patari.org

[αντι-θαυμαστής]

Ένα πολύ καλό άρθρο από το culture», ένθετο περιοδικό της σαββατιάτικης εφημερίδας «ο κόσμος του Επενδυτή». Δημοσιεύτηκε το Σάββατο 4 Ιουλίου 2009, αλλά έπρεπε να περιμένω την ηλεκτρονική μορφή του η οποία καθυστερεί μία βδομάδα.

ΜΑÚΚΛ ΤΖΑΚΣΟΝ
Μια ζωή «θρίλερ»

Όταν ολόκληρη η ζωή κάποιου είναι ένας αγώνας να μη μεγαλώσει, να σταματήσει τον χρόνο, τότε γιατί να μας στεναχωρεί το ότι ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε νέος; Σαν άλλος Γουόλτ Ντίσνεϊ, ο Τζάκσον μπήκε στο ψυγείο πριν από δύο περίπου δεκαετίες, στο απόγειο της επιτυχίας του, ελπίζοντας ότι θα τον επαναφέρουν στη ζωή όταν ο άχαρος και σκληρός κόσμος μας θα μοιάζει περισσότερο με το σκηνικό από τον «Μάγο του Οζ». Άφησε πίσω του τρεις μόλις καλούς δίσκους, τρία παιδιά και ατέλειωτα ερωτήματα που ενισχύουν τον έτσι κι αλλιώς μυστήριο βίο του.
από τον NIKO ΡΑΛΛΗ

Τα πιο σκληρά αλλά παραδόξως αληθινά πράγματα που διάβασα για τον χαμό του Μάικλ Τζάκσον ήταν ο τίτλος της είδησης στο σατιρικό διαδικτυακό περιοδικό «The Onion» που έλεγε «King of Pop, dead at 12», σαρκάζοντας τον αγώνα του για αιώνια παιδικότητα (ούτε καν νεότητα στην περίπτωσή του!), και το σύνθημα σε τοίχο των Εξαρχείων που έλεγε «Μάικλ Τζάκσον, καλό ταξίδι! Μαντόνα, έρχεται η σειρά σου!». Παρά τον απροκάλυπτα ανατριχιαστικό τόνο του συνθήματος, είναι από μόνο του μία σοβαρότατη δήλωση: μαζί με τον Μάικλ Τζάκσον ίσως να τελειώνει και το star system που τον καταδίκασε να ζει σαν σκιά, σχεδόν χωρίς προσωπικότητα, φοβισμένος και αλλόκοσμος σαν τον «ΕΤ τον εξωγήινο» (που ήταν ούτως ή άλλως ο κινηματογραφικός ήρωας με τον οποίο ταυτιζόταν περισσότερο).

Αν τελικά η ζωή ενός celebrity -αυτό μάς οδηγούν να πιστέψουμε τα αμερικανικά media- είναι εξωπραγματική, συναρπαστική και αιωνίως ξένοιαστη, σαν το τρενάκι στο λούνα παρκ, μήπως η περίπτωση Μάικλ Τζάκσον δεν είναι η αποτυχία του συστήματος, αλλά η αποθέωσή του; Ο άνθρωπος δεν κατάλαβε τίποτα από την πραγματική ζωή: μιλούσε και έγραφε για τη δυστυχία σαν να ήταν γλυκερό χολιγουντιανό σενάριο και πέρασε τη ζωή του πάντα μαστουρωμένος από κάτι: στην αρχή ήταν η φιλοδοξία, έπειτα το γκλάμουρ, στη συνέχεια η λατρεία του εγώ του και τελικά οι ενέσεις μορφίνης που στα έσχατά του κατέληξαν να είναι καθημερινή ρουτίνα. Μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει η υπόθεση ότι ο Μάικλ Τζάκσον ήταν παιδεραστής. Ήταν τόσο εξιδανικευμένος, στο πρότυπο των αμερικανικών family values, που είχε μόνο δύο διαστάσεις, σαν ζωγραφιά σε συσκευασία των corn flakes (και φυσικά ούτε καν πέος).

