patari.org

[Κινέζος]

ΓΙΑ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ

Το Πεκίνο και η ελληνική κρίση

“Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας αναδεικνύει το θεσμικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης”, αναφέρει η Διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών

“Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας αναδεικνύει το θεσμικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης”, αναφέρει σε άρθρο της στην εφημερίδα People’s Daily, η Διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, Ζου Χονγκ. Η κυρία Χονγκ επισημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς το μέγεθος της ελληνικής οικονομίας είναι μικρό, και συνεπώς οι επιπτώσεις της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη θα είναι περιορισμένες και ελεγχόμενες.

Σύμφωνα με το άρθρο, η ηγεσία της Κίνας φέρεται να πιστεύει ότι το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα δεν είναι μόνον δημοσιονομικό, αλλά ότι σχετίζεται με τις κινήσεις των κερδοσκόπων κατά του ευρώ. Επίσης, οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, κατηγορούνται ότι καθυστέρησαν μεν, αλλά υπερέβαλλαν στις αντιδράσεις τους για το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα, “επειδή απέτυχαν να προβλέψουν τις εξελίξεις στο Ντουμπάι και αποφάσισαν να εξαντλήσουν όλη την αυστηρότητα τους με την Ελλάδα για να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία τους”. To Πεκίνο μάλιστα, φέρεται να προτείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού αξιολόγησης, “που θα αποτρέψει την χειραγώγηση, από διεθνείς οίκους”.

Τέλος στο άρθρο της κυρίας Χονγκ, υποστηρίζεται, ότι όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αμοιβαίο συμφέρον να στηρίξουν οικονομικά την Ελλάδα και να προστατέψουν το Ευρώ, επειδή το κόστος διάλυσης της Ευρωζώνης, θα ήταν τεράστιο για όλες τις χώρες μαζί, αλλά και κάθε μια ξεχωριστά. Οι εξαγωγές της Γερμανίας για παράδειγμα, θα δέχονταν ισχυρό πλήγμα, αν η Ευρώπη επέστρεφε στον εμπορικό προστατευτισμό, στους υψηλούς δασμούς για τις εισαγωγές, και σε μια οικονομική realpolitik, παραχωρήσεων και εμπορικών αντιποίνων. Επίσης επισημαίνεται ότι η πορεία προς τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου θα είναι μακρά, αλλά ότι μπορεί να επιτευχθεί. “H πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι μια συνεχής υπέρβαση προκλήσεων και εμποδίων”, τονίζει το άρθρο.

Το άρθρο αυτό που εκφράζει μια κινεζική ματιά, μάλλον διαπιστώνει με μεγαλύτερη καθαρότητα και διορατικότητα κάποιες αλήθειες, τις οποίες φαίνεται ότι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν κάποιες κυβερνήσεις της Ευρώπης, αλλά και κάποιοι οικονομικοί κύκλοι, κυρίως εκτός αυτής. Όλοι οι πρωτεργάτες της ευρωπαϊκής ενοποίησης παραδέχονται, είτε είναι φονξιοναλιστές, είτε φεντεραλιστές, είτε υπέρ της διακυβερνητικής πορείας της Ένωσης, με βάσει την αρχή της Επικουρικότητας, ότι η δημιουργία του κοινού νομίσματος είναι ένα μόνον στάδιο και μέσον, που οδηγεί στη συλλογική οικονομική διακυβέρνηση.

Η ιδανική κατάσταση για την Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι, μια Ευρωζώνη με αξιόπιστο και ισχυρό νόμισμα, όπου κάθε χώρα μέλος θα συμβάλλει οικονομικά, εκμεταλλευόμενη τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Η οικονομική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία της Ευρώπης θα διασφαλίζεται από τη συμπληρωματική οικονομική λειτουργία κάθε κράτους μέλους, ο βοράς με τη βιομηχανική παραγωγή, ο νότος με τον τουρισμό και τα αγροτικά προϊόντα, άλλες χώρες με βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, με τον τουρισμό, τη ναυτιλία και τις υπηρεσίες. Σε βάθος χρόνου στόχος της οικονομικής ενοποίησης είναι, ή θα έπρεπε να είναι η διάχυση της οικονομικής ανάπτυξης, η δημιουργία νέων βιομηχανιών και σύγχρονων υποδομών σε όλες τις χώρες μέλη, και η ευημερία όλων των χωρών και των πολιτών.

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η κοινή αγορά σημαίνει ότι η ανάπτυξη και οικονομική πρόοδος σε μια χώρα σημαίνει αυτόματα και διεύρυνση των θετικών οικονομικών επιδράσεων και στις υπόλοιπες. Είναι σίγουρο για παράδειγμα ότι, η έστω και πλασματική αύξηση των εισοδημάτων στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, ωφέλησε τα μέγιστα γερμανικές βιομηχανίες, όπως η Μερσέντες Μπενζ, η Ζίμενς και η Μπε Εμ Βε. Επίσης πρέπει να επισημάνουμε ότι ένας από τους στόχους της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι η υπέρβαση του οικονομικού εθνικισμού και η φιλελευθεροποίηση των αγορών, αλλά και η διεύρυνση της καπιταλιστικής παραγωγικής βάσης, με την αστική ενσωμάτωση μειονεκτούντων κοινωνικών στρωμάτων, που αν δεν ενσωματωθούν, οδηγούνται μαθηματικά σε ακραίες πολιτικές στάσεις και συμπεριφορές. Οι “πατέρες” της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήθελαν να αποτρέψουν το δράμα του Πρώτου και Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο οικονομικός προστατευτισμός και ο εθνικισμός οδήγησαν στις γνωστές πολιτικές τερατογενέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αποκτήσει δομές και μηχανισμούς οικονομικής διακυβέρνησης, που θα στηρίζονται και θα εξυπηρετούν τις ιδρυτικές αξίες και αρχές, αλλά και τους απώτερους στόχους της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι ιδρυτικές αυτές αξίες ταυτίζονται βέβαια με τις ιδέες της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης, βρίσκονται πολύ κοντά στον πολιτικό φιλελευθερισμό, αλλά και αποκλείουν κάθε είδους ακραίες πολιτικές αλλά και οικονομικές αντιλήψεις.

Στο ευρωπαϊκό αυτό όραμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η δημιουργία ενός οικονομικού διευθυντηρίου, εντός του οποίου οι ισχυροί, με την επίφαση ενός αδιαφανούς γραφειοκρατικού και νομικίστικου ευρωπαϊκού μανδύα, θα διαιωνίζουν την ηγεμονική τους θέση αλλά και θα την ενισχύουν, διασφαλίζοντας εκ των έσω, οικονομικό και πολιτικό έλεγχο άλλων χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευρωπαϊκή Ένωση δεν σημαίνει αντικατάσταση της Pax Romana και της Pax Americana, ούτε με την σοβιετική, ούτε τη γερμανική ειρήνη. Ευρώπη σημαίνει Ελευθερία και Δημοκρατία, που θεωρητικά μπορεί να αποτελέσει το ιδανικό μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησης.