patari.org

[www.kolonaki-press.com]

Οι μετανάστες, το Ισλάμ, το ΛΑΟΣ και η διαλλεκτικά ουτοπική Aριστερά

Γράφει ο Βασίλης Φασούλας

Είναι πλέον σημείο των πολιτικών μας καιρών πως η μεταναστευτική πολιτική γίνεται προς αποφυγή εκλογικών πανωλεθριών. Το ότι οι πολιτικοί όσο και η πολιτική μας συνακολούθως είναι ανεπαρκείς είναι γνωστό. Το μέγεθος της ανεπαρκείας τους, του εφησυχασμού τους, της συγκυριακής πολιτικής τους και της αβλεψίας τους πάνω στα χαώδη κοινωνικοπολιτικά, πολιτισμικά και πνευματικά χάσματα μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών όμως ίσως αποβεί μοιραία καθοριστικό για τον τόπο.

Η ψήφος διαμαρτυρίας και οι αστείοι εκπρόσωποί μας

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης έχει υπονοήσει ή βροντοφωνάξει αρκετά πρακτικώς ανέφικτα πράγματα. Η επαναπροώθηση πχ τόσων αλλοδαπών, οι οποίοι έχουν εσκεμμένα ή μη «απωλέσει» τα χαρτιά τους μόνον ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Ποια χώρα να δεχθεί αυτό το «ανθρώπινο φορτίο» πεινασμένων, απελπισμένων, τυχοδιωκτών κλπκλπ που με χαρά το «έβγαλε από πάνω της». Μήπως δε, είναι πραγματιστικά εφικτή η λύση της ανοικτής πολεμικής συγκρούσεως με την Τουρκία για το θέμα; Με τον συγκεκριμένο στρατό που έχομε, με την συγκεκριμένη οικονομία, με το (πλέον) συγκεκριμένο μας φρόνημα; Για κάποιους ναι. Για κάποιους όχι. Εδώ τάσσεται η πλευρά του όχι ως η πλέον εύλογη.

Και αν αρχίσομε τις «κατά λάθος ομαδόν εκπυρσοκροτήσεις και βουλιάγματα πλοίων» κατά το Ιταλικό Πρότυπο ποιά ανθρωπιστική, κοινωνική Νεοδυτικού Τύπου –τύποις έστω- δημοκρατία διακηρύττομε ότι έχομε.
Ένα εκρηκτικό ζήτημα ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΕΤΕΘΗ ΩΣ «ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΚΛΟΓΩΝ».
Ναι όντως ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ. ΚΑΙ ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ.

Όμως για να φθάσομε σε αυτά τα (καθόλου) μακρυνά σενάρια, αδιέξοδα και προβληματισμούς εκτός της οικουμενικής κοινωνικής κρίσεως, (και) οι ιδεοληψίες κάποιων μας έφθασαν ή μάλλον μας εγκλώβισαν έως εδώ. Και δυστυχώς για τον γράφοντα, οι ιδεοληψίες όσο και οι αβελτηρίες έχουν αριστερή μεγαλοαστική και μεγαλοεκδοτική απόχρωση, κάλυψαν δε με μία αποβλακωτική σκιά ολόκληρο το σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό φάσμα.

Ας φέρω ένα καθημερινό παράδειγμα. Σε συζήτησή μου με έναν φίλο μου, από τα λαμπρότερα μυαλά του χώρου της Αριστεράς, νουνεχής άνθρωπος με εκπληκτική διαύγεια πνεύματος, έγινε λόγος για κοινό γνωστό μας, καλό επιστήμονα γιατρό που ψήφισε ως διαμαρτυρία για το «ξέφραγο αμπέλι» τον ΛΑΟΣ. Ο φίλος μου θεωρούσε πολύ επικίνδυνο την εγκόλπωση μορφωμένων ανθρώπων στα όσα θεωρούσε λαϊκίστικες ρητορείες της Άκρας Δεξιάς. Περαιτέρω κατ`αυτόν ο συγχρωτισμός των μορφωμένων μεσοαστών με την απλή εύπιστη ωργισμένη και απελπισμένη κυρά Κατίνα της γειτονιάς θα επέφερε παλιννόστηση ακραίων δεξιών σεχτών , όχι μόνον στην πολιτική σκηνή αλλά χειρότερα στην πολιτική πρακτική.