Ίσως και να είναι η Μαντόνα η επόμενη που θα πέσει στον ίδιο αγώνα, να συνεχίσει δηλαδή να μας εμπνέει δέος για το πόσο αφύσικα τέλεια είναι. Ίσως είναι η εθισμένη στο κρακ Γουίτνι Χιούστον, ή (γιατί όχι;) ακόμα και η «αγία» Όπρα Γουίνφρεϊ. Σημασία έχει ότι εκατομμύρια 13χρονα κορίτσια στον κόσμο οδηγούνται στη νευρική ανορεξία για να μοιάσουν στην Μπρίτνεϊ Σπίαρς, ενώ την ίδια στιγμή το είδωλό τους υποβάλλεται σε πλαστικές εγχειρήσεις για να μοιάσει και η ίδια στο πρότυπο που υποτίθεται ότι είναι. Ο Μάικλ Τζάκσον, το άτομο, ήταν μία φρικώδης εκδοχή του μύθου του Πίτερ Παν: σαν να έκλεψε το βιβλίο ο Έντγκαρ Άλαν Πόε και ξανάγραψε το φινάλε για να ταιριάζει στα γούστα του. Ήταν και θύμα και θύτης μαζί όμως ο Μάικλ Τζάκσον, αφού ζούσε αιχμάλωτος από το φαρμακερό περιβάλλον του (τον απεχθή πατέρα του, τις δισκογραφικές εταιρείες, την εταιρεία που διοργάνωνε τις τελευταίες του 50 (!) συναυλίες στο Λονδίνο που θα τον ξελάσπωναν οικονομικά, τον πονηρό γιατρό που του έγραφε συνταγές για ναρκωτικά), αλλά ασκούσε κι ο ίδιος με τη σειρά του ψυχολογική βία στους νεαρούς θαυμαστές του όταν τους ζητούσε να προσκυνούν ένα πλαστικό ομοίωμά του, ύψους 50 μέτρων, για την προώθηση του δίσκου του «HIStory».

Ο «βασιλιάς της Ποπ» δεν είναι μόνο γυμνός, είναι οριστικά νεκρός. Όχι επειδή ήταν λιγότερο ταλαντούχος από τα είδωλά του, τον Έλβις Πρίσλεϊ, τον Στίβι Γουόντερ, τον Τζέιμς Μπράουν, αλλά επειδή ο ίδιος φοβόταν να ανατρέψει τον μύθο του ή ακόμα και να τον αμφισβητήσει. Ήταν ικανός να κυκλοφορεί όμορφη σόουλ μουσική μέχρι τα βαθιά του γεράματα (και έχει αφήσει τουλάχιστον 170 τραγούδια ανέκδοτα), εκείνος όμως προτίμησε να γίνει είδωλο, χωρίς ρυτίδες, χωρίς χρώμα και φύλο, χωρίς πραγματική διάσταση. Ακόμα και στην πιο επαίσχυντη στιγμή της ζωής του, όταν κρέμασε τον γιο του από ένα μπαλκόνι στη Γερμανία για να τον επευφημήσουν τα πλήθη, έναν ρόλο έπαιζε: εκείνον του «Lion King» στην ταινία του Ντίσνεϊ όταν παρουσιάζει τον διάδοχο του θρόνου στα υπόλοιπα ζώα της φυλής. Οτιδήποτε άλλο θα του φαινόταν «λίγο», και όχι αρκετά «ξεχωριστό» για να ταιριάζει στην ασυνήθιστη ύπαρξή του. Το ίδιο ακριβώς ισχύει δυστυχώς για το τραγικό όσο δεν πάει και σπαραξικάρδιο τέλος του.

[ΤΤΝΛ]

Οτι και αν γράψεις για έναν τέτοιο άνθρωπο θα είναι σωστό. Ήτανε αληθινά ένας άνθρωπος γεμάτος με τις προσωπικές του αντιφάσεις αλλά και τις αντιφάσεις του Συστήματος που τον ανάδειξε.

Όσο σωστές ειναι οι αγιογραφίες του τόσο σωστές είναι και οι κατάρες που γράφτηκαν εναντίον του όσο και το "κρέμασμα" του γιου του από τοπ μπαλκόνι για επίδηξη στη φυλή όπως γράφτηκε παραπάνω -πράξη απαράδεκτη.

Σε ενα προσωπο καμια φορά συγκεντρώνονται όλες οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις του καπιταλισμού -ακόμα και το απόλυτα παραλογο από μαύρος να γίνεις άσπρος ή από κάτι να γίνεις το αντίθετό του.