patari.org

[αοματος]

Εύσωμε

δεν βρέχει, σας φτύνουν

Επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ - Αλεξίου Ξιφαρά

Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι πάντοτε την εσωκομματική κριτική την ασκούσα στα αρμόδια όργανα σύμφωνα με το καταστατικό. Ποτέ δεν μετέφερα τις διαφωνίες μου εκτός του κόμματος. Ποτέ δεν συμμετείχα σε δημόσια «ξεκατινιάσματα». Πάντοτε μιλούσα με επιχειρήματα και μόνο μέσα στους καταστατικά καθορισμένους χώρους (συνελεύσεις πυρήνα αποτυπωμένες πάντα σε πρακτικά, πολιτικός διάλογος στη κεντρική σελίδα του ΕΠΑΜ, άρθρα στη κεντρική σελίδα και στο ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ-ΕΠΑΜ κ.ο.κ). Κάτι που πιστοποιείται πανεύκολα σ’ όσους θέλουν να ανατρέξουν στη κεντρική σελίδα του ΕΠΑΜ, στο ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ-ΕΠΑΜ, στο λογαριασμό μου στο fb ή και στο προσωπικό μου blog.

Όμως αυτή μου η στάση είναι πια τουλάχιστον ανεπαρκής, όταν ο γενικός γραμματέας του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης, αντί να δώσει το καλό παράδειγμα, καταχράται του δημόσιου βήματος που του δίνεται από το ΕΠΑΜ (μιλάω φυσικά για την εκπομπή «Στο Μικρόφωνο» στο eroi) για να κάνει (πρόστυχη) εσωκομματική κριτική απέναντι στους
«διαφωνούντες». Η λάσπη βέβαια που εξαπολύει ο Καζάκης δεν περιορίζεται στο εσωτερικό του ΕΠΑΜ. Έφτασε, για παράδειγμα, να κατηγορήσει τον άρτι αποχωρήσαντα Σταύρο Κατσούλη ότι πίσω από την αποχώρησή του από το ΕΠΑΜ κρύβεται συμφωνία «με πολιτικές προεκτάσεις και πολιτικά προαπαιτούμενα» με σκοπό την επίλυση του οικονομικού του προβλήματος (εκπομπή «Στο μικρόφωνο» της 25/02/16 στα λεπτά 01:45 – 04:35). Δεν έφερε, ως συνήθως, καμία απόδειξη για τις κατηγορίες του αυτές, απλά περιορίστηκε στις συκοφαντίες. Το μόνο «αποδεικτικό στοιχείο» που προσκόμισε (και δημοσίευσε στο πολιτικό διάλογο του ΕΠΑΜ !!!) ήταν η προσωπική επιστολή που του είχε στείλει ο Κατσούλης, μερικές μέρες πριν την αποχώρησή του, και στην οποία ο τελευταίος εκθέτει μεταξύ άλλων τα προβλήματα υγείας του.

Διαπόμπευση «διαφωνούντων» με ανυπόστατες κατηγορίες δια του ραδιοφώνου (θα αναφερθώ αναλυτικά παρακάτω) και δημοσίευση στον πολιτικό διάλογο του ΕΠΑΜ προσωπικών δεδομένων ανθρώπων με προβλήματα υγείας. Ιδού το μέγεθος της ηθικής αποσύνθεσης του ανδρός που ακούει στο όνομα Καζάκης ! Επειδή, λοιπόν, πολύ φοβάμαι, όπως λέει και ο Μηλιώκας, ότι «κάποτε θα μας πουν και μαλάκες, να δεις που κάποτε θα μας πουν και χαζούς», αποφάσισα να περισώσω την αξιοπρέπεια μου γράφοντας τη παρούσα επιστολή αποχώρησης (η οποία εν παρόδω μπορεί – χωρίς να είναι αναγκαστικό - να διαβαστεί παράλληλα με το πιο πρόσφατο κείμενό μου με τίτλο «Η ουτοπία του δημοκρατικού κόμματος»).

ΕΠΑΜ: Πόλος έλξης ή τροχοπέδη για τη συγκρότηση μετώπου;

Στο ΕΠΑΜ μπήκα γιατί όπως λέει η ιδρυτική του: «Φιλοδοξία του ΕΠΑΜ είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές… Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης». Παραμένω, 5 χρόνια μετά την ίδρυση του ΕΠΑΜ, πιστός σ’ αυτή τη μετωπική λογική και έχω αρθρογραφήσει επί τους θέματος (βλ. ενδεικτικά το άρθρο «Κακοδαιμονίες του πολυπόθητου μετώπου»).

Όμως το ΕΠΑΜ, παρά τα εμπνευσμένα κείμενά του, στη πράξη αποδείχτηκε το αντίθετο από αυτά που διακήρυττε. Αντί να αποτελέσει καταλύτη της ενότητας, υπήρξε κυρίως παράγοντας διάσπασης και διχασμού. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Σίγουρα οι δυστοκίες (ιδεολογικές, μικροπολιτικές, κ.ο.κ) που βασανίζουν όλα τα αντιμνημονιακά και αντι-ευρωενωσιακά κόμματα και οργανώσεις ήταν σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνες για την υπονόμευση της μετωπικής προοπτικής. Αλλά και το ΕΠΑΜ έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

Ξέραμε εξ αρχής τι είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Ξέραμε, ελπίζω, τις δυσκολίες. Το έργο της ένωσης του λαού ήταν και παραμένει τιτάνιο. Σ’ αυτή τη τεράστια προσπάθεια το ΕΠΑΜ δεν στάθηκε αντάξιο των περιστάσεων. Και για να πούμε, επιτέλους, τα πράγματα με το όνομά τους, το κύριο βάρος της ευθύνης το φέρει ο Δημήτρης Καζάκης, ο οποίος υπήρξε ο κύριος διαμορφωτής της πολιτικής γραμμής του ΕΠΑΜ, μέσω της αρθρογραφίας του και των εκπομπών του. Εξηγούμαι.

Η θερμόαιμη προσωπικότητα του Καζάκη και η απάθεια της ηγεσίας του ΕΠΑΜ

Ξέρω πολύ καλά ότι οι λέξεις που χρησιμοποιώ θα διεγείρουν το θυμικό και τα ένστικτα πρώην συναγωνιστών μου και θα προκαλέσουν την έκρηξη κάποιων εξ αυτών. Ήδη ακούω τις αντιδράσεις και τις φωνασκίες τους: «Μα καλά δεν ντρέπεσαι; Πιάνεις στο στόμα σου τον Καζάκη; Τον Καζάκη;; Που έχει δώσει τη ζωή του στον αγώνα ;» Και πάει λέγοντας… Αυτοί πολύ απλά δεν με αφορούν. Ποτέ στη ζωή μου δεν ασχολιόμουν με θρησκόληπτους και φανατισμένους, γιατί πολύ απλά ήταν χαμένος κόπος. Απευθύνομαι, λοιπόν, σ’ όσους θέλουν ακόμα να σκεφτούν και να δουν ψύχραιμα και νηφάλια τα γεγονότα.

Ας περάσουμε κατευθείαν στο προκείμενο, μιλώντας συγκεκριμένα, μιας και ποτέ δεν μιλάω αυθαίρετα, αλλά πάντα με στοιχεία και επιχειρήματα.
Η αήθης επίθεση σε συναγωνιστές δια του ραδιοφώνου

Διαφωνώ ριζικά με το υφιστάμενο οργανωτικό σχήμα, τον πολιτικό λόγο και τις πολιτικές επιλογές του ΕΠΑΜ, όπως αποκρυσταλλώθηκαν από την απόφαση του 4ου συνεδρίου μέχρι και σήμερα. Παρακάτω θα αναφερθώ συγκεκριμένα.

Όμως πέραν των πολιτικών διαφωνιών και της κριτικής που αποτελούν όρο εκ των ων ουκ άνευ για την εξέλιξη και εν γένει για την επιβίωση κάθε δημοκρατικού κινήματος και σχηματισμού, που σε τελευταία ανάλυση μπορούσαν να συζητηθούν σε συναγωνιστικό κλίμα στα αρμόδια όργανα και εν τέλει στο ετήσιο συνέδριο, υπάρχει ένας θεσμός και μια πρακτική που αποτρέπει έναν συναγωνιστικό και καλοπροαίρετο διάλογο μέσα στο ΕΠΑΜ. Αναφέρομαι φυσικά στην εκπομπή του Δημήτρη Καζάκη, η οποία ουσιαστικά αποτελεί ένα δημόσιο βήμα για να εκθέσει ο εν λόγω τις απόψεις του σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα.

Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η εκπομπή ενημέρωσης του κόσμου μετατρέπεται σε μέσο κατασυκοφάντησης συναγωνιστών και συνεπώς σε πολιορκητικό κριό για την άλωση της ανοιχτής κριτικής και της ισηγορίας μέσα στο κόμμα. Γιατί αυτό ακριβώς έκανε ο Δημήτρης Καζάκης (όχι μόνο μία φορά) όταν έκανε σκαιότατη και αθέμιτη επίθεση απέναντι σε όσα μέλη του ΕΠΑΜ διαφωνούσαν με τις θέσεις και τις απόψεις του.

Συγκεκριμένα στην εκπομπή της 26/01/16 αναφέρει τα εξής:

«Συνταγματικοί, δηλαδή προασπιστές του Συντάγματος [αναφέρεται στην εποχή του Καποδίστρια. Α.Ξ.]. Ένα είδος, για να καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας όσοι είμαστε στο ΕΠΑΜ, είναι σαν τους καταστατικούς που έχουμε στο ΕΠΑΜ. Είναι αυτοί που λένε: “Όχι. Το καταστατικό, προσέξτε το.” Προσέξτε αναλογίες και βγάλτε τα συμπεράσματα σας. Οι Συνταγματικοί αντιπροσώπευαν ό,τι πιο μαύρο, σκοταδιστικό υπήρχε στην κοινωνία την εποχή εκείνη. Ήταν πράκτορες των ξένων δυνάμεων, χρηματοδοτούνταν αδρά από ξένες πρεσβείες…»

(https://www.youtube.com/watch?v=vtrNx0diqmI στα λεπτά 3:32-4:42)

Κατανοητό. Οπότε υπάρχουν στις γραμμές του ΕΠΑΜ άνθρωποι που προτάσσουν προσχηματικά την τήρηση του καταστατικού για να καλύψουν τις σκοταδιστικές και μαύρες αντιλήψεις τους. Καταρχάς αν θέλεις να είσαι έντιμος οφείλεις να μιλάς συγκεκριμένα, ειδικά όταν κάνεις τέτοια δημόσια επίθεση ενάντια σε μέλη στο εσωτερικό του κόμματος. Δηλαδή υποχρεούσαι να αναφερθείς στο ποια πρόσωπα, ονομαστικά, είπαν τι ακριβώς και σε ποια σημεία διαφωνείς. Αυτά τα σχήματα «Καταστατικοί του ΕΠΑΜ = Συνταγματικοί επί Καποδίστρια» και οι υπόλοιπες γενικολογίες είναι τακτικές δημιουργίας εντυπώσεων, σπίλωσης ad hominem συναγωνιστών και τελικά αρμόζουσες στους επιγόνους του Γκέμπελς ως άξιων συνεχιστών του περίφημου ρητού του τελευταίου, περί του «ρίξε συνεχώς λάσπη, όλο και κάτι θα μείνει».

Έπειτα έχουν σκεφθεί, ο Καζάκης και η ΠΓ, τι ζημιά σε επικοινωνιακό επίπεδο κάνει στο ΕΠΑΜ η αναφορά, δια του ραδιοφώνου (που ακούν και άτομα εκτός ΕΠΑΜ), στην (υποτιθέμενη) ύπαρξη αντιδραστικών και μαύρων προσωπικοτήτων μέσα στο κόμμα ; Έχουν καταλάβει ότι ο συμπολίτης μας που ποτέ δεν είχε ξανασχοληθεί με τα κοινά γιατί εν πολλοίς σιχαινόταν αυτές τις ατέρμονες έριδες στο εσωτερικό των κομμάτων, μόλις ακούσει τα παραπάνω θα «κόψει λάσπη» όπως λέμε και θα ξαναχωθεί στο σπίτι του απογοητευμένος ;

Ο μόνος λόγος που τα δημοκρατικά κόμματα δεν εκλέγουν πρόεδρο (ή τέλος πάντων επικεφαλής) από το συνέδριο είναι ώστε να μην αυτονομηθεί ένα πρόσωπο από τη βάση αποκτώντας υπερεξουσίες (βλ. Τσίπρας από το ιδρυτικό του ΣΥΡΙΖΑ και παλιότερα διάφοροι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ). Γι’ αυτό στο ΕΠΑΜ εκλέξαμε όργανο, τη Πολιτική Γραμματεία. Συνεπώς κύριοι της πολιτικής γραμματείας φέρετε ευθύνη γι’ αυτή τη συμπεριφορά του γενικού γραμματέα του οργάνου. Είτε δεν τον ελέγξατε, είτε συνηγορείτε. Άλλο ενδεχόμενο δεν υπάρχει.

