patari.org

[νεοταξίτη αλητεία]

Οι πανδημίες του 1957 και του 1968 ήταν φονικότερες, αλλά δεν υπήρξε ούτε σκέψη για lockdown.Τότε υπήρχε η Σ.Ε. άρα ούτε η παγκοσμιοποίηση.

Καλοκαίρι του 1968. Ένας άγνωστος ιός εξαπλώνεται στον πλανήτη. Ξεκίνησε από την Κίνα. Προκάλεσε τον θάνατο σε ένα εκατομμύριο πολίτες. Πενήντα χιλιάδες νεκροί στις ΗΠΑ και τουλάχιστον 30.000 νεκροί στη Γαλλία. Ένας αρχηγός κράτους, ο Βίλι Μπραντ, προσβλήθηκε από την ασθένεια. Οι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι λόγω απουσίας μασκών προφύλαξης πλήττονται θανάσιμα. «Εμβολιάζουμε τον κόσμο εν μέση οδώ στην κυριολεξία, πάνω στα πεζοδρόμια, το ένα μπράτσο μετά το άλλο. Οι άνθρωποι πεθαίνουν με τα χείλια τους μελανά, με πνευμονικές αιμορραγίες ή από δύσπνοια. Δεν είχαμε τον χρόνο να απομακρύνουμε αυτούς που σωρεύονταν στις αίθουσες εντατικής θεραπεία» γράφουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές στις σημειώσεις τους..

Για να είμαστε έντιμοι, οι πολίτες της Ευρώπης οι οποίοι είχαν την κατάλληλη ηλικία τότε ώστε να θυμούνται την πανδημία για κάποιο λόγο την ξέχασαν. Δεν μιλάμε ποτέ για αυτή τη γρίπη του 1968, η οποία, θυμίζουμε, ξεκίνησε και αυτή από την Ασία και ονομάστηκε « γρίπη του Χονγκ Κονγκ».

1957-1958. Πρόκειται για μία άλλη μνήμη. Η επιδημία βαπτίζεται αυτή τη φορά «ασιατική γρίπη». Προήλθε από μία γωνιά της επαρχίας Γιουνάν και Γκουιντζού, δηλαδή, όπως καταλαβαίνετε, και πάλι από την Κίνα. Πέρασε στο Ιράν, στην Ιταλία, μετά στην ανατολική Γαλλία και έφθασε στις ΗΠΑ. Χρειάστηκε έξι μήνες για να κάνει τον γύρο του πλανήτη. Δύο εκατομμύρια νεκροί στο σύνολό τους. Θύματα κατά προτεραιότητα οι διαβητικοί και οι πάσχοντες από κάποιο καρδιακό νόσημα. 100.000 νεκροί στις ΗΠΑ. Δεκάδες χιλιάδες νεκροί στη Γαλλία. Σκηνές απόγνωσης στα γαλλικά νοσοκομεία, τα οποία δεν διέθεταν τα απαραίτητα, και οι μονάδες ΜΕΘ, όσες υπήρχαν, δεν έφθαναν για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.

Αλλά, παρ´ όλη τη φρίκη, τον θρήνο, παρ’ όλες τις συνελεύσεις στο δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού όπου κάποια στιγμή συζητήθηκε ακόμα και το κλείσιμο κάποιων σχολείων, παρ´ όλα αυτά δεν υπήρξε κανένας κατ’ οίκον περιορισμός.

Υπήρχαν αναφορές στα ΜΜΕ αλλά όχι τόσο ώστε να εξαφανιστεί το ζήτημα των ημερών, που ήταν ο πόλεμος στην Αλγερία, ούτε ξεχάστηκε η υπογραφή της Συμφωνίας της Ρώμης (η αφετηρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), ούτε έπεσε «μαύρο» στην είδηση ότι ο στρατηγός Ντε Γκολ ξαναγύρισε στην εξουσία. Για κάποιον περίεργο λόγο και αυτή η πανδημία του 1957-1958 ξεχάστηκε, σβήστηκε από τη συλλογική μνήμη των ανθρώπων.

