patari.org

[απελάτης.]

Τελικά αυτοί που είχαν το γενικό πρόσταγμα στην χθεσινή συγκέντρωση των 150 περίπου ατόμων, στον κινηματογράφο Ααβόρα, στην Ιπποκράτους, είπαν μεν ότι ήθελαν να σώσουν το ελληνικό λαό και την χώρα, αλλά αυτό που κατάλαβα εγώ ήταν πως αν θέλουν κάτι να σώσουν είναι η ίδια η ψευτο-αριστερά της οποίας αποτελούν αναπόσπαστη παραφυάδα. Την βλέπουν σήμερα, εκτός τόπου και χρόνου, να ψυχορραγεί και προσπαθούν με τεχνητές αναπνοές, μαλάξεις καρδιάς και άλλα κομπογιαννίτικα κόλπα να την κρατήσουν, ντε και καλά, στην ζωή. Κατά τα φαινόμενα έχουν την αυταπάτη πως όλο το πρόβλημα είναι να υιοθετήσει η ψευτο-αριστερά κανά-δυο ψευτο-ριζοσπαστικά συνθήματα, όπως «μονομερής διαγραφή του χρέους», «αποχώρηση απ’ την ευρωζώνη και επιστροφή στην δραχμή», να τα κρεμάσει επάνω της σαν νάταν φυλαχτό, επαφίοντας την πραγματοποίηση τους στην νέα τάξη πραγμάτων, για να ζήσουμε έτσι εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα!.. Ξεχνούν ότι σε παρόμοιες συνθήκες οι ριζοσπαστικές τους «λύσεις», έχουν δοθεί στα πλαίσια του συστήματος από συντηρητικές αστικές κυβερνήσεις. Επέφεραν μεν προσωρινή ανακούφιση αλλά η χώρα δεν άργησε να βρεθεί πάλι στον ίδιο παρανομαστή. Στον παρανομαστή που βιώνουμε και τώρα, χωρίς να υπάρχει όμως τούτη τη φορά υποψία φωτός στο βάθος του τούνελ. Και θα εφαρμοστούν και πάλι οι ίδιες θεραπείες από το καθεστώς, γιατί σε λίγο δεν θάχει άλλη επιλογή.

Οι σωτήρες «μας» ακολούθησαν την πεπατημένη προσέχοντας σχολαστικά να μην αγγίξουν την κόκκινη γραμμή της καθεστηκυίας τάξεως. Όλη τους η πλατφόρμα-τελεσίγραφο προς κάθε υποψήφιο σύμμαχο χαρακτηρίζεται ακριβώς απ’ αυτό. Απ’ την φροντίδα να μη πατήσουν κόκκινη γραμμή. Και σα να μην έφτανε η επιβολή οριοθέτησης στον εαυτό τους, απαγόρευσαν και στους όποιους άλλους παρόντες να υπερβούν τα όρια που αυτοί είχαν θέσει, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Είχαν όμως το θράσος (ή την αφροσύνη), να μη συσκεφτούν μετά της αφεντιάς τους και μόνον, αλλά να καλέσουν και τον ελληνικό λαό να συμμετέχει στην υποτιθέμενη συνέλευσή τους χωρίς να τον προειδοποιήσουν ότι του είχαν ετοιμάσει και τον περίμενε ένα ολο-έτοιμο σομπρέρο. Μάλιστα είχαμε την δυνατότητα να διαπιστώσουμε ότι άτομα που φέρονται να υπογράφουν την πλατφόρμα δεν την έχουν καν διαβάσει, ενώ πολλοί απ’ τους υπογράφοντες δεν εμφανίστηκαν στο χώρο της συνέλευσης!!...

Αν οι «σωτήρες» προτίθενται να συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο τις προσπάθειες διάσωσης μας, θα τους συμβουλεύαμε να μη ξοδευτούν και πάλι νοικιάζοντας αίθουσα. Ας βρουν ένα κενό τηλεφωνικό θάλαμο να βολευτούν. Θα φτάσει και θα περισσέψει.