Το λυπηρό, τελικά, είναι ότι ο Καζάκης, πέραν της άθλιας συμπεριφοράς του, δεν πρωτοτυπεί και καθόλου. Συμπεριφέρεται σαν κλασσικός κομματικός ηγέτης, όπως αυτοί που περιέγραφε ο Μίχελς στο κλασσικό του έργο για τα πολιτικά κόμματα, ήδη το 1911. Ιδού, λοιπόν, τι γράφει ο Μίχελς περιγράφοντας τους κομματικούς ηγέτες που ταυτίζουν τον εαυτό τους και τις ιδέες τους με το κόμμα:

«Από τη μια πλευρά, ο Γουλιέλμος Β ' συμβουλεύει όσους «γκρινιάζουν» να τα μαζέψουν και ν' αποδημήσουν αν δεν τους αρέσει στη Γερμανία, στην αυτοκρατορία του ̇ από την άλλη, ο Bebel αναφωνεί ότι πρέπει κάποτε να πάψουν οι μονίμως μεμψίμοιροι και οι μονίμως ταραχοποιοί στον χώρο του κόμματος και υπογραμμίζει ότι, αν η αντιπολίτευση διαφωνεί ως προς τη στάση της ηγεσίας, θα έπρεπε «να πάρει πόδι »… Σχετικά πάλι με τον Bebel γράφει ο Η.ν. Gerlach (August Bebel, σσ. 59-60): “Ζει μόνο για το Κόμμα, με το όποιο ταυτίζει εξ ολοκλήρου την ύπαρξη του. Αυτό είναι η δύναμη του, αλλά και η αδυναμία του ενίοτε. Όπως αντιλαμβανόταν ο Bismarck κάθε εναντίον του μομφή ή προσβολή ως ενός είδους επιβουλή κατά του Γερμανικού Ράιχ, έτσι πιστεύει και ο Bebel ότι κάθε επίθεση εναντίον της τακτικής του θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα του Κόμματος. Αυτό προσδίδει στην εξωτερική του συμπεριφορά αφάνταστη ορμή, τον παρασύρει όμως και σε κραυγαλέες αδικίες. Σπάνια μόνο έκρινε πραγματικά δίκαια τούς αντιπάλους του, και μάλιστα λιγότερο απ' όλους τους εσωκομματικούς (...) Θεωρεί πάντοτε τον εαυτό του ως θεματοφύλακα των συμφερόντων του Κόμματος, ενώ τούς άλλους ως δολιοφθορείς τους. Η υποκειμενικότητα του είναι σχεδόν τρομακτική(...)”… Σχεδόν κανένας κομματικός ηγέτης ολκής δεν υπάρχει πού να μην σκέπτεται, να μην ενεργεί και, αν είναι θερμόαιμος ή ειλικρινής, να μην ομιλεί όπως παραδίδεται ότι το συνήθιζε ο Βασιλιάς Ήλιος προκειμένου για το κράτος του: “το Κόμμα είμαι εγώ” » (Robert Michels. «Κοινωνιολογία των πολιτικών κομμάτων στη σύγχρονη δημοκρατία». Εκδόσεις Γνώση, 1997. Σελίδες 318-319 Μίχελς).

Όταν η κριτική και η δημοκρατία δαιμονοποιούνται

Αξεδιάλυτο με τα προηγούμενα είναι και το παρακάτω.

Προηγουμένως ανέφερα ότι αναγκαία συνθήκη για την επιβίωση και την ανάπτυξη κάθε δημοκρατικού σχηματισμού είναι η ελευθερία κριτικής και ο ανοιχτός διάλογος. Δυστυχώς ακόμη και αυτός ο στοιχειώδης όρος κάθε δημοκρατικής οργάνωσης κακοποιείται από την ΠΓ του ΕΠΑΜ. Συγκεκριμένα σε κείμενο της ΠΓ (02/02/16- Απάντηση της ΠΓ στο κείμενο παραίτησης Κώνστα) αναφέρονται τα εξής:

«Κοινή επωδός όλων τους; Το ΕΠΑΜ δήθεν έχασε το δημοκρατικό του χαρακτήρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που τόσο στο ΕΠΑΜ, όσο και στην πολιτική ιστορία, οι φορείς της ίντριγκας, του παρασκηνίου και της διάλυσης ανάγουν τις απόψεις και τις πρακτικές τους σε μέτρο της δημοκρατίας. Το ΕΠΑΜ έχει εμπειρία ήδη από το 1ο Συνέδριό του, όταν συγκεκριμένες ομάδες ήθελαν να το διαλύσουν στο όνομα της δημοκρατίας. Τους είδαμε πού κατέληξαν και ποιους υπηρετούν σήμερα. Όσοι θέλουν μια δημοκρατία όπου δεν υφίσταται λογοδοσία και αξιολόγηση με βάση την πρακτική συνεισφορά φωνάζουν πιο δυνατά για τη δήθεν καταπάτηση της δημοκρατίας, επενδύοντας στο σούσουρο, τη σύγχυση και την αφέλεια. Όλοι αυτοί θέλουν μια δημοκρατία όπου κρύβεται η δική τους αμετροέπεια, η δική τους ανικανότητα, η δική τους προσωπική ατζέντα και σκοπιμότητα μέσα στη συλλογική δράση. Ονειρεύονται μια δημοκρατία τύπου όπου τα μέλη παραδίδουν δια της εκλογής την κυριαρχία τους στους συντονιστές, οι πυρήνες στον τομέα, ο τομέας σ' ένα κεντρικό σώμα, που λειτουργεί με όρους κοινοβουλίου και αυτό το κοινοβουλευτικό σώμα παραδίδει με τη σειρά του στο κεντρικό πολιτικό όργανο, που λειτουργεί ως κυβέρνηση… Ντύθηκαν με τα χρώματα της δημοκρατίας, όπως πάντα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων έκαναν όλοι οι συνειδητοί φορείς της ολιγαρχίας και ξεκίνησαν εκστρατεία για την "αποκατάσταση της δημοκρατίας" μέσα στο ΕΠΑΜ. Δηλαδή την επαναφορά και στερέωση δομών κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Ορισμένοι μάλιστα έχουν φανατιστεί τόσο, που θα ήθελαν να δουν διαλυμένο το ΕΠΑΜ, παρά να δουλέψουν για την ανασυγκρότησή του. Ψάξτε τα κείμενά τους, δείτε τις αιτιάσεις τους. Δεν θα βρείτε πουθενά, ούτε καν νύξη για το πώς το ΕΠΑΜ θα μπορέσει να επιτελέσει τη βασική του αποστολή, δηλαδή το άπλωμά του μέσα στο λαό. Δεν τους νοιάζει, δεν τους καίγεται καρφί. Οι περισσότεροι γιατί δεν πίστεψαν ποτέ ότι το ΕΠΑΜ μπορεί να επιτελέσει αυτή την αποστολή. Γι' αυτό και αναλώνονται σε εγκεφαλικά γυμνάσματα περί "τέλειας δημοκρατίας", που καταλήγουν πάντα στη «δημοκρατία» όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει χωρίς να λογοδοτεί, ή να δεσμεύεται από τις συλλογικές διαδικασίες του Μετώπου. Τη δημοκρατία της παρλαπίπας, όπου δεν υπάρχει συντονισμένη δράση, ούτε απολογισμός. Τη δημοκρατία της πάρτης μου, όπου η παραίτηση έχει αναδειχθεί στο ύψιστο κριτήριο του αγωνιστή. Τη δημοκρατία του κοινοβουλευτικού κρετινισμού όπου βασιλεύει η ίντριγκα, η προσωπική κόντρα, το παρασκήνιο και οι "αφανείς" μηχανισμοί».

Πολύ ωραία ! Αρχικά βλέπουμε ότι το όργανο συνολικά και όχι μόνο ο Καζάκης μεγαλουργούν στη τακτική της «δημιουργικής ασάφειας». Σε τι διαφέρουν άραγε από το Βαρουφάκη και από όλους τους επίγονους του Κικέρωνα όταν μιλάνε τόσο αφηρημένα ; Ποιες είναι επιτέλους αυτές οι ομάδες που ήθελαν να διαλύσουν το ΕΠΑΜ στο 1ο συνέδριο ; Που κατέληξαν και ποιους υπηρετούν ; Μπορούμε να μιλήσουμε, επιτέλους, συγκεκριμένα ;; Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό. Όχι, η ΠΓ και ο γενικός της γραμματέας δεν επιθυμούν να μιλήσουν με σαφήνεια και με στοιχεία.

Επενδύουν στις αόριστες απειλές που υποτίθεται επικρέμονται πάνω από το κόμμα, ώστε να συσπειρώνουν τους απονήρευτους και τους καλόπιστους. Όπως ο μπαμπούλας χρησιμοποιείται από κάποιους γονείς για να συνετίσει τα άτακτα και απείθαρχα παιδιά, έτσι και «ο μπαμπούλας του πρώτου συνεδρίου» χρησιμοποιείται στο ΕΠΑΜ για να τρομάξουν τα μέλη και να μην «πολυζαλίζουν» την ηγεσία με τις απαιτήσεις τους. Πρόκειται για το αποκορύφωμα της ελιτίστικης αντίληψης…

Έπειτα θα ήταν ξεκαρδιστικό αν δεν ήταν τραγικό το γεγονός ότι πλέον όποιος μιλάει για δημοκρατία στο ΕΠΑΜ, κατά τη ΠΓ είναι είτε εκπρόσωπος του πιο μαύρου φασισμού (δες εκπομπή Καζάκη στις 26/01/16 λεπτά 3:32 - 4:42), είτε πράκτορας των ομάδων του 1ου συνεδρίου (είπαμε έχουμε και εμείς τον πάντα χρήσιμο δαίμονά μας για να τρομάζουν οι εύπιστοι), είτε ανίκανος που απλά αμπελοφιλοσοφεί, είτε κριτής εκ τους ασφαλούς που δεν προσφέρει τίποτα στο κόμμα (το τελευταίο, βέβαια, ως γνήσιοι επίγονοι του Γκέμπελς δεν χρειάζεται να το αποδείξουν, απλά πετάνε λάσπη), είτε αμετροεπής με δική του ατζέντα και σκοπιμότητες.
Δεν έχει καμία σημασία ότι κανένας δεν έχει αναφερθεί στην ανάγκη εγκαθίδρυσης της άμεσης δημοκρατίας, καμία σημασία δεν έχει ότι κανένας δεν μίλησε για «τέλεια δημοκρατία» όταν άσκησε κριτική στην ΠΓ στον πολιτικό διάλογο της κεντρικής σελίδας ή με άρθρα του, όπως εγώ (βλ. «Ουτοπία του δημοκρατικού κόμματος»). Οι διαφωνούντες χαρακτηρίζονται «αμεσοδημοκράτες» και θιασώτες της «τέλειας δημοκρατίας». «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε», όπως γράφει και η ΠΓ.

Γιατί αλλιώς δεν μπορεί να ερμηνευτεί αυτή η εμμονή της ΠΓ και του Καζάκη με την ασάφεια. Δηλαδή ισχύουν αυτούσια τα όσα έγραψα παραπάνω αν δεν δω από τη πολιτική γραμματεία να μιλά και να γράφει συγκεκριμένα. Ποιοι δεν επιθυμούν να λογοδοτήσουν με βάση τη πρακτική τους συνεισφορά ; Και από πότε η πρακτική συνεισφορά ορίζεται αυθαίρετα από τη ΠΓ ως διπλασιασμός των δυνάμεων του πυρήνα, δηλαδή ως ένας ανέφικτος στόχος (δεδομένων των συνθηκών) που έχει, απροκάλυπτα, ως σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως πρόφαση από τη ΠΓ για τη διάλυση «ενοχλητικών» πυρήνων που κάνουν το λάθος να ασκούν κριτική.

Τέλος το κείμενο του πολιτικού σχεδιασμού επαναφέρει το επιχείρημα που χρησιμοποιούν διαχρονικά όσοι θέλουν να καταλύσουν τη δημοκρατία στο όνομα της ευλυγισίας, της απλοποίησης των διαδικασιών και της ενότητας της οργάνωσης. Κατά τους συντάκτες του πολιτικού σχεδιασμού, όσοι επιθυμούν να εκλέγεται από τη βάση στο συνέδριο και να λογοδοτεί ανά πάσα στιγμή στους πυρήνες ένα ευρύ όργανο με πολλούς αγωνιστές (τα μέλη του οποίου θα αναφέρονται εβδομαδιαία στις συνελεύσεις του πυρήνα τους) και στο οποίο η Πολιτική Γραμματεία θα αναφέρεται ανά 2μηνο (ή και νωρίτερα αν προκύψει ανάγκη) είναι «κοινοβουλευτικός κρετινισμός». Τώρα το ότι εξισώνουν τη λογοδοσία ανά τακτά χρονικά διαστήματα και την ανάκληση ανά πάσα στιγμή με το κοινοβούλιο, είναι κάτι που δείχνει είτε απελπιστική έλλειψη ιστορικών γνώσεων, είτε σκόπιμη διαστρέβλωση των γεγονότων προς ίδιον όφελος.

Μας αναφέρουν, δε, στο ίδιο κείμενο (αυτό της 02/02/16) τη ρήση του Αριστοτέλη «δημοκρατικὸν μὲν εἶναι τὸ κληρωτὰς εἶναι τὰς ἀρχάς, τὸ δ' αἱρετὰς ὀλιγαρχικόν, καὶ δημοκρατικὸν μὲν τὸ μὴ ἀπὸ τιμήματος, ὀλιγαρχικὸν δὲ τὸ ἀπὸ τιμήματος· ἀριστοκρατικὸν τοίνυν καὶ πολιτικὸν τὸ ἐξ ἑκατέρας ἑκάτερον λαβεῖν, ἐκ μὲν τῆς ὀλιγαρχίας τὸ αἱρετὰς ποιεῖν τὰς ἀρχάς, ἐκ δὲ τῆς δημοκρατίας τὸ μὴ ἀπὸ τιμήματος», αλλά ξεχνούν να αναφερθούν και στην παρακάτω αποστροφή του ιδίου:

«εὐδιαφθορώτεροι γὰρ ὀλίγοι τῶν πολλῶν εἰσιν καὶ κέρδει καὶ χάρισιν» (Αθηναίων Πολιτεία). [Δηλαδή οι λίγοι διαφθείρονται πιο εύκολα από τους πολλούς].