Αυτά τα δύο προηγούμενα γεγονότα, τα οποία βρίθουν συμπτώσεων με αυτά που συμβαίνουν σήμερα, θυμίζουν κάτι το οποίο είναι αναμφισβήτητο: Το Θέαμα κυριαρχεί και επιβάλλει τους κανόνες του. Ένα γεγονός που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «ιστορικό» ούτε ότι αλλάζει τον κόσμο, ένα γεγονός στο οποίο υπάρχουν όλες οι προηγούμενες διαστάσεις αλλά και οι επόμενες , ε λοιπόν, αυτό το γεγονός αποφασίζουν και το παρουσιάζουν με αυτή την γκριζωπή αυτο-σκηνοθεσία τα ΜΜΕ.

Θα μπορούσαμε όμως να εξαγάγουμε δύο συμπεράσματα. Ο πλανήτης καταρχήν προόδευσε. Κρίνει πως δεν μπορούμε να υποστούμε εκατόμβες που πριν από μερικές δεκαετίες θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ως ένα φυσικό επιφαινόμενο στην πορεία των πραγμάτων. Ναι, είναι σαφές ότι πλέον ανησυχούμε για αυτό που ονομάζουμε δημόσια υγεία, που είναι μια απόλυτη προτεραιότητα των κρατών στο ίδιο επίπεδο όπως η ασφάλεια ή τα ζητήματα ειρήνης ή πολέμου μεταξύ των χωρών. Κινητοποιούμε γιγαντιαία μέσα για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, όπως, επί παραδείγματι, το Aids, το οποίο, για να θυμηθούμε λίγο, έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής 25 εκατομμύρια θανάτους.

Όλα αυτά τα μέσα που κινητοποιήθηκαν κατέληξαν στην εφεύρεση αντιδότων και εμβολίων. Και η ανθρωπότητα απόλυτα ενωμένη, σαν ένας άνθρωπος, προκρίνει τη ζωή από την οικονομία. Είναι πραγματικά θαυμάσιο. Από την άλλη όμως μάλλον υπερβάλλουμε αναφερόμενοι στη θεματική της «πανδημίας» δίχως προηγούμενο. Κάνουμε λάθος όταν μας λένε και εμείς το δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα πως αυτός ο Covid-19 αποτελεί τη «χειρότερη υγειονομική καταστροφή εδώ και έναν αιώνα». Αν δεν συμβεί μία αλματώδης αύξηση της επέλασης αυτού του ιού που οι ειδικοί δεν το περιμένουν τουλάχιστον, βρισκόμαστε ακόμη πολύ μακριά, ακόμα και εδώ στη Γαλλία των στατιστικών καταγραφών για τις απώλειες στον πληθυσμό κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων πανδημιών του 1958 και του 1968».

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος της παρέμβασης του γνωστού στη Γαλλία νεοφιλόσοφου Μπερνάρ Ανρί Λεβί, ο οποίος αρέσκεται, με επιτυχία μάλιστα, να προκαλεί πηγαίνοντας αντίθετα στο ρεύμα. Θα μπορούσε ενδεχομένως να θυμίσει στους αναγνώστες του πως στο πρώτο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα, προς το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1920-1930, η ισπανική γρίπη έστειλε στον τάφο περί τα 100.000.000 ανθρώπους σκορπώντας ένα θανατικό κατά πολύ μεγαλύτερο και συγκλονιστικότερο και από αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο.

Να σημειώσουμε πως οι παλαιότεροι ενθυμούνται την καταστροφική επέλαση της ισπανικής γρίπης, αν και είναι πλέον υπερήλικες. Ορισμένοι από αυτούς κατόρθωσαν στη ζωή τους να νικήσουν και εκείνον τον ιό, αλλά και τον σημερινό Covid-19.

