patari.org

[kostas oikodomos]

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΗ.
Εισαγωγή σε προεπαναστατική περίοδο

Η σημερινή απεργία έδειξε ότι οι συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες ξεπερνιούνται. Το γιαούρτωμα και ο ξυλοδαρμός του εργατοπατέρα και πασοκο-ρουφιάνου προέδρου της ΓΣΕΕ Παναγόπουλου από ομάδα απολυμένων που είχαν την καθολική αποδοχή των απεργούντων μας δείχνει το τι πρόκειται να επακολουθήσει.

Γι’ αυτό την επίθεση στο Παναγόπουλο την καταδίκασε όλο το κατεστημένο μαζί και οι «αριστεροί» εργατοπατέρες του ΚΚΕ διότι καταλαβαίνουν πως θα έρθει και η σειρά τους.

Οι «ειρηνικές» μορφές πάλης μεταξύ κεφαλαιοκρατίας και εργατικής τάξης λόγο της αξεπέραστης κρίσης του καπιταλισμού καταλήγουν σε αδιέξοδο, γίνονται αναποτελεσματικές, με συνέπεια να περάσουν σε ένα νέο στάδιο, σε μορφές πάλης πιο τραχιές πιο βίαιες. Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή θανάσιμης αγωνίας του καπιταλισμού ενώ η δυνατότητα προοδευτικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων έχει πάψει να υπάρχει εδώ και δεκαετίες.

Τα πρωτοφανή αντιλαϊκά μέτρα καταδεικνύουν πως η καπιταλιστική κρίση παιρνάει σε ένα νέο πιο προχωρημένο στάδιο στα πρόθυρα έκρηξης. Ο καπιταλισμός ξέζησε έφαγε τα ψωμιά του. Οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις εκ μέρους του κεφαλαιοκρατικού συστήματος προς την εργατική τάξη και των άλλων λαϊκών στρωμάτων τούς είναι δυσβάστακτο βάρος. Όχι μόνο δεν μπορεί ο καπιταλισμός να προβεί σε κανενός είδους παραχώρηση αλλά κοιτάει πως θα πάρει πίσω κάθε προηγούμενη παραχώρηση.

Ο κόσμος μπαίνει σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών. Έσχατη εξωτερίκευση της κρίσης, η επανάσταση για την ανατροπή του καπιταλισμού, που οδηγεί την ανθρωπότητα στην πίσω στη βαρβαρότητα.

Ο φτωχός λαός δεν έχει άλλη επιλογή παρά να δημιουργήσει μέσα στην φωτιά του αγώνα την δική του ηγεσία ώστε να ανατρέψει το βάρβαρο καπιταλιστικό καθεστώς και να εγκαθιδρύσει για ορθολογικά οργανωμένη κοινωνία -τον πραγματικό σοσιαλισμό.

[λατάκι]

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

Έρχεται περικοπή του 14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα

Με μανδύα την παραγωγικότητα και κατ' εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα θα προχωρήσουν στην περικοπή του 14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα.

Καταλυτική ημερομηνία για την εφαρμογή του μέτρου, που ήδη αποφασίστηκε για τον δημόσιο τομέα, θεωρείται το ερχόμενο φθινόπωρο, καθώς η Κομισιόν θα συνδέσει τις αμοιβές με την παραγωγικότητα το αργότερο τον Ιούνιο.

Όπως αναφέρουν ΤΑ ΝΕΑ, οι άνθρωποι της Κομισιόν του ΔΝΤ και της ΕΚΤ όταν βρέθηκαν στην Αθήνα έθεσαν ευθέως στην κυβέρνηση το θέμα του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα.

Τότε η Αθήνα αρνήθηκε να το συζητήσει και στάθηκε μόνο στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, άρα στις περικοπές στο δημόσιο.

Όμως τα θέμα δεν τελειώνει εκεί, καθώς στις 15 Μαΐου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα υποβάλει στο Συμβούλιο την έκθεσή της για το κατά πόσο τα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης είναι αποτελεσματικά.