Ο Αριστοτέλης, λοιπόν, για να μην εκφυλιστεί το δημοκρατικό (και κάθε είδους) πολίτευμα, πρότεινε τα εξής:

«Εξίσου σημαντικό μέλημα … όλων εν γένει των πολιτευμάτων πρέπει να είναι η επαγρύπνηση, ώστε κανενός η δύναμη να μην αυξηθεί δυσανάλογα ̇όλοι να προσπαθούν ταυτόχρονα ώστε τα αξιώματα να έχουν περιορισμένη δικαιοδοσία και μεγάλη διάρκεια ή μεγάλη δικαιοδοσία και μικρή διάρκεια (γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να αντέξουν την ευτυχία χωρίς να διαφθαρούν)» (Αριστοτέλης. Πολιτικών Ε. Στίχοι 1308b 10-15. Μετάφραση Φιλολογική Ομάδα Κάκτου. Εκδόσεις Κάκτος, 1993. Σελίδα 233.)

Συνεπώς, και με δεδομένο ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς (ένεκα του καταμερισμού της εργασίας και της έντονης διακύμανσης σε σχέση με τον διαθέσιμο ελεύθερο χρόνο του καθενός), σύμφωνα με το πνεύμα της πολιτικής σκέψης του Αριστοτέλη, ένα κόμμα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως δημοκρατικό όταν, από την απόφαση του 4ου συνεδρίου, ισχύουν τα παρακάτω:

«Για να υπάρχει ενιαία οργάνωση απαιτείται και ενιαία ηγεσία. Το ΕΠΑΜ στις συνθήκες που έχει να αντιμετωπίσει χρειάζεται ένα κεντρικό όργανο πολιτικού και οργανωτικού σχεδιασμού, που θα έχει σαν βασικό στόχο να κινητοποιήσει το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεων σε ενιαία κατεύθυνση. Το κεντρικό όργανο αυτό θα πρέπει να είναι μια ολιγομελής και ευέλικτη Πολιτική Γραμματεία επτά (7) τακτικών και τεσσάρων (4) αναπληρωματικών μελών, η οποία θα πρέπει να εκλεγεί απευθείας από το συνέδριο… Τέλος η Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στους πυρήνες, ειδικά όταν εντοπίζει αδυναμίες και ολιγωρία στη δράση. Η Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει σε πυρήνες όπου παρουσιάζεται μεγάλη διαρροή μελών, χωρίς αντίστοιχη οργανωτική ανάπτυξη ή εμφανίζεται παρατεταμένη στασιμότητα. Η Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα σ' αυτές τις περιπτώσεις να προχωρήσει ακόμη και στη διάλυση του πυρήνα με ταυτόχρονη αναδημιουργία του με παλιά και νέα μέλη» (απόφαση 4ου συνεδρίου του ΕΠΑΜ).

Δηλαδή ένα επταμελές όργανο συν τέσσερις αναπληρωματικοί κινητοποιεί το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεων σε ενιαία κατεύθυνση, έχει το δικαίωμα να διαλύει πυρήνες και τελικά αποτελεί το κεντρικό όργανο πολιτικού και οργανωτικού σχεδιασμού. Ρωτώ λοιπόν: Από πού και ως που μια οργάνωση που έχει αναθέσει τον πολιτικό και οργανωτικό σχεδιασμό σε 7 άτομα είναι δημοκρατική; Που το είδαν γραμμένο αυτό οι της ΠΓ ;

Για να δούμε τι απαντάνε τα ίδια τα μέλη της ΠΓ (στο ίδιο κείμενο-απάντηση στην παραίτηση συναγωνιστή - 02/02/16) όταν αναφέρουν ότι:

«όλα τα δημοκρατικά, επαναστατικά λαϊκά κινήματα μέχρι σήμερα, έχουν υιοθετήσει αυτήν την οργανωτική διάρθρωση, όπου εκλέγουν ένα κεντρικό Όργανο (όπως οι στρατηγοί στην αρχαία Αθήνα) και γύρω απ’ αυτό μια οριζόντια οργάνωση, χωρίς ενδιάμεσα Όργανα. Όλα τα επαναστατικά κινήματα! Από τον Εφιάλτη μέχρι κι αυτόν ακόμα τον αναρχικό Ντουρούτι».

Συναρπαστικά όλα αυτά. Η αλήθεια είναι ότι μαθαίνουμε καινοφανή πράγματα από τη ΠΓ. Ρωτώ, λοιπόν, τους ειδήμονες με το απόλυτο ύφος: Μήπως στην αρχαία Αθήνα οι στρατηγοί της πόλης ασκούσαν εξουσία ; Είχαν μήπως αναλάβει τον «πολιτικό και οργανωτικό σχεδιασμό» της αρχαίας Αθήνας, όπως η ΠΓ στο ΕΠΑΜ ; Φυσικά και όχι. Αλλά όπως είπαμε και πριν αυτή η εξόφθαλμη σύγχυση υποδηλώνει μόνο σκοπιμότητα και τίποτα λιγότερο. Θέλει τεχνηέντως να εξισώσει το κόμμα με μια στρατιωτική οργάνωση με ότι αυτό συνεπάγεται (αυστηρή ιεραρχία και πειθαρχία). Όταν ο Λένιν πρότεινε κάτι ανάλογο, τουλάχιστον είχε το κουράγιο να το γράψει ευθαρσώς χωρίς διανοουμενίστικες περικοκλάδες (βλ. το βιβλίο του Λένιν «Τι να κάνουμε ;»). Έπειτα αυτή η αναφορά στον Εφιάλτη του Σοφωνίδου είναι εξόχως προβληματική, δεδομένου ότι ξέρουμε ελάχιστα γι’ αυτόν και για την «οργανωτική διάρθρωση» της ομάδας που ηγήθηκε (βλ. Χρήστος Γ. Ρήγας. «Η δημοκρατία του Εφιάλτη». Εκδόσεις Έλευσις, 2008. Σελίδες 49-50).

Εξάλλου ποιος είπε να μην υπάρχει κεντρικό όργανο; Ποιος το είπε αυτό ; Ο εμπλουτισμός, δηλαδή, του οργάνου με επιπλέον μέλη ισοδυναμεί, κατά την ΠΓ, με την άρνηση της ανάγκης κεντρικού σχεδιασμού και συντονισμού ; Συνεπώς, σύμφωνα με την οπτική της ΠΓ του ΕΠΑΜ, όταν στη Ρωσία το 1921 η εξουσία συγκεντρώθηκε, ουσιαστικά, στα εφτά μέλη του Πολιτικού Γραφείου του μπολσεβίκικου κόμματος, παρακάμπτοντας και αδρανοποιώντας στη πράξη την κυρίαρχη μέχρι τότε (μεταξύ των συνεδρίων) Κεντρική Επιτροπή, συνέβη ένας δημοκρατικός σπασμός μέσα στο κόμμα ενάντια στον θανάσιμο εναγκαλισμό της γραφειοκρατίας !! Πραγματικά το τι άλλο θα ακούσουμε δεν ξέρω. Θα διδαχτούμε τίποτα από την ιστορία ή είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη ; (για μια αναλυτική ιστορική περιοδολόγηση των παραπάνω βλέπε Σαρλ Μπετελεμ. «Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ. 1η περίοδος 1917-1923». Τόμος Α´. Τρίτη έκδοση. Εκδόσεις Κουκκίδα, 2010. Σελίδες 395-396)

Και τελικά, ακόμη και αν δεχτούμε το σκεπτικό της ΠΓ, που μας οδηγεί αυτή η λογική; Μήπως θα ήταν καλύτερο να εκλέγουμε στο όνομα της ευλυγισίας και της μέγιστης απόδοσης κατευθείαν αρχηγό (ή πρόεδρο ή γενικό γραμματέα ή όπως θέλετε πείτε τον) από το συνέδριο, αντιγράφοντας τη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ παλιότερα) ; Μήπως τελικά είχε δίκιο ο Μίχελς όταν στήριξε τη δικτατορία του Μουσολίνι προτάσσοντας το επιχείρημα ότι η χαρισματική προσωπικότητα του τελευταίου θα απάλλασσε τις μάζες από τη γραφειοκρατία του κόμματος και του πολιτικού συστήματος, επιτρέποντάς τους έτσι να εκφραστούν δημοκρατικά χωρίς διαμεσολάβηση ; Που να μπλέκουμε με όργανα… Τα όργανα έχουν άτομα και αυτά συνήθως διαφωνούν και καθυστερούν τις διαδικασίες του κόμματος. Και το ζήτημα είναι ότι είμαστε σε καιρό πολέμου και το κόμμα οφείλει να είναι συνεχώς σε ετοιμότητα. Οπότε αφήστε τις φλυαρίες περί ευρέων σχημάτων και στηρίξτε τη γραμμή του «μεγάλου τιμονιέρη». Αυτή είναι η λογική κατάληξη των απόψεων της ΠΓ του ΕΠΑΜ. Όλα τα παραπάνω, τα μέλη της ΠΓ, θέλουν να τα πουν ευθέως και απροσχημάτιστα, αλλά δεν τολμούν (ακόμα).
Το σύνθημα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» και η πραξικοπηματική στροφή του ΕΠΑΜ

Σε άλλο κεντρικό κείμενο της ΠΓ, σ’ αυτό του «Πολιτικού Σχεδιασμού», βλέπουμε κι άλλα ωραία, όπως το παρακάτω:

«Ας αφήσουμε τους άλλους να μιλάνε οικονομίστικα. Εμείς οφείλουμε να μιλάμε με λόγο πατριωτικό, με πολιτικό λόγο ήπιο, ενωτικό και με αναφορές στην πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια.» (η έντονη γραφή-bold είναι στο πρωτότυπο κείμενο)

Τα περί ανεξιθρησκείας μέσα στο μέτωπο πετάχτηκαν έξω από το παράθυρο, μαζί με το σύνολο τελικά της μετωπικής φυσιογνωμίας του ΕΠΑΜ, μιας και με την επίκληση του αλησμόνητου τρίπτυχου “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια” γέρνουμε αναντίρρητα προς το σκληρό πυρήνα του συντηρητικού και αντι-δημοκρατικού στρατοπέδου. Άλλο το να μιλάμε για την πατρίδα, για την ανάγκη εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και να υπερασπίζουμε την ένωση των δυνάμεων του λαού κάτω από την ελληνική σημαία (όπως στο ΕΑΜ, στο πολυτεχνείο και σε κάθε μεγαλειώδη εξέγερση του λαού μας) και τελείως άλλο να αναφερόμαστε συγκεκριμένα – σε κορυφαίο ντοκουμέντο του κόμματος- στο τρίπτυχο του Μεταξά και των χουντικών που φέρει αναμφίβολα άλλες θύμησες και διεγείρει αντανακλαστικά ακροατηρίων που de facto δεν μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε μέτωπο.

Γιατί προφανώς ακροατήρια που εμπνέονται από το σύνθημα «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», το οποίο έχει συνδεθεί έντονα με την αντικομμουνιστική εκστρατεία ήδη από τη δεκαετία του 1920 (και συνεχίζει αδιάλειπτα να συνδέεται μ’ αυτή μέχρι σήμερα), δεν μπορούν να ενταχθούν σ’ ένα μέτωπο που αγκαλιάζει μέλη απ’ όλο το πολιτικό φάσμα.

Ιδού τι γράφει η ιστορικός Έφη Γάζη στην μελέτη της για την ιστορία του εν λόγω συνθήματος:

«…έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι ο «Ζωικός» [εννοεί την Αδελφότητα Θεολόγων ”Η Ζωή”] λόγος περί «πατρίδος, θρησκείας, οικογένειας» ενεγράφη πλήρως στον πυρήνα της αντικομμουνιστικής επιχειρηματολογίας εκείνης της περιόδου [μετά τη δεκαετία του 1930 μέχρι και μετά τη δεκαετία του 1960]. Η πάλαι ποτέ κριτική που άσκησε η Αδελφότητα στον αστικό τρόπο ζωής, στις δυτικές επιδράσεις και στους κινδύνους του υλισμού και του φιλελευθερισμού, επανέκαμψε και αναζωογονήθηκε στο πλαίσιο του αντικομμουνιστικού λόγου. Ήταν αυτή ακριβώς η κριτική που θεμελίωσε το ιδεολογικό οικοδόμημα του μετεμφυλιακού κράτους και κατέστησε τη φράση “Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” μία από τις έννοιες-κλειδιά της ιδεολογικής του σκευής. Στο επίκεντρο της ιδεολογίας της “εθνικοφροσύνης” βρισκόταν μια φράση η οποία είλκε τη μακρινή καταγωγή της από τον 19ο αιώνα, αλλά είχε σταδιακά αποκρυσταλλωθεί μέσα στις ιδεολογικές, πολιτισμικές και κοινωνικές διαμάχες του 20ου αιώνα… Αξιοποιώντας τις παρακαταθήκες των αναμορφωτών χριστιανών από τους οποίους καταγόταν, ιδιαίτερα των μακρακιστών, η “Ζωή” διατύπωσε εκ νέου τα σχετικά με την “πατρίδα”, τη “θρησκεία” και την “οικογένεια”, στο πλαίσιο της αναμορφωτικής της απόπειρας, αρχικά, αλλά και της αντικομμουνιστικής εκστρατείας αργότερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 το υπό εξέταση τρίπτυχο είχε πια εδραιωθεί και είχε λάβει τον χαρακτήρα “συνθηματικής φράσης”. Τον καιρό του Μεταξά, όλοι φαίνονταν να γνωρίζουν πια για τι μιλούσαν, όταν αναφέρονταν σε αυτές τις έννοιες… η φράση είχε πλέον κωδικοποιηθεί… Και η κορύφωση αυτής της κωδικοποίησης ήταν η θεσμική πια εγγραφή της φράσης “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Στην αιτιολογική έκθεση του Αναγκαστικού Νόμου 509 (27.12.1947), ενός από τα βασικά νομοθετήματα του Εμφυλίου, οι μη “εθνικόφρονες” πολίτες ορίζονταν ως “οι αρνηταί της Πατρίδος, της Οικογένειας και της Θρησκείας”». («Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Ιστορία ενός συνθήματος 1880-1930.» Έφη Γαζή, Εκδόσεις Πόλις, 2011. Σελίδες 308-309, 320, 312).

