patari.org

[vngelis]

Ανοιχτή επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ του Σταύρου Κατσούλη




Ανοιχτή επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ του Σταύρου Κατσούλη

Πρώην μέλους του ΕΠΑΜ Γλυφάδας Ελληνικού

Πρώην εκλεγμένου μέλους για τρεις συνεχόμενες φορές της Πολιτικής Γραμματείας

Πρώην υπεύθυνου του Τομέα Επικοινωνίας για δυο συνεχόμενα χρόνια.



Αγαπητοί συναγωνιστές, βρίσκομαι στην εξαιρετικά ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω την οριστική και αμετάκλητη αποχώρησή μου από το ΕΠΑΜ, ως μέλος, φίλος και ψηφοφόρος. Οι λόγοι γι’ αυτό θα αναφερθούν παρακάτω.

Πριν γράψω οτιδήποτε άλλο, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους "απλούς" συναγωνιστές μου στο ΕΠΑΜ. Η διαφωνία μου βρίσκεται με το υπάρχον κεντρικό πολιτικό όργανο και τον υποτιθέμενο "φυσικό ηγέτη" του, ο οποίος «ηγέτης» έχει πλέον παραμερίσει όλα αυτά που ισχυριζόταν ότι πίστευε και το οποίο «όργανο» απέδειξε ότι δεν ενδιαφέρεται για απολύτως τίποτα, εκτός από το να βρίσκονται αυτοί στον έλεγχο της συλλογικότητας που λέγεται ΕΠΑΜ.

Ήταν η εποχή των μεγάλων διαδηλώσεων στην πλατεία. Η ελληνική κοινωνία ήταν στα κάγκελα. Η αλήθεια είναι, ότι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας δεν είχε κατανοήσει πλήρως την κατάσταση. Κι όμως, η σχεδόν συνολική διαδικασία αμφισβήτησης του παλαιοκομματικού συστήματος ήταν επιτέλους γεγονός. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση και με τις πρώτες ανακοινώσεις απόλυτης υποταγής στο χουντοφασιστικό ευρωπαϊκό καθεστώς, κι εγώ, όπως και αρκετοί άλλοι συμπολίτες μου, έψαξα να βρω τι μπορώ να κάνω. Γνωρίζοντας βαθιά μέσα μου ότι η επίθεση του "συστήματος" είναι συνολική ενάντια στην Πατρίδα, έψαξα λοιπόν να βρω κάτι καθαρό, κάτι δημοκρατικό, κάτι πατριωτικό, κάτι οργανωμένο ώστε να εμπλακώ σε αυτό.

Βρήκα το ΕΠΑΜ. Ο λόγος του Δημήτρη Καζάκη, ήταν απλός και κατανοητός, αλλά συνάμα και βαθύς, εμπεριστατωμένος, βασισμένος - έτσι πίστεψα τότε - σε λογικά επιχειρήματα, βασισμένα κι αυτά σε αδιάσειστα - και πάλι, έτσι πίστεψα τότε - οικονομικά, πολιτικά και ιστορικά στοιχεία. Καμία απολύτως σχέση δεν υπήρχε μεταξύ του λόγου του ΕΠΑΜ και του λόγου των άλλων κομμάτων και κινημάτων, όσον αφορά το επίπεδο της πληροφόρησης, τα καλέσματα για οργάνωση και την γενικότερη συνεκτικότητα θέσεων. Έτσι, μετά από αρκετή μελέτη θέσεων και εναλλακτικών, αποφάσισα να γίνω μέλος στο ΕΠΑΜ, συνειδητά και ολοκληρωτικά, παρ όλο που θα συμμετείχα για πρώτη φορά στην ζωή μου σε κάποια κομματική οργάνωση, κάτι που προσωπικά θεωρούσα και θεωρώ ακόμα ως αναγκαίο κακό στην παρούσα κοινωνική κατάσταση.

Η κίνησή μου αυτή ήταν κάτι παραπάνω από συνειδητή. Πριν εγγραφώ ως μέλος, συζήτησα με την σύζυγο και στην ουσία της ζήτησα την άδεια να μπω πλήρως στον αγώνα. Γνωρίζαμε και οι δύο ότι αυτό θα σήμαινε λιγότερο χρόνο με την οικογένεια, λιγότερο χρόνο εργασίας - την στιγμή που ήδη ήταν εμφανή στην οικογένεια τα αποτελέσματα της ύφεσης. Η οικογενειακή απόφαση πάρθηκε και μπήκα με τα μούτρα στον αγώνα.

Στον Τομέα Επικοινωνίας, είχα την τύχη να γνωρίσω τους αξιότατους συναγωνιστές μου, Δημήτρη Παπαϊωάννου, Κώστα Τασούλα, Γιώργο Μάντζαρη και άλλους. Σε αυτούς, είδα άτομα που εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ήταν πάνω από τα διαδικτυακά μέσα του ΕΠΑΜ. Για ώρες ολόκληρες κάθε μέρα, διαχειρίζονταν ότι τεχνικό υπήρχε στο ΕΠΑΜ, τους εκατοντάδες λογαριασμούς email, την συνεχή ενημέρωση της κεντρικής ιστοσελίδας, την διαχείριση των επί πληρωμή υπηρεσιών, την χρηματοδότηση του ΕΠΑΜ με δωρεές μέσω διαδικτύου, και πολλά άλλα. Όλοι τους βρίσκονται πλέον εκτός του ΕΠΑΜ, κάτι που τώρα θεωρώ απολύτως κατανοητό. Ζητώ την μεγαλύτερη δυνατή συγνώμη από τους συναγωνιστές μου που έφυγαν, όταν ενώ χτυπήθηκαν αλύπητα με ύπουλα χτυπήματα, δεν τους υποστήριξα και αντ’ αυτού, προσπάθησα να τα θάψω έτσι ώστε να διατηρήσω την "πολυπόθητη ενότητα" πάση θυσία.

Συνοπτικά και μετά από μήνες ολόκληρους ανιδιοτελούς εργασίας και έχοντας την τιμή να εκλεγώ μέλος της Πολιτικής Γραμματείας για τρεις συνεχόμενες φορές, προσέφερα στο ΕΠΑΜ τα εξής:

- Εκτενής αρθρογραφία και προώθηση των θέσεων του ΕΠΑΜ σε αποδεδειγμένα χιλιάδες νέους αποδέκτες, με θετικές αντιδράσεις.

- Δημιουργία εφαρμογής βάσης δεδομένων των μελών του ΕΠΑΜ. Η εφαρμογή αυτή, δεν κρατά μόνο μια απλή λίστα των μελών και των φίλων του ΕΠΑΜ, αλλά κάνει και μια σειρά από άλλες λειτουργίες, όπως είναι η αυτόματη διασύνδεση με το forum, η διαχείριση των αιτημάτων μελών και φίλων, πυρήνων και τομέων, η δημιουργία αναφορών ανά κατηγορία, εργαλεία για την διεξαγωγή συνεδρίων, επικοινωνία μέσω email κλπ. Οι ώρες που μου πήρε για να φτιάξω την εφαρμογή, καθώς και η συλλογή των στοιχείων των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ μαζί με την Μάρα Λεβίδη η οποία ήταν απολύτως αναγκαία για την διοργάνωση αυτή, πήρε μήνες. Αυτή, κι όχι κάποια άλλη πρόσφατη όπως αναφέρθηκε, ήταν και η πρώτη καταμέτρηση των πραγματικών δυνάμεων του ΕΠΑΜ. Μετά την ολοκλήρωση της καταμέτρησης των πυρήνων, μελών και φίλων του ΕΠΑΜ, το ΕΠΑΜ, είχε για πρώτη φορά στην ιστορία του μια ολοκληρωμένη εικόνα της οργάνωσής του, και αυτό είναι και μέχρι σήμερα διαθέσιμο, μια και η εφαρμογή της βάσης των μελών παράγει αυτόματα την αναφορά οργανογράμματος. Αυτή ήταν η πρώτη πραγματικά καταμέτρηση των δυνάμεων του ΕΠΑΜ κι όχι αυτή που προσφάτως το νέο αυταρχικό οργανωτικό σχήμα διαμηνύει ότι εκτέλεσε.

- Ανάπτυξη της νέας ιστοσελίδας του ΕΠΑΜ. Μαζί με τον συναγωνιστή Τεό Παυλίδη, δουλέψαμε και πάλι για μήνες, δοκιμάζοντας σχέδια, γραφικά, διαρρυθμίσεις, σκεπτόμενοι συνεχώς, το πως θα μπορέσουμε καλύτερα να προωθήσουμε τα προτάγματα, την αρθρογραφία και τις δράσεις του ΕΠΑΜ, σε νέους αποδέκτες. Σκεφτήκαμε τρόπους για την καλύτερη δυνατή προώθηση των θέσεων του ΕΠΑΜ, καταγραφή στατιστικών, ώστε να υπάρξει κάποια στιγμή και η δυνατότητα βελτιστοποίηση και επίσης η προώθηση συγκεκριμένων θεματικών ενοτήτων.

- Δημιουργία ιστοσελίδων σε συνεργασία, όπως αυτές του e-roi, της καμπάνιας του διπλού νομίσματος, της μετάβασης κ.ο.κ.

- Επανασύσταση της υπάρχουσας επιτροπής επικοινωνίας. Δημιουργία ενός οργανωμένου τομέα επικοινωνίας ο οποίος εργαζόταν με τακτικές συνελεύσεις, υπο-τομείς ευθυνών και ο οποίος παρήγαγε όλο το υλικό του ΕΠΑΜ. Η ομάδα δούλεψε με συναγωνιστικό τρόπο και παρά τα πρώτα λίγα προβλήματα που είχαμε, μπήκε σε πλήρη παραγωγική διαδικασία.

- Δημιουργία συστήματος chat για την ιστοσελίδα του e-roi, με σημαντικές αλλαγές (προσθήκη λειτουργίας moderation) και προσθήκη διαχειριστή σε υπάρχον λογισμικό.

- Διαχείριση εκατοντάδων λογαριασμών, υπηρεσιών, κοινωνικών δικτύων, εμαιλ κλπ. σε εικοσιτετράωρη βάση.