Όμως στην υπόμνησή μου, πως αν πχ ο ΣΥΡΙΖΑ ελάμβανε 15% και ο ΛΑΟΣ 2% ουδέν θα συνέβαινε δεν μπόρεσε να μου ανταπαντήσει κάτι. Ίσως γιατί, άθελά του, σκεπτόταν βάσει ιδεολογίας και υποσυνείδητων γραμμών, εμπειρικών αντανακλαστικώνmetanastes και θεσφάτου δόγματος και όχι βάσει πραγματιστικής αποτιμήσεως.

Στην Ελλάδα η πολιτική πλέον είναι μία αστεία υπόθεση. Και είναι τραγικό πως η πολιτική αποτελεί μία αστεία υπόθεση σε καιρούς κοσμοϊστορικών σοβαρώτατων πολιτισμικών και πληθυσμιακών ανακατατάξεων, των οποίων το μέγεθός ίσως δεν έχει ξαναζήσει το ανθρώπινο γένος ποτέ προηγουμένως, ακριβώς ένεκα ελλείψεως μεταφορικών μέσων, λιγότερου πληθυσμού ελλείψεως ΜΜΕ, μέσων επικοινωνίας και εν γένει τεχνολογίας .

Δυστυχώς ή ευτυχώς για ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ και φυσικά ΣΥΡΙΖΑ, το μόνον κόμμα που έφερε προς συζήτηση το θέμα είναι ο ΛΑΟΣ. Το θέμα δε, δεν είναι τι λέει ο ΛΑΟΣ. Ο καθένας λέγει ό,τι θέλει ή ό,τι τον συμφέρει. Το θέμα είναι πως τα λοιπά κόμματα περίμεναν τους «ακροδεξιούς», ή ακροδεξιούς σκέτο αν προτιμάτε, ώστε (επιτέλους αν και πολύ αργά πλέον) να κάνουν το πρώτο βήμα, ή έστω με την πολιτική νομιμοποίηση της διαρροής ψήφων, να ενεργοποιηθούν. Φυσικά ρηματικώς μέχρι στιγμής. Οποία κατάντια. Οποία ανυπαρξία πολιτικής βουλήσεως.

Η μεταναστευτική πολιτική είναι μαζί με την οικονομική εξαθλίωση οι δύο καυτές πατάτες του τόπου. Αν για την οικονομία, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα καθώς και η πάγια παγκόσμια συναλλακτική πρακτική είναι δυνατόν να δώσουν μία ελπίδα, για τους μετανάστες το μέλλον έσεται εφιαλτικό για μας τους εντόπιους. Το φράγμα του 5% που έχουν οι λοιπές χώρες της ΕΕ, φαντάζει πλέον αστείο, ενώ όχι περισσότερο από 50 χρόνια μετά, οι μετανάστες θα αποτελούν το 50% του ενεργού πληθυσμού. Προσέξτε δε ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα είναι μουσουλμάνοι, και δη Αφγανοί, Παστούν, Ιρακινοί, Αιγύπτιοι, Σύριοι κλπκλπ. Ούτε καν οι βαλκάνιοι Αλβανοί των οποίων η «αρβανιτοποίηση» όπως αντιστοίχως εκατοντάδες χρόνια πριν εσόβησε, δίνουν ελπίδες «εθνικοποιήσεώς» σε ωρισμένους.

Έθνος κράτος και φαντασιακά ταξικά σενάρια

Τα σεναριάκια με τα Τουρκικά οφέλη εν πολλοίς τα ξέρετε. Ας μην αναλυθούν περαιτέρω καθώς στόχος του παρόντος άρθρου δεν είναι η κινδυνολογία ή εικοτολογία, παρόλο που τα σενάρια αυτά δεν απέχουν πόρρω της αληθείας.
Το κυρίαρχο θέμα είναι αυτό της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ , μεταξύ γηγενούς πληθυσμού και στιφών ετεροκλήτων μα κυριώτατα μουσουλμάνων αλλοδαπών λαθροματαναστών.

