patari.org

[απελάτης]

Ο Ένγκελς για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργάτες.

«Ο ανταγωνισμός υπάρχει ανάμεσα στους εργάτες, όπως ανάμεσα και στους
αστούς.(υπογράμμιση του Ένγκελς)

Ο υφαντουργός που δουλεύει α’ έναν αργαλειό παλεύει ενάντια στον υφαντουργό που δουλεύει με τα χέρια. Ο χειρωνάκτης υφαντουργός, που μένει χωρίς δουλειά ή κακοπληρώνεται, παλεύει ενάντια σε κείνον που δουλεύει ή καλοπληρώνεται και προσπαθεί να τον παραμερίσει. Αυτός ο ανταγωνισμός των εργατών μεταξύ τους, με τις σημερινές συνθήκες, είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει για τον εργαζόμενο, (υπογράμμιση δική μου) είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο της αστικής τάξης ενάντια στους προλετάριους. Απ’ εδώ πηγάζουν οι προσπάθειες των εργατών να εξαφανίσουν τον ανταγωνισμό φτιάχνοντας συνεταιρισμούς, (εννοεί τα συνδικάτα. Σημ. δική μου) κι από εδώ πηγάζει η λύσσα της αστικής τάξης ενάντια σ’ αυτούς τους συνεταιρισμούς και ο θρίαμβος της κάθε φορά που τους επιβάλλει μια ήττα.
……………………….

»Σ’ αυτό τον ανταγωνισμό των εργατών μεταξύ τους υπάρχει ένας φραγμός: κανένας δεν θα δεχτεί να δουλέψει για μεροκάματο μικρότερο απ’ εκείνο που του χρειάζεται για να ζήσει. Προκειμένου να πεθάνει από την πείνα, θα προτιμήσει να πεθάνει χωρίς να δουλεύει. Στην πραγματικότητα, ο φραγμός αυτός είναι εντελώς σχετικός: ο ένας έχει περισσότερες ανάγκες από τον άλλο, ο ένας είναι συνηθισμένος σε περισσότερες ανέσεις από τον άλλο. Ο Άγγλος, που μένει ακόμα λίγο πιο πολιτισμένος, έχει περισσότερες ανάγκες από τον Ιρλανδό, που ντύνεται με κουρέλια, τρώει μόνο πατάτες και κοιμάται σ’ ένα χοιροστάσιο. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον Ιρλανδό να ανταγωνίζεται τον Άγγλο και να ανάγει στο δικό του επίπεδο τον μισθό -και μαζί μ’ αυτόν και το πολιτιστικό επίπεδο- του Άγγλου εργάτη.» (Ενγκελς: Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, 1844 - η υπογράμμιση δική μου).

Ο Ενγκελς, όπως ο Μαρξ (και όλοι οι κλασικοί συνεχιστές του έργου τους) δεν έφτιαχναν φανταστικούς κόσμους στο κεφάλι τους, να ταιριάζουν στις υποκειμενικές τους προτιμήσεις και δεν πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό τους η ιδέα να «πείσουν» τους Άγγλους εργάτες ν’ ανέχονται τον ανταγωνισμό των Ιρλανδών, να δεχτούν τον μισθό των Ιρλανδών, κουρέλια για ρούχα και χοιροστάσιο για υπνοδωμάτιο, στον δικό τους τρόπο ζωής. Αντίθετα θεωρούσαν δικαιολογημένη την αντίθεση των Άγγλων εργατών στον ιρλανδικό ανταγωνισμό αλλά και τον ανταγωνισμό εισαγόμενων φτηνών εργατικών χεριών από τη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και άλλες χώρες της Ευρώπης, και έκαναν ότι μπορούσαν να τον αποτρέψουν.

Ταυτόχρονα καλούσαν την αγγλική εργατική τάξη να υποστηρίξει με όλες τις δυνάμεις της τον αγώνα των Ιρλανδών για αποτίναξη της αγγλικής αποικιοκρατικής κυριαρχίας, σαν μία απ’ τις βασικές προûποθέσεις της δικής της κοινωνικής απελευθέρωσης.