Η έκθεση θα συνοδεύεται από χωριστή «αναφορά» για την ανταγωνιστικότητα και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Το πιθανότερο είναι να σημειώνεται πως με την ύφεση θα επιδεινωθεί περαιτέρω η ανταγωνιστική θέση της ελληνικής οικονομίας.

Έτσι, στη δεύτερη τριμηνιαία έκθεσή της, τον Σεπτέμβριο, η Κομισιόν θα απαιτήσει από την Αθήνα τη σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα 0δηλαδή μαχαίρι στους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.

Επειδή, όμως, η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα είναι πολύπλοκη διαδικασία, καθώς υπάρχουν κλαδικές συμβάσεις, η Αθήνα θα επιλέξει να προσαρμοστεί με τη μέθοδο της οριζόντιας περικοπής του ενός εκ των 14 μισθών -κάτι που μπορεί να γίνει με μία απλή νομοθετική ρύθμιση.

[Επισκέπτης]

δεν πληρώνω
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=111465&cid=5

[αγελάδα]

O ταύρος, ο ταυρομάχος, η αγελάδα και τα βόδια

Σιωπή στην αρένα. Το θηρίο βαριά πληγωμένο γυρίζει να αντιμετωπίσει για τελευταία φορά τον αντίπαλό του. Παραπατά όμως στην τελευταία του απέλπιδα προσπάθεια να επιτεθεί. Προδίδεται από τις δυνάμεις του. Πέφτει. Το βλέπεις στα μάτια του, υποτάσσεται στην προδιαγεγραμμένη μοίρα του, παραδίδεται. Με μια θεατρική κίνηση, ο ταυρομάχος βυθίζει τη λάμα στο σώμα του ζώου που το διαπερνούν σπασμοί. Για λίγα δεύτερα σιωπή. Και μετά χειροκρότημα, ντελίριο ενθουσιασμού, ουρανομήκεις ζητωκραυγές.

Ναι, κάπως έτσι ένιωσα όταν, μετά τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (ο πρωθυπουργός περιγράφει τη δραματική κατάσταση, άλλοι όμως αναλαμβάνουν τον άχαρο ρόλο να ανακοινώσουν τα δραματικά μέτρα...), ένας "ποταμός" συγχαρητηρίων από ΕΕ, Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ.

Το σφάξαμε “για το καλό μας” το "σπάταλο" κράτος λοιπόν, το κηδεύουμε, και άπαντες στο πυρ το εξωτε(ρικό)ρον ζητωκραυγάζουν.

Μαζί με το σπάταλο κράτος όμως φεύγει και το κοινωνικό κράτος, μαζί με το "λίπος" φεύγει και το "κρέας".

Στην αρένα χύθηκε "το πρώτο αίμα" υπό τις επευφημίες των αγορών. Έπεται συνέχεια. Υπό (διεθνή) πίεση φαντάζει(τρομάρα τους) πολύ εύκολο να “πάρεις μέτρα” σε έναν λαό που δείχνει μουδιασμένος, σαστισμένος.

Δεν είναι τόσο δύσκολο όμως να λάβεις σκληρά μέτρα: Το δυσκολότερο είναι τα μέτρα αυτά να έχουν αντίκρισμα. Το δύσκολο είναι η αγελάδα (εν προκειμένω η ελληνική οικονομία) να συνεχίζει να βγάζει γάλα, και όχι να λιμοκτονήσει από την πολλή (δημοσιονομική) δίαιτα...

[Επισκέπτης]

ΙΔΙΑ ΓΕΥΣΗ

ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤH ΕΘΝH ΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ
Στα ελληνικά "χνάρια" και η Πορτογαλία

Νέο πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο της (τσάτσοι της νέας τάξης) πορτογαλικής κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες και να ρυθμίσει τα δημόσια οικονομικά της.