Οι επόμενες σειρές ίσως σας προβληματίσουν για το εφικτό ή όχι μία τέτοιας καταστάσεως.
Ο τόπος αυτός είτε το θέλομε είτε όχι έχει μία εδώ και εκατοντάδες χρόνια συγκεκριμένη κοινωνικοπνευματική συγκρότηση. Χώρος πάλαι ποτέ απομεμονωμένος εκτός εξαιρέσεων πχ της πολυπολιτισμικής Θεσσαλονίκης, απέκτησε την λεγόμενη από πολλούς σύγχρονους κοινωνιολόγους (και όχι κύριοι της Αριστεράς κοινωνιολόγους του 19ου αιώνος) ΥΨΗΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΣ. Η Κουλτούρα αυτή εμποτισμένη από μία κοινή διάλλεκτο και σμίλευση κοινών εθνικών μύθων - ιδεών μας έδωσε μία αρκετά συμπαγή κοινωνία, με κοινά διακριτικά στοιχεία και ουκ ολίγες κοινές επιδιώξεις. Άρα κατά την τελολογική προσέγγιση ήταν επιτυχής. Ακόμη και αν ασφυκτιά πολλές φορές κάτω από «ελληνορθόδοξες» παραδόσεις και κωλύμματα
Για όσους κυρίους της Αριστεράς και της κατά την γνώμη τους Προόδου, υπενθυμίζεται ότι το εθνικό κράτος είναι ουσιαστικά όχι μόνον προιόν της βιομηχανικής κοινωνίας, της τεχνολογικής προόδου και της συνεπαγόμενης αναδιανομής εξουσίας με την έλευση της "πανούργας κινητικής και αήθους"Αστικής Τάξεως, αλλά αυθεντικό προιόν αυτής της ίδιας της Αναγεννήσεως. Το πνεύμα της (τόσο δαιμονοποιημένης από τους ίδιους τους αστούς φιλοσόφους) αστικής τάξεως, συγκέντρωσε πολλές πληθυσμιακές πρώην αγροτικές ομάδες – παλαιά τσιφλίκια των απερχόμενων φεουδαρχών- σε μεγάλες μαζώξεις κραταιών αστικών σχηματισμών, όπου μέσω ακόμη και βίαιων ή κοινωνικά σκληρών με σύγχρονους όρους μέτρων επήλθε η ζύμωση της αγροτικής φυλετικής κοινωνίας σε εθνική αστική. Εδώ δεν κρίνομε το τυχόν ηθικό ή μη της συζεύξεως. Άλλωστε η ηθική είναι μέγεθος μη υπολογίσιμο ένεκα της ανθρώπινης νοητικής και εμπειρικής πολυμορφίας. Εδώ κρίνεται η ΕΠΙΤΥΧΙΑ. ΚΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΟΝΤΑ 300 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ.

Μάλιστα εφόσον υπήρξε διαδοχή καταστάσεων, ουσιαστικά η αγροτική κοινωνία υπεκατεστάθη αρκετά ομαλά από την εθνική κοινωνία. Το ότι τα οικονομικά συμφέροντα συνετέλεσαν προς ίδιον όφελος στον μετασχηματισμό είναι δεδομένο. Το ότι ο Μαρξ, ο Έγκελ, ο Πλεχάνωφ, αργότερα ο Λένιν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο Τρότσκι κλπ περιέγραψαν αυτά τα συμφέροντα επαρκέστατα και διαφωτιστικώτατα είναι επίσης δεδομένο. Το ότι τα κατήγγελλαν και τα θεώρησαν ως τον ιστορικό Κακό είναι ίδιον της εμμονής τους να θεωρήσουν μόνον με οικονομικά κριτήρια την ανθρώπινη κοινωνικοπολιτική και πνευματική διεργασία καθώς ταυτοχρόνως και της αδυναμίας τους να εξηγήσουν με σύγχρονους ανθρωπολογικούς όρους την κοινωνία των ανθρώπων.

