απελάτης
Συμμετέχουν: 17 Μάρ 09 Δημοσιεύσεις: 527
|
Δημοσιεύθηκε: Παρ Ιούλ 16, 2010 7:21 pm Θέμα δημοσίευσης: Ο ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» |
|
|
Ο ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»
Όλοι οι μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες του ελληνικού λαού, που σημάδεψαν την συλλογική του συνείδηση είναι αγώνες που ξέσπασαν όχι μόνο αυθόρμητα αλλά και κόντρα στη θέληση των κομματικών σχηματισμών, που θεωρητικά ήταν «δικοί του». Για να μην πάμε πιο πίσω στο ιστορικό παρελθόν, ας περιοριστούμε να επισημάνουμε ότι έτσι, στοιχειακά και αυθόρμητα, γεννήθηκαν η εθνική αντίσταση στη φασιστική Κατοχή, το Πρώτο και το Δεύτερο αντάρτικο, η εξέγερση του Πολυτεχνείου και λίγα χρόνια νωρίτερα τα «ιουλιανά», που το 1965 συγκλόνισαν επί 100 μέρες την Ελλάδα. Και στα «ιουλιανά» ο ξεσηκωμός του ελληνικού λαού, ενάντια στο βασιλικό πραξικόπημα, βρήκε απέναντι του τον μόνο υπαρκτό κομματικό μηχανισμό, την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), νόμιμο υποκατάστατο του ΚΚΕ, εκείνα τα χρόνια. Η ΕΔΑ αντί να απαντήσει στην παύση της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου, με την νωπή εκλογική εντολή, θέτοντας ζήτημα μοναρχίας και δημοψήφισματος, για την διατήρηση ή όχι, του θρόνου ως πολιτειακού θεσμού, έπραξε το αντίθετο αφαιρώντας με τυμπανοκρουσίες απ’ το πρόγραμμα της το πάγιο αίτημα τής Αριστεράς για αβασίλευτη δημοκρατία, κίνηση που επαινέθηκε απ’ το εμφυλιοπολεμικό κατεστημένο ως εκδήλωση «σωφροσύνης» απ’ την οποία όφειλε να παραδειγματιστεί ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος! Ταυτόχρονα η ΕΔΑ κινητοποίησε τα πιο καθυστερημένα και τραμπούκικα στοιχεία του μηχανισμού της για να τρομοκρατήσει και να τιθασεύσει το αυθόρμητο λαϊκό κίνημα και να μεταφέρει την πολιτική αναμέτρηση απ’ τους δρόμους στα κοινοβουλευτικά έδρανα, επιλογή που παγιοποίησε το πολιτικό αδιέξοδο και κατέστησε αναπόφευκτο το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, τον Απρίλιο 1967. Παρακάτω η σύντομη, περιεκτική και απολύτως αντικειμενική περιγραφή και εκτίμηση των Ιουλιανών επισημαίνει εμφαντικά τον πυροσβεστικό-αντιδραστικό αυτό ρόλο της ελληνικής Αριστεράς, (ακριβώς αυτόν που αντιμετωπίζει το λαϊκό κίνημα και σήμερα). Συντάκτες της είναι άνθρωποι που αυτο-προσδιορίζονται «αναρχικοί», ενώ κάποιοι κατ’ επίφαση μαρξιστές ιστοριογράφοι αποσιωπούν το θεμελιώδες αυτό γεγονός και μας δίνουν μόνο χρονογραφικές περιγραφές, ακατάλληλες και για μαθητές δημοτικού σχολείου:
«Η παύση του Παπανδρέου προκαλεί μια αυθόρμητη εξέγερση των λαϊκών μαζών που δεν έχει το προηγούμενό της στη χώρα σε όγκο, έκταση, βάθος, ορμή και αποφασιστικότητα. Όλος ο λαός σ' όλη τη χώρα, βρίσκεται διαρκώς μέρα και νύχτα στο πόδι. Το «πεζοδρόμιο» κυριαρχεί αποφασισμένο να επιβάλλει τη θέληση του. Από τις πρώτες συγκρούσεις με την αστυνομία γίνεται φανερό ότι αυτή δεν είναι ικανή να επιβληθεί και να καταστείλει την εξέγερση. Ο τρόμος βασιλεύει στους κύκλους των βιαστών της λαϊκής θέλησης, και όχι μόνον σ' αυτούς. Να χρησιμοποιήσουν τον στρατό; Ξέρουν ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Δεν υπάρχει στην ιστορία πραγματική λαϊκή εξέγερση (όχι πραξικόπημα ή ανταρσία) που ο στρατός να μην συναδελφώθηκε με τον λαό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι μάζες θα μπορούσαν εκείνες τις μεγάλες ώρες να σαρώσουν τα πάντα. Κανείς άλλος δεν μπορούσε τότε να ημερώσει και να δαμάσει τις εξαγριωμένες μάζες εκτός από εκείνους που οι μάζες θεωρούσαν δικούς τους: η Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ. Τα «έκτροπα» καταγγέλονται με δηλώσεις επισήμων και με επίσημα ανακοινωθέντα της ΕΚ. και της ΕΔΑ. Ο λαός καλείται να πειθαρχεί στους «υπευθύνους εκπροσώπους» του και να προφυλάξει τον εαυτό του από πράξεις ανεύθυνων στοιχείων, προβοκατόρων, τροτσκιστών, κινεζοφίλων κλπ. Έτσι το λαϊκό κίνημα χάνει τον αυθόρμητο χαρακτήρα του και μαζί την ορμή του και τη μαχητικότητα του. Οι συγκεντρώσεις είναι τώρα υπεύθυνες και προγραμματισμένες. Εκφωνούνται δριμείς λόγοι, καταγγέλλεται το «αυλικό πραξικόπημα» εκτοξεύονται απειλές κ.λπ. Από την Ιπποκράτους πραγματοποιείται ειρηνική πορεία μέχρι την Ομόνοια με επικεφαλής τους «υπεύθυνους φορείς» που βαδίζουν κορδωμένοι αφού προηγουμένως εξασφάλισαν την ανοχή της Αστυνομίας και εκεί αφού ψάλλουν τον εθνικό ύμνο διαλύονται με τη σύσταση πάντα για πειθαρχία, τάξη κλπ. Η Ε. Κ. και η ΕΔΑ εξετέλεσαν την αποστολή τους, αποστολή αυστηρά καθορισμένη από την κοινωνική τους φύση. Το λαϊκό κίνημα, ευνουχίστηκε, παρέλυσε διαλύθηκε.»
http://ngnm.vrahokipos.net/history/arthra/74-apo-to-50-sti-diktatoria.html |
|