ την ίδια στιγμή τροφοδοτούσε με μετανάστες τις ΗΠΑ.
Ό Μαρξ με την ίδια λογική θεωρούσε όχι μόνο την μετανάστευση προοδευτική αλλά και την δουλεία των μαύρων στην Αμερική και εκτιμούσε ότι χωρίς την δουλεία των μαύρων η Αμερική θα είχε μείνει μια πατριαρχική αγροτική χώρα και το διεθνές εμπόριο δεν θα είχε ποτέ φτάσει στα επίπεδα που γνωρίζουμε σήμερα.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να μεταφέρουμε τούτες τις γνώμες στην εποχή της πιο προχωρημένης παρακμής και σήψης του καπιταλισμού στην εποχή της επαπειλούμενης ολίσθησης στην βαρβαρότητα; Έλεος!

Δεν υπάρχει καμιά σύγκριση ανάμεσα στην περίοδο που ζούμε τώρα και σ’ αυτή που αναφέρετε ο Λένιν και ακόμα περισσότερο ο Μαρξ. Είναι εξίσου λάθος (και γίνεται σκόπιμα απ’ την «ΕΔ») να συγχύζεται η μετανάστευση των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών με τον λαθραίο και ταυτόχρονα προσχεδιασμένο μεταναστευτικό κατακλυσμό που εκδηλώθηκε απ’ τις αρχές του ’90.
Μετά τον πόλεμο ο καπιταλισμός γνώρισε μια μακρά περίοδο μεγάλης βιομηχανικής επέκτασης και οικονομικής άνθισης. Δημιουργήθηκαν εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Ο καπιταλισμός θα ήταν αδύνατο ν’ αναπτυχθεί παραπέρα χωρίς να καλυφθούν οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας με τα χέρια που πρόσφερε η μετανάστευση. Μια μετανάστευση που δεν υπήρχε κανένας λόγος να είναι και δεν ήταν λαθραία, αλλά συντεταγμένη μέσω διακρατικών συμφωνιών και συμβολαίων καθορισμένου αριθμού εργατών με συγκεκριμένες εταιρίες.

Στην εποχή που αναφαίρετε ο Λένιν η μετανάστευση γινόταν επίσης συντεταγμένα με «ειδικές συμβάσεις εργασίας» που μέσα στ’ άλλα καθόριζαν και το ύψος του εργατικού μισθού. Ο αρθρογράφος της «ΕΔ» βρίσκει ότι είναι πλεονέκτημα η ανυπαρξία συμβάσεων με τους σημερινούς μετανάστες:

«Η κατάκτηση ίσων αμοιβών ελλήνων και ξένων εργατών, όρος απαραίτητος για την σύγκλιση και ενοποίηση αυτών των δύο τομέων της εργατικής τάξης, σήμερα, στην Ελλάδα, δεν εμποδίζεται από την ύπαρξη «ειδικών συμβάσεων εργασίας» για τους ξένους εργάτες, όπως συνέβαινε στην Αυστραλία ή τις Η.Π.Α στις αρχές του αιώνα.»