Στην συνέχεια και μετά το 4ο συνέδριο, προχωρήσαμε στην δημιουργία μιας ομάδας η οποία θα κοίταγε τα πολιτικά επικοινωνιακά ζητήματα του ΕΠΑΜ και το πως θα μπορούσαν να διορθωθούν. Δυστυχώς όμως, η προσπάθεια απέτυχε λόγω της πλήρους και επιδεικτικής αδιαφορίας, ακόμα και χλεύης κάποιων μελών της ΠΓ σε οτιδήποτε είχε να προτείνει ο Τομέας Επικοινωνίας. Ήταν ξεκάθαρο ότι πίστευαν και πιστεύουν, πως δεν χρειάζονται καμιά απολύτως βοήθεια και τα γνωρίζουν απολύτως όλα. Ήταν επίσης ξεκάθαρο, ότι παρά τα σοβαρότατα προβλήματα που έχει το ΕΠΑΜ, και κυρίως στην εικόνα που έχει δημιουργήσει μέσα στο απλό κόσμο, ότι αυτά τα μέλη πίστευαν ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα και ότι θα έπρεπε όλα να λειτουργούν όπως ακριβώς λειτουργούσαν και πριν. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι απόψεις μου, ο Τ.Ε. και ο γενικότερος τομέας ευθύνης μου στην ΠΓ, υποβιβάστηκαν έτσι ώστε να έχουν πλέον διακοσμητικό ρόλο, εκτός βέβαια όταν υπήρχε η απαίτηση για παραγωγή υλικού.

Κι όσο ο νέος τομέας επικοινωνίας έκανε όλα αυτά, ήρθε το 4ο συνέδριο, στο οποίο και πάλι τα μέλη μού έδωσαν την τιμή να με εκλέξουν μέλος της ΠΓ. Από την πρώτη κι όλα συνέλευση της νέας Πολιτικής Γραμματείας δώσαμε υποσχέσεις μεταξύ μας σε κλίμα εξαιρετικά σοβαρό. Υπέθεσα ότι το σοβαρό κλίμα υπήρχε διότι είχαμε όλοι την κοινή κατανόηση της τραγικής κατάστασης που βρίσκεται η πατρίδα μας. Υπέθεσα ότι οι αποφάσεις του συνεδρίου είχαν να κάνουν με μια πιο καλή οργανωτική δομή του μετώπου, όπου όμως, η πραγματική αξιοκρατία - κι όχι αυτήν που επικαλείται σήμερα η ΠΓ - μαζί με συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Το πόσο τεράστιο λάθος έκανα δεν λέγεται. Ο αγώνας αυτή την φορά, όπως ειπώθηκε, θα έφτανε μέχρι τέλους. Ο καθένας μας θα έδινε τον καλύτερό του εαυτό. Όλοι μας φύγαμε από αυτήν την πρώτη συνέλευση με ένα τεράστιο αίσθημα βάρους πάνω μας. Ήμουν αποφασισμένος να τα δώσω όλα, να τα θυσιάσω όλα για το ΕΠΑΜ και τότε ήρθαν τα capital controls, το δημοψήφισμα και οι εκλογές.

Ωστόσο τα αναμενόμενα αποτελέσματα αυτής της απόφασης δεν ήρθαν ποτέ. Παρά την σοβαρότητα των επιλογών και αποφάσεών μας, η πρόθεση από κάποια μέλη της ΠΓ να συμμετέχουν στις καθημερινές συναντήσεις αποδείχθηκε ανύπαρκτη. Αντί λοιπόν να έχουμε δύο και τρείς συναντήσεις κάθε εβδομάδα, αυτές παρέμειναν εβδομαδιαίες, και η παραγωγή πολιτικής μας ως συλλογικό όργανο ήταν μηδαμινή. Όποιος ανατρέξει στην πρώτη αυτή δίμηνη περίοδο του νέου οργάνου, θα το διαπιστώσει αυτό πολύ εύκολα. Το ΕΠΑΜ είχε μπει πλέον στην τελική φάση του, όπου το κύριο χαρακτηριστικό είναι η διάλυση όλων των πραγμάτων που το έκαναν διαφορετικό και τίμιο.

Κι έτσι, σταδιακά, τα πράγματα στην ΠΓ είχαν φτάσει σε άσχημη κατάσταση, αν και εγώ ακόμη δικαιολογούσα τα τεκταινόμενα, γιατί εάν έλεγα κάτι το οποίο θα προκαλούσε ρήξη, θα "κατέστρεφα το ΕΠΑΜ". Ο Τομέας Επικοινωνίας, που δια μέσου του προσώπου μου έκανε εισηγήσεις, δεχόταν συνεχώς την ανελέητη χλεύη - όχι απλά σκληρή κριτική - από διάφορα μέλη της ΠΓ. Οι αναφορές μου στον Τ.Ε. και το έργο του, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν με την συναγωνιστικότητα και σοβαρότητα που άρμοζε και είτε ανέφεραν ως δικαιολογία την δικιά μου στάση, είτε την στάση άλλων μελών του Τ.Ε. είτε, σε άλλες περιπτώσεις, κατέληγαν στην παραγγελία υλικού άμεσα και γρήγορα, κάτι που ο Τ.Ε. πάσχισε να παρέχει κάθε φορά. Όταν ο Δημήτρης Κυπριώτης έδωσε για μια πρώτη διαβούλευση το κείμενο της οργανωτικής δομής του Μετώπου, ζήτησε από τα υπόλοιπα μέλη του οργάνου να δώσουμε τις προσθήκες, διορθώσεις και γνώμες μας. Την επόμενη εβδομάδα και λίγο πριν την έναρξη του προεκλογικού αγώνα για το δημοψήφισμα (ΟΧΙ), είχα στείλει ήδη την πρότασή μου σε δύο διαφορετικά κείμενα. Η πρότασή μου ήταν στην ουσία μια πρόταση η οποία είχε ως στόχο την συνεργασία μεταξύ της ΠΓ και των υπόλοιπων επιτροπών του ΕΠΑΜ, που θα μπορούσαν να βοηθηθούν από τις υπηρεσίες που προσέφερε ο Τ.Ε. και την δημιουργία δύο ή τριών νέων επιτροπών, έτσι ώστε επιτέλους το ΕΠΑΜ να έχει μια συντονισμένη επικοινωνιακή πολιτική, ένα ενιαίο πρόσωπο και λόγο, ΠΑΝΤΑ κάτω από την επιτήρηση και τελική απόφαση της ΠΓ. Η πρόταση μου, παρά τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις μου να συζητηθεί, δεν συζητήθηκε ποτέ και βεβαίως, δεν συμπεριλήφθηκε στο τελικό οργανωτικό σχέδιο. Αλλά οι εισηγήσεις μου δεν σταμάτησαν εκεί. Έκανα άλλες 4 εισηγήσεις, οι οποίες για τον έναν ή άλλο λόγο, δεν συζητήθηκαν ποτέ, ούτε και εισάχθηκαν για συζήτηση σε συνέλευση της ΠΓ.

Θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μία από τις εισηγήσεις που έκανα αφορούσε την θέση μου, ότι πριν οργανώσει κανείς κάτι θα πρέπει να γνωρίζει τον στόχο του. Την έκανα διότι ήταν ξεκάθαρο πλέον, ότι ο «σκληρός πυρήνας» της ΠΓ, δηλαδή οι Κυπριώτης, Κουμαρέλλας, Ιεροδιάκονος, με την σιωπηλή αποδοχή των πράξεών τους από τον Δ. Καζάκη, επιχειρούσαν να φέρουν στο ΕΠΑΜ ένα οργανωτικό σχέδιο, χωρίς πρώτα να παράξουν το πολιτικό σχέδιο το οποίο και υποσχέθηκε το όργανο να παράξει. Στην συγκεκριμένη εισήγηση, όταν την κατέθεσα στο όργανο, έγινε λόγος από τον Γ.Γ. Καζάκη ότι "ήταν μια καλή φιλοσοφική ανάλυση, η οποία όμως δεν έχει καμιά σχέση με την οργάνωση του μετώπου", κι έτσι η συζήτησή της στην ουσία απορρίφθηκε σιωπηλά και το σημείο το οποίο ήθελα να συζητηθεί αγνοήθηκε. Τώρα βέβαια γνωρίζω ότι αυτές οι πρακτικές είναι συνήθεις για όποιον προσπαθεί να μεθοδεύσει τους δικούς του σκοπούς.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της διαδικασίας ήταν η κοινοποίηση στους πυρήνες του νέου οργανωτικού σχεδίου, το οποίο παρά τις διαφωνίες και παρατηρήσεις μελών της ΠΓ, κατέληξε να είναι ακριβώς αυτό το οποίο μας ήρθε έτοιμο και προαποφασισμένο από τον Δημήτρη Κυπριώτη εκείνη την βραδιά. Κατάφεραν να περάσουν ακριβώς ότι είχαν σχεδιάσει εκτός του οργάνου, μαζί με τους παρελκόμενους προαποφασισμένους διορισμούς, αδιαφορώντας επιδεκτικά για το τι θα επακολουθούσε στους πυρήνες. Οι διαφωνούντες, όπως αφέθηκε να εννοηθεί, θα έπρεπε πολύ απλά να φύγουν από το Μέτωπο.

Και κάπως έτσι, άρχισε η ολιγόμηνη διολίσθηση του ΕΠΑΜ, από ένα ανοιχτό, οριζόντιο κίνημα, σε ένα μόρφωμα το οποίο δεν διέπεται πλέον από τους γραπτούς και άγραφους νόμους των συλλογικοτήτων, αλλά από το "έτσι γουστάρω", τριών-τεσσάρων ατόμων, που έχουν αποφασίσει για τους εαυτούς τους, ότι γνωρίζουν τα πάντα καλύτερα.

Ακολούθησαν οι γνωστές απαράδεκτες εγκύκλιοι, οι οποίες δεν συνάδουν ούτε στο ελάχιστο με τις αρχές του ΕΠΑΜ, και δυστυχώς ούτε με τους στόχους του. Οι απαιτήσεις των πυρήνων για συνέδριο, όπως φάνηκε στον Πολιτικό Διάλογο, δεν άργησαν να έρθουν. Όπως είναι φυσικό με κάθε αυταρχική εξουσία τα αιτήματα για συνέδριο αγνοήθηκαν επιδεικτικά. Αυτό είναι μια εκ διαμέτρου αντίθετη στάση από αυτήν που υποστήριξαν τα εκτός τότε και εντός σήμερα μέλη της ΠΓ, όταν υπήρξε αίτημα για συνέδριο, το οποίο και οδήγησε τελικά στο 4ο συνέδριο.



Αντί να πραγματοποιήσουν αυτά που συμβούλευαν την 3η ΠΓ και να βοηθήσουν εμπράκτως την συλλογή των αποφάσεων των πυρήνων για την θέση τους για έκτακτο 4ο συνέδριο, άφησαν την διαδικασία στην τύχη της και μέσα σε έναν μήνα και κάτι απαγόρευσαν ουσιαστικά κάθε συζήτηση για συνέδριο, με την πάγια πλέον πρακτική του χαρακτηρισμού κάθε διαφωνούντα. Το εάν αυτό είναι μεθόδευση ή όχι, το αφήνω στην κρίση αυτών που ακόμη ενδιαφέρονται για ένα στείρο κίνημα που δεν πρόκειται ποτέ να προσφέρει απολύτως τίποτα σε αυτόν τον τόπο.