[απελάτης]

Αριστεροί λοιπόν οι «σωτήρες», αριστεροί οι πρωτεργάτες του νέου «ΕΑΜ», της νέας «Φιλικής Εταιρίας»! Τόσο πολύ αριστεροί, μα τόσο πολύ, που δεν βάζουν ζήτημα αποχώρησης απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση! Είναι άραγε «εθνικισμός» το σύνθημα που επί δεκαετίες έκφραζε την πάγια θέση της Αριστεράς; Το «Έξω η Ελλάδα απ’ τον λάκκο των λεόντων»; Και αν ναι, γιατί δεν είναι εθνικισμός η αποχώρηση απ’ το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα; Η επιστροφή σε εθνική νομισματική πολιτική; Ή μήπως όλα αυτά περί εθνικισμού και αντεθνικισμού είναι προσχήματα ψευτο-αριστερών που δεν θέλουν να κόψουν τους δεσμούς τους με την κυρίαρχη αστική τάξη και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά αφεντικά;

Παρόλα αυτά, στο κάλεσμα τους για το νέο ΕΑΜ λένε ότι «Η διάσωση της χώρας και του λαού απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.»

Τι σόι ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία θα είναι αυτή, όταν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα έχουν εκχωρηθεί στο διορισμένο απ’ τους μεγάλους Ευρωπαίους τραπεζίτες Επιτροπάτο των Βρυξελών; Όταν έχουμε δεχθεί την ιδιότητα υπηκόων του κάθε κυρίου Μπαρόζο; Όταν δεχόμαστε κανόνες παιχνιδιού που καθορίζουν άλλοι για μας χωρίς εμάς; Όταν έχουμε δεχτεί την ισχύ του συνταγματικού Συμφώνου της Λισαβόνας πάνω απ’ το ελληνικό Σύνταγμα; Πως μπορούμε υπ’ αυτούς τους όρους να εφαρμόζουμε εσωτερική και εξωτερική πολιτική με γνώμονα τα συμφέροντα του ελληνικού λαού;

[απελάτης]

""ΑΡΙΣΤΕΡΑ"" ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ

Τούτη η σύντομη κριτική προσέγγιση του εγχειρήματος, που οι οργανωτές του ονόμασαν αυτάρεσκα "πρωτοβουλία για την …σωτηρία του λαού" δεν θα ήταν στοιχειωδώς ολοκληρωμένη αν δεν λέγαμε και μερικά πράγματα για τον τρόπο που αντέδρασαν, πριν καν θιχτεί το ζήτημα του λαθρομεταναστευτικού εποικισμού της χώρας και των συνεπειών του. Πολύ περισσότερο αφού τέθηκε το ζήτημα όταν πήρε τον λόγο ο εκδότης του περιοδικού "ΡΕΣΑΛΤΟ", Θύμιος Παπανικολάου. Και μετά απ’ αυτόν ο συγγραφέας του βιβλίου "Μαρξισμός και Σύγχρονη Μετανάστευση", Δημήτρης Ντούσας.

Πριν ακόμα συγκεντρωθούν όσοι τέλος πάντων συγκεντρώθηκαν, και ενώ ήμασταν όλοι κι όλοι 15-20 άτομα, στο φουαγέ του κινηματογράφου και έξω στο πεζοδρόμιο και συζητούσαμε σε πηγαδάκια, αντιλήφθηκα ένα τύπο που πλησίασε με τρόπο να ακούσει τι συζητούσε το δικό μας "πηγαδάκι". Τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι άγνωστες σε όσους έχουν ζήσει από κοντά τον σταλινισμό. Πάντα οι "φασουλάδες" (=χαμηλόβαθμα επαγγελματικά στελέχη με "μισθό" που έφτανε ίσα για την φασολάδα) σε παρόμοιες καταστάσεις προσπαθούσαν να ανακαλύψουν, πριν την οποιαδήποτε εκδήλωση, αν υπήρχαν στον χώρο άτομα που ίσως αμφισβητήσουν την επίσημη αυθεντία. Οι "ύποπτοι" περικυκλώνονταν από τραμπούκους που προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν και να κόψουν την όρεξη για έκφραση διαφορετικής γνώμης. Βέβαια οι συγκεκριμένοι "σωτήρες" ούτε ομοιογένεια διέθεταν ούτε αριθμό για να συμπεριφερθούν με τον κλασικό σταλινικό τρόπο. Παρόλα αυτά ένας ηλικιωμένος με μακριά άσπρα μαλλιά πλησίασε τον Θύμιο Παπανικολάου και με ύφος απειλητικό του σύστησε να μην τολμήσει να πάρει τον λόγο και να μιλήσει, υποθέτοντας προφανώς ότι θα αναφερότανε και στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Προς στιγμή απειλήθηκε σοβαρό επεισόδιο αλλά ευτυχώς αποφεύχθηκε.