Προφανώς ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί προκαλεί, αλλά έχει και κάποια δίκια. Συνεχίζει, λοιπόν, ο νεοφιλόσοφος:

«Θα πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε αυτό που λέγεται μία απόσταση ασφαλείας από τα δίκτυα "αντικοινωνικής δικτύωσης" και την πυρετώδη μανία τους να αναπαράγουν ψευδείς ειδήσεις (εδώ ο Μπερνάρ Αρί Λεβί διαχειρίζεται ένα λογοπαίγνιο παίζοντας με την έννοια κοινωνικής-αντικοινωνικής δικτύωσης). Θα πρέπει οι "άρχοντες του θεάματος" (showcrates) των τηλεοπτικών δικτύων ενημέρωσης να ξανασκεφθούν τη σκηνοθεσία τους, που προκαλεί αχρείαστα συναισθήματα άγχους όπου μετράμε και ξαναμετράμε τους νεκρούς σε τοπικό επίπεδο ή σε πλανητικό επίπεδο, σε ημερήσια, εβδομαδιαία και μηνιαία βάση, κάτι που δεν κάναμε ποτέ -είναι η αλήθεια- στο παρελθόν για τους θανάτους που προκλήθηκαν σε κάθε χώρα ξεχωριστά και τον πλανήτη συνολικά από τον καρκίνο, επί παραδείγματι. Θα πρέπει να σκεφθούμε όλοι μαζί και να διερωτηθούμε συλλογικά εάν η σωστή μάχη κατά της επιδημίας είναι αναγκαίο να συνεχίζεται μέσα σε ένα γενικό blackout το οποίο συμβαίνει μέσα στους εγκεφάλους μας, σχετικά με άλλα πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, η επιστροφή του Ισλαμικού Κράτους στη Μέση Ανατολή ή η πρόοδος που σημειώνεται από τη ρωσική και την κινεζική αυτοκρατορία, οι οποίες έχουν στόχο την αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι κεφαλαιώδες, χωρίς να θέσουμε εν αμφιβόλω αυτή την καθαγιασμένη ενότητα την οποία επέβαλαν οι νοσηλεύτριες και νοσηλευτές και όλο το άλλο προσωπικό των νοσοκομείων μας, να αρθρώσουμε στα πλαίσια των μελλοντικών ανταλλαγών σκέψεων και επιχειρημάτων, να αναρωτηθούμε δηλαδή ποια και πόσα προνόμια, ποια και πόσα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και ελευθερίες είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε για την οικοδόμηση ενός Υγειονομικού Κράτους το οποίο θα μπορούσε να μας γιατρέψει από τα πάντα έως τον θάνατο».

Είναι φανερό πως ο προκλητικός νεοφιλόσοφος θέτει ένα δίλημμα και δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που το θέτει. Στο όνομα μιας πανδημίας και στο όνομα της αυτονόητης συλλογικής απόφασης των ανθρώπων απανταχού Γης να ορθωθεί ένα τείχος απέναντι στην ασθένεια και στην απειλή, στο όνομα, λοιπόν, όλων αυτών των αυτονόητων αποφάσεων και δραστηριοτήτων μας, τι ακριβώς είμαστε σε θέση να θυσιάσουμε από αυτό που συνηθίσαμε μεταπολεμικά να το θεωρούμε επίσης ως απολύτως αυτονόητο κεκτημένο, που δεν είναι τίποτα άλλο από το πλέγμα των ατομικών ελευθεριών, όπως αυτές καταγράφονται στη χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και εμπεριστατωμένα συμπεριλαμβάνονται, τουλάχιστον για εμάς τους Ευρωπαίους, στο περίφημο κεκτημένο της Κοπεγχάγης.

Μέσα, λοιπόν, από την πρόκληση και την παρέμβαση του νεοφιλόσοφου Μπερνάρ Ανρί Λεβί αρθρώνεται ένας προβληματισμός ο οποίος δεν αφορά τόσο το παρόν όσο κυρίως την επόμενη μέρα, όταν θα έχει κατανικηθεί ο ιός και όταν τα εργαστήρια θα έχουν καταφέρει να παραγάγουν την απαραίτητη φαρμακευτική φόρμουλα ή το απαραίτητο εμβόλιο το οποίο, όπως επισημαίνει και ο Ηλίας Μόσιαλος, οφείλουν από τώρα οι ταγοί αυτού του κόσμου να το προσδιορίσουν ως παγκόσμιο αγαθό και όχι ως περιουσιακό στοιχείο μιας κάποιας φαρμακευτικής εταιρείας. Είναι ένας προβληματισμός της επόμενης ημέρας που δεν επιδέχεται άμεσης απάντησης, αλλά προϊδεάζει ως προς μία βασανιστική διαδικασία υποβολής ερωτημάτων στον εαυτό μας ως πολίτες, στους ηγέτες μας ως ψηφοφόροι, στους σοφούς αυτού του κόσμου ως ακροατές στα αμφιθέατρα της γνώσης. Κάποιος, κάποιοι, όλοι μαζί ενδεχομένως πρέπει να απαντήσουμε και πάντως να το συζητήσουμε.