Η ΠΓ μάλιστα σε άλλο κείμενό της (στάλθηκε στις 02/02/16), υποπίπτει σε εξόφθαλμη αντίφαση, εγκαλώντας συναγωνιστή που παραιτήθηκε από το όργανο, ότι δεν έχει καταλάβει πώς λειτουργούν οι δημοκρατικές διαδικασίες, μιας και η μειοψηφία ακόμη και αν διαφωνεί οφείλει να υποτάσσεται στις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Σωστό αυτό, γενικά (δεν παίρνω θέση στο συγκεκριμένο θέμα, απλά λέω ότι όντως έτσι λειτουργεί η δημοκρατία). Αλλά πού το ΕΠΑΜ πήρε απόφαση, σε συνέδριο ή αλλού, να τροποποιήσει τα ιδρυτικά του κείμενα και τον θεμελιώδη του σκοπό και χαρακτήρα. Γιατί αυτό κάνει η παρούσα ΠΓ του ΕΠΑΜ επικαλούμενη όπως προανέφερα το τρίπτυχο που έχει ταυτιστεί στο λαϊκό φαντασιακό και στην ελληνική ιστορία με την μαύρη αντίδραση, την οπισθοδρόμηση, τον εμφύλιο και τη δικτατορία.

Αυτή είναι λοιπόν η δημοκρατική ευαισθησία του Καζάκη. Χωρίς να πάρει καμία εξουσιοδότηση από το συνέδριο προχωρά ανερυθρίαστα στη ριζική μεταρρύθμιση του ΕΠΑΜ. Τα παραπάνω, δε, αποτελούν άλλη μια απόδειξη ότι το όργανο, η ΠΓ, συμφωνούσε και συμφωνεί μέχρι τώρα με τις λογικές και την στάση του Καζάκη.

Η χυδαία πολεμική ή αλλιώς πώς να εκπαιδεύσεις ταλιμπάν με σένα ως ισόβιο ηγέτη

Βασικό καθήκον του ηγέτη είναι να εκπαιδεύσει και άλλους με ανάλογες ικανότητες για να τον διαδεχτούν ή/και να τον πλαισιώσουν.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, ο Καζάκης ποτέ δεν το επιθύμησε στη πραγματικότητα. Κάθε άλλο. Διοργάνωνε (και συνεχίζει) σεμινάρια, δήθεν αυτομόρφωσης και κάνει συνεχείς ιστορικές αφιερώσεις και αναφορές στις εκπομπές του και στο blog του αφενός για να παγιωθεί στη συνείδηση του μέσου μέλους ως ο πάνσοφος ινστρούχτορας και ο μονοπωλητής της γνώσης και της αλήθειας στο κόμμα και αφετέρου για να πλάσει όχι (σκεπτόμενους) πολίτες, αλλά θρησκόληπτους γενίτσαρους.

Εξ αρχής, δε, έκανε σαφείς τις προθέσεις του, φροντίζοντας να μην μάθουν ποτέ οι «μαθητές» του (τα μέλη δηλαδή) επιστημονική μεθοδολογία. Η πρακτική έχει ως εξής: Αραδιάζει στους μαθητές, ακροατές και αναγνώστες του, πληροφορίες για να τους εντυπωσιάσει, απαξιώνοντας παράλληλα με χυδαίο τρόπο άλλους στοχαστές που είχαν τοποθετηθεί επί του ίδιου ή παραπλήσιου θέματος. Ιδού κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Παράδειγμα 1ο

Στις 29/06/14 στο 6ο σεμινάριο αυτομόρφωσης, ο Καζάκης, ως εισηγητής μιας διάλεξης σχετικά με το νόμισμα και το τόκο, είπε τα εξής χαριτωμένα (στα λεπτά 08:30-11:12 https://www.youtube.com/watch?v=wIlfw3iraZI):

«Το χρέος ως μορφή χρήματος. Προσέξτε αυτό που λέω έχει γραφτεί σ’ ένα βιβλίο που είναι 1200 σελίδες και μεταφράστηκε στα Ελληνικά, 5000 χρόνια χρέους. Τόσο είναι, τούβλο. Είναι από εκείνα τα τούβλα που τα πληρώνεις και λες τι μαλάκας που είμαι και πήγα το αγόρασα. Και ψάχνεις έναν τρόπο να στηρίξεις κάτι μ’ αυτό για να φανεί χρήσιμο. Αυτός που λέει αυτά τα πράγματα είναι οικονομολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου. Δεν ξέρω πόσοι τον έχουν δείρει μέχρι τώρα;… Στη πραγματικότητα παραγωγή νομίσματος έχουμε τον 8ο αιώνα π.Χ, όχι στον ελληνικό χώρο, αλλά στη Λυδία… Ένα νόμισμα το οποίο είχε σε περιεκτικότητα ασήμι και σίδηρο σε συγκεκριμένες αναλογίες και το έλεγαν ήλεκτρο. Γιατί εκεί; Γιατί η Λυδία ήταν σταυροδρόμι του εμπορίου ανάμεσα στα μικρασιατικά παράλια προς την Ανατολή και τούμπλαλιν…»

Λοιπόν, εδώ ο Καζάκης, αναφέρεται στο βιβλίο του David Graeber με τίτλο «Χρέος. Τα πρώτα 5000 χρόνια». Το βιβλίο έχει έκταση 608 σελίδες στην ελληνική έκδοση (Εκδότης Στάσει Εκπίπτοντες) και 544 σελίδες στην αγγλική (Melville House Publishers). Όχι 1200 σελίδες (αυτή η υπερβολή μέχρι και στις σελίδες με ξεπερνάει…). Επίσης ο David Graeber είναι ανθρωπολόγος, όχι οικονομολόγος. Ίσως ο Καζάκης να είχε στο μυαλό του τον Hudson ή και τον Schumpeter. Δεν ξέρω.

Το σημαντικό είναι ότι αυτά που αναφέρει ο Καζάκης παραπάνω τα γράφει και ο Graeber και μάλιστα πολύ πιο αναλυτικά και συγκεκριμένα (χωρίς τα λάθη που κάνει ο Καζάκης σχετικά με την περίοδο εμφάνισης του νομίσματος, που έχει ανασκευαστεί από πιο πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες και φυσικά χωρίς τα λάθη περί του ήλεκτρου που δεν είναι κράμα σιδήρου και ασημιού, αλλά χρυσού και ασημιού). Ορίστε τι γράφει ο Graeber ακριβώς (συγκρίνετε τα με τα λόγια Καζάκη) :

«Σύμφωνα με τον συνήθη ορισμό, ένα νόμισμα είναι ένα κομμάτι πολύτιμου μετάλλου, διαμορφωμένο σε τυποποιημένη μονάδα, με κάποιο έμβλημα ή σήμα εγγεγραμμένο πάνω του για την επικύρωσή του. Τα πρώτα νομίσματα στον κόσμο φαίνεται ότι δημιουργήθηκαν στο βασίλειο της Λυδίας, στη δυτική Ανατολία (σημερινή Τουρκία), περί το 600 π.Χ. Τα πρώτα αυτά λυδικά νομίσματα ήταν βασικά απλοί στρογγυλοί σβόλοι από ήλεκτρον – ένα κράμα χρυσού και αργύρου που υπήρχε σε φυσική μορφή στον γειτονικό Πακτωλό ποταμό – που είχαν θερμανθεί και μετά σφραγιστεί με κάποιο είδος εμβλήματος. Τα πρώτα από αυτά, που είναι σφραγισμένα με μερικά γράμματα μόνο, φαίνεται ότι κατασκευάστηκαν από απλούς κοσμηματοπώλες, αλλά αυτά εξαφανίστηκαν σχεδόν αυτοστιγμεί, για να αντικατασταθούν από νομίσματα που κατασκευάζονταν σε ένα νεότευκτο βασιλικό νομισματοκοπείο. Οι ελληνικές πόλεις στα παράλια της Ανατολίας άρχισαν να κόβουν τα δικά τους νομίσματα, τα οποία υιοθετήθηκαν τελικά και στην ηπειρωτική Ελλάδα ̇ το ίδιο συνέβη και στην περσική αυτοκρατορία μετά την απορρόφηση της Λυδίας το 547 π.Χ. Τόσο στην Ινδία όσο και στην Κίνα βλέπουμε το ίδιο μοντέλο: η νομισματοκοπία εφευρίσκεται από ιδιώτες, αλλά γρήγορα τη μονοπωλεί το κράτος. Το πρώτο ινδικό χρήμα, που φαίνεται ότι εμφανίστηκε κάποια στιγμή τον 6ο αιώνα π.Χ ήταν ράβδοι αργύρου σταθμισμένες σε ομοιόμορφα βάρη και μετά σταμπαρισμένες με κάποιο είδος επίσημου συμβόλου…» (David Graeber. «Χρέος. Τα πρώτα 5000 χρόνια». Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, 2013. Σελίδα 319)

Μάλιστα, ο Graeber, εμπλουτίζει την έρευνά του εντοπίζοντας και μια σύνδεση μεταξύ της περιόδου εμφάνισης της νομισματοκοπείας και της περιόδου ζωής των φιλοσόφων Πυθαγόρα, Θαλή, Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, Κομφούκιου και Βούδα. Κάνει, επιπλέον, μια ακόμα σύνδεση, αυτή τη φορά μεταξύ του υλιστικού πυρήνα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (εικασίες σχετικά με τη φύση της υλικής ουσίας από την οποία γεννήθηκε ο κόσμος) και του νομίσματος, που είναι μια μάζα μετάλλου όσο και μια αφαίρεση, μια κοινωνική σύμβαση δηλαδή που εκφράζει την πίστη της κοινότητας σ’ αυτό (David Graeber. «Χρέος. Τα πρώτα 5000 χρόνια». Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, 2013. Σελίδες 318 – 319, 348 - 352 και Richard Seaford, «Money and the Early Greek Mind»). Στηρίζει επιπλέον τη θεωρία ότι τα πρώτα λυδικά νομίσματα εφευρέθηκαν ρητά για την πληρωμή των μισθοφόρων (όπως παραπάνω. Σελίδες 304, 321-324).

Εν τέλει, ο Καζάκης δεν πρωτοτυπεί ούτε εδώ. Όταν χλευάζει με τέτοιο τρόπο την άποψη του Graeber (και άλλων), δηλαδή την άποψη που υποστηρίζει ότι «η ιστορία του χρέους δεν μπορεί παρά να είναι μια ιστορία του χρήματος», κάνει το ίδιο λάθος που κάνουν οι οικονομολόγοι από την εποχή του Άνταμ Σμιθ (ή ακόμη και του Αριστοτέλη) μέχρι και σήμερα. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι, είτε είναι θιασώτες του κυρίαρχου ρεύματος οικονομικής σκέψης (νεοφιλελεύθεροι), είτε είναι ετερόδοξοι (Κεûνσιανοί, μαρξιστές κ.ο.κ) στηρίζονται στο σχήμα: Αντιπραγματισμός → Χρήμα → Πίστωση (χρέος). Οι ανθρωπολόγοι, όμως, εδώ και έναν αιώνα, έχουν τροφοδοτήσει με άφθονα εμπειρικά δεδομένα την επιστημονική κοινότητα, τα οποία αποδεικνύουν ότι η παραπάνω αφήγηση (δηλαδή το ότι πρώτος ιστορικά εμφανίστηκε ο αντιπραγματισμός, ακολούθησε το χρήμα και έπειτα το χρέος) είναι λανθασμένη. Στη πραγματικότητα, όπως μας έχει δείξει η διαθέσιμη εθνογραφία, ο κόσμος του αντιπραγματισμού που περιέγραψε ο Άνταμ Σμίθ και ο οποίος αποτέλεσε τον ιδρυτικό μύθο των οικονομικών δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό, όμως, το λάθος διαιωνίζεται και ως συνέπεια έχει πολλά βιβλία για την ιστορία του χρήματος να περιορίζονται στην ιστορία του νομίσματος. Το ίδιο λάθος κάνει και ο Καζάκης.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, ο Καζάκης, θα τα ήξερε αν είχε διαβάσει, τουλάχιστον, το βιβλίο του Graeber. Κάτι που δεν είχε κάνει. Που δεν τον εμπόδισε ωστόσο να εξαπολύσει ύβρεις και αντι-επιστημονικούς χαρακτηρισμούς (θυμηθείτε δεν απευθύνεται σε παρεούλα, προσπαθεί να κάνει μάθημα…) απέναντι σ’ έναν αξιολογότατο επιστήμονα (ανεξάρτητα από τις διαφωνίες που μπορείς να έχεις μ’ αυτόν) και στο έργο του που είναι βιβλίο αναφοράς στη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Εν ολίγοις όταν έχεις διαφωνίες τις εκφράζεις ανθρωπινά και τεκμηριωμένα. Ειδικά όταν κάνεις επιστημονική (και όχι απαραίτητα ακαδημαϊκή) διάλεξη. Επίσης λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει, ειδικά απέναντι σε επιστήμονες που έχουν μελετήσει ένα θέμα πολύ πιο επισταμένα και ενδελεχώς από εσένα.

Αλλά για ποια ταπεινότητα μιλάω ; Σε μια πρόσφατη εκπομπή του, ο Καζάκης, είπε τα εξής:

«Η εργογραφία μετράει. Όχι μόνο τα βιβλ

[ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ]

Από την πρώτη μέρα το ΕΠΑΜ ήταν ένα προσωπικό μαγαζί κάποιου που ποδηγέτησε τους αγανακτισμένους.Τι ανοησίες είναι αυτές που τσαμπουνάνε οι διάφοροι μετανοημένοι πρωην οτι δήθεν την μέρα της αποχωρησής τους έχασε τον δημοκρατικο χαρακτήρα.
Ολοι αυτοι οι θλιβεροί ακόλουθοι ή ήταν ανόητοι ή απλά δεν ''τους βγήκε'' οτι οραματίζονταν.Να πάρουν θέσεις κλπ αφού είδαν οτι το μαγαζί είναι του μηδεν τα εκατό κ το μόνο που μένει είναι να πληρώνουν από την τσέπη τους τον ηγέτη.
Άσε που οι τιμιότεροι από δαύτους έχουν ακόμα πνευματική εξάρτηση από τον ηγέτη που τους αδειασε χυδαία.Ή μήπως ψάχνουν τρόπους επαναπροσέγγισης.
Παράδειγμα αυτός ο δύστυχος

https://seisaxthia.wordpress.com/2016/01/23/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B8%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF/

[αόματος]

[Patarisios]

Ε.ΠΑ.Μ = Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο ή Ενιαίο Μέτωπο;

Tο «Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο» του Καζάκη είναι μια ανοησία που αποκαλύπτει και την άγνοια του. Είναι κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει. Η ιστορία του εργατικού κινήματος γνωρίζει μόνο το Ενιαίο Μέτωπο, δηλαδή μορφή οργάνωσης που ενώνει αγωνιστές, άνδρες και γυναίκες, στη βάση κοινών επιδιώξεων και πολιτικής. Μέτωπο «παλλαϊκό», δηλαδή όλου του λαού, του λαού που χωρίζεται σε τάξεις, δεν μπορεί να υπάρξει. Εκτός λίγων εξαιρέσεων, μόνο κατώτερα στρώματα της μεσαίας τάξης, στις πόλεις και στην ύπαιθρο είναι δυνατό να αναπτύξουν κοινές αντιλήψεις και πολιτική συνοχή με το προλεταριάτο.

[αόματος]

Εύσωμε ξαναπαρακολουθείς πατάρι μου πε ένα πουλάκι,

δεν βρέχει, σε φτύνουν

υγ. αυτός ο κακομοίρης που τον είχε αποκαλέσει "απολειφάδι των ΜΛ" και πάει και γλύφει εκεί που τον έφτυναν σαν να τους δικαιώνει τελικά. Μικρονους

---------------------

Επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ του Κώστα Βενιού

Με την παρούσα επιστολή σας γνωστοποιώ την αποχώρησή μου από το ΕΠΑΜ.

Η αποχώρηση αυτή έρχεται σε συνέχεια της παντελούς αγνόησης από την ΠΓ της επιστολής για ορισμό ημερομηνίας συνεδρίου και των αιτιάσεών της που έχει αποστείλει ο πυρήνας Πειραιά (και όχι μόνο!) και η οποία ΔΕΝ δημοσιοποιήθηκε στους λοιπούς πυρήνες του μετώπου παρά το ξεκάθαρο αίτημα του πυρήνα.

Το μόνο που λάβαμε από ΠΓ ήταν ένα e-mail που μας καλούσε να συναντηθούμε ώστε να λυθούν οι απορίες μας!

Στη δε συνάντηση που ακολούθησε αυτό που καταφάνηκε ήταν αφενός η διάθεση για συνέχιση της ΠΓ να αυθαιρετεί και αφετέρου η ΜΗ διάθεση να αφουγκραστούν την προβληματική πυρήνων και μελών, ως οφείλουν. Η ΠΓ είναι όργανο που ΥΛΟΠΟΙΕΙ τις αποφάσεις των συνεδρίων που έχουν συναποφασίσει τα μέλη και όχι να ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ πολιτική και οργανωτική δομή.

Ότι κι αν αποφασίζει η ΠΓ είναι ΑΚΥΡΟ. Οι αποφάσεις της ΠΓ για να έχουν υποχρεωτική εφαρμογή θα πρέπει ή να επικυρωθούν από συνέδριο ή να επικυρωθούν με δημοψήφισμα.

Οφείλω λοιπόν μαζί με την επιστολή αποχώρησής μου να δημοσιοποιήσω και το κείμενο που εστάλη από τον πυρήνα Πειραιά μιας και η ΠΓ δεν έδωσε ποτέ την έγκριση ώστε η συγκεκριμένη επιστολή να κοινοποιηθεί και στα υπόλοιπα μέλη και πυρήνες.

Ελπίζω να κάνω λάθος και η σημερινή ΠΓ να οδηγήσει το ΕΠΑΜ εκεί που του αξίζει – όπως ήταν και το όραμά μας μπαίνοντας στο μέτωπο.

Εύχομαι ο αγώνας που δίνουμε όλοι για μια λεύτερη πατρίδα να δικαιωθεί.

Ευχαριστώ όλους σας για τις στιγμές που περάσαμε και θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου.

Η επόμενη συνάντησή μας θα είναι στους δρόμους του αγώνα και της πάλης για Ελευθερία – Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη!
Σας φιλώ έναν-έναν ξεχωριστά και σας γνωστοποιώ ότι παραμένω πιστός στον αγώνα και στα πέντε προτάγματα που μας ένωσαν.

Συναγωνιστικά και με άπειρη εκτίμηση

Κώστας Βενιός

Πρώην μέλος του πυρήνα Πειραιά και
Πρώην 1ος συντονιστής στο τελευταίο Οργανωτικό Γραφείο.

Ακολουθεί η επιστολή του πυρήνα Πειραιά που εστάλη στα μέσα του Ιανουαρίου 2016 στην ΠΓ.

"Επιστολή πυρήνα Πειραιά προς ΠΓ, ΟΓ και πυρήνες

Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Το 4ο Συνέδριο του ΕΠΑΜ διενεργήθηκε στις αρχές του Ιουνίου του 2015, με τη διαδικασία του κατ’ επείγοντος (ως έκτακτο) στη βάση του σκεπτικού ότι θα έπρεπε να έχουν αντιμετωπιστεί οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι αντιμετωπίζονταν. Τα αιτήματα για διενέργεια νέου συνεδρίου είχαν αρχίσει να έρχονται από τον Φεβρουάριο του 2015, πέντε μήνες μετά το 3ο Συνέδριο.

Η απόφαση του 4ου Συνεδρίου προέβλεπε ότι εντός μηνός (δηλαδή εντός του Ιουλίου 2015) θα είχε παρουσιαστεί και πολιτική αλλά και οργανωτική πρόταση η οποία θα είχε την επικύρωση από δύο συνδιασκέψεις που θα διενεργούνταν μέχρι τα τέλη του 2015. Στην ουσία το σώμα έδειξε εμπιστοσύνη ότι η ΠΓ που θα εξέλεγε θα ενεργούσε τάχιστα προς αυτή την κατεύθυνση μιας και η ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού προϊδέαζε για εξελίξεις.

Θεωρούμε ότι μέχρι στιγμής δεν έχει κατατεθεί επαρκής και σαφής πολιτική πρόταση, αν και η διενέργεια του έκτακτου συνεδρίου έγινε για αυτό το λόγο. Η δε οργανωτική πρόταση αφενός είναι αίολη χωρίς πολιτική πρόταση, αφετέρου ξεφεύγει κατά πολύ από τις αρχές και τις αξίες του μετώπου.

Στη βάση αυτού του σκεπτικού ζητάμε τη διενέργεια συνεδρίου ώστε να συν-διαμορφωθεί πολιτική πρόταση και να επικυρωθεί η νέα οργανωτική δομή αφού καταγραφεί και παρουσιαστεί με τη μορφή καταστατικού.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η παρούσα επιστολή να εκληφθεί ότι εκβιάζει καταστάσεις ή αντιδρά στις προτεινόμενες οργανωτικές αλλαγές. Ζητάμε τη συζήτησή τους και επικύρωσή τους από το σώμα του μετώπου. Σε ενημέρωση της ΠΓ έχει αναφερθεί ότι ο σχεδιασμός για διενέργεια συνεδρίου έχει τοποθετηθεί το Μάιο.

Ζητάμε να οριστεί συγκεκριμένη ημερομηνία το αργότερο μέσα στο Μάιο και να ανοίξει ο προσυνεδριακό διάλογος από τώρα ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος για προβληματισμό και κατάθεση προτάσεων.

Με συναγωνιστικό πνεύμα και αγωνιστική διάθεση
στη πορεία για μια λεύτερη και δημοκρατική Ελλάδα

Πυρήνας Πειραιά"

[Δεν είναι αγιοι η πρώην]

http://www.e-dromos.gr/dhmosiografoi_romanos/

Μια ματιά στην υπογραφή 315 με πείθει οτι και να είναι ο Καζάκης μπορεί κ κάποιοι πρώην ηγετικά του στελέχη να έχουν κ περίεργες πτυχές....

[Patarisios]

Υπάρχει κάποιος μεταξύ σας που θα μπορούσε να περιγράψει την κοινωνική σύνθεση του Ε.ΠΑ.Μ, τι στοιχεία, ποιων κοινωνικών τάξεων ή ομάδων το απαρτίζουν; Θα είχε ενδιαφέρον να το μάθουμε. Έχει στις γραμμές του εργατικά στοιχεία ή απαρτίζεται αποκλειστικά από άτομα της μεσαίας τάξης; Η κοινωνική σύνθεση μιας οργάνωσης δεν είναι άσχετη με την πολιτική της, ή με το παρόν και το μέλλον της.

[αόματος]

["απολειφάδι των ΜΛ]

[Μεταλληνός]

Η εργατική τάξη απέχει αυτή την στιγμή από όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα που επικαλούνται το όνομά της. Όχι επειδή έχει μεταβληθεί σε "υποζύγιο" κανενός μεγαλειότατε, αλλά επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν απολύτως. Και πολύ καλά κάνει άλλωστε. Τα κόμματα που υπάρχουν αυτή την στιγμή μέσα στην Βουλή, είναι όλα υπέρ της παραμονής στο Ευρώ, άρα υπέρ της συνέχειας των εγκληματικών μνημονίων. Οι εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις χύνουν κροκοδείλια δάκρυα υπέρ των μεταναστών "που ταλαιπωρούνται οι καημένοι", σε μια εποχή που οι Έλληνες εργάτες μαζί με την νεολαία βολοδέρνουν στην ανεργία και αυτοκτονούν πέφτοντας από τα μπαλκόνια, και όταν διαμαρτύρονται κατηγορούνται ότι είναι ρατσιστές και φασίστες!

Το ουσιαστικό στοιχείο που λείπει από τις σημερινές εξελίξεις είναι ένα πραγματικά επαναστατικό κόμμα βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα της ίδιας της εργατικής τάξης αποφασισμένο να δώσει το τελειωτικό χτύπημα σ' ένα σύστημα που έχει κυριολεκτικά σαπίσει. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, και επειδή δεν μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος, η εργατική τάξη σαν πρωτοπορία ολόκληρου του Ελληνικού λαού, είναι κυριολεκτικά αναγκασμένη, και πολύ σύντομα μάλιστα, να το οικοδομήσει αυτό το κόμμα. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει αυτή την στιγμή τους πάντες χεσμένους, μαζί και τον Καζάκη με τα "Μέτωπα και τα προτάγματά του"....

[αόματος]

Καλημέρα εύσωμε,

δεν είναι η πρωινή βροχή , είναι η παραίτηση της ημέρας.
Είπαμε δεν βρέχει, σας φτύνουν πατόκορφα

Iordanis Siniossoglou
2 ώρες ·
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ.

Τέσσερα χρόνια μετά την ένταξή μου στο Ε.ΠΑ.Μ. γίνεται πραγματικότητα ο μεγαλύτερος φόβος μου. Νιώθω ξένος, προδομένος και για τον λόγο αυτό αποχωρώ και παίρνω μαζί μου την ελπίδα με την οποία είχα συνδέσει την ενεργή μου συμμετοχή σε αυτό το μετωπικό σχήμα, για ένα καλύτερο αύριο για την χώρα μου, την οικογένειά μου και εμένα.

Φλεβάρης του ’12, Φλεβάρης του ’16. Τέσσερα χρόνια και τα πρόλαβα σχεδόν όλα. Όλα, εκτός από την ίδρυση του Ιουλίου του ’11 και τις πρώτες-πρώτες συναντήσεις. Ήμουν εκεί στο δημοψήφισμα για το εάν το Ε.ΠΑ.Μ. θα πάρει την μορφή κόμματος, 8 μήνες μετά την ίδρυσή του τον Μάρτιο του ’12, με περίπου 3500 μέλη να συμμετέχουν. Μιας βιαστικής διαδικασίας χωρίς να γίνουν οι απαραίτητες διαβουλεύσεις, εντός ενός άγουρου ακόμα σχηματισμού, έτσι ώστε να μπουν οι προûποθέσεις και οι όροι που θα δυνάμωναν την μετωπική μας ταυτότητα και θα έκαναν να αρθούν εν τη γενέσει τους οι συζητήσεις για μετάλλαξή μας. Αντιθέτως νιώσαμε όλοι ότι καλυπτόμασταν από την ιδρυτική μας διακήρυξη και από τα ιδρυτικά μας κείμενα όπως το «Τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ.». Με οδηγό αυτά πήραμε την απόφαση να πάρουμε ΚΑΙ την νομική μορφή κόμματος.