Όταν ξεκίνησε η συνέλευση και αφού είπε κάποια πράγματα ο προεδρεύων, έκανε μια σύντομη εισήγηση ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης στο πνεύμα του κειμένου που η "Πρωτοβουλία" είχε κυκλοφορήσει. Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο Θύμιος Παπανικολάου, χαιρέτησε την προσπάθεια, ευχήθηκε επιτυχία και όταν στην σύντομη παρέμβαση του έφτασε στο ζήτημα της ανεργίας και στις επιπτώσεις που έχει ο λαθρο-μεταναστευτικός κατακλυσμός στην απασχόληση, στους μισθούς και την αποδιοργάνωση της ελληνικής εργατικής τάξης, ως τάξης, έγινε ένας πανικός. Αφέθηκε όμως ο ομιλητής να ολοκληρώσει και αμέσως μετά ο ασπρομάλλης μας, ανέβηκε, επειδή έτσι γούσταρε στο προεδρείο και για να δηλώσει ότι παρεμβάσεις "ρατσιστικές" και "εθνικιστικές" δεν θα γίνουν ανεκτές! Και αμ’ έπος αμ’ έργον: ο Δημήτρης Ντούσας όταν επιχείρησε να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος ομιλητής του αφαιρέθηκε απ’ το προεδρείο ο λόγος, ακολούθησε νέος πανικός και μερικοί εκ των συγκεντρωμένων αποχώρησαν. Στην συνέχεια στο φουαγέ και στο πεζοδρόμιο συνεχίστηκε (ελεύθερα και με σεβασμό στην άλλη άποψη) η συζήτηση που απαγορεύτηκε εντός της αιθούσης.

Περιττό ίσως να επισημάνουμε ότι απ’ τις προτάσεις της "αριστεράς" απουσιάζει ακόμα και η αναφορά στο τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας. Επισήμως σήμερα γίνεται λόγος για 1.000.000 ανέργους και προβλέπεται ότι δεν θα αργήσει να φτάσουμε στο ενάμιση εκατομμύριο. Σε αυτούς τους αριθμούς δεν υπολογίζονται οι υποαπασχολούμενοι, ούτε η ανεργία και η υποαπασχόληση των λαθρομεταναστών που ναι μεν δεν μπορεί να καταμετρηθεί αλλά θα πρέπει κι εδώ να φτάνει συνολικά το ενάμιση εκατομμύριο, αν κρίνουμε από την έκταση της συμμετοχής των λαθρομεταναστών στην παραγωγή.

Γιατί η "Αριστερά" δεν βγάζει άχνα για το τεράστιο σε έκταση και σε σημασία πρόβλημα της ανεργίας;

Απλούστατα διότι δεν μπορεί να προτείνει λύσεις χωρίς να φασκελώσει τον εαυτό της για την μέχρι τώρα πολιτική υποστήριξη της άρχουσας τάξης στο μεταναστευτικό. Αλλά αν η Αριστερά δεν είναι σε θέση να ηγηθεί της εργατικής τάξης σε ένα αγώνα υπεράσπισης του τελευταίου δικαιώματος που της έχει απομείνει, του δικαιώματος στην δουλειά, άρα στην επιβίωση, αυτή η σε πολλά εισαγωγικά Αριστερά είναι τελειωμένη.