Τα συμπεράσματα λοιπόν τα αφήνω σε εσάς. Απλά κρατήστε στο μυαλό σας ότι σήμερα κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους ορίζουν τι θα γίνεται στο ΕΠΑΜ, χωρίς ούτε να έχουν κερδίσει αυτό το δικαίωμα με το σπαθί τους με ψήφους από το συνέδριο, αλλά ακόμη χειρότερα, χωρίς να έχουν αποδείξει στο παρελθόν ότι έχουν αυτές τις ικανότητες.

Κάποια στιγμή, περίπου σε αυτό το σημείο, ήρθε και η εντολή "απόλυσης" των συναγωνιστών Μάρας Λεβίδη και Μανώλη Κλαμπατσέα από τον Τ.Ε. με τηλεφώνημα από τον ΓΓ Καζάκη σε μένα, ένα πρωί. Οι λόγοι που δόθηκαν δεν ήταν αρκετοί για να καταλάβω το γιατί. Αλλά εγώ ως σωστός ΕΠΑΜίτης και πάλι, έκανα το λάθος να μην το "κάνω θέμα" για χάρη του "Μετώπου" και του ΕΠΑΜ...

Συναγωνιστές, δεν αναζητώ απολύτως καμιά τιμή για αυτά που προσέφερα στο ΕΠΑΜ. Αποδέχομαι την όποια κριτική σας για λάθη, ατέλειες, ελλείψεις, κακοδιαχείριση, ανικανότητα, τεμπελιά, κλπ, κλπ. Δεν περιμένω ΤΙΠΟΤΑ για όλα όσα έδωσα, ούτε και θέλω τίποτα. Όμως, η αχαριστία είναι ίσως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να λάβει κανείς από έναν κοντινό συνάνθρωπό του.

Ειδικά όταν αυτόν τον συνάνθρωπο τον βοήθησες όσο μπορούσες. Αυτό ακριβώς και πολύ παραπάνω έλαβα. Κι αυτό συναγωνιστές είναι αρκετό για να σπάσει το γυαλί μια για πάντα. Η συνεργασία μου και η προσφορά μου στο ΕΠΑΜ δεν θα είναι πλέον δυνατή, διότι πολύ απλά, μερικά πράγματα δεν γυρίζουν πίσω.

Η εμπιστοσύνη μου στον Δημήτρη Καζάκη, τον Δημήτρη Κυπριώτη, τον Όθωνα Κουμαρέλλα (οι νούμερο δύο και τρία στο ΕΠΑΜ όπως τους άρεσε πάντα να παρουσιάζουν τον εαυτό τους) καθώς και στους λοιπούς υποστηρικτές του νέου αυταρχικού σχήματος Γιώργο Ιεροδιάκονο, Γρηγόρη Πιερρουτσάκο, την λοιπή ΠΓ η οποία δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται την τραγική κατάσταση στην οποία έχει έλθει το ΕΠΑΜ και άλλους ένθερμους υποστηρικτές τους, έχει διασαλευθεί αμετάκλητα.

Έχει διασαλευθεί ανεπανόρθωτα όσον αφορά την ικανότητά τους να δημιουργήσουν το πολυπόθητο Μέτωπο, την ικανότητά τους να ενώσουν τον Λαό μας (εφ’ όσον δεν έχουν καν την ικανότητα να ενώσουν ούτε το ΕΠΑΜ), έχει διασαλευθεί όσον αφορά το ηθικό τους επίπεδο, αλλά ακόμη και το πολιτικό. Όσο για τον Δημήτρη Καζάκη, δεν ξέρω πραγματικά γιατί ακριβώς άφησε να φθάσει το Μέτωπο εδώ που έφτασε και έδιωξε όσο πιο πολλούς ικανούς ανθρώπους μπόρεσε από αυτό. Εάν το γνωρίζει, εμένα δεν μου το είπε ποτέ.

Η αυταρχική και τραγικά αναποτελεσματική οργάνωση του Μετώπου δεν έχει τίποτα καλό να δώσει στην Πατρίδα μας. Τα προτάγματα του ΕΠΑΜ έχουν πλέον αντικατασταθεί από το νέο δόγμα του ΕΠΑΜ...

Τι μας λένε δηλαδή; Μα είναι απλό: Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Όχι μόνο αγιάζει τα μέσα, αλλά μας λένε ότι αγιάζει ακόμη και τους εκπροσώπους, αυτούς που υλοποιούν τα μέσα, δηλαδή τα άτομα που ελέω της δικιάς τους αλαζονείας απαρτίζουν σήμερα - και υποθέτω για πάντα από εδώ και πέρα, όπως ακριβώς στα αρχηγικά κόμματα που μας έφεραν ως εδώ - την Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ.

Αλλά δεν υπάρχει χειρότερη πλάνη από αυτή. Το μέσο και ειδικά όταν αυτό γίνεται αναπόσπαστο μέρος των πράξεών σου, σε αλλάζει, σε αλλοτριώνει. Όσο εσύ χρησιμοποιείς τα μέσα, αυτά σε αλλάζουν. Κι όταν έρθει η ώρα ή και πολύ πιο σύντομα, τα μέσα που επέλεξες σε μετάλλαξαν τόσο πολύ, που ο αρχικός στόχος για σένα δεν έχει κανένα νόημα, διότι δεν σε αντιπροσωπεύει πλέον. Αντιθέτως, είσαι πλέον ικανός να κάνεις αδίστακτα οποιαδήποτε ενέργεια.

Είναι αυτό δηλαδή, που λένε πολλοί σοφοί: Είσαι ότι κάνεις, κι όχι ότι λες. Κι έτσι, εάν φέρεσαι μοχθηρά, μοχθηρός είσαι. Εάν φέρεσαι αυταρχικά τότε είσαι αυταρχικός. Κι αν φέρεσαι φασιστικά, τότε είσαι φασίστας.

Θα έλεγε κανείς:
"Προσωπική επιλογή είναι, τι σε νοιάζει; Εάν δεν σου αρέσει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, να πας αλλού."

Κι όμως δεν είναι έτσι. Γιατί το μέσο, όπως είπαμε, γίνεται φύση σου. Και αν για παράδειγμα, επεδίωκες την δημοκρατία, αλλά επέλεξες τον αυταρχισμό και την ολιγαρχία για να την φέρεις, τότε πριν, ή μέχρι να έρθει η ώρα εκείνη, έχεις κυριολεκτικά μετατραπεί σε ΑΝΙΚΑΝΟ να πραγματώσεις τον αρχικό σκοπό σου...

Αλλά δυστυχώς, το να υποστηρίζεις το δόγμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, είναι χειρότερο ακόμα στην περίπτωση που ισχυρισθείς - όπως κάνει το ΕΠΑΜ - ότι "μα δεν θα το κάνω μόνος, μόλις πετύχω τον σκοπό μου εγώ παραιτούμαι". Γιατί πως είναι δυνατόν ένας κατ’ εξοχήν και πρακτικά αποδεδειγμένα αυταρχικός, να παραδώσει τα σκήπτρα της εξουσίας όταν έρθει εκείνη η ώρα;

Δεν θα το κάνει φίλοι μου. Είναι πολύ πιο πιθανό να σε στοχοποιήσει εσένα που δεν ξέχασες τον καθαρό και κρυστάλλινο σκοπό και να προσπαθήσει να σε εξαφανίσει.

Η αλήθεια είναι ότι αυτούς τους μήνες, από την παραίτηση μου από την ΠΓ και τον ΤΕ μέχρι και σήμερα, έλπιζα ότι "κάτι θα γίνει" κάτι θα αλλάξει και θα φανεί το όποιο τέλος πάντων πραγματικό σχέδιο. Θα το σεβόμουν (ακόμη κι αν δεν το δεχόμουν), ακόμη κι αν δεν μου είχε αποκαλυφθεί πριν γίνει ανοιχτά. Δεν μπορεί, λέω, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, δεν είναι δυνατόν ένα τόσο άχρηστο, μέτριο και ηττοπαθές σχέδιο να είναι ΤΟ σχέδιο του ΕΠΑΜ. Κι όμως ήταν. Κι όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση χειροτέρεψε. Τίποτα δεν έγινε πιο ξεκάθαρο. Δεν υπήρξε το πραγματικό σχέδιο που πίστευα ότι άρμοζε στο ΕΠΑΜ.

Αρκετούς μήνες μετά από το αποτέλεσμα των εκλογών το ΕΠΑΜ ακόμη δεν έχει το παραμικρό πολιτικό σχέδιο το οποίο να είναι επίκαιρο και να συνάδει με τις τραγικότατες γεωπολιτικές και πολιτικές εξελίξεις. Δεν έχει συγκεκριμένους στόχους που να συνδέονται με την κοινωνία, που να έχουν σημεία σύνδεσης και ταύτισης με την κοινωνία. Πόσο μάλλον τώρα, όπου το παράδειγμα που δίνει το ΕΠΑΜ με την εσωτερική του οργάνωση, κάθε άλλο παρά το ποθούμενο θυμίζει. Υπάρχουν πλέον μόνο τέσσερα πράγματα στο ΕΠΑΜ:

1) Η συνεχής γραφειοκρατικού τύπου οργάνωση, η οποία ορίζει μεταξύ άλλων ακόμη και τέτοιες γελοιότητες όπως η οργάνωση γευμάτων από τους πυρήνες για να υποδεχθεί τους VIP από τα όργανα, η οποία είναι πολιτικά χωρίς στόχο, σκοπό και αποτέλεσμα.

2) Η συκοφάντηση και προσωπική επίθεση εναντίον όποιου διαφωνεί εσωτερικά, με τεράστια κατάπτυστα κείμενα από το όργανο προς τα μέλη/πυρήνες του ΕΠΑΜ και την ίδια στιγμή η γελοιοποίηση και η «κάτω από την ζώνη» αθέμιτη κριτική προς τους πάντες και τα πάντα εκτός ΕΠΑΜ που τόλμησαν να εμπλακούν μαζί μας έστω και στο παραμικρό ή ακόμη και καθόλου. Μέσα στα χρόνια ύπαρξης του ΕΠΑΜ, και με αρχηγό σε αυτή την διαδικασία τον Γ.Γ. Καζάκη, ένα πράγμα είναι σίγουρο: Δεν θα μείνει ούτε κολυμπηθρόξυλο στις συλλογικότητες/κόμματα και σχηματισμούς από την χυδαία κριτική και γελοιοποίηση παραγόντων τους απ’ όπου κι αν προέρχονται. Δεν έχουμε αφήσει απολύτως κανέναν - δημοσιογράφος είναι, πολιτικός είναι, ακαδημαϊκός είναι, συμφωνούμε/διαφωνούμε δεν έχει σημασία - σε χλωρό κλαδί και όλες οι γέφυρες έχουν καταστραφεί οριστικά, διότι κανείς τους δεν θέλει ούτε καν να ακούσει το όνομα Καζάκης ή/και ΕΠΑΜ.