Δεν αναρωτιόνται όμως αυτοί οι επίδοξοι αναμορφωτές της καθυστερημένης συνείδησης της εργατικής τάξης, γιατί τώρα, σε αντίθεση με τις προαναφερόμενες περιπτώσεις, δεν υπάρχουν «ειδικές» ή άλλες «συμβάσεις εργασίας»;
Και πως να υπάρξουν «συμβάσεις εργασίας» αφού οι μετανάστες τώρα δεν έρχονται ανταποκρινόμενοι στην (ανύπαρκτη) ζήτηση εργατικών χεριών, για να καλύψουν κενές θέσεις εργασίας αλλά για να προστεθούν στις φάλαγγες των ανέργων. Απ’ τις οποίες αποσπώνται μόνο αφού εκτοπίσουν απ’ την παραγωγή κάποιο ντόπιο, αποδεχόμενοι ένα κλάσμα του δικού του μισθού, χωρίς ωράρια, χωρίς τις παροχές που προβλέπει η εργατική νομοθεσία και συχνά χωρίς ασφάλιση. Γι’ αυτό άλλωστε αφήνουν τους μετανάστες να περνούν λαθραία απ’ το παράθυρο, καθώς καμιά κυβέρνηση δεν θέλει να αναλάβει το πολιτικό κόστος μια τέτοιας εγκληματικής πολιτικής και προτιμά να κρύβεται πίσω απ’ το δάκτυλο. Στην σύγχρονη μετανάστευση η «ειδική σύμβαση» που επιβάλει στον μετανάστη ένα μεροκάματο πείνας δεν είναι αναγκαία για τους καπιταλιστές αφού έτσι κι’ αλλιώς μόνο η πείνα του εξασφαλίζει το μεροκάματο. Αυτή την κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην τωρινή μετανάστευση και σε όλες τις προηγούμενες στην ιστορία του καπιταλισμού, οι «μαρξιστές επαναστάτες» της «ΕΔ» την προσπερνούν σφυρίζοντας αδιάφορα. Για την περίπτωση αυτή δεν βρίσκουν λενινικό τσιτάτο να κρυφτούν πίσω του.
Στις σημερινές συνθήκες είναι ειρωνεία να μιλάει κανείς για «εξίσωση των αμοιβών Ελλήνων και ξένων εργατών προς τα επάνω» όπως ευαγγελίζονται «αβρόχοις ποσί» οι κύριοι της «ΕΔ». Ούτε καν «προς τα κάτω» μπορεί να υπάρξει εξίσωση. Κι’ αυτό είναι ακόμα χειρότερο αφού ο καθορισμός ενός κατώτατου ορίου στους μισθούς, ενός βασικού μισθού, όπως συνηθίζεται να τον ονομάζουν, είναι και η βάση πάνω στην οποία η εργατική τάξη συγκροτεί τις συνδικαλιστικές της οργανώσεις. Όταν όμως ο κατώτερος μισθός, στον ιδιωτικό τομέα, που μπορεί να είναι αποδεκτός στην πράξη από τον Αλβανό δεν είναι αποδεκτός απ’ τον Έλληνα, ή αυτός που είναι αποδεκτός στην πράξη απ’ τον Κούρδο δεν είναι αποδεκτός από τον Αλβανό, και πάει λέγοντας, η συνδικαλιστική συσπείρωση γίνεται αδύνατη. Έτσι τα συνδικάτα δεν μπορούν να στρατολογήσουν αλλοδαπούς ενώ εγκαταλείπονται και απ’ τους Έλληνες εργάτες.
Μετά από δεκαπέντε χρόνια μαζικής παρουσίας αλλοδαπών στην χώρα η «ΕΔ» διαπιστώνει: «Δεν υπάρχει, προς το παρόν, παράδοση κινητοποιήσεων των ξένων εργατών στην Ελλάδα».
Ναι, και όχι μόνο «προς το παρόν». Δεν πρόκειται να υπάρξει -κάτω απ’ τις παρούσες συνθήκες- ούτε στο μέλλον. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ευθύνεται για πολλά πράγματα αλλά όχι γι’ αυτό. Ή αν έχει από άλλη άποψη ευθύνες αυτές βαρύνουν εξίσου τους δήθεν «επαναστάτες». Που κρύβουν, αυτοί οι άσπιλοι και αμόλυντοι, τις δικές τους συνδικαλιστικές ή πολιτικές επιτυχίες ανάμεσα στους μετανάστες;
Μία απ’ τις σοβαρές και αναπόφευκτες συνέπειες αυτής της συγκεκριμένης μετανάστευσης είναι η διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα η οποία σιγά-σιγά και μοιραία απλώνεται και στον δημόσιο. Και επειδή τα συνδικάτα είναι ο προθάλαμος για το πέρασμα των εργατών στις πολιτικές τους οργανώσεις, η Αριστερά χάνει την φυσική της επαφή με την εργατική βάση και μεταβάλετε όλο και περισσότερο σε μικροαστικό κίνημα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ιδεολογία και την πολιτική της.
Στα πλαίσια της νέας τάξης το αμερικάνικο πολιτικό μοντέλο της αποπολιτικοποίησης και αποδιοργάνωσης των ταξικών αντιστάσεων φαίνεται να επιβάλετε με επιτυχία και στην χώρα μας, χάρη και στην συμβολή της «Αριστεράς». Και φυσικά είναι η φτωχολογιά της χώρας που πληρώνει τον λογαριασμό. Οι Έλληνες εργάτες, ειδικά όσοι είναι κάποιας ηλικίας, δεν μένουν μόνο άνεργοι αλλά εξοστρακίζονται οριστικά στο κοινωνικό περιθώριο. Όσα καταχτήθηκαν με αγώνες ενός αιώνα κείτονται τώρα ερείπια. Και φυσικά με την απεριόριστη εισαγωγή όλο και περισσότερων αλλοδαπών η δυστυχία αγκαλιάζει όλο και περισσότερα στρώματα προλεταρίων μαζί και εκτεταμένες ομάδες μεταναστών. Τα ευχέλαια υπέρ της κατ’ ευφημισμόν «ταξικής αλληλεγγύης» ούτε λύση προσφέρουν ούτε καν παρηγοριά. Η παγκοσμιοποίηση της εργατικής δύναμης κάτω απ’ το ιμπεριαλισμό δεν θα μπορούσε να οδηγήσει αλλού παρά στην παγκοσμιοποίηση της αθλιότητας. Κι αυτό, ας μας επιτρέψουν οι «επαναστάτες μαρξιστές» με τις «κατά παράδοση θέσεις» τους να μη το θεωρούμε ούτε «αναπόφευκτο» ούτε «προοδευτικό».
Ας προσθέσουμε σύντομα ότι οι επιπτώσεις της μετανάστευσης (που μας επέβαλαν ξένα κέντρα με τους εγχώριους εγκάθετους τους), δεν περιορίζονται στην απασχόληση, στις κατακτήσεις, και στο επίπεδο ζωής των εργαζομένων, ούτε στην συνδικαλιστική και πολιτική τους οργάνωση. Η μετανάστευση λειτουργεί ταυτόχρονα σα κρουνός χρηματοδότησης, απ’ τις πλάτες των εργαζομένων, της καπιταλιστικής αντεπανάστασης που προωθεί ο ιμπεριαλισμός στα πρώην εργατικά κράτη και κάθε άλλου αντεπαναστατικού καθεστώτος στην περιοχή.
Και παρότι ο πολιτικός κόσμος κάνει πως δεν καταλαβαίνει, το γεγονός είναι ότι δεν πρόκειται καν για μετανάστευση αλλά για ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ και επιβολή ενός πολυπολιτισμικού μοντέλου στα πρότυπα των αμερικάνικων φυλετικών γκέτο, που στην πραγματικότητα είναι ο τάφος κάθε πολιτισμού και σπορά μειονοτικών αντιθέσεων και συγκρούσεων μέσω των οποίων θα επιδιωχθεί ο εθνικός κατακερματισμός της χώρας όπως ακριβώς επεβλήθη στην γειτονική Γιουγκοσλαβία, αν στο μεταξύ τα σχέδια αυτά δεν συντριβούν με αγώνες.