Σ.Σ.: Όλο το άρθρο του Μπερνάρ Ανρί Λεβί δημοσιεύθηκε στο «Le Point» https://www.lepoint.fr/editos-du-point/bernard-henri-levy/bhl-la-memoire-oubliee-du-coronavirus-09-04-2020-2370738_69.php

[Νομίζω;;;]

Τότε υπήρχε η Σ.Ε.
Με τα πολλά αρνητικά της αλλά και τα αναμφισβήτητα θετικά της.
Όπερ και σημαίνει ότι οι "φιλελεύθεροι" καπιταλιστικοί σφιγκτήρες ήταν αρκούντως σφιγμένοι...

[Επισκέπτης]

Ολόκληρο το άρθρο ως έχει:



«Δύο πανδημίες, το 1957 και το 1968, συγκρίσιμες στο μέγεθος τουλάχιστον με την Covid19, που προκαλεί ο νέος κοροναϊός, έχουν διαγραφεί από τη μνήμη. Και τώρα ξανατροφοδοτούν τις στήλες. Τι μαθήματα μπορεί να αντλήσει κανείς;

Καλοκαίρι 1968. Ένας άγνωστος ιός σαρώνει την υφήλιο. Ξεκίνησε από την Κίνα για να προκαλέσει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο νεκρούς, εκ των οποίων 50.000 στις ΗΠΑ και τουλάχιστον 30.000 στη Γαλλία. Από τον ιό θα μολυνθεί κι ένας αρχηγός κράτους, ο (Δυτικογερμανός) Βίλι Μπραντ. Ελλείψει μασκών σιδηροδρομικοί υπάλληλοι τραβούν χειρόφρενο. Εμβολιασμοί γίνονταν εντατικά στα «πεζοδρόμια», αφηγούνται γιατροί, που ζουν μέχρι σήμερα.

Τα θύματα πέθαιναν με «κυανωμένα χείλη» από πνευμονική αιμορραγία ή ασφυξία. Και το κακό εξαπλωνόταν τόσο γρήγορα που δεν υπήρχε χρόνος για να απομακρυνθούν τα πτώματα, που συσσωρεύονταν στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Ας είναι ειλικρινείς όσοι είχαν βιώσει αυτήν την πανδημία: Με εξαίρεση τους νοσηλευτές, δεν έχουν κρατήσει καμία ανάμνηση απ’ αυτή. Κι οι ζαλισμένοι με τον κορωνοϊό νεότεροι να σκεφτούν ότι ουδεμία αναφορά γίνεται στα κανάλια γι’ αυτή την πανδημία, που είχε βαφτιστεί «γρίπη του Χονγκ Κόνγκ». Κι οι αρχειοθέτες ας το ελέγξουν: ο Τύπος της εποχής μιλούσε επί 18 μήνες γι’ αυτό το θέμα, αλλά χωρίς να θίξει το ενδεχόμενο περιοριστικών μέτρων και χωρίς να φανταστεί κανείς να βάλει τη ζωή στον πάγο.

1957-1958. Άλλη ανάμνηση. Η επιδημία, που εκείνη τη φορά είχε βαπτιστεί «ασιατική γρίπη», ξεκίνησε από τις επαρχίες Γκουϊζού και Γιουνάν, δηλαδή και πάλι από την Κίνα. Πέρασε από το Ιράν, την Ιταλία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ. Και δεν χρειάστηκε πάνω από έξι μήνες για να κάνει το γύρο του κόσμου. Δύο εκατομμύρια νεκροί συνολικά, ιδιαιτέρως δε διαβητικοί και καρδιοπαθείς. 100.000 στις ΗΠΑ, μεταξύ 25.000 και 100.000 στη Γαλλία.