3) Οι λίγες δράσεις στην κοινωνία που κάνουν ακόμη τα δραστήρια μέλη, όπως αυτοί των πλειστηριασμών, πετυχαίνουν τον στόχο τους, παρά και ενάντια στην στείρα οργανωτική λαίλαπα που χτυπάει σήμερα το ΕΠΑΜ.

4) Η απίστευτη υποκρισία. Απ’ ότι φαίνεται, εκτός από τους άεργους υπουργούς εργασίας, τους ανεπάγγελτους συνδικαλιστές, τους αγράμματους διδασκάλους, τους καθηγητές χωρίς πτυχίο, τους δεξιότατους αριστερούς, τώρα μας έχουν προκύψει και αυταρχικοί διδάξαντες την Δημοκρατία. Διδάσκεται πλέον η δημοκρατία από άτομα που την μισούν γιατί δεν έχουν σκύψει το κεφάλι και δεν έχουν κάνει δουλειά για καμιά συλλογική/δημοκρατική απόφαση ποτέ τους. Βλέπετε, αυτοί έκριναν με βάση την δικιά τους, προσωπική τους θεώρηση περί αξιοκρατίας, ότι είναι καλύτερα γι’ αυτούς - και όχι τους υπόλοιπους - να βρίσκονται πάντα στην κορυφή και μάλιστα άσχετα απ’ ότι έκριναν οι συλλογικές διαδικασίες εκλογής.

Μπράβο, και σ' ανώτερα. Αλλά τι ανώτερα να φτάσετε; Εσείς το τερματίσατε. Διδάσκετε κάτι που απεχθάνεστε και σιχαίνεστε με όλο σας το είναι. Πιο ψηλά το καλάμι δεν ανεβαίνει. Κι από κει, υπάρχει μόνο η πτώση.

Η απύθμενη υποκρισία σας τείνει πλέον να ξεπεράσει κάθε όριο. Ακόμη και το όριο που έθεσαν όλοι αυτοί οι ξεφτιλισμένοι που κάποτε έβριζε το ΕΠΑΜ, αλλά από τους οποίους τώρα ζητά ταπεινωμένο και απεγνωσμένα την συνεργασία μαζί τους.

Χίλιες φορές καλύτερα να το δηλώνατε ξεκάθαρα ότι δεν θέλετε συλλογικές διαδικασίες κι ότι θέλετε να ελέγχετε το ΕΠΑΜ για πάντα μόνο εσείς και κανένας άλλος συλλογικά, κι απλά να σας υπακούν τυφλά οι πολλοί. Αλλά τότε θα μαζεύατε όλο το σινάφι σας σε ένα μέρος, κι αυτό βεβαίως, βάζει τις θεσούλες σας κίνδυνο...

Χίλιες φορές ο Δημήτρη Καζάκης να μην είχε γράψει εκείνο το τρομερό κείμενο του όταν ήταν ακόμη στην ΣΠΙΘΑ εδώ:



http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2011/04/blog-post_04.html


Γιατί τώρα, προσπαθεί να πείσει εμάς που μας έπεισε για αυτό, τα άκρως αντίθετα. Πόσο απίστευτα μακριά έχει ξεφύγει το ΕΠΑΜ από αυτά που έγραφε μόλις πριν μερικά χρόνια ο υποτιθέμενος φυσικός ηγέτης του; Όσο δεν πάει.

Χίλιες φορές να μην είχα εμπλακεί σε αυτό το μόρφωμα και να έκανα αγώνα σε μια μικρή ομάδα από φίλους και γνωστούς ισότιμα και με σεβασμό, γιατί τώρα δεν θα χρειαζόταν να αναρωτιέμαι κάθε λεπτό που περνά: "που, μα ΠΟΥ έμπλεξα ο ηλίθιος"...

Συναγωνιστές,

Το Μέτωπο δεν είναι το ΕΠΑΜ. Το μέτωπο το κατάπιε η υπεροψία, η ανικανότητα, η ζήλια, ο φθόνος, τα πισώπλατα κτυπήματα, ο άκρατος λαϊκισμός πέρα ακόμη κι απ' τα όρια που βρίσκονται οι χειρότερες μορφές της αριστεράς και της δεξιάς, ο αυταρχισμός, η αλαζονεία και βεβαίως, μια γερή δόση στείρας και άχρηστης γραφειοκρατίας.

Ο λαός μας χρειάζεται πραγματική αγωνιστικότητα, πραγματικό ριζοσπαστισμό, πραγματική πρόοδο, πραγματικό πατριωτισμό. Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, το ΕΠΑΜ, όχι απλά δεν έχει λόγο ύπαρξης, αλλά οφείλει να μην υπάρχει πλέον.

Τέλος, επιθυμώ:

1) Να ζητήσω ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ συγνώμη σε όλους όσους καλούσα με τα άρθρα μου, με τους ατελείωτους μονολόγους μου σε χιλιάδες κόσμου, που τους καλούσα να σπαταλήσουν τον χρόνο τους με κάτι που στην ουσία ήταν γραπτό - είτε από πρόθεση, είτε από ανικανότητα, δεν με ενδιαφέρει - να κάνει ακριβώς το αντίθετο από την δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου. Σας ζητώ ταπεινά συγνώμη λοιπόν. Εάν θέλετε να κάνετε αγώνα, τότε θα με βρείτε μαζί σας, αλλά ΜΑΚΡΙΑ από το ΕΠΑΜ. Σας ζητώ συγνώμη, που τυφλώθηκα τόσο πολύ, όταν το ΕΠΑΜ έδιωχνε κόσμο - πολλές φορές μάλιστα τον πιο ικανό κόσμο -, έβριζε και γελοιοποιούσε τους πάντες και τα πάντα κι έτσι έκλεισε όλες τις πόρτες ανεπιστρεπτί, και γενικά έσπερνε τον σπόρο της διαίρεσης των δυνάμεων του Λαού μας.

2) Να ζητήσω να κατανοήσουν όλοι, ότι το ΕΠΑΜ ούτε άρχισε τον αγώνα, ούτε και θα τον τελειώσει. Το μόνο που έδωσε και το παραδέχομαι, είναι οι πολύτιμες παλαιότερες και νέες οικονομικές και ιστορικές αναλύσεις του Δ. Καζάκη και τα προτάγματά του, αν και ακόμη και αυτά σε μερικές πτυχές της παρουσίασής τους έχουν και αυτά σοβαρότατα προβλήματα και μερικά τους έχουν προφανή ουτοπικά χαρακτηριστικά, διότι λείπει ο σοβαρός, τακτικός, στρατηγικός και ρεαλιστικός σχεδιασμός τους. Όλα τα άλλα δυστυχώς, δεν βοήθησαν στο παραμικρό στον αγώνα, αλλά μάλλον τον έβλαψαν.

Απ' ότι φαίνεται, ο "κατιμάς της κοινωνίας" έκανε πολύ καλά και σοφά που δεν επέλεξε ποτέ το ΕΠΑΜ, τόσο επειδή προφανώς μυρίστηκε περί τίνος ακριβώς πρόκειται πολύ πριν από εμένα, όσο και γιατί η πάγια - ασχέτως συλλογικών διαδικασιών- ηγεσία του ΕΠΑΜ δεν κατάλαβε ποτέ, ότι:

Αυτός χρειάζεται τον λαό και την κοινωνία, κι όχι το αντίθετο.

Επίλογος

1) Δεν είναι δυνατόν ο ηγέτης του μετώπου να είναι άνθρωπος που με τη συμπεριφορά του διχάζει και διώχνει τους πάντες από το μέτωπο.

2) Η αναπόφευκτη αλλοτρίωση από το δόγμα "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" και από το "μη μιλάτε γιατί θα βλάψετε το Μέτωπο" με τον καιρό θα γίνει συνήθεια. Αν δεν είναι αυτή η κατ’ εξοχήν συμπεριφορά που δίνει λευκή επιταγή για τον όποιο επιτήδειο, τότε τι είναι;

3) Η αποδοχή της μοναδικής πηγής της απόλυτης αυθεντικής αλήθειας της "ηγεσίας" έχει ήδη μετατρέψει το ΕΠΑΜ μοιραία σε κόμμα σαν τα υπόλοιπα, όπου όλοι θα κάνουν ότι λέει ο αρχηγός χωρίς πολλές ερωτήσεις.

4) Οι χυδαίοι χαρακτηρισμοί του κάθε διαφωνούντα και η μηδενική ανοχή στην διαφορετική άποψη από την ηγεσία του ΕΠΑΜ, αποκαλύπτει ένα τρομακτικό έλλειμα δημοκρατικής παιδείας.

5) Το νέο οργανωτικό δόγμα του ΕΠΑΜ μας εθίζει στην ανάθεση από πάνω προς τα κάτω, δηλαδή ό,τι ακριβώς έχει οδηγήσει την Πατρίδα εδώ που είμαστε σήμερα. Εξ άλλου, ποιος εγγυάται ότι πάντα θα υπάρχει ορθή δημοκρατική επιλογή της "ηγεσίας";

6) Το ΕΠΑΜ είναι ξεκάθαρο πλέον, διανύει μια περίοδο "ΣΥΡΙΖΑ" και τείνει να κάνει ακριβώς το ίδιο λάθος που έκαναν οι Συριζαίοι, όταν είδαν ότι η ηγεσία τους διολίσθηζε επικίνδυνα.

7) Δεν είναι δυνατόν ένα μόρφωμα το οποίο πιστεύει στο δόγμα "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" να φέρει τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη στη χώρα.

Συναγωνιστές, ελπίζω να καταλάβατε τώρα για ποιόν λόγο σας είπα στην αρχή ότι βρίσκομαι στην εξαιρετικά ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω την αποχώρησή μου: Γιατί τώρα, μακριά από το ΕΠΑΜ, ελεύθερος από ένα πλέον ολοκληρωτικού τύπου αντι-μετωπικό ηγετικό σχήμα και χωρίς την χλεύη των υποτιθέμενων συναγωνιστών μου, θα μπορέσω επιτέλους να ανοίξω τα φτερά μου και να αγωνιστώ ελεύθερα.

Η συνέχεια στις επάλξεις.

Σ. Κατσούλης

Πρώην μέλος του ΕΠΑΜ Γλυφάδας Ελληνικού

Πρώην εκλεγμένο μέλος για τρεις συνεχόμενες φορές της Πολιτικής Γραμματείας

Πρώην υπεύθυνος του Τομέα Επικοινωνίας για δυο συνεχόμενα χρόνια.

[Patarisios]

Όταν ανέφερα προηγούμενα ότι ο Καζάκης είναι προσανατολισμένος σε Νατοϊκές κατευθύνσεις (Νοrth Αtlantic Τreaty Οrganizatiοn) δεν το έκανα τυχαία. Θεωρώ ότι ο Καζάκης και ο Δ. Κυπριώτης υπηρετούν συγκεκριμένα αντικομουνιστικά Κέντρα στην Ελλάδα.

[vngelis]

https://www.youtube.com/watch?v=t4KOc2Ktk5M

Ε οχι και ΝΑΤΟικος ο Χαζακης.
Μια ζωη στην Αριστερα ειναι.
Τι αλλο θα ακουσουμε....

[αόματος]

5 στα 6 χρόνια η ίδια ιστορία.

Τα ίδια πρόσωπα-κλειδιά, απατεώνισκοι τσέπης που το μόνο που θέλουν είναι , ως μια μικρογραφία του ΚΚΕ οργανωτικά, μια ελεγχόμενη τριψήφια μάζα, το πολύ τετραψήφια στα πρώτα 1-2 ψηφία , που να μην έχει δικαιώματα , να είναι πειθήνια και κυρίως να ΠΛΕΡΩΝΕΙ.

Να συντηρεί μια μικρή κάστα αλάνθαστων , με προεξέχοντα τον αγράμματο Γκράν Πάπα της Ρώμης που δεν φρόντισε καν να πάρει ένα πτυχίο στη ζωή του αλλά ήθελε και θέλει δόξες, πνευματικά λούσα μαζί με την κουστωδία των δουλικών και απαραίτητων αυλικών.

Τα ίδια ονόματα όμως από το 2011. ΚΥΠριώτης, Κουμαροξεφτίλας, ο 1500άρης Δωδεκαθεοδιάκονος, ο αειθαλής ναυαρχούκος με επίσημη θητεία στην ΚΥΠ.

Και πάντα η ίδια ιστορία. Όσοι εμπλέκονται δοκιμάζουν τα όρια της υποπονής τους βλέποντας αυτήν την καμαρίλα και κάποια στιγμή δεν αντέχουν και ξεσπούν. Χιλιάδες κυριολεκτικά οι αποχωρήσεις, το απόκομμα σταθερά στο 090 max και άνθρωποι σαν τον παραπάνω φρεσκοπαραιτηθέντα να αναρωτιούνται "τι έκανα ο μαλάκας εκεί ;"

α και που είστε, βρέχει παραιτήσεις, δεν σας φτύνουν

--------------------------------------------------

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΝΤΙΝΑΣ ΚΟΕΔΡΟΥ ΑΠΟ Ε.ΠΑ.Κ

Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Με πόνο ψυχής αναγκάζομαι να ανακοινώσω την αποχώρησή μου από τους κόλπους του Ε.ΠΑ.Μ, και λέω «αποχώρηση» γιατί η λέξη «παραίτηση» δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου. Η «παραίτηση» για μένα είναι αποδοχή ήττας ή υποχώρησης, ενώ η «αποχώρηση» είναι επιλογή και δήλωση αντίστασης σε κάτι που απλά δεν πάει καλά και εσύ δεν νιώθεις καλά μέσα σε αυτό.

Το Ε.ΠΑ.Μ συναγωνιστές μου, δεν πάει καλά και αυτό είναι πασιφανές πλέον σε όλους μας, ακόμα και σε αυτούς που έχουν παραμείνει εγκλωβισμένοι «παρατηρητές» προς χάριν της «ενότητας» όπως συνέχεια μας λέγεται ώστε να συνεχίσει ο εγκλωβισμός και η συναισθηματική ανάγκη να συνεχιστεί ο «αγώνας» με καινούργιους κανόνες, μορφές προβολής, τιμωριτικές συμπεριφορές, «κατά μόνας» συνεννοήσεις και συνεχείς επεξηγήσεις της δημοκρατίας μέσα από ακραίο συγκεντρωτισμό.

Το Ε.ΠΑ.Μ το γνώριζα καιρό πριν ενταχτώ ως ενεργό μέλος μετά τις εκλογές του ’12, και το γνώρισα, όπως οι περισσότεροι από εμάς, από τον λόγο του Δ. Καζάκη.

Πολύ γρήγορα ανέλαβα συντονίστρια στον πυρήνα μου και βούτηξα στα βαθιά, καθώς ο πυρήνας έτρεχε δράσεις πολλές και εγώ πάντα υπήρξα άνθρωπος της άμεσης δράσης, της διεκπεραίωσης και του αποτελέσματος.
Αναγκάστηκα να μάθω πολλά πράγματα πάρα πολύ γρήγορα και μετά το 2ο συνέδριο, οι συναγωνιστές μου έκαναν την τιμή να με ψηφίσουν ως μέλος του ΕΣΣ, όπου κατέληξα στο Ο.Γ. Βέβαια ταυτόχρονα διαδραματιζόταν και το «μαύρο» της ΕΡΤ και όλοι θυμόμαστε πως κατέληξε.

Εκεί πρωτοάκουσα τον όρο «αρχηγός», κάτι που με ξένισε ομολογώ, όταν από την αγωνία μου να ακουστεί ο λόγος του Δ. Καζάκη σε μία προαύλια συνέλευση απηύθυνα το αίτημα μου στον Δ. Κυπριώτη και μου απάντησε ότι «τον αρχηγό δεν τον εκθέτεις». Φυσικά το ερώτημα μου, το οποίο, όπως πολλά τελικά, κράτησα μέσα μου, ήταν «αν δεν εκθέσεις τον «αρχηγό» ποιόν θα εκθέσεις?» Ήταν το πρώτο καμπανάκι, καθώς εγώ εντάχτηκα στο Ε.ΠΑ.Μ γιατί ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΡΧΗΓΟΙ, όλοι είμασταν ισότιμα μέλη και ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τα ταλέντα του και την διάθεση της προσφοράς του. Το αγνόησα όμως προς χάριν του αγώνα και πήγα παρακάτω.

Η συμμετοχή μου στο Ο.Γ. με δίδαξε πάρα πολλά κυρίως όμως το πώς να ξεπεράσω την ανάγκη μου για υπερβολική στήριξη της άποψης μου, όσο αναγκαία και να θεωρούσα την κάθε πρόταση μου και να μάθω να ακούω και να σέβομαι τη γνώμη των άλλων. Ενώ υπήρχαν προβλήματα που υπάρχουν πάντα όταν αρκετά άτομα προσπαθούν να φτάσουν σε μία απόφαση, οι διεργασίες ήταν πάντα δημοκρατικές και συλλογικές και υπήρχε πάντα σεβασμός στην άποψη της πλειοψηφίας.

Γενικά ήταν μια πολύτιμη εμπειρία, που μου δίδαξε την ταπεινότητα και όπως προείπα, μου έμαθε να σέβομαι την πλειοψηφία. Το έργο που παράχθηκε θεωρώ ότι ήταν ουσιαστικό, έστω και αν αποκαλέστηκε «άχρηστο» στο συνέδριο. Τον Δ. Καζάκη τον έβλεπα πάντα ως ένα ξεχωριστό συναγωνιστή μέσα στο μέτωπο, έναν άνθρωπο με την προοπτική να παίξει το ρόλο ενός τεράστιου εργαλείου για το μέτωπο και ουδέποτε κάτι παραπάνω.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις γνώσεις του, αλλά και το ιδιαίτερο μυαλό του. Εγώ όμως, για αυτό το λόγο μπήκα στο Ε.ΠΑ.Μ, όπως αναφέρω και πιο πάνω, διότι δεν είχε αρχηγούς ( βλ. ιδρυτική διακήρυξη και το κείμενο του ίδιου, «τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ»)., Μαζί μ` αυτόν το μέτωπο όφειλε να πλαισιωθεί από πολλαπλά «τεράστια εργαλεία» εντός και εκτός κόλπων Ε.ΠΑ.Μ αλλιώς, για ποιο ΜΕΤΩΠΟ θα μπορούσαμε να μιλάμε?

Εδώ αξίζει να σταθούμε και να αξιολογήσουμε το γιατί, στα 5 αυτά χρόνια, δεν καταφέραμε να εντάξουμε αυτά τα «τεράστια εργαλεία» που θα έπρεπε να προέρχονται από όλους τους τομείς της κοινωνίας προς υποστήριξη του έργου του Ε.ΠΑ.Μ, ή γιατί ενώ, κατά καιρούς διάφορες προσωπικότητες μας πλαισίωναν, εμείς κάναμε τα αδύνατα δυνατά να τους απομακρύνουμε στην συνέχεια, έχοντας ως μοναδική επιλογή την μοναχική πλεύση.

Στο κάθε συνέδριο όμως, ως απόρροια αυτής της μοναχικής πλεύσης, αυτό που έβλεπα ήταν λήψεις αποφάσεων που οδηγούσαν σε ένα πιο συγκεντρωτικό, αρχηγικό σχήμα. Η εξαίρεση ήταν το 3ο συνέδριο, μια από στιγμές που ένιωσα περήφανη για τη συμμετοχή μου στο Ε.ΠΑ.Μ, όπου ΠΙΣΤΕΨΑ, (αφελέστατα όπως απεδείχθη στην συνέχεια), ότι όντως, φανερώσαμε στην κοινωνία την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, αυτό κατακρεουργήθηκε καθώς εμφάνιζαν την καινούρια ΠΓ ως ανήμπορη να σταθεί στα πόδια της, αν και πραγματικά πιστεύω ότι έκανε τεράστια προσπάθεια να το πετύχει.

Ουσιαστικά, η παρουσία του Δ. Καζάκη παρέμεινε πολύ ισχυρή και δια μέσου της εκπομπής του κυρίως, αναίρεσε την ισχύ των καινούργιων μελών της ΠΓ μετατρέποντάς τους σε απλούς παραστάτες και ανίσχυρους συμπαρουσιαστές. Μπροστά στο χείμαρρο του ισχυρού του λόγου και της ισχυρής του παρουσίας οι δύο συντονιστές φάνηκαν αδύναμοι και κατέληξαν να συμφωνούν σε όλα.