Την ώρα που η χώρα αντιμετωπίζει ισχυρές πιέσεις από τα υπερεθνικά αφεντικά για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών της, η πορτογαλική κυβέρνηση επιζητεί με το πρόγραμμα αυτό να πείσει ότι είναι αποφασισμένη (αλλά Τζέφρυ) να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα το 2010 κατά μία εκατοστιαία μονάδα -στο 8,3%.

Επόμενος στόχος, να φθάσει έως το 2013 στο όριο του 3% (λιμοκτονία του Πορτογάλικού λαού) του ΑΕΠ, που ορίζει το ευρωπαϊκό σύμφωνο σταθερότητας, και να μειώσει το χρέος της, το οποίο ανερχόταν το 2009 στο 76,6% του ΑΕΠ.

[Επισκέπτης]

μας δουλέυουν

http://www.youtube.com/watch?v=DgzG9lFhiuI&feature=player_embedded

[δημόσιος]

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=111698&cid=5

[δημόσιος]

http://www.skai.gr/articles/news/views/%CE%9A%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%B9%CE%94%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B9%CE%A5%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE/

[Τα μέτρα]

ΧΩΡΙΣ ΦΩΣ
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=138727

[Επισκέπτης]

Οι μισθοί του παπαδαριού, που πληρώνει το Ελληνικό κράτος φτάνουν τα 750.000.000 ευρώ το χρόνο !

Να πληρώνονται από την Εκκλησία (δηλαδή από το εκκλησίασμα της) ...

[ΚΝ]

λέει ο επισκέπτης
Οι μισθοί του παπαδαριού, που πληρώνει το Ελληνικό κράτος φτάνουν τα 750.000.000 ευρώ το χρόνο !

απαντώ ούτε 1 ευρώ στο επερεθνικούς λήσταρχους τραπεζίτες.Διαγραφή του ληστρικού εξωτερικού χρέους και εθνικοποιήση των τραπεζών.

[Μπολσεβίκος]

Αυτή η γή ανήκει στους εργάτες και όχι στους κεφαλαιοκράτες

[Μ.Σ.]

Ή Ελλάδα, λένε, έχει μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και μεγάλο εξωτερικό χρέος. Μάλιστα! Και εμείς απαντάμε: Η περίπτωση της κάθε άλλο παρά εξαίρεση αποτελεί. Αντίθετα, αυτός είναι ο κανόνας για ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο. Όλες οι χώρες έχουν τα ίδια ή και μεγαλύτερα ελλείμματα και χρέη. Στην χειρότερη θέση από κάθε άλλη χώρα βρίσκεται η αμερικάνικη υπερδύναμη. Το δημοσιονομικό της έλλειμμα είναι αστρονομικό. Το 2009, το χρέος της αυξήθηκε κατά 1,6 τρισεκατομμύρια δολάρια ενώ το συνολικό της χρέος ανέρχεται με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς στα 300 τρισεκατομμύρια δολάρια. Κανονικά, αν δεν υπήρχαν παγκόσμιας σημασίας πολιτικοί λόγοι, μ’ αυτό το έλλειμμα το πράσινο κουρελόχαρτο θα έπρεπε να έχει καταρρεύσει πριν από πολύ καιρό.

Ισχυρίζονται τα φερέφωνα της εξουσίας, στα ΜΜΕ, ότι τα ελληνικά ελλείμματα οφείλονται στην νοοτροπία του Έλληνα που είναι τεμπέλης, καλοπερασάκιας και ξοδεύει περισσότερα απ’ όσα παράγει! Επειδή όμως (λέμε εμείς) τα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι παγκόσμιο φαινόμενο, αν δεχτούμε για την Ελλάδα αυτή τη «θεωρία» με ποια λογική θα αρνηθούμε να της αναγνωρίσουμε παγκόσμια ισχύ; Να ανάγουμε δηλαδή ως αιτία της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης την παγκόσμια τεμπελιά και καλοπέραση; Οι «θεωρίες» λοιπόν που προβάλλονται για την ελληνική κρίση από δημοσιογραφικούς «φωστήρες» και πολιτικούς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη (κυρίως στη Γερμανία) αξίζει να τις χαρακτηρίσει κανείς, επιεικώς ηλίθιες.

Στην πραγματικότητα η παγκόσμια οικονομική κρίση (η ελληνική είναι μόνο μικρή παρωνυχίδα της) δεν οφείλεται στην υπερκατανάλωση αλλά στην υποκατανάλωση σε σχέση με την υψηλή παραγωγικότητα της εργασίας, την οφειλόμενη στις τεράστιες προόδους της τεχνολογίας και στον συσσωρευμένο πλούτο.

Δεν υπάρχουν μόνο κράτη και ιδιώτες που έχουν ανάγκη δανείων αλλά και Τράπεζες που έχουν ανάγκη να δανείσουν. Και το χρήμα που έχουν συσσωρεύσει δεν είναι απλό χαρτάκι, αλλά ανθρώπινος μόχθος που παρήγαγε αγαθά, αλλά και μέσα καταστροφής, και βρίσκεται αποθηκευμένος στα θησαυροφυλάκια σε χρηματική μορφή. Για να το πάμε παραπέρα, είναι περισσεύματα απ’ τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι και τον ιδιοποιούνται άλλοι για να τον αποθησαυρίσουν υπό μορφή τοκοφόρων καταθέσεων. Και δεν έχουμε μόνο χρηματικά πλεονάσματα, αλλά και πλεονάσματα καταναλωτικών αγαθών που παραμένουν απούλητα. Π.χ. αυτοκίνητα σπαρμένα σε τεράστιες εκτάσεις που δεν βρίσκουν αγοραστή. Αυτοκίνητα που κατασχέθηκαν επειδή οι ιδιοκτήτες τους έμειναν άνεργοι και δεν μπορούν να εξοφλήσουν τις συναλλαγματικές. Εξοπλισμούς που είναι συσσωρευμένοι σε αποθήκες ή που καταστρέφονται και καταστρέφουν προϊόντα εργασίας ή και ανθρώπινες ζωές.

Το καπιταλιστικό σύστημα, ή αλλιώς η αναρχούμενη οικονομία της αγοράς είναι πεδικλωμένη στον κυκεώνα των εσωτερικών της αντιφάσεων και επειδή έχει εξαντλήσει όλα της τα περιθώρια είναι αδύνατο να βρει διέξοδο απ’ την παρούσα κρίση. Οι αντιφάσεις της μπορεί να συνοψισθούν στην αντίφαση της ολοένα αυξανόμενης παραγωγικότητας, απ’ την μια μεριά, και μιας λίγο πολύ ανελαστικής αγοράς, απ’ την άλλη. Οι ανθρώπινες ανάγκες είναι απεριόριστες. Παρόλα αυτά η απορροφητικότητα της αγοράς είναι ανελαστική διότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων επιβάλει, επί ποινή καταστροφής, την διαρκή συμπίεση του κόστους παραγωγής -και στο κόστος περιλαμβάνονται οι μισθοί, που η κάθε επιχείρηση προσπαθεί να τους συμπιέσει στο κατώτερο δυνατό επίπεδο, το οποίο βέβαια έχει σαν όριο τις ανάγκες επιβίωσης των εργαζομένων. Αυτή ακριβώς η αντίφαση προκαλεί αναπόφευκτα κρίσεις υπερπαραγωγής. Υπερπαραγωγής όχι σε σχέση με τις ανάγκες των ανθρώπων, όπως είπαμε, αλλά σε σχέση με την αγοραστική τους δύναμη. Για να καταναλώσουν οι πολίτες αυτά που παρήγαγαν πρέπει πρώτα να τα αγοράσουν. Κι όταν αυτό δεν είναι δυνατό, τα αγαθά πλεονάζουν, οι βιομηχανίες μειώνουν την παραγωγή και το προσωπικό τους ή κλείνουν εντελώς τα εργοστάσια, απολύουν τους εργαζόμενους, και φυσικά αυτό επεκτείνεται στις επιχειρήσεις όλων των συναφών κλάδων. Ανοίγει έτσι ένας φαύλος κύκλος, διότι η ανεργία στεγνώνει ακόμα περισσότερο την αγορά, βαθαίνει την κρίση στον παραγωγικό τομέα και ούτω καθ’ εξής.