Στο παρελθόν η "Αριστερά" μπορούσε ν’ απαιτεί "λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους"! Να απαιτεί δημόσια έργα για να δουλέψουν οι άνεργοι. Τι να προτείνεις τώρα όταν ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι στην χώρα μας το 2005 θα υπάρχουν 4.250.000 πάμφθηνοι αλλοδαποί, αριθμός που στην πραγματικότητα υπάρχει ήδη και αυξάνεται κατά πολλές εκατοντάδες που περνούν καθημερινά τα ανύπαρκτα ελληνικά σύνορα; Και αυτό άρχισε να γίνεται σε μαζική κλίμακα απ’ το 1991. Δηλαδή όταν η χώρα είχε μπει σε μια διαδικασία αποβιομηχάνισης και μαρασμού του αγροτικού τομέα, λόγω ΕΟΚ, Εκιού και του δόγματος "ανήκομεν εις την Δύσιν".

Σε κάθε περίπτωση αλλά και λόγω της συρρίκνωσης των υποδομών και της χειρότερης κρίσης που γνώρισε η ανθρωπότητα στην ιστορία της, στην Ελλάδα δεν είναι δυνατό να υπάρξει πλήρης απασχόληση για αριθμό εργατικών χεριών που μεγεθύνεται στο άπειρο και μάλιστα σε τόσο βραχύ χρονικό διάστημα.

Όταν λοιπόν υπάρχει σε απίστευτο βαθμό -πάνω απ’ τις δυνατότητες της οικονομίας- προσφορά εργατικών χεριών, η μεγάλη μάζα θα οδηγηθεί στην εξαθλίωση και την ηθική αποσύνθεση. Θα εργάζονται όχι οι Έλληνες εργάτες αλλά αυτοί που μπορούν να ζουν 50 νομά σένα δωμά και με βάρδιες. Αν μερικοί, που τολμούν ακόμα να ισχυρίζονται στα σοβαρά ότι είναι αριστεροί, φαντασιώνονται ότι μπορούν να διεκδικήσουν την υποστήριξη του Έλληνα εργάτη υποσχόμενοι εξαθλίωση και ηθική αποσύνθεση, δεν είναι μόνο πτωχοί τω πνεύματι, είναι άρρωστοι και χρειάζονται γιατρό!

[μια από τα ίδια]

Έπρεπε η Πατριωτική Αριστερά, μέλη της οποίας παραυρέθηκαν στο κάλεσμα, να είχε προνοήσει και έκ των προτέρων τυπώσει ένα κείμενο παρόμοιας τοποθέτησης όπως ακριβώς αυτό που ειπώθηκε πιο πάνω:
""ΑΡΙΣΤΕΡΑ"" ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ
και να το μοιράζει στους προσερχομένους, πριν ΚΑΝ αρχίσει η συζήτηση, μιας και τό πώς θα εξελισσόταν προϊδέαζε η ΠΡΟ-ΚΑΤ διακήρηξη του "σωτήριου μετώπου".

Τουλάχιστον κάτι τέτοιο θα άξιζε να γίνει την επόμενη φορά, καθώς η αισιόδοξη πλευρά είναι ότι είδα αρκετά πρόσωπα αηδιασμένα μόλις αντιλήφθηκαν το πού την πάει την δουλειά το επίδοξο "μέτωπο" της χαμένης υπόληψης της "αριστεράς".

[μια από τα ίδια]

Θα πεί κανείς βέβαια, ότι κάτι τέτοιο είναι προβοκατόρικο, πώς μπορείς να προκαταλαμβάνεσαι για κάτι πριν καν αρχίσει!

Έ, λοιπόν τώρα άρχισε και η κατεύθυνσή του είναι η πνευματική αυτοϊκανοποίηση. Κάθε άνθρωπος έχει δικαιώμα σε αυτό. Δεν έχει δικαιώμα όμως να καπηλεύεται πομπώδικα την ιστορία του ελληνικού λαού και να μιλάει ενάντια στο συμφέρον του και παράλληλα "εξ ονόματός του", ως "αναγεννητής", τάχατες, του ΕΑΜ.