Το αποτέλεσμα ήταν στην τελευταία Παναττική να τους αποκαλέσει «περιοδεύοντες γαμπρούς», χωρίς αυτοί να αντιδράσουν. Στη συνέχεια σαν εκλεγμένα μέλη της ΠΓ και πάλι, ο ένας κατέληξε να αποχωρήσει από το όργανο και ο άλλος, να παραμένει και να προσπαθεί - ΑΚΟΜΑ - να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα «προς χάριν της ενότητας».
Εδώ ο αναγνώστης ενδέχεται να αναρωτηθεί ποιόν βαραίνει η ευθύνη τελικά, αλλά αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ. Μπορώ όμως να χρεωθώ την δική μου ευθύνη όταν έβλεπα συμπεριφορές που θεωρούσα απάνθρωπες και αδιανόητες να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μου και δεν όρθωνα το ανάστημα μου, ούτε στο 4ο συνέδριο, όπου διαφωνώντας με όλα όσα διαδραματίστηκαν, ψήφισα ΠΡΑΣΙΝΟ, για χάριν της ενότητας και το καλό του μετώπου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τέτοιου περιστατικού είναι το γεγονός ότι μπροστά μου σε μια συνεδρίαση της ΠΓ ο Δ. Καζάκης, αντιδρώντας σε κριτική που του είχε γίνει, αντί να συζητήσει ανοιχτά με τους διαφωνούντες και ανθρώπινα να καταλήξουν σε κάποια συνεννόηση, ¡’κατακρεούργησε’’ ανθρώπους που είχαν αποδείξει την αγωνιστική τους αξία μέσα στο μέτωπο όπως και την αφοσίωση τους στον ίδιο, αποκαλώντας τους το σύνηθες πλέον, «πράκτορες», αγνοώντας το ότι ο ένας ήταν άνθρωπος ηλικιωμένος που στεκόταν μπροστά του, πλήρως εξευτελισμένος που με τρεμάμενο χείλος προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τον πυρήνα του.

Το γεγονός αυτό είχε ως συνέπεια την διάλυση του πυρήνα Πετρούπολης. Από αυτό εδώ το βήμα, ζητώ δημοσίως συγγνώμη από τους συναγωνιστές μου, που, ανήμπορη να αντιδράσω τότε, τους άφησα μόνους, χωρίς έστω την λεκτική μου συμπαράσταση. Πολλοί από εμάς, έχουμε τύχει μάρτυρες στιγμιότυπων που κάθε φορά μας έκρουαν το καμπανάκι του κινδύνου αλλά προς χάριν του αγώνα και της ενότητας του μετώπου, σιωπούσαμε κοιτώντας το στόχο, την απελευθέρωση της πατρίδας.

Μετά το 4ο συνέδριο, οι κινήσεις που «υλοποιούν» τις αποφάσεις του συνεδρίου, γίνονται όλο και πιο συγκεντρωτικές και έχουμε καταλήξει να απειλούμαστε με διαλύσεις πυρήνων, «βραβεύσεις» πυρήνων στο συνέδριο, άλλα να γράφονται και άλλα να «εννοούνται» σε κατά μόνας συζητήσεις και να απαγορεύουμε τα σχόλια στον πολιτικό διάλογο.
Παραβιάζονται συνεδριακές αποφάσεις όπως αυτή του να κατεβάσουμε πολιτικό σχεδιασμό στους πυρήνες για ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ εντός μηνός από το συνέδριο και να υλοποιήσουμε τις δύο πανελλαδικές συνδιασκέψεις πυρήνων που και αυτές, τις έφαγε η μαύρη μαρμάγκα. Η οργανωτική δομή που γράφτηκε από ένα άτομο κατέβηκε στους πυρήνες σαν απόφαση, χωρίς ποτέ να σταλεί στους πυρήνες για ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ. Μετά, αυτό το ίδιο κείμενο, βαφτίστηκε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ, ενώ ακολούθησε το ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ το οποίο στάλθηκε στους πυρήνες ως τελικό. Στις επαφές όμως και τις συζητήσεις μεταξύ ΠΓ και πυρήνων, παρουσιάζεται ως ΥΠΟ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ.

Ενώ πολλά ανεξήγητα λοιπόν συμβαίνουν διαβάζουμε ότι το Ε.ΠΑ.Μ θα κατέβει στις εκλογές χωρίς δημοψήφισμα πυρήνων αυτή τη φορά, ότι ΕΧΕΙ ΛΥΣΗ που αντικαθιστά το έως πρότινος, ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ, και ότι θέλουμε την ΕΞΟΥΣΙΑ και να γίνουμε ΚΥΒΕΡΝΟΝ ΚΟΜΜΑ. Ο Δ. Καζάκης, στις εκδηλώσεις, αναγγέλλει ότι, όταν μπούμε στην Βουλή, αυτή θα διαλυθεί σε 3 μήνες και αμέσως μετά το 62% του λαού θα στηρίξει Ε.ΠΑ.Μ χωρίς όμως να μας λέει το πώς ακριβώς θα γίνει αυτό ή τι είναι αυτό που θα διαφοροποιήσει το Ε.ΠΑ.Μ από τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Ταυτόχρονα, ενώ τα μέλη των πυρήνων αγνοούνται όσον αφορά τις εσωτερικές διεργασίες και την διαμόρφωση της πολιτικής του μετώπου, προσπαθούμε να πείσουμε τον κόσμο ότι εμείς θα κυβερνήσουμε υπέρ του, μαζί του. Το πώς θα κυβερνήσουμε δεν του το λέμε, γιατί ξεχάσαμε να γεφυρώσουμε το στάδιο μεταξύ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΜΕΤΩΠΟΥ και ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ το οποίο είμαστε τώρα, χωρίς την κοινωνία δίπλα μας.

Γιατί πώς να είναι η κοινωνία δίπλα μας όταν εμείς αξιολογούμε την επιτυχία του Ε.ΠΑ.Μ με το πόσο επιτυχημένη και πολυπληθής ήταν η παρουσία μας στην πορεία για το ασφαλιστικό η πόσους πυρήνες θα έχουμε για να τους παρουσιάσουμε στο πανελλήνιο?

Το Ε.ΠΑ.Μ δεν κατάφερε να διατηρήσει ζωντανούς τους συνεταιρισμούς που συστάθηκαν και την ιατρική αλληλεγγύη, η οποία διαλύθηκε μετά το 3ο συνέδριο, προς χάριν ενός μοναχικού καβαλάρη, και χάσαμε και εκεί, πολύτιμους συναγωνιστές.

Μας απασχολεί όμως το πόσα μέλη μας θα παρουσιαστούν στα ειρηνοδικεία με τα ταμπελάκια τους για την προβολή μας και μόνο! Αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί το Ε.ΠΑ.Μ είναι η στήριξη - η έμπρακτη - με συνέπεια και παράδειγμα στο κάθε τι που ανάβει μια σπίθα οργάνωσης της κοινωνίας από τα κάτω, σαν αυτό που υπάρχει χρόνια τώρα στα ειρηνοδικεία, όπου ο άμεσος κίνδυνος της απώλειας της περιουσίας των συμπολιτών μας είναι απολύτως υπαρκτός.

Αυτή τη στιγμή το Ε.ΠΑ.Μ θα έπρεπε να έχει δημιουργήσει συνελεύσεις τύπου Λαϊκής Στάσης Πληρωμών Ηρακλείου, σε όσο το δυνατόν περισσότερα ειρηνοδικεία, αποσκοπώντας στην δημιουργία ενός δικτύου τέτοιων συνελεύσεων, διδακτικού και παραδειγματικού χαρακτήρα, με στόχο την δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου αντίστασης και ανατροπής.

Στις συνελεύσεις αυτές θα δίνονταν η ευκαιρία να ζυμωθούν οι συμμετέχοντες, να χαράξουν δική τους πολιτική που να αφορά την τοπική κοινωνία μέν, αλλά ταυτόχρονα και αναπόφευκτα θα γεννιόντουσαν και τα θέματα που αφορούν τον πολίτη στην ευρύτερη πολιτική σκηνή.

Θέματα όπως το δημόσιο χρέος, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και τα υπόλοιπα προτάγματα μας, πάντα με το επαμίτικο σκεπτικό και λόγο, χωρίς την ανάγκη της ταμπέλας, γιατί έτσι και αλλιώς ο λόγος μας ξεχωρίζει από όλους τους άλλους.

Αυτό το μήνυμα δεν κατάφερε το Ε.ΠΑ.Μ να το περάσει στην κοινωνία, γιατί κεντρικά δεν υποστηρίχθηκε ούτε με την θέρμη που του άρμοζε ούτε με την παρουσία που θα έπρεπε να έχει, συμπεριλαμβανομένης και της «ηγεσίας» που θα έπρεπε να έχει δώσει το παράδειγμα, εντός και εκτός Ε.ΠΑ.Μ, διαφοροποιώντας έτσι την στάση της από τους «διάττοντες αστέρες» της υπόλοιπης πολιτικής σκηνής που εμφανίζονται για τις φωτογραφίες και το ρεπορτάζ και μόνο. Με απλότητα, ανθρώπινη παρουσία και με γνήσιο ενδιαφέρον για την κοινωνία.

Αντί αυτού, αρκεστήκαμε στον ακτιβισμό στα περισσότερα ειρηνοδικεία, φράξαμε πόρτες, αποτρέψαμε πλειστηριασμούς και καλά κάναμε φυσικά, αλλά το κυριότερο, το πιο σημαντικό, δεν προχωρήσαμε την καλλιέργεια και επιδίωξη της παλλαϊκότητας. Φοβούμενοι το «καπέλωμα» λειτουργήσαμε με απαξίωση και αποσυρθήκαμε από τα ειρηνοδικεία όταν τα πράγματα «δεν πήγαν όπως τα θέλαμε εμείς», ή χαρακτηρίσαμε τους συμμετέχοντες ως «κομματόσκυλα» και πάψαμε να ασχολούμαστε.

Όμως οι συμμετέχοντες, είχαν τον ρόλο της «αρχικής μαγιάς» και με τις σχέσεις εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκαν σε αυτό τον κοινό στόχο, είχαμε ευρύτερη απήχηση στην τοπική κοινωνία, στην οποία μας δόθηκε η ευκαιρία να επιδείξουμε «ενότητα στην πράξη», όπως και η συσπείρωσηδ αυτών των δυνάμεων για μοιράσματα εντύπων, καλέσματα με ντουντούκες και γενικά, την διάδοση της δράσης και του αγώνα.

Αυτά, χωρίς καμία διαφοροποίηση, τα φωνάζω από τις 7 Σεπτεμβρίου, 2014 όπου αρχίσαμε να δραστηριοποιούμαστε στο ειρηνοδικείο Ιλίου. Από τότε, οραματίζομαι αυτό το κίνημα, αλλά ο εγκλωβισμός μου στο όλο και πιο συγκεντρωτικό Ε.ΠΑ.Μ με τον κομματικό του πλέον χαρακτήρα λειτούργησε σαν φρένο ΚΑΙ στο θέμα αυτό.

Ενώπιον μαρτύρων, στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής, δήλωσα στον Δ. Κυπριώτη ότι «εγώ με ταμπελάκι στα ειρηνοδικεία δεν κατεβαίνω». Παρ όλα αυτά, με πρότεινε για συντονίστρια χαρακτηρίζοντας την ανάδειξή μου ως ¡’αξιοποίηση’’. Στα πρακτικά όμως της ΠΓ της 5/1/2016 προτείνεται «να κατεβαίνουν τα μέλη στα ειρηνοδικεία με τα διακριτικά τους». Έτσι όμως οι προτάσεις μου όπως και η δραστηριότητά μου στα ειρηνοδικεία υπονομευόταν από τις αποφάσεις της ΠΓ, καθώς και από την έλλειψη στήριξης στην υλοποίηση των προτάσεων της επιτροπής, προτάσεις που ναι μεν εγκρίθηκαν - και υπάρχουν στα πρακτικά της Π.Γ..- αλλά από τότε απολύτως τίποτα δεν έχει κινηθεί.

Αυτό από μόνο του, για μένα καταδεικνύει ότι το συγκεντρωτικό, πολυθεσίτικο σχήμα της ΠΓ και ΟΓ απλά δεν λειτουργεί και είναι ανήμπορο να εκτελέσει το αναγκαίο έργο, ενισχύοντας την επιθυμία μου να αποχωρήσω από ένα χώρο που ενώ επιδιώκει «άνοιγμα στην κοινωνία» μέσω αύξησης πυρήνων, δεν υπάρχει μέσα στην κοινωνία και ενώ φοβάται το «καπέλωμα», επιδιώκει ακριβώς αυτό.

Το Ε.ΠΑ.Μ της ιδρυτικής διακήρυξης, κατά την γνώμη μου, δεν είχε ποτέ ανάγκη από ταμπελάκια, ούτε σημαίες, ούτε κομματική χροιά, καθότι ο κυρίαρχος στόχος ήταν, και πρέπει να παραμείνει, η επίτευξη της παλλαϊκότητας του αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας. Κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν επιτυγχάνεται με ταμπέλες.

Τελειώνοντας θα ήθελα να θίξω το θέμα της αλληλεγγύης το οποίο θεωρώ θα έπρεπε να κυριαρχεί στο Ε.ΠΑ.Μ. Πριν μήνες, συγκροτήθηκε επιτροπή αλληλεγγύης την οποία την έχουμε ακούσει να υπάρχει μόνο στην οργανωτική δομή. ¡

Έκτοτε, μαθαίνουμε ότι είναι «υπό συγκρότηση», αγνοώντας το πώς και γιατί. Ένα κορυφαίο θέμα που ενώ θα έπρεπε να σηματοδοτεί το Ε.ΠΑ.Μ, όχι μόνο δεν έχει λειτουργήσει στην κοινωνία εδώ και 5 χρόνια αλλά και ούτε μεταξύ μας, εκτός φυσικά από μεμονωμένες περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα παρατίθεται στην επιστολή αποχώρησης της Αργυρής Μπερβανάκη από πυρήνα Γλυφάδας και όποιος θέλει μπορεί να την ψάξει.
Επίσης κορυφαίο παράδειγμα αντισυναγωνιστικής συμπεριφοράς και έλλειψη αλληλεγγύης είναι η στάση της ΠΓ απέναντι στον συναγωνιστή Τάσο Κώνστα - με τον 20σέλιδο λίβελο τους - όπως και η ανάρτηση του Δ. Καζάκη στον ΠΔ, ο οποίος δημοσιεύει όχι μόνο μια ιδιωτική επιστολή αλλά και ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα υγείας και οικονομικής κατάστασης του Σταύρου Κατσούλη, με σαφείς υπαινιγμούς ότι έχει κάνει «οικονομικούς συμβιβασμούς» προς όφελος του ιδίου και με δόλο προς το Ε.ΠΑ.Μ, δήλωση η οποία είναι όχι μόνο κατακριτέα, αλλά αισχρή, άνανδρη και αφήνει ανοιχτή την προοπτική νομικών διώξεων κατά του συκοφάντη.

Το Ε.ΠΑ.Μ της ιδρυτικής, το Ε.ΠΑ.Μ στο οποίο εντάχτηκα με πάθος και αγωνιστικότητα, δεν υπάρχει πιά. Αντί αυτού, έχει μεταλλαχτεί σε ένα κόμμα όπως όλα τα άλλα. Χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα και συμβιβασμούς για να προσελκύσει «200 μέλη, 5.000 φίλους και 10.000 επιρροές» με τα οποία θα «πάρουμε τις εκλογές» (δια στόματος Δ. Κυπριώτη σε συνάντηση της ΟΓ και στον πυρήνα μου με διαθέσιμο ηχητικό).

Σε αυτό το Ε.ΠΑ.Μ δεν έχω καμία απολύτως θέση και αποχωρώ παίρνοντας μαζί μου τα προτάγματα για τα οποία δεν θα σταματήσω να αγωνίζομαι, την δημοκρατία που δεν χρειάζεται επεξηγηματικούς ορισμούς και ερμηνείες, την ελευθερία που μου στέρησαν κόβοντας τα σχόλια από τον πολιτικό διάλογο και φιμώνοντας τους πυρήνες και τα μέλη και τις πολύτιμες σχέσεις αδιάρρηκτης εμπιστοσύνης και συναγωνιστικότητας με τους σπάνιους ανθρώπους που γνώρισα.

Το Ε.ΠΑ.Μ το παίρνω μαζί μου και αφήνω πίσω μου το Ε.ΠΑ.Κ (στο Κ δώστε εσείς ερμηνεία) της ανάθεσης, της αρχομανίας και του άκρατου συγκεντρωτισμού, ένα κόμμα που επιδιώκει την παρουσία του στην Βουλή χωρίς την κοινωνία δίπλα του. Άλλο ένα ΣΥΡΙΖΑ ! Καλή συνέχεια στους δρόμους! Ο αγώνας συνεχίζεται και εκτός Ε.ΠΑ.Κ !


Ντίνα Κοέδρου

Μέλος πυρήνα Ιλίου-Αγ. Αναργύρων-Πετρούπολης

Συντονίστρια επιτροπής κοινωνικών δράσεων

Πρώην εκλεγμένο μέλος του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου και του Οργανωτικού Γραφείου

[vngelis]

Το μήνυμα μεταφέρθηκε στην παιδική χαρά διότι κρίθηκε οτι στερείται σοβαρότητας

[Παρατηρητής]

Ο Καζάκης εργάστηκε πολλά χρόνια στον τραπεζικό τομέα στο Λονδίνο; Αστεία πράγματα!

Ζει ανελλιπώς εδώ στην Ελλάδα. Δύο φορές επισκέφτηκε το γραφείο μας. Πριν από χρόνια τον συναντούσα στο γραφείο του Δημήτρη Λιβιεράτου, σε στοά της Αγ. Κωνσταντίνου, όπου γινόντουσαν διαλέξεις για θέματα οικονομίας και πολιτικής.

[Παρατηρητής]

vngelis κάτι έκανα κατά λάθος και η καταχώριση σου χάθηκε. ανέβασε τη ξανά.

[Tουμπαρε ξανα]

http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2016/02/blog-post_23.html#comment-form
Εδώ λοιπόν ο αρχηγός επειδή ψιλοχέστηκε από τις διαδικτυακές απειλές των ρεταλιών της εθνομηδενιστικής αριστεράς το ξαναγύρισε

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ24 Φεβρουαρίου 2016 - 8:59 μ.μ.
Καταρχήν θεωρώ ότι αυτοί για τους οποίους μιλάτε τόσο υποτιμητικά, με όλη την μεσαιωνική εχθρότητα του καθολικισμού και του προτεσταντισμού για τον μουσουλμανισμού, είναι ξαδέρφια μας. Οι άραβες μοιράζονται μαζί μας μια πανάρχαια κουλτούρα και πολιτισμό. Θεωρώ ότι οι Έλληνες, οι γνήσιοι, όχι οι εξωνημένοι δυτικόφρονες, έχουν ελάχιστη σχέση πολιτισμικά με τους δυτικοευρωπαίους και τεράστιες συγγένειες με το αραβικό στοιχείο και την ανατολή. Μοιραζόμαστε πανάρχαιες πολιτισμικές αναφορές στην πατρίδα και τον άνθρωπο, που κανείς δυτικόφρων δεν μπορεί ούτε καν να αντιληφθεί.
Δεύτερο, ο πρόσφυγας είναι ιερό πρόσωπο. Χρήζει άμεσης προστασίας. Κι από τη στιγμή που του αναγνωρίζεται η ιδιότητα του πρόσφυγα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τότε κανείς δεν μπορεί να τον εμποδίσει να πάει όπου θέλει.
Τρίτο, ο παράνομος μετανάστης που καταφθάνει στην Ελλάδα, έρχεται άγνωστο από πού και πηγαίνει άγνωστο πού. Η Ελλάδα οφείλει να ακολουθεί το διεθνές δίκαιο απαρέγκλητα. Είναι η ασπίδα της, διαφορετικά θα είναι η ίδια θύμα των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου από τους ισχυρούς. Τι οφείλει να κάνει η Ελλάδα; Να μην τους κρατά παρά και ενάντια στη θέλησή τους. Οφείλει να τους ταυτοποιεί - σε συνεργασία με την ¾πατη Αρμοστεία του ΟΗΕ - και να τους επιτρέπει να φύγουν για εκεί που θέλουν οι ίδιοι. Με ποιό δικαίωμα η Ελλάδα θα αποφασίσει που θα τους στείλει; Ποιός της δίνει αυτό το δικαίωμα; Εκτός κι αν πρέπει να νομιμοποιήσουμε το δουλεμπόριο, όπως γίνεται σήμερα για να τα κονομάνε ΜΚΟ και δουλέμποροι.
Όσο για την Ευρώπη, δηλαδή τις μεγάλες οικονομίες, είναι δικό τους πρόβλημα. Οι μάζες αυτές δεν σηκώθηκαν να φύγουν έτσι ξαφνικά εν είδη εργασιακού τουρισμού. Είναι προϊόν της ισοπέδωσης των χωρών τους από τους δυτικούς. Η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα χρηματοδοτεί τεράστια προγράμματα προώθησης της μετανάστευσης από την Ασία, την Αφρική, κοκ προς την Ευρώπη. Με την ίδια ακριβώς λογική που στη δεκαετία του '60 ο αρχηγός τότε της ΕΡΕ Παν. Κανελλόπουλος έλεγε: Η μετανάστευσις είναι ευλογία θεού για την Ελλάδα.

[vn gelis -Παρατηρητής]

Greek Left Leader Dimitris Kazakis: Support for Brexit, Germans Have Right to Oppose Migration, Greece Threatened by NATO Takeover

Dimitris Kazakis: Support for Brexit, Germans Have Right to Oppose Migration, Greece Threatened by NATO Takeover. By Joshua Tartakovsky

http://calgacus.co.uk/articles/33/dimitris-kazakis---interviewed

[vngelis]

[αόματος]

Δεν βρέχει , σας φτύνουν οι πιο "καζακικοί" πυρήνες.

και κάτι περί ΝΑΤΟ. Όποιος διαβάσει το βιογραφικό που έχει ο ΚΥΠριώτης στο blog του θα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τη σχέση του με τον οργανισμό.


Maria Xatzi

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΜ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Σήμερα, Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016 , ανακοινώνω στον συντονιστή του πυρήνα Ιλίου και στους φίλους και συναγωνιστές μου την πρόθεσή μου να αποχωρήσω από το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, καθώς δεν επιθυμώ να αγωνίζομαι σε μια μεταλλαγμένη καρικατούρα ενός ακόμα κόμματος, του οποίου μάλιστα η «φυσική ηγεσία» φαίνεται να αυθαιρετεί, υιοθετώντας, ξεκάθαρα πια και με τρόπο που ξεπερνά τις αρχές μου, μια αλαζονική λογική που :

Αποφασίζει και επιβάλλει σχέδια
Καταστρατηγεί δημοκρατικές διαδικασίες
Παγώνει καταστατικά
Λοιδορεί και εξευτελίζει όποιον ασκεί κριτική
Διορίζει «εκλεκτούς», διαλύει πυρήνες, δρα διασπαστικά.

Τέτοιες πρακτικές με θίγουν προσωπικά και με βρίσκουν από θέση κάθετα αντίθετη. Η ένταξη στο ΕΠΑΜ πριν 4 χρόνια ήταν απόρροια μιας συνειδητής απόφασής μου (επί ένα χρόνο ήμουν φίλη, παρακολουθούσα συνελεύσεις και συμμετείχα σε δράσεις) να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι στη δημιουργία ενός δημοκρατικού, πατριωτικού, οργανωμένου από τη βάση του κινήματος που θα συσπείρωνε κάτω από υψηλές ιδέες , θα αφύπνιζε υπνωτισμένες συνειδήσεις με στόχο την ανατροπή και την απελευθέρωση του τόπου.

Μένω πιστή στα προτάγματα και στην Ιδρυτική Διακήρυξη του ΕΠΑΜ που εγώ πίστεψα και αγωνίστηκα θεωρώντας κέρδος ζωής τη γνωριμία μου με ανθρώπους που με ενέπνευσαν με το ήθος τους, το συναγωνιστικό τους πνεύμα και την άσβεστη φλόγα για μιαν ελεύθερη πατρίδα.

Είμαι βέβαιη ότι θα παραμείνουμε συνταξιδιώτες αυτού «τρελοβάπορου», μαχόμενοι τον σκοταδισμό και την απανθρωπιά, διατηρώντας την ελπίδα πως σύντομα θα αγκυροβολήσουμε στην Ιθάκη μας.

Επιλέγω να κλείσω αυτόν τον κύκλο με μια ρήση του Σοφοκλή. «¾βρις φυτεύει τύραννον» (η αλαζονεία δημιουργεί τον τύραννο) με την ευχή να μην επαληθευτεί στο μέλλον ο αρχαίος τραγωδός και στην περίπτωση του Ε.ΠΑ.Μ.

Μαρία Χατζηδάκη
Πυρήνας Ιλίου
Πρώην Σύνδεσμος ΟΓ

[αόματος]

ιδού και το βιογραφικό

http://dimtris-kypriotis.blogspot.gr/2010/08/blog-post.html

που έχει επιμελώς αποκρύψει ο ΚΥΠριώτης από την πρώτη σελίδα του blog του.

Εδώ και 4 χρόνια το παίζει "λαουτζίκος".

[Επισκέπτης]

Ξυπνάτε: Καζάκης και Κυπριώτης Υπάλληλοι ξένων (Νατοϊκών) κέντρων.

[αόματος]

εύσωμε δεν βρέχει.

Σας φτύνουν πατώκορφα πρακτοράκο

-------------

Ιουλία Κριτσοτάκη
Yesterday at 12:28am ·

Για το ΕΠΑΜ που αγάπησα…

Επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ της Ιουλίας Κριτσοτάκη

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, φίλες και φίλοι,
Όπως οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε εδώ και τέσσερα χρόνια αγωνίζομαι για την ελευθερία αυτού του τόπου μέσα από τις τάξεις του ΕΠΑΜ. Ίσως ορισμένοι όμως μόνο ξέρετε ότι ουδέποτε πριν το ΕΠΑΜ είχα ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική.
Το ΕΠΑΜ, όπως και πολλούς άλλους με ενέπνευσε, μου έδωσε δύναμη και κουράγιο. Δεν ήταν για μένα μόνο η ελπίδα, αλλά το εναρκτήριο λάκτισμα να σηκωθώ, να κάνω κάτι κι εγώ για τούτον τον τόπο. Έτσι εντάχθηκα στις τάξεις του, στον πυρήνα του Πειραιά και ξεκίνησα τον καλό μου αγώνα. Τίποτα δεν με τρόμαζε ούτε μπορούσε να με σταματήσει, γιατί γνώριζα ότι ανήκα σε ένα χώρο ελεύθερο και δημοκρατικό. Εκεί που η γνώμη του καθένα από εμάς είχε βαρύτητα και σημασία και που μπορούσε να αλλάξει τις αποφάσεις των οργάνων, τις απόψεις, ακόμα την τακτική και την πολιτική του Μετώπου.
Ήξερα ότι βρισκόμουν σε ένα Μέτωπο που ήμουν ίση προς ίσους. Κι έτσι βγήκα μπροστά… Από απλό μέλος του πυρήνα, έγινα συντονίστρια και μετά σύνδεσμος του Τομέα Πειραιά. Μαζί με τους συναγωνιστές μου οργώναμε επί τόσα χρόνια τον Πειραιά για να ακουστεί η άποψη του ΕΠΑΜ. Για μένα τότε η «αλήθεια». Και τι δεν κάναμε… Οδοιπορικά στην πόλη με ενημέρωση, εκτυπώσεις και φυλλάδια, επαφή με άλλα κόμματα και κινήματα, μεγαλειώδεις (με όλη τη σημασία του όρου) εκδηλώσεις, εκατοντάδες χειροποίητα πανώ, εκλογικά περίπτερα και τόσα άλλα που τίποτα δεν με κούραζε, γιατί το πίστευα.
Τελικά, όλος αυτός ο ανιδιοτελής αγώνας και η ενασχόλησή μου με τα κοινά με οδήγησε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 να συμμετέχω ως υποψήφια βουλευτής στην Α’ Πειραιά! Ποιος θα μου το έλεγε ότι αυτή η πορεία θα με ωρίμαζε τόσο, ώστε να εκτεθώ δημόσια ως υποψήφια στις εκλογές. Το έκανα όμως. Και υποψήφια έγινα και σε συγκεντρώσεις μίλησα με άλλους συναγωνιστές και άλλα πολλά θα έκανα, αλλά…
Με την επιστολή μου αυτή θέλω να ενημερώσω όσους με γνωρίζουν και όσους δεν με γνωρίζουν ότι αποχωρώ από το ΕΠΑΜ. Αποχωρώ, γιατί δυστυχώς το ΕΠΑΜ δεν είναι πια αυτό που ήταν και δεν έχει πλέον το ελεύθερο και δημοκρατικό ύφος που είχε κάποτε. Δεν είναι μόνο ο προσωποκεντρικός του χαρακτήρας, η συγκέντρωση των «εξουσιών» σε μια χούφτα ανθρώπων, η «λευκή επιταγή» στην Πολιτική Γραμματεία, η αναστολή συγκεκριμένων άρθρων του Καταστατικού μας ή η παύση συγκεκριμένων δημοκρατικών θεσμών, όπως το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο και η λειτουργία των Συνδέσμων. Θεσμών όχι μόνο δημοκρατικών, αλλά κυρίως συμμετοχικών, συμβουλευτικών και ελεγκτικών που η Δημοκρατία έχει τόσο ανάγκη για να λειτουργήσει ολοκληρωμένα. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η άποψη των μελών του ΕΠΑΜ δεν ακούγεται πια. Η οριζόντια δομή έχει πια ξεφτίσει.
Τελειώνοντας, και χωρίς να θέλω να κουράζω, θέλω να ευχαριστήσω τους συναγωνιστές μου που με πήγαν ένα βήμα παρακάτω και να τους υποσχεθώ ότι θα συνεχίσω να είμαι κοντά τους στους αγώνες. Ας μην με παρεξηγήσουν για τη στάση μου αυτή, αλλά δεν μπορώ να υπηρετήσω κάτι το οποίο δεν πιστεύω ότι θα πετύχει… Άλλωστε το τελευταίο που θα ήθελα είναι να γίνω «βαρίδι» στα σχέδια κάποιων ή να χρεωθώ την αποτυχία τους. Θεωρώ πιο έντιμη και παλικαρίσια τη στάση να είμαι ειλικρινής και να αποχωρήσω.
Σας χαιρετώ και εύχομαι να κάνω λάθος στις εκτιμήσεις μου για την πορεία του ΕΠΑΜ.

Καλή αντάμωση,

Ιουλία Κριτσοτάκη
Πρώην μέλος πυρήνα Πειραιά

[vngelis]

Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου καριέρας, διετέλεσα επανειλημμένα Διοικητής διαφόρων στρατιωτικών Μονάδων και Σχηματισμών, καθώς επίσης και Διευθυντής διαφόρων Επιτελείων (Στρατού Ξηράς-Υπουργείου Εθνικής Άμυνας).Παρακολούθησα πλήθος εκπαιδευτικών σεμιναρίων ειδικής κατεύθυνσης στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού (Η.Π.Α-Γερμανία-Ιταλία-Αυστρία). Η εμπλοκή μου σε θέματα στρατιωτικής διπλωματίας και επικοινωνίας, μου έδωσε την ευκαιρία της ανάληψης πολλών θέσεων αποφασιστικής σημασίας, με καθήκοντα και ευθύνες που ξεπερνούσαν τις τυπικές στρατιωτικές δομές, όπως:

Συμμετείχα στην αντιπροσωπεία της διευθέτησης της κρίσης μεταξύ Γαλλίας και Λιβύης. Υπηρέτησα ως εκπρόσωπος τύπου στο Υπουργείο Εθνικής άμυνας.

Τοποθετήθηκα ως στρατιωτικός σύμβουλος στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στη Βιέννη, στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη(ΟΑΣΕ).

Ορίστηκα αντιπρόσωπος του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση. Υπηρέτησα στην επιστημονική επιτροπή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και συμμετείχα ως τακτικό μέλος στην κοινή επιτροπή των Υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. Διετέλεσα Διευθυντής σπουδών στη ΣΕΘΑ, που είναι το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, από όπου και ολοκλήρωσα τη στρατιωτική μου σταδιοδρομία.

Την περίοδο 2002-2004 ανέλαβα ειδικός συνεργάτης του τότε Βουλευτή και νυν Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια.

http://dimtris-kypriotis.blogspot.co.uk/2010/08/blog-post.html

Μην τυχον φυγουν τα αποπανω...