Ας δοθούν μερικές νύξεις για την αδυναμία των θέσεών τους. Κατ`αρχάς εκ του αποτελέσματος σε σχεδόν όλους τους εργάτες της ανθρωπότητος έχει διαμοιρασθεί ή αναλυθεί το κομμουνιστικό μανιφέστο. Πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων (πολλών εξ αυτών στην «θολή Ελλάδα του 1911 -1914) είδατε κανέναν από αυτούς να αποκηρύττουν ολοκληρωτικά το έθνος τους προς χάριν της εργατιάς και του προλεταριάτου; Ακόμη και ο Λένιν ουδέποτε ευθέως το απετόλμησε. Εν Ελλάδι, θυμούνται μήπως οι ιστοριοδίφες τι πήγε να γίνει στις τάξεις του ΕΛΑΣ όταν διάφοροι εντός μακεδονικού εδάφους «σύντροφοι» ευαγγελίζονταν την «λευτεριά της Μακεδονίας»; Ποιοι ήταν οι «πατριωτικοί ξεσηκωτικοί λόγοι» του Ζαχαριάδη; Την ομιλία του Άρη Βελουχιώτη στην Λαμία, κει στον ευάερο και ευήλιο ΣΥΡΙΖΑ τον έχουν άραγε αναγνώσει ποτέ ο Alexis και ο αγέρωχος λαϊκός αγραβάτωτος Αλέκος; Μήπως στον Περισσό λησμονούν ότι η ΕΣΣΔ κατήντησε η διάδοχη κατάσταση των πανσλαυικών οραμάτων του Ντοστογιέφσκι; Η ίδια η ιστορική πορεία των ιδίων των κομμουνιστών δεικνύει ότι στις κρίσιμες στιγμές εξαναγκάσθηκαν (ή απλώς θέλησαν) να αποτανθούν στα πατριωτικά αισθήματα των οπαδών τους, ώστε το ίδιο το κίνημά τους και οι σκοποί τους να έχουν κάποια ελπίδα επιτυχίας. Και όταν μιλούμε για πατριωτικά αισθήματα στην συντριπτική πλειοψηφία εννοούμε τα αισθήματα οικειότητος, αγάπης και αυτοθυσίας για τον τόπο καταγωγής σου που ταυτίζεται με την ευρύτητα και την σχηματοποίηση του έθνους κράτους.
Δεύτερο παραδειγματάκι αντλούμενο από την ίδια την ρητορική των αριστερών περί ελλείψεως ρητόρων του εθνισμού εθνικισμού κοκ. Ας πούμε λοιπόν ότι το έθνος όπως και η θρησκεία είναι το όπιον των λαών ή αν θέλετε της εργατιάς απανταχού της υφηλίου. Τότε όμως ΟΠΩΣ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΠΧ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΤΟΥΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ, ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΙΧΕ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΥΣ ΜΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΗΧΗΣΗ.

Αντιθέτως οι θεωρητικοί του ήσαν πάντοτε ήσσονος σημασίας, αλληλοσυμπληρούμενοι ή ευκόλως αναπληρούμενοι.
Γιατί; Μα φυσικά γιατί το «έθνος» είναι αν θέλετε μία σύγχρονη κατασκευή με πανάρχαιες ρίζες, υπόβαθρο, παραδόσεις. Απευθύνεται τόσο στα αγελαία ένστικτα του ανθρώπου, όπως και στην αίσθηση του «ανήκειν». Είναι μία καλά λανσαρισμένη και υποστηριγμένη θεωρία «φυσικής επιλογής» που εν πολλοίς επισκίασε τις μαύρες σκιές της καταπιέσεώς της σε (κρίσιμα) μικρές αντιδραστικές στην «εθνοποίηση» πληθυσμιακές ομάδες . Το έθνος ουδέποτε υπήρχε όπως το ξέραμε πριν τον 18ο αιώνα και όμως σήμερα ακόμη και για την φυλετική κλασσική αρχαιότητα των πόλεων κρατών σκεπτόμεθα με εθνικούς όρους. Τυχαίο; Ακόμη και τυχαίο να είναι, ακόμη και διαστροφικό να είναι, ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΕΠΙΤΥΧΕΣ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ. Ήταν και είναι τόσο ευλογοφανές που ουδέποτε χρειάσθηκε μεγάλες φιλοσοφικές φροντίδες. Δεν ανέστρεψε την λογική του ανθρώπου, απλώς την επικέντρωσε σε νέες καταστάσεις συλλογικότητος και νέους μεγάλους έως και υπερπόντιους σχηματισμούς.