Θα προσθέσω μάλιστα την διαρκή επισήμανση των οργανωτών (από ενοχή μήπως; ) ότι δεν προσβλέπουν σε έναν ακόμη "όμιλο προβληματισμού" και ότι στοχεύουν σε δράση.
Κι όμως εκεί στοχεύουν, σε άλλον έναν απενοχοποιητικό "όμιλο προβληματισμού", γιατί τέτοιοι θα καταντήσουν αν συνεχίσουν έτσι. Πώς μπορείς να πάς μπροστά αν δεν λές τίποτα, ως ξεκάθαρα ξωφλημένος, στον λαό και δίχως τον λαό; Τον "ρατσιστή" (μην ξεχνιώμαστε) λαό;
Από συνείδηση αυτού που ΠΑΝΤΟΤΕ καταντούν, αυτοί οι αντιλαϊκοί όμιλοi αμερικανόδουλου "προβληματισμού", μίλησαν ακριβώς για "ομίλους προβληματισμού".
Κι ένας δεύτερο λόγος (και ουσιαστικός) για να αποκλείσουν ΚΑΘΕ ΚΡΙΤΙΚΗ στο ΠΡΟ-ΚΑΤ πλαίσιο "σωτηρίας του (''ρατσιστή'') λαού"...

[μια από τα ίδια]

Τέλος να τονίσω και αυτό:

Δεν πρέπει να τούς γίνει η χάρη, να συνεχίσουν την "ιδεολογική" αυτοϊκάνοποίηση, δίχως το μαστίγιο της κριτικής, στην οποία αποδείχτηκε έχουν αλλεργία και αντιδρούν με μανία ολοκληρωτικής φίμωσης.
Η Πατριωτική Αριστερά, ελπίζω και πιστεύω, θα ανταποκριθεί ξανά στο κάλεσμα. Ελπίζω το ίδιο να κάνει και ο Ντούσας. Ελπίζω το ίδιο να κάνει και ο Θύμιος. Όσο κι αν τείνει να δείξει χιλιοπαιγμένο το έργο ΔΕΝ πρέπει κανείς να τούς αδειάσει την γωνιά.

Στην χειρότερη περίπτωση, και εν ανάγκη, να τους αναγκάσουμε με την κριτική μας, να μάς πετάξουν έξω. Ή αλλιώς να βάλουν μυαλό, στην τελευταία ευκαιρία που τούς δίνεται, ΔΙΑΟΛΕ, να πιστοποιήσουν την ύπαρξή τους και τα ίχνη αριστερωσύνης που τούς απέμειναν...

[Πρόταση]

Από την στιγμή που είδαμε την διακήρυξη και την σύνθεση αυτή της επιτροπής, νομίζω ότι υποψιαστήκαμε όλοι.
Αυτό δεν έπρεπε να μας εμποδίσει, όπως και δεν μας εμπόδισε, να παραβρεθούμε.
Το συμπέρασμα το δικό μου πάντως είναι, ότι σε τέτοιες συναντήσεις -αν ξαναυπάρξουν- το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε, είναι να μοιράσουμε και με άλλους που πιθανόν έχουν τις ίδιες απόψεις με εμάς, τουλάχιστον μια ανακοίνωση που θα τους απαντά.
Αυτό εκτός από το ότι ίσως απεγκλωβίσει δυνάμεις που τους ακολουθούν αγνά, θα ενώσει στην πράξη εμάς όλους που συμφωνούμε σε μίνιμουμ σημεία.
Η "Πατριωτική Αριστερά", καιρό τώρα διακηρύττει ότι μόνο στους κοινούς αγώνες και πρακτικές μπορεί να οικοδομηθεί μια ενότητα δυνάμεων, έμβρυο ενός ιδεολογικά κοντινού σχήματος.
Νομίζω ότι οι καιροί το ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ.