patari.org

[Δ. Τούμπανης]

Έφυγε σήμερα από κοντά μας, το πρωί 18 Ιουνίου, ένας απ’ τους αθώους συμπολίτες μας που το παρακρατικό μας κράτος είχε εμπλέξει στην τρομο-σκευωρία που ψευδώς διαφημίζεται ως υπόθεση ΕΛΑ.

Ο Κώστας Αγαπίου δεν είχε δυνατότητα το τελευταίο τρίμηνο να παρίσταται στην τρίτη στημένη δίκη του, καθώς είχε επιδεινωθεί η κατάσταση της υγείας του λόγο του καρκίνου που τον είχε χτυπήσει.
Ο Κώστας Αγαπίου υπήρξε ένα απ’ τα ιδρυτικάιδρυτικά μέλη του αντιδικτατορικού Ρήγα Φεραίου. Ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Λαμπράκη, στο φοιτητικό κίνημα των Πολιτικών Μηχανικών. Πείρε μέρος στην πρώτη διαδήλωση εναντίον της χούντας το 1968 στην οδό Αιόλου. Διώχτηκε με μανία απ’ το καθεστώς, αλλά πάντα κατάφερνε να διαφεύγει. Στις δίκες του δήθεν ΕΛΑ πολλά παλιά στελέχη του ΚΚΕεσ., συναγωνιστές στα χρόνια της δικτατορίας, ήρθαν να τον υπερασπιστούν. Οι αγώνες του στα χρόνια της δικτατορίας χρησιμοποιήθηκαν απ’ την «δημοκρατία», για την αποκατάσταση της οποίας ανιδιοτελώς αγωνίστηκε, σαν επιβαρυντικό στοιχείο για να στηριχτεί η απολύτως κατασκευασμένη κατηγορία ότι υπήρξε, τάχα, τρομοκράτης, μέλος της οργάνωσης φάντασμα, που το σκοτεινό παρακράτος βάφτισε ΕΛΑ.
Ο Κώστας Αγαπίου ήταν ένα άτομο βαθιά συναισθηματικό και ακλόνητο στις ηθικές Αρχές του. Υπέφερε απίστευτα απ’ την άδικη κατηγορία που του φόρτωσε το μεταπολιτευτικό κράτος και την παράλογη φυλάκιση του. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η εξουσία, ενώ δεν είχε καμιά σχέση με όσα τον κατηγορούσαν, τον χρησιμοποιούσε εν γνώσει της σαν αναλώσιμο υλικό σε μια σκευωρία μόνο και μόνο γιατί έπρεπε, στις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, να παρουσιάσει ένα ακόμα φαντασμαγορικό πυροτέχνημα, εξάρθρωσης της τρομοκρατίας. «Για την εξυπηρέτηση πολιτικών και άλλων σκοπιμοτήτων» όπως ο ίδιος πολλές φορές κατήγγειλε.

Ο Κώστας Αγαπίου ένιωθε ότι ζούσε σε ένα καφκικό εφιάλτη. Δεν ανεχόταν με τίποτε την παράλογη κατηγορία και την φυλάκιση του. Αρνήθηκε σε δύο περιπτώσεις να επωφεληθεί του νόμιμου δικαιώματος του για προσωρινή αποφυλάκιση και έμεινε πολύ περισσότερο χρόνο φυλακισμένος απ’ τους υπόλοιπους συγκατηγορούμενους του. Και στις δύο περιπτώσεις η διοίκηση των φυλακών Κορυδαλλού τον αποφυλάκισε σχεδόν με το ζόρι και χωρίς να καταβάλει την νόμιμη χρηματική εγγύηση. Για τον Κώστα Αγαπίου οποιοσδήποτε συμβιβασμός με την συμμορία των σκευωρών ήταν ανεπίτρεπτος. Αρνήθηκε πεισματικά την επίκληση προβλημάτων υγείας ή υλικών αναγκών, για να του κάνει η ανθρωποφάγος εξουσία την «χάρη» προσωρινής αποφυλάκισης. Δεν δεχόταν τίποτε λιγότερο απ’ την άμεση δικαίωση και την οριστική και χωρίς όρους αποφυλάκιση.

Τα γράφω όλα αυτά επειδή γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του, αντιλαμβάνομαι το μέγεθος του ψυχικού του μαρτυρίου, όλα αυτά τα χρόνια και είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι από κει προήλθε το χτύπημα απ’ την επάρατο. Ανάθεμα στα κτήνη, ανάθεμα στην άδικη δικαιοσύνη που του πήρε τη ζωή.

Η κηδεία του φίλου και συντρόφου που μας έφυγε, αύριο Παρασκευή 4μμ. στο Νεκροταφείο του Χαλανδρίου. Ας βρεθούμε εκεί για το τελευταίο αντίο.