Σκηνές τρόμου σε πενιχρά εξοπλισμένα, «γονατισμένα» νοσοκομεία. Όμως, παρά τη φρίκη, παρά το πένθος, παρά τη συζήτηση στο Συμβούλιο του Παρισιού, όπου σχεδίαζαν, χωρίς τελικά να καταλήξουν, στο κλείσιμο ορισμένων σχολείων, δεν ελήφθησαν ούτε τότε περιοριστικά μέτρα.

Το θέμα απασχολούσε τις εφημερίδες, χωρίς να επισκιάζει όμως τον πόλεμο της Αλγερίας, ούτε την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης ούτε την επιστροφή του Ντε Γκολ στην εξουσία. Και ένα πολύ περίεργο φαινόμενο μ’ αυτή την πανδημία ήταν ότι και αυτή διαγράφηκε από τη μνήμη μας.

Αυτά τα δύο προηγούμενα, με την ανησυχητική ομοιότητα με την παρούσα κατάσταση, μας υπενθυμίζουν κάτι προφανές: το θέαμα κυριαρχεί. Κι ένα γεγονός δεν είναι «ιστορικό», δεν «αλλάζει τον κόσμο» και δεν διαχωρίζει το «πριν» από το «μετά» παρά μόνον στο βαθμό που θα το αποφασίσουν τα ΜΜΕ μέσα στην αυτοεκπληρούμενη μέθη τους.

Αλλά θα αντλήσουμε, πάνω απ’ όλα, δύο συμπεράσματα.

Το πρώτο είναι ότι ο πλανήτης έχει προοδεύσει. Θεωρεί ανυπόφορες τις εκατόμβες θυμάτων, που εμφανίστηκαν χθες στη φυσική τάξη πραγμάτων. Η ανησυχία για τη Δημόσια Υγεία έχει γίνει κυρίαρχη αποστολή για τα κράτη στον ίδιο βαθμό με την ασφάλεια ή τα ζητήματα ειρήνης και πολέμου μεταξύ εθνών.

Κινητοποιούνται τεράστιοι πόροι, όπως και στην περίπτωση του AIDS – το οποίο παρεμπιπτόντως προκάλεσε συνολικά 25 εκατομμύρια θανάτους – για την ανάπτυξη φαρμάκων και εμβολίων. Κι η ανθρωπότητα, ως ένας άνθρωπος, προτάσσει τη ζωή από την οικονομία. Αυτό είναι θαυμάσιο.

Αλλά, από την άλλη πλευρά, το παρατραβάμε λίγο με το θέμα της «άνευ προηγουμένου πανδημίας». Απατώμεθα όταν μας λένε ότι μ’ αυτήν την Covid-19 αντιμετωπίζουμε «τη χειρότερη υγειονομική καταστροφή εδώ και έναν αιώνα».

Εκτός και υπάρξει κάποια επιτάχυνση (στην εξάπλωσή της επιδημίας), που δεν αναμένουν προς το παρόν οι ειδικοί, απέχουμε ακόμη πόρρω, σε μια χώρα όπως η Γαλλία, από τα νούμερα του 1958 και του 1968. Και το έτερο συμπέρασμα είναι – κι αυτή η παρατήρηση είναι λιγότερο ευχάριστη – ότι υπάρχει κάποια υπεραντίδραση και πανικός στη στάση μας σήμερα.

Σχετίζεται λοιπόν μ’ αυτό; Είναι η έμμονη ιδέα η αναπόφευκτη άλλη όψη του νομίσματος της προόδου; Ή είναι ακόμη δυνατόν να έχουμε τη μία (τη νέα ιδέα, όχι μόνον στην Ευρώπη, αλλά και στις πιο φτωχές ηπείρους ότι τίποτε δεν είναι υπέρτερο μιας ζωής) χωρίς κατ’ ανάγκη να ενδίδουμε στην άλλη (μια ανθρωπότητα τρομοκρατημένη, η οποία με το ρυθμό που προχωρά η μόλυνση των απόψεων, θα αποδεχθεί μια μέρα ως προφανές το κλείσιμο των συνόρων, τη δυσπιστία έναντι των άλλων ή την ψηφιακή «ιχνηλάτηση»;).

Για να γίνει το δεύτερο θα πρέπει να μάθουμε να τηρούμε αποστάσεις ασφαλείας από τα αντι-κοινωνικά δίκτυα και τον πυρετό τους των fake news.

Θα πρέπει να ξανασκεφτούν οι ιθύνοντες των ΜΜΕ τη σκηνοθεσία, που προκαλεί άσκοπα άγχος, ενός παγκόσμιου και ημερήσιου απολογισμού νεκρών, στον οποίο ουδέποτε έχουμε υποβληθεί επί παραδείγματι αναφορικά με τα θύματα του καρκίνου.

Θα πρέπει όλοι μαζί να αναρωτηθούμε αν η δίκαιη μάχη κατά της επιδημίας απαιτεί πραγματικά το μπλακ-άουτ στα μυαλά μας για την επιστροφή του ISIS στη Μέση Ανατολή, την πρόοδο της ρωσικής και κινεζικής αυτοκρατορίας ή την ολέθρια αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι βασικό, χωρίς να αμφισβητούμε τις θυσίες των νοσηλευτών μας και του υπόλοιπου προσωπικού των νοσοκομείων, να βάλουμε στην ατζέντα των μελλοντικών μας συζητήσεων το θέμα ποια προνόμια, αλλά και ποια δικαιώματα και ελευθερίες είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε στον βωμό του ονείρου μας για ένα υγειονομικό Κράτος, που θα μας θεραπεύει απ’ όλα μέχρι τον θάνατο.

Κι έπειτα, αν αληθεύει ότι το να κυβερνάς δεν σημαίνει μόνον να προβλέπεις, αλλά και να επιλέγεις, δεν θα ήταν ανώφελο, τελικά, οι ιθύνοντες στα κέντρα αποφάσεων να έχουν το θάρρος να πουν ποιο θα είναι το κόστος της διακοπής της παραγωγής, αν γενικευθεί, όσον αφορά την καταστροφή του πλούτου με τη συνεπαγόμενη μαζική ανεργία, την εξαθλίωση, τα δεινά για την κοινωνία, τις ανθρώπινες ζωές.

[ανελέητο τσάκισμα]

[Αλλες εποχες]

Το 1957 58 αντι να ασχοληθουν με την επιδημια τα ΜΜΕ προβαλαν το κυπριακο και τις διαδηλωσεις που συγκλονιζαν την Αθηνα[/i]

[Επισκέπτης]

[ο παχύσαρκος πρεζέμπορας]

Η λέρα που το παίζει "εθνικός ευεργέτης" και μετάφερε δύο τόνους άσπρης, μετράει έναν-έναν τους νεκρούς, σαδιστικά. Λες και οι νεκροί είναι πρόβατα που τα μετρά για να αποκοιμηθεί κάποιος. την αποκοίμηση επιδιώκει το σίχαμα.
"Στους 64 ανέρχονται οι νεκροί", λίγες μέρες μετά "τώρα στους 75", "σήμερα είχαμε άλλους τρεις, συνολικά ανέρχονται πλέον στους 78...".
"99, τώρα 100", "101 πλέον οι νεκροί".

Πεθαίνει ένας 93χρονος και ο πρεζέμπορας το κάνει έκτακτη είδηση μέσα από τα τσοντοκάναλά του και τα τσοντοσάιτ του.

Δεν είναι η εμετικότερη ούτε η πιο συφιλιδικότερη περίπτωση αλήτη διαπλεκόμενου μαφιόζου.


Αλλά είναι αναμφίβολα η πιο καρκινωματώδης.

[ψυχανωμαλία]

Έχουν σκοπό να το φτάσουν στα άκρα, θα την πάνε μακρυά τη βαλίτσα

Κοροναϊός: Σενάριο για ζωή σε καραντίνα μέχρι το 2022

https://www.tanea.gr/2020/04/14/world/koronaios-senario-gia-zoi-se-karantina-mexri-to-2022/

[Επισκέπτης]

Η Ιστορία της γρίπης

[Obelix]

Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί έχει άλλη άποψη: «Και το 1958 και το 1968 η γρίπη σκότωσε εκατομμύρια, αλλά δεν σταμάτησε ο κόσμος, ούτε επιβλήθηκε καραντίνα»
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS!

[Obelix]

[Επισκέπτης]

Ron Paul institute: Μην σας ξεγελάσουν, μην κάνετε το εμβόλιο του κορωνοιού όταν βρεθεί