Ήμουν εκεί στο πρώτο μας Συνέδριο τον Απρίλιο του ´12 (ως παρατηρητής τότε), στο οποίο, αντί για ένα πανηγυρικό συνέδριο ενότητας όπου αναπότρεπτα θα εκφραζόταν η διαφορετικότητα των μελών μας προερχόμενη από τις διαφορετικές πολιτικές καταβολές μας, αλλά και η βαθειά θέληση όλων για συγκερασμό και σύγκληση στην βάση της Ιδρυτικής και την δημιουργίας Μετώπου, είχαμε ένα συνέδριο έντασης και διάσπασης. Είχαν προηγηθεί ραδιοφωνικές εκπομπές του Δημήτρη Καζάκη που προεξοφλούσαν κάποια σύγκρουση χωρίς να δίνεται σαφώς το επίδικο. Τελικά δόθηκε μια μάχη ηγεμόνευσης δύο περιχαρακωμένων μειοψηφικών ομάδων σε σχέση με την μεγάλη μάζα των συνέδρων, που αδυνατούσε να καταλάβει τα αίτια της σύγκρουσης, μια και κανείς δεν της έδωσε τον χρόνο να τα αντιληφθεί. Αυτό που έμεινε στους περισσότερους ήταν ένας εξουσιαστικός «σκασμός», μια μάχη για το καταστατικό που έληξε με έναν απρόθυμο συμβιβασμό και από τις δυο μεριές, οι αποχωρήσεις συνέδρων και μια απόφαση να κατέβουμε σε εκλογές σε ένα μετωπικό αντιμνημονιακό σχήμα.

Ακολούθησε η κάθοδός μας στις εκλογές του Μάϊου του ´12 σε ένα σχήμα εκλογικής συνεργασίας πολύ διαφορετικό από αυτό που είχαμε φανταστεί ή είχαμε περιγράψει στο Συνέδριο, με κύριο και μόνο γνωστό σχηματισμό την Δημοκρατική Αναγέννηση του κ. Παπαθεμελή. Δυστυχώς αγνοήσαμε όλα τα σημάδια που μας έδειχναν ότι δεν πρέπει να συμμετέχουμε με αυτούς τους όρους σε αυτή την εκλογική διαδικασία.

Παράθεση:

Στο τέλος αυτού του τριμήνου το Ε.ΠΑ.Μ. είχε μείνει με περίπου τα μισά μέλη. Η μωρία που μας κατέλαβε τότε, μας είχε κάνει να πιστέψουμε ότι ένα μέτωπο, κίνημα, σχηματισμός ή ότι άλλο θέλετε πείτε το, που δεν είχε κλείσει ούτε ένα χρόνο ύπαρξης, είχε κληθεί και μπορούσε να αλλάξει το ρου της ιστορίας της χώρας άμεσα. Υπό το βάρος ότι οφείλουμε να το πετύχουμε γιατί ήταν κρίσιμες οι συνθήκες, χωρίς γυρισμό, οδηγηθήκαμε σε μια σειρά από λάθη που επέδρασαν αρνητικά στην δημιουργία ενός Μετώπου και στην διεύρυνσή του. Αντί να διεκδικήσουμε να παίξουμε ένα καθοριστικό, θετικό ρόλο στην δημιουργία των ώριμων εκείνων συνθηκών για την σωτηρία της πατρίδας και του λαού μας, λειτουργήσαμε ως εκβιαστές της Ιστορίας. Ο μικρομεγαλισμός μας αυτός θα μας ακολουθεί σταθερά από τότε.

Η αριθμητική μας μείωση δεν αντιμετωπίστηκε ως σοβαρός λόγος για προβληματισμό, παρά μόνο ως λογικό επακόλουθο καθώς θεωρήθηκε ότι προέκυψε από το ότι δεν είχαμε όλοι στο μυαλό μας με τον ίδιο τρόπο την έννοια του Μετώπου και ότι μετά την εκκαθάριση των γραμμών μας θα καταφέρουμε να έχουμε καλύτερη περπατησιά σαν οργάνωση. Το πόσο λάθος είχε αυτή η προσέγγιση το απέδειξε η συνεχιζόμενη αριθμητική αιμορραγία μας τα μετέπειτα έτη.

Παρ’ όλα αυτά, το Ε.ΠΑ.Μ., μέσω των πυρήνων του αλλά και κεντρικά, δεν σταμάτησε να δίνει τον αγώνα ενημέρωσης των 5 προταγμάτων και το μήνυμα της συστράτευσης του λαού σε κοινό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα από τα σύγχρονα δεσμά του, με αυταπάρνηση και ενθουσιασμό. Τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές του ’14, τα αποτελέσματα των οποίων φάνηκε ότι επηρέασαν σημαντικά το φρόνημά μας. Σημεία τριβής εντός της οργάνωσης ήταν οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το εάν το Ε.ΠΑ.Μ είναι το Μέτωπο ή αν ο ρόλος του Ε.ΠΑ.Μ. ήταν να συμβάλλει στην δημιουργία του Μετώπου, για τον ρόλο του Δημήτρη Καζάκη στο Ε.ΠΑ.Μ., για την επικοινωνιακή πολιτική του Μετώπου και τέλος (αν και θεωρώ ότι μας απασχόλησε μόνο στα συνέδρια) για την δομή του μετώπου.

Και για να εξηγηθώ καλύτερα. Κάποια μέλη μας θεωρούσαν και θεωρούν ότι οι μόνοι που έχουμε σωστές και καθαρές λύσεις –ότι κατέχουμε δηλαδή την απόλυτη αλήθεια- είμαστε εμείς και ότι όποιοι ήθελαν να μετέχουν στο Μέτωπο έπρεπε να ενταχθούν σε εμάς. Ισχυρίζονταν ότι η συναναστροφή μας με άλλες συλλογικότητες ή και κόμματα, ακόμα και στην βάση τους, μας φθείρει και μπερδεύει τον κόσμο που μας παρακολουθεί. Υποστήριζαν και υποστηρίζουν την περιχαράκωση του Ε.ΠΑ.Μ., ενώ την όποια παρουσία μας στην κοινωνία την αντιλαμβάνονται μόνο μέσα από ταμπελάκια, σημαίες και διακριτικά. Επίσης, ότι ο δέκτης του λόγου μας μπορεί να είναι μόνο ο απλός λαός (να πω την αλήθεια αυτόν τον όρο δεν τον κατάλαβα ποτέ).

Στον αντίποδα υπήρχαν και υπάρχουν αυτοί που αντιλαμβάνονται την συνεισφορά μας στην δημιουργία Μετώπου στην βάση των 5 προταγμάτων μας, ακόμα και αν κάποιοι από αυτούς που απευθυνόμαστε δεν θεωρούν ότι και τα 5 έχουν την ίδια σπουδαιότητα ή/και αν κάποιοι δεν θέλουν να ενταχθούν στις γραμμές μας. Προνομιακός χώρος δράσης τους είναι η όποια δράση πραγματοποιείται από οργανωμένες ή ανοργάνωτες δομές και μπορεί να προάγει τον παραπάνω σκοπό. Δεν κρύβουν την ταυτότητά τους ως μέλη του ΕΠΑΜ αλλά όπου κρίνουν ότι ταμπελάκια και σημαιάκια εγείρουν ζητήματα εμπιστοσύνης και εκμετάλλευσης, δεν διστάζουν να λειτουργούν χωρίς αυτά. Απευθύνονται σε όλους, ακόμα και σε οργανωμένους (πάντα στη βάση) και ανοργάνωτους, προσπαθώντας στα πλαίσια των προταγμάτων του Ε.ΠΑ.Μ. να επιτύχουν κοινές δράσεις όπου μπορεί να υπάρξει ένα ελάχιστο πλαίσιο συνεννόησης.

Όσον αφορά στον ρόλο του Δημήτρη Καζάκη στο Ε.ΠΑ.Μ. διαφορετικά το αντιλαμβανόντουσαν οι οπαδοί του Καζάκη, διαφορετικά οι αντικαζακικοί, διαφορετικά πάλι αυτοί που τον θεωρούσαν-ουν πρωτοπορία που θα έπρεπε να δράσει εντός μιας συλλογικότητας και διαφορετικά τέλος αυτοί που τον θεωρούσαν-ουν πρωτοπορία αυθεντία. Στις δύο πρώτες κατηγορίες δεν θα αναφερθώ γιατί νομίζω ότι όλοι μπορούν να αντιληφθούν τις προσεγγίσεις τους και μπορεί να αναφερθώ με σκληρά λόγια (ακόμη και στην περιγραφή μου) σε αυτούς που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν το Ε.ΠΑ.Μ. όχι σαν μια συλλογικότητα, αλλά σαν ένα θίασο one man show ή μία θρησκεία εκπορευόμενη από έναν θεόσταλτο προφήτη.
Κάποιοι βλέπουν στο πρόσωπο του Καζάκη έναν πρωτοπόρο που θα έπρεπε να δράσει εντός του Ε.ΠΑ.Μ. δίνοντας τα φώτα του αλλά αφήνοντάς το να δουλέψει και ως συλλογικότητα. Αναγνωρίζουν τα πολλά πλεονεκτήματά του αλλά και τα χτυπητά αρνητικά του γνωρίσματα, με κορυφαίο τον συγκρουσιακό του χαρακτήρα που εκδηλώνεται τόσο προς τα έξω όσο και στο εσωτερικό του Ε.ΠΑ.Μ. Πιστεύουν ότι για να μπορέσει το Ε.ΠΑ.Μ. να αποκτήσει το πλειοψηφικό εκείνο ρεύμα που χρειάζεται για να επιτύχει τα προτάγματά του, πρέπει να αγκαλιαστεί και από άλλες προσωπικότητες ή και να αναδείξει το ίδιο ικανά πρωτοπόρα στελέχη, είτε στις ιδέες τους είτε στον αγώνα τους.
Τέλος, άλλοι Επαμίτες βλέπουν στο πρόσωπο του Δημήτρη Καζάκη τον πρωτοπόρο ηγέτη-αυθεντία (αυθεντία τουλάχιστον όσον αφορά την πολιτική γραμμή που θα πρέπει να ακολουθηθεί) όπου αρκεί από μόνος του να κάνει πλειοψηφικές τις θέσεις του Ε.ΠΑ.Μ. Ο δικός τους ρόλος επικεντρώνεται στην προβολή του ηγέτη παράλληλα με το Ε.ΠΑ.Μ. Αυτή ήταν και η πλειοψηφική τάση μέσα στο Ε.ΠΑ.Μ. σχεδόν από την ίδρυσή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που καταδεικνύει το πώς αντιμετωπίστηκε ο Καζάκης από το Ε.ΠΑ.Μ. αποτελεί το εννεάμηνο που δεν ήταν στα όργανα. Τότε στην εκπομπή του στο E-ROI είχε αποδεχτεί τόσο αυτός όσο και η Π.Γ. να εκτελούν χρέη βοηθού του ο Α’ και Β’ Συντονιστής της Π.Γ. Σημειωτέον ότι σε αρκετές εκπομπές οι απόψεις του και το ύφος του διαφοροποιόταν σημαντικά από αυτά που σηματοδοτούσαν οι ανακοινώσεις τις Π.Γ.

Όσον αφορά στην επικοινωνιακή μας πολιτική, η όποια κριτική έγινε περιορίστηκε στους στόχους της και τα μέσα της και έγινε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αποσπασματικά και ακροθιγώς.

Τέλος όσον αφορά την δομή και τα οργανωτικά του Μετώπου θεωρώ ότι ο χρόνος ο οποίος δαπανήθηκε στο 2ο και 3ο Συνέδριο δεν απαντούσε στις ανάγκες και δεν έδινε λύσεις στα προβλήματα του Ε.ΠΑ.Μ., επομένως δαπανήθηκε άδικα. Το κύριο πρόβλημα της επιλογής της ικανής δεξαμενής μελών ώστε να τροφοδοτηθούν τα όργανα είχε λυθεί από το πρώτο μας καταστατικό επαρκώς. Κανένα από τα υπόλοιπα σχέδια δεν έδιναν έναν πιο ικανοποιητικό τρόπο επιλογής ή κάτι τέλος πάντων που θα το διαφοροποιούσε αρκετά για να έχει αξία η τόση ενασχόληση μας. Όλα αυτά βέβαια μέχρι το 4ο Συνέδριο.

Το 4ο Συνέδριο πήρε θέση στα 3 από τα 4 θέματα τριβής εντός της οργάνωσης με τρόπο καταληκτικό. Δυστυχώς αυτό έγινε χωρίς να αναλυθούν εγκαίρως στον προσυνεδριακό διάλογο ή τουλάχιστον με μια παράθεση όπως έγινε παραπάνω και να συζητηθούν επαρκώς. Όπως, περιέργως, και με δική μου ευθύνη, αυτά δεν συζητήθηκαν ποτέ, παρ’ όλο που ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν ακόμα το Ε.ΠΑ.Μ. Στο ερώτημα λοιπόν αν το Ε.ΠΑ.Μ. είναι ή συμβάλει στην δημιουργία του Μετώπου, δόθηκε η απάντηση ότι: «το Ε.ΠΑ.Μ. είναι το Μέτωπο» με μια αυτιστική απόφαση που εν ολίγοις λέει ότι μετά το Ε.ΠΑ.Μ. υπάρχει το χάος.
«4. Από τις δυνάμεις, τα σχήματα και τα κινήματα που έχουν απομείνει σήμερα να αγωνίζονται εναντίον της σύγχρονης κατοχής, μόνο το ΕΠΑΜ μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στη συσπείρωση και την ενότητα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Κι αυτό γιατί διαθέτει την οργάνωση, τις θέσεις, τις αναλύσεις και την κινηματική εμπειρία για να το κάνει. Μόνο το ΕΠΑΜ στη σημερινή συγκυρία μπορεί να δημιουργήσει τον αντίπαλο πόλο έναντι των δωσίλογων του μνημονίου και του αντιμνημονίου. Έναν αντίπαλο πόλο που να είναι σε θέση να διεμβολίσει το πολιτικό σκηνικό με σκοπό την ολοκληρωτική ανατροπή του καθεστώτος κατοχής. Έναν αντίπαλο πόλο που να είναι ικανός να στοιχειοθετήσει τον άλλο δρόμο και να διεκδικήσει την πλειοψηφία του λαού μαζί με την εξουσία.»

Αλλά ακόμα και αν είναι αλήθεια το παραπάνω, δεν μπορεί να αποτελεί απόφαση συνεδρίου μιας σχετικά ολιγομελούς οργάνωσης που σκοπό της έχει την δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου. Αποτελεί ομολογία περιχαράκωσης και ταιριάζει περισσότερο σε θρησκευτική οργάνωση.

Το 4ο Συνέδριο, έπειτα από μια μακρά περίοδο επιχειρηματολογίας σχετικά με την αναγκαιότητα ύπαρξης ηγέτη, προκειμένου να πεισθεί ο λαός, εμμέσως απάντησε για την αναγκαιότητα ηγέτη- καθοδηγητή-αυθεντία εκλέγοντας παράλληλα και σχεδόν το σύνολο των προτεινόμενων από τον Δημήτρη Καζάκη στην νέα Π.Γ. με Γ.Γ τον ίδιο. Τέλος υιοθέτησε μια νέα δομή της οργάνωσης που αλλοιώνει εν πολλοίς την οριζόντια δομή, μια και το νέο και μοναδικό όργανο που προέκυψε παίζει σαφώς καθοδηγητικό ρόλο αντί για συντονιστικό, που είχε μέχρι τότε, επιπλέον δε και ελεγκτικό στην δράση πυρήνων και μελών.

Οι αποφάσεις αυτές προέκυψαν ως αποτέλεσμα της χειραγώγησης των συνέδρων με επικλήσεις σε έκτακτες συνθήκες (λες και τέτοιες δεν υπήρχαν από την ίδρυσή μας ακόμη) και προσωρινά μέτρα, καθώς και με εκβιασμούς αποχωρήσεων. Παρ’ ότι τα παραπάνω ψηφίστηκαν κατά πλειοψηφία στο πλαίσιο της πολιτικής απόφασης του συνεδρίου, τα αποτελέσματα σε σταυρούς για την ανάδειξη των οργάνων κατέδειξαν τις επιφυλάξεις, την δυσφορία ή και αντιρρήσεις για τα αποτελέσματα του Συνεδρίου ή και για τους χειρισμούς που έγιναν σε αυτό.

Αν και το 4ο Συνέδριο ήταν μια μεγάλη απογοήτευση, δεν αποτέλεσε λόγο για την αποχώρησή μου. Θεώρησα ότι αυτές οι αποφάσεις είχαν προσωρινό χαρακτήρα και στο επόμενο Συνέδριο με μεγαλύτερη ωριμότητα και μέσα από έναν ουσιαστικό προσυνεδριακό διάλογο θα μπορούσαν να αλλάξουν. Ακολούθησαν όμως μια σειρά από γεγονότα που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο να πάρω την απόφαση να αποχωρήσω.

Στις 22 Οκτωβρίου στην Διατομεακή Δυτικού και Βορειοδυτικού Τομέα που έγινε στα γραφεία του Ε.ΠΑ.Μ. Ιλίου, διατυπώθηκε από μέλη της Π.Γ. ότι στις προθέσεις τους είναι τα νέα μέλη να εντάσσονται σε νέους πυρήνες, τουλάχιστον για ένα διάστημα, μια και τα παλιά μέλη είναι «άρρωστοι» και γκρινιάρηδες. Δημιουργία δηλαδή μιας παραοργάνωσης παράλληλα με την υπάρχουσα που «ασθενεί». Στο πέρας της συνάντησης σε κουβέντα που είχα με τον Κυπριώτη, παρουσία και άλλων μελών του Τομέα, μας εξομολογήθηκε ότι αυτές οι ενέργειες, μαζί με την νέα οργανωτική δομή, είναι μια ύστατη προσπάθεια να αναστήσουν το Ε.ΠΑ.Μ. και αν δεν το πετύχουν δεν έχει νόημα η ύπαρξή του. Μου ανέφερε μάλιστα ότι αυτό έχει συζητηθεί και στην Π.Γ.!!! Ο Οργανωτικός Γραμματέας μιλούσε δηλαδή για την διάλυση του Ε.ΠΑ.Μ. λες και κάποιοι στην Π.Γ. είχαν την ιδιοκτησία του.

Στην Παναττική (4 Νοέμβρη) έγινε μια προσπάθεια αριθμητικής αποτύπωσης του Ε.ΠΑ.Μ. από τον Ο.Γ. για πρώτη φορά δίνοντας στοιχεία μιας δραματικής μείωσης του Ε.ΠΑ.Μ. μεταξύ 3ου και 4ου Συνεδρίου λαμβάνοντας υπ’ όψη του την συμμετοχή στις πρόσφατες τομεακές συνελεύσεις που είχε λάβει μέρος ο ίδιος. Η αποτύπωση της μείωσης αυτής δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα ούτε στα απόλυτα νούμερα ούτε στον χρόνο που πραγματοποιήθηκε, μια και δεν λάμβανε υπ’ όψη της την απογοήτευση από τα αποτελέσματα των εκλογών και την αποστασιοποίηση και την δυσαρέσκεια αρκετών μελών από τους χειρισμούς στο Συνέδριο, όπου άλλοι αποχώρησαν από το Ε.ΠΑ.Μ. αμέσως μετά το Συνέδριο και άλλοι εκδήλωναν την δυσαρέσκειά τους με την απουσία τους από τις τομεακές συνελεύσεις. Τα αριθμητικά αυτά αποτελέσματα χρησιμοποιήθηκαν από τον Ο.Γ. για να καταδείξει την αναγκαιότητα του νέου παρεμβατικού και καθοδηγητικού ρόλου της Π.Γ., καθώς και της νέας οργανωτικής δομής. Στην ίδια εκδήλωση ο Γ.Γ. μίλησε για το Ε.ΠΑ.Μ. των δύο πρώτων χρόνων χαρακτηρίζοντάς το ως «καφετέρια», και των δύο επόμενων χρόνων ως υπό διάλυση, επανέλαβε όσα είχε συκοφαντικά πει από το βήμα του 4ου Συνεδρίου χαρακτηρίζοντας ως περιφερόμενους γαμπρούς όσους πήραν μέρος στα όργανα του μετώπου, και μίλησε για την ύπαρξη 20 πραγματικών Επαμιτών που δουλεύουν μέσα στο μέτωπο. Σε αντίστοιχο πνεύμα με τον Δ. Κυπριώτη και τον Δ. Καζάκη ήταν και το κείμενο του Ο. Κουμαρέλλα στον πολιτικό διάλογο (23 Νοεμβρίου).

Ακολούθησαν εύκολοι και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί καθώς και κριτική για συναγωνιστές που δεν κατονομάστηκαν από την εκπομπή του Δ.Καζάκη στο Ε-ROI. Έναν διαδικτυακό σταθμό που υποτίθεται δημιουργήθηκε με την βοήθεια όλων μας για να μεταφέρει το λόγο του Ε.ΠΑ.Μ. και όχι για να γίνεται προνομιακή μεταχείριση από μέλη ή όργανα για να λύνουν τις διαφορές τους εντός του Ε.ΠΑ.Μ. Και αυτό δυστυχώς δεν έγινε για πρώτη φορά.

Στα κείμενα του «Αναθεωρημένου Πολιτικού Σχεδιασμού» και «Απάντηση της Π.Γ. στην παραίτηση Κώνστα» τις ενστάσεις μου εν πολλοίς τις καλύπτουν οι Η. Αλεξανδρής και Δ. Μενδρινός στα κείμενά τους στον Π.Δ. Θέλω όμως να επισημάνω το απαράδεκτο ύφος και τρόπο γραφής τους (επιθετικός ειρωνικός, διασπαστικός) που δεν συνάδει με τον ρόλο που πρέπει να παίζουν τα όργανα στο εσωτερικό της οποιασδήποτε οργάνωσης, πόσο μάλλον σε ένα μέτωπο όπως το Ε.ΠΑ.Μ.

Τέλος στην επίσκεψη της Π.Γ στον πυρήνα μου για να συζητήσουμε τις πρόσφατες αντιδράσεις του πυρήνα και να δοθούν εκατέρωθεν εξηγήσεις όσον αφορά στις ενστάσεις επί του Αναθεωρημένου Πολιτικού Σχεδιασμού, το σύνολο της Π.Γ. προσπαθούσε να μας πείσει ότι αυτό δεν ήταν το τελικό κείμενο και ότι ουσιαστικά είχε έρθει στους πυρήνες προς διαβούλευση. Την ίδια στιγμή που όλοι οι πυρήνες του το Ε.ΠΑ.Μ. το είχαν εκλάβει ως απόφαση και έστελναν απαντητικά με το σχέδιο δράσης τους και τους στόχους τους!!! Στην ίδια συνάντηση μας αιτιολογήθηκε η καταμέτρηση των πυρήνων σε 20 πριν το 4ο Συνέδριο και 60 μετά από αυτό, με κριτήριο πόσοι έστελναν πρακτικά συνεδρίασης όταν τουλάχιστον ο Δ. Κυπριώτης ήξερε πολύ καλά ποιοί πυρήνες ήταν ενεργοί και ποιοί όχι. Άλλωστε όλη η Π.Γ. διαθέτει στοιχεία από την συμμετοχή πάνω από 60 πυρήνων στα εσωτερικά δημοψηφίσματα, από τις οικονομικές εξορμήσεις αλλά και από τους εκλεγμένους συνέδρους για το 4ο Συνέδριο, αφού τα στοιχεία αυτά είχαν κοινοποιηθεί με εσωτερικές ενημερώσεις σε όλο το Ε.ΠΑ.Μ. Μιλάμε για δημιουργική αριθμητική. Επίσης ο Δημήτρης Καζάκης μας εκμυστηρεύτηκε ότι δεν διαβάζει Π.Δ. γιατί δεν προλαβαίνει και δεν του φτάνουν οι ώρες για να κοιμηθεί. Προφανώς το τι σκέφτονται και πάνω σε τι προβληματίζονται τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. τον αφήνει παγερά αδιάφορο.

Όλα τα παραπάνω με έπεισαν ότι το Ε.ΠΑ.Μ. πλέον δεν είναι η πολιτική οργάνωση που ήθελα και μπορούσα να ανήκω. Όμως περισσότερο απ’ όλα, αυτό που με ενόχλησε είναι ότι, σ’ όλα αυτά, η πλειοψηφία του Ε.ΠΑ.Μ. δεν επέδειξε τα αρμόζοντα αντανακλαστικά και δεν αντέδρασε ούτε κατ’ ελάχιστο. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον όλα αυτά είναι αποδεκτά. Άρα η παραμονή μου ακόμη και μέχρι το Συνέδριο δεν θα είχε κανένα νόημα. Δεν μπορώ να δεχθώ άλλες τέτοιου είδους συμπεριφορές και ο ρόλος του γκρινιάρη δεν μου ταιριάζει καθόλου. Δεν μπορώ να ανεχτώ, η όποια εσωτερική κριτική να αντιμετωπίζεται με στοχοποίηση, διασυρμό και υπόδειξη της πόρτας της εξόδου. Δεν θέλω και ούτε έχω την δύναμη να δίνω μάχες με ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης, προσπαθώντας να γεμίσω τον σάκο του Μετώπου, όταν κάποιοι με την συμπεριφορά τους και τις πρακτικές τους φροντίζουν να τον τρυπούν. Ακόμα και αν όλα αυτά γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις δεν μπορώ πια να συναινέσω γιατί ουδέποτε υποστήριξα το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το χρονικό που αναφέρω παραπάνω δεν αποτελεί προσπάθεια να καταγράψω την ιστορία του Ε.ΠΑ.Μ. Είναι οι προσωπικές μου προσλαμβάνουσες που αιτιολογούν την πολύ δύσκολη απόφαση που πήρα. Σκοπός μου δεν είναι να πείσω κανέναν, ούτε να δικαιολογηθώ. Δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μου για λάθη και παραλήψεις που οδήγησαν τα πράγματα μέχρις εδώ. Δεν έχω καμία διάθεση να ανοίξω πόλεμο με το Ε.ΠΑ.Μ. Δεν θα μπορούσα άλλωστε, μια και υπάρχουν αρκετοί συναγωνιστές-μέλη του που εκτιμώ βαθύτατα. Αλλά νιώθω την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ από ένα Ε.ΠΑ.Μ. που δεν με εκφράζει πια καθόλου και με φοβίζει πολύ η μελλοντική του πορεία.

Κλείνοντας τον κύκλο μου στο Ε.ΠΑ.Μ. ,προς αποκατάσταση μιας ασχήμιας που συνέβη την περίοδο που ήμουν μέλος της Π.Γ. εις βάρος πρώην συναγωνιστών (ελπίζω και νυν), νιώθω την ανάγκη να ζητήσω μια μεγάλη συγνώμη από τους : Γούσια Κατερίνα, Ανδρεάκο Μιχάλη, Γεροδήμο Κώστα, Γεροδήμου Σοφία, Ζήκο Κώστα, Μπαλογιάννη Χρυσούλα, Λαυκιώτου Κλεοπάτρα, Παύλου Μαίρη, Φιριππίδη Μπάμπη και Ζαγκλιβέρη Κυριάκο.

Ιορδάνης Σινιόσογλου

[Γνώστης]

Χοντρέ με τη Σωτήρα έμεινε. Α και κάτι άλλο:

Τουλάχιστον να διοριζόσουν μαζί τον εκδότη του Χωνιού και της Ολυμπίας.

Πάλι με τα λίγα έμεινες !

ΥΓ Εσύ ο ΚΥΠ ο Δωδεκαθεοδιάκονος και τα ΛΙΜΑ μείνατε ρεεεεε!!

[χαμος]

http://attikanea.blogspot.gr/2016/03/blog-post_3.html

[προβλεψη]

Το μήνυμα μεταφέρθηκε στην παιδική χαρά διότι κρίθηκε οτι στερείται σοβαρότητας

[αόματος]

Εύσωμε for your eyes only

Δεν βρέχει , σας φτύνουν σε καταιγιστικό ρυθμό

Tsoppi Moole
13 λεπτά ·
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΜ

Με την επιστολή μου αυτή δηλώνω την αποχώρηση μου από το Ε.ΠΑ.Μ.
μιας και το τελευταίο διάστημα αυτό που ακούγεται πιο πολύ από τους αυλικούς είναι : "αφού δεν σου αρέσει γιατί δεν φεύγεις ; " !!
Αποχωρώ λοιπόν, αφήνοντας τους «ειδικούς» και «ικανότερους» να κάνουν αυτό που πρέπει για να κυβερνήσουν, μιας και αυτός είναι πλέον ο σκοπός του κόμματος Ε.ΠΑ.Μ.
Να μαζέψουμε ψηφοφόρους και να φτιάξουμε το κυβερνητικό μας πλάνο.
Να γίνουμε ένα κόμμα σαν όλα το υπόλοιπα, αφού έτσι το αντιλαμβάνεται ο κόσμος.
Να έχουμε έναν Αρχηγό και να κάνουμε ότι μας λέει αυτός και το επιτελείο του.
Να ΜΗΝ αμφισβητούμε τις πράξεις, τα λόγια και την πρακτική που ασκεί η ΗΓΕΣΙΑ !! Να μην κάνουμε κριτική στις κινήσεις του Αρχηγού και του επιτελείου του, παρά μόνο στο τέλος της θητείας τους.
Να φτιάχνουμε "οργανωτικούς σχεδιασμούς" που καμία σχέση δεν έχουν με το καταστατικό μας και την ιδρυτική διακήρυξη του Ε.ΠΑ.Μ. και όποιος δεν συμφωνεί να γίνεται αυτομάτως προδότης, πεμπτοφαλαγγίτης , αργυρόμισθος κ.α.
Με λύπη μου διαπιστώνω ότι στο Ε.ΠΑ.Μ. γίνεται αυτήν την στιγμή η χειρότερη μετάλλαξη πολιτικού φορέα.
Από εκεί που ζητούσαμε να προβάλουμε την δημοκρατία και να την έχουμε ως βασικό κανόνα λειτουργίας, φτάσαμε να παρουσιάζουμε τον (δι)-ορισμό ατόμων σε επιτροπές και περιφέρειες, δημοκρατία.
Να γυρνάνε τα μέλη της Π.Γ. σε πυρήνες και να λένε ότι:
το να ορίζει η οργανωτική γραμματεία το ποιός θα είναι "περιφερειάρχης" είναι πιο δημοκρατικό από το να τον εκλέγουν τα μέλη της συγκεκριμένης περιφέρειας!!!
Το γεγονός ότι θεωρούμε αρρώστους τους υπάρχοντες πυρήνες, και μέχρι και σήμερα κανονίζονται ομιλίες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και οι "ικανότεροι" όλων των μελών δεν ειδοποιούν καν τους τοπικούς πυρήνες για την εκδήλωση, ώστε να παρευρεθούν και να συμβάλλουν στην διοργάνωση της, όπως δηλαδή ανέκαθεν γινόταν.. Πώς ερμηνεύεται;
Μάλλον αυτοί οι πυρήνες, "οι άρρωστοι" μπορεί να μεταδώσουν τίποτα δημοκρατικές μολυσματικές ιδέες, στους νέους ψηφοφόρους ..
Στην πραγματικότητα το Ε.ΠΑ.Μ. έχει τελειώσει από την στιγμή που αποφάσισε να γίνει "αυτό που καταλαβαίνει ο κόσμος" .
Ένα κόμμα το οποίο θα έχει μόνο Αρχηγό και αυλικούς.
Και φυσικά, όποιος κρίνει τις κινήσεις της ΗΓΕΣΙΑΣ ... Ουέ και αλοίμονο του.. Στις 14 00 το μεσημέρι της επόμενης μέρας ποιός είδε τον "Θεό" (για κάποιους, χωρίς εισαγωγικά) και δεν το φοβήθηκε..
Έτσι λοιπόν ένα όμορφο μεσημεράκι είχα και εγώ την τιμή να είμαι ένας "πεμπτοφαλαγγίτης που θέλει να σκοτώσει τον Καποδίστρια" , που δεν ξέρω τί ήταν ο CHE και που πίνω και τους μπάφους μου μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές ,απλά και μόνο επειδή μαζί με την συναγωνίστρια Μαίρη Κεραμιώτη και με τον συναγωνιστή Νίκο Μέντζα δεν δεχτήκαμε τον διορισμό από "τα πάνω" .
http://www.epamhellas.gr/…/%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BF%…/
Αυτή μας η επιστολή ήταν και η αιτία το αναπληρωματικό μέλος της Π.Γ. Όθωνας Κουμαρέλλας, ο οποίος είναι και μέλος του πυρήνα μου, να προτείνει στην συνεδρίαση της Π.Γ., την διάλυση ολόκληρου του πυρήνα του, και του πυρήνα του Πόρτο Ράφτη του οποίου είναι μέλος ο Ν. Μέντζας, (πράγμα που το μάθαμε από την επιστολή αποχώρησης του Τασου Κώνστα από την Π.Γ.).
Στην επόμενη συνέλευση λοιπόν και μιας που η συναγωνίστρια Κεραμιώτη έβαλε θέμα ανάκλησης του Ο. Κουμαρέλλα από την Π.Γ. ,διότι σε κανένα από τα μέλη του πυρήνα μας είχε γίνει οποιαδήποτε σχετική ενημέρωση ή στον γειτονικό πυρήνα του Πόρτο Ράφτη, η απάντηση που λάβαμε από τον ίδιο και τον Γιώργο Γιωργή, ήταν ότι ουδέποτε τέθηκε θέμα διάλυσης του πυρήνα.
Επί 2 ώρες προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι : ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΕΘΗΚΕ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΑΤΕΙΑ!
Το αίτημα ανάκλησης του απεσύρθη και όλα μαζί στάλθηκαν στην Π.Γ. με τα πρακτικά της συνέλευσης.
Μία εβδομάδα μετά στο 20σέλιδο απαράδεκτο κείμενο ο Γ.Γ. μας πληροφορεί ότι, η πρόταση διάλυσης των πυρήνων, χωρίς καμία κουβέντα μαζί τους προηγουμένως ,τιμά τον συν. Κουμαρέλλα .
Παράλληλα εκθέτει και τα 2 μέλη της Π.Γ. μιας που αποδεικνύεται ότι τα 2 αυτά άτομα, 2 ώρες μας έλεγαν ψέματα μες τα μούτρα.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ο. Κουμαρέλλας ήταν από τους προτεινόμενους "ικανούς" στο σχήμα όπως το ήθελε στο 4ο συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. από τον ίδιο τον Καζάκη.
Δηλαδή τίμιος και άξιος αγωνιστής στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι όποιος επί 2 ώρες λέει ψέματα στα μέλη του μετώπου για να συνεχίζει να έχει την καρέκλα. Και μετά βγαίνουμε πάλι στην εκπομπή και λέμε ότι όποιος φεύγει από το Ε.ΠΑ.Μ. πάει εκεί που του έχουν τάξει καρέκλες και θεσούλες...
Το ποιοί είναι αυτοί που θέλουνε καρέκλες και θεσούλες στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς μόνο με το να κοιτάξει τον αριθμό των ψήφων που πήρε το κάθε μέλος της Π.Γ. στο προηγούμενο συνέδριο.
Αυτός που υποτίθεται ότι δεν είναι καρεκλοκένταυρος, ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ σε κορυφαίο όργανο του ΕΠΑΜ, έχοντας πάρει μόνο 15 ψήφους από το σύνολο των συνέδρων, τη στιγμή μάλιστα που είχε και τις ¡’ευλογίες’’ του αρχηγού σαν ένας από τους ικανούς που ήθελε μαζί του.
Σε αυτές τις 3 θητείες κάποιων τέτοιων , το Ε.ΠΑ.Μ. συρρικνωνόταν και με αιτία τις δικιές τους πράξεις, πολιτικές και άλλες. Κάποιων τέτοιων τύπων που, μετά από ένα 9μηνο διάλειμμα, ήρθαν πάλι ως αυτόκλητοι σωτήρες για να ολοκληρώσουν την αποστολή.
Να φτιάξουν το Ε.ΠΑ.Μ. που ονειρεύονταν από την αρχή.
Με τους ίδιους, αρχηγούς και μπροστάρηδες (πού άραγε?), χωρίς να δέχονται κανέναν έλεγχο από κανέναν.
Η κριτική θα γίνει δεκτή όταν ΑΥΤΟΙ θα το αποφασίσουν.
Μέχρι τότε σκασμός όλοι εσείς που δεν σας αρέσουν οι αποφάσεις μας.
Εμείς θα τις εφαρμόσουμε και σε όποιον δεν αρέσει καλά θα κάνει να πάει αλλού να βρει ¡’καρέκλα’’ αφού αυτές, στο ΕΠΑΜ, μέχρι νεωτέρας είναι prive !
Οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν κάτσει πιο πολύ από όλους μέσα στο Ε.ΠΑ.Μ. στις καρέκλες του Ε.ΠΑ.Μ. βγαίνουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν και κατηγορούν όλους όσους πραγματικά έχουν δώσει τον εαυτό τους στο αγώνα της οργάνωσης του μετώπου.
Τα μέλη τα οποία εθελοντικά τρέξανε όλα τα οργανωτικά του μετώπου, ούτε καρέκλες ζητήσανε, ούτε μισθό, ούτε τους έφερε κάποιος με το ζόρι.
Λοιπόν όλα τα άτομα αυτά, που έχουν αποδείξει ότι και δούλεψαν για το μέτωπο, και ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΝ ΤΙΠΟΤΑ, αυτήν την στιγμή στην πλειοψηφία τους είναι εκτός του μετώπου... (Αφού, μάταια, είχαν εξαντλήσει νωρίτερα κάθε προσπάθεια να εισακουστεί η γνώμη τους και οι προτάσεις τους).
Τους λέμε τώρα προδότες ,πράκτορες, βαλτούς και άλλα τέτοια γλυκόλογα...
Τους ζητάμε και τα ρέστα από πάνω..
Αφού λοιπόν μιλάμε για ευθύνες ,για πέστε μου ρε «ικανότατοι Ηγέτες» ..
Πού είναι σήμερα όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές που φέρναμε κάθε τόσο στο Ε.ΠΑ.Μ. για να μας στηρίξουν ;
Είναι ακόμα μέλη μας;
Ήταν ποτέ;
Μήπως μετά την σφαλιάρα των εκλογικών αποτελεσμάτων, λάκισαν και "μην τους είδατε μην τους απαντήσατε;"
Ποιανού ευθύνη είναι ότι βάλαμε τους τυχοδιώκτες να μας εκπροσωπήσουν ως υποψήφιοι βουλευτές με το Ε.ΠΑ.Μ;
Γιατί ένας πολιτικός όταν έρχεται βάζει υποψηφιότητα με το Ε.ΠΑ.Μ. και μετά εξαφανίζεται, στην πολιτική πιάτσα, λέγεται τυχοδιώκτης.
Ποιός είναι αυτός που αποφάσισε να δώσει όλες της αρμοδιότητες του γραφείου τύπου στην Γεωργία Μπάστα;
Και γιατί η κυρία Μπάστα μετά από τόσους τεμενάδες δεν είναι στο Ε.ΠΑ.Μ. ;
Ο Μάριος Μαρινάκος γιατί δεν είναι σήμερα στο Ε.ΠΑ.Μ. με αποτέλεσμα όλοι όσους καλούσαμε τότε να μας ακολουθήσουν στις ομαδικές αγωγές κατά του κράτους, να είναι σήμερα εκτεθειμένοι ;
Φυσικά, ρητορικά είναι τα παραπάνω ερωτήματα και τροφή για σκέψη..
Μπορώ να δεχτώ ότι παντού υπάρχουν λαμόγια και τυχοδιώκτες, αυτό όμως που αρνούμαι να δεχτώ είναι ότι αυτοί που τους επέλεξαν είναι ικανοί να μας πάνε λίγο παραπέρα με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την πολιτική.
Θεωρώ ότι το Ε.ΠΑ.Μ. έχει χάσει τον μπούσουλα, κάποιοι νομίζουν ότι με πολλούς ψηφοφόρους θα πετύχουν την ανατροπή, και ότι θα πρέπει τα μέλη του να λειτουργούν ως κομματόσκυλα γλείφοντας τους αφεντάδες που τους επιτρέπουν να είναι ακόμα μέλη.
Δεν μου κάνει και δεν θα πάρω.
Θα αποχωρήσω.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΜΩΣ, και όχι γιαλαντζί.
Γιατί κάθε τόσο έχουμε δει και ακούσει απειλές από κάποιους για αποχωρήσεις (βλ. Καζάκης) … που όμως ποτέ δεν υλοποιούνται! Αρκεί που χρησιμεύουν σαν πίεση προς το συνέδριο για να περνούν εκβιαστικά οι δικές τους απόψεις !
Ευχαριστώ πολύ όλους τους συναγωνιστές που μου έκαναν την τιμή, να βρίσκονται δίπλα μου, στους δρόμους, διεκδικώντας μαζί, την απελευθέρωση της χώρας μας.
Καλή αντάμωση!
Αρχοντουλάκης Στράτος.
Πρώην μέλος πυρήνα Αρτέμιδος-Σπάτων-Ραφήνας-Πικερμίου
ΥΓ: Ο Άρης και ο Che έμειναν στην Ιστορία για τους αγώνες τους και τη θυσία τους για την απελευθέρωση του λαού και ΟΧΙ για την πολιτική καριέρα τους.
Δεn δέχτηκαν ποτέ να πάρουν μερίδιο από την εξουσία και γι’ αυτό ίσως είναι ακόμα ζωντανοί στις μνήμες μας.