Φυσικά σ’ αυτές τις συνθήκες τα φορολογικά και τα διάφορα άλλα έσοδα του κράτους μειώνονται με αποτέλεσμα να επιβάλλονται όλο και περισσότεροι φόροι και έτσι αντί να πέφτουν οι τιμές λόγω της περιορισμένης ζήτησης ν’ ανεβαίνουν και το αποτέλεσμα είναι να συνδυάζεται η ύφεση με τον πληθωρισμό.

Παλιότερα υπήρχαν λύσεις για τον καπιταλισμό. Και η σημαντικότερη ήταν η επέκταση των προηγμένων χωρών στις αποικιακές χώρες, όπου ίσχυαν μορφές προ-καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης και τα περιθώρια οικονομικής ανάπτυξης ήταν μεγάλα. Όταν αυτή η διέξοδος εξαντλήθηκε ο καπιταλισμός πήρε μια κάποια παράταση ζωής με την προπολεμική και κυρίως μεταπολεμική κεûνσιανή πολιτική των πληθωριστικών παραχωρήσεων, με την επέκταση του κρατικού τομέα και τελικά την αναβολή της έκρηξης μέσω της δανειακής επέκτασης.

Τώρα τα γιατροσόφια εξαντλήθηκαν. Η μόνη λύση είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό προûποθέτει, πρώτα απ’ όλα εθνικοποίηση όλων των τραπεζών και όλων των καθοριστικών για την οικονομία τομέων, χωρίς να αποκλείεται η συμμετοχή και ιδιωτικών κεφαλαίων. Έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και την εθνική νομισματική πολιτική, επάνοδο σε ένα λελογισμένο προστατευτισμό, προώθηση του συνεταιριστικού κινήματος στον αγροτικό τομέα. Μικτή οικονομία, κρατική και ιδιωτική. Κατεδάφιση του κομματικού και ρουσφετολογικού Κράτους. Κράτος με δημοκρατικούς θεσμούς ελέγχου και παραγωγικότητας, γενναίες αυξήσεις μισθών και συντάξεων, μείωση των ωρών εργασίας, αναπτυξιακά έργα, απαλλαγή απ’ τα οικονομικά βάρη που έχει φορτώσει στη χώρα η λαθρομετανάστευση, με την λογική, ήπια και πολιτισμένη επαναπροώθηση όλων στις πατρίδες τους. Λαϊκό στρατό με γενικό εξοπλισμό όλου του λαού. Λαϊκή πολιτοφυλακή εφέδρων, στη θέση της επαγγελματικής αστυνομίας. Ορκωτά δικαστήρια σε όλες τις βαθμίδες τις δικαιοσύνης. Και πολλές άλλες αλλαγές είναι αναγκαίες και οι οποίες είναι θέμα ενός προσεκτικά και συλλογικά επεξεργασμένου προγράμματος. Τελευταία, μα πρώτη σε σημασία είναι η καταγγελία του λεγόμενου εξωτερικού χρέους. Με το άρμεγμα των ξένων τοκογλύφων η χώρα δεν μπορεί να έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον. Έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε. Μας χρωστάνε, δεν χρωστάμε σε κανένα.

[Ετσι ειναι.]

Τελειο το αρθρο του Μ.Σ.

[Επισκέπτης]

[quote:b90438e6e3="Μ.Σ."]Μικτή οικονομία, κρατική και ιδιωτική.