Το εθνικό κράτος (μικρό μεγάλο, ασήμαντο ή σπουδαίο) θα καταργηθεί ή έστω θα ανασχεθεί η πρόοδος και ο συνεχής μετασχηματισμός του, μόνον όταν η ενσυνείδητη διάθεση του ανθρώπου για περισσότερα υλικά αγαθά παύσει να υπάρχει. Σενάριο που ίσως τα παιδιά των τρισέγγονών μας το αντιμετωπίσουν, δοθέντος ότι το είδος μας θα εξακολουθεί να υφίσταται.

Ο εθνικισμός ίσως ξεριζωθεί αν όντως έλθει ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ άνθρωπος. Έχει όμως υπογράψει κανένας κομμουνιστής συμβόλαιο με την επιτυχία του θεωρήματός του σε πρακτικό επίπεδο; Εκτός αν νομίζει ως αν πιστός χριστιανός την μεταφυσική καλότητα και ως εκ τούτου νομοτελειακή υπεροχή των προθέσεών του. Οπότε όμως ο διαλλεκτικός υλισμός πάει στα απηγορευμένα αρχεία του ΚΚΕ.

Ή μήπως κάποιοι νομίζουν ότι με την ένοπλη βία θα μετασχηματισθεί όχι μόνον η ταξική αλλά και η εθνική κοινωνία;

Το "φάρμακο των άκρων"

Οι δικαιολογίες δε περί αντίστασης στα άκρα Φύρερ, εθνικοσοσιαλισμών κλπ, έχουν τόση διαλλεκτική αξία που αξίζει τελείως αγοραία να τις αντιπαρατάξει κανείς με αντίστοιχες Σταλινικές και Μαοικές πρακτικές.

Οι παρεκκλίσεις ή το στοιχείο της «παραφροσύνης» ενυπάρχει καθόλην την ανθρώπινη υπόσταση και λειτουργία. Η μεταχείριση εννοιών έχει σημειολογική σημασία όταν οι έννοιες αυτές ταυτίζονται με τρόπο ιστοριοποιητικό με τον εκάστοτε παράφρονα, όχι όταν ο εκάστοτε «παράφρων» τις χρησιμοποιεί για το δικό του δοκούν όποιο και αν είναι αυτό. Ο Κομμουνισμός αν υποτεθεί όλως καταχρηστικά ότι έχει τον «παππούλη» του, προûπήρξε του Στάλιν και υπάρχει πολύ μετά τον θάνατό του. Ο εθνικισμός αν υποτεθεί καταχρηστικά και διαστροφικά ότι έχει τον Adolf του, προûπήρξε του Χίτλερ και συνεχίζει να υπάρχει μετά από αυτόν.

Εκτός και αν ο Στάλιν ο οποίος κατά εκπρόσωπο του ΚΚΕ δεν σκότωσε 25.000.000 ανθρώπους αλλά «αποδεδειγμένα μόνον 18.000.000» είναι ο εργάτης της επαναστάσεως ενώ ο Φύρερ ο μόνος δράκος της ιστορίας. Φυσικά αυτές οι απαντήσεις έχουν δοθεί σοφά από αριστερούς και αριστεριστές συγγραφείς ήδη των αρχών του 20αιώνος. Δυστυχώς όμως επιλεκτικά αποσιωπώνται από την Αλέκα και κάποιους άλλους.

Η συντηρητική και αναχρονιστική αριστερά του 21ου αιώνα στην Ελλάδα εν μέσω Ισλάμ

Προφανώς η συνειδητοποίηση ότι πολλές από τις υπερεκατοντάχρονες αναλύσεις ή μάλλον προτάσεις κοινωνικού γίγνεσθαι έχουν πλέον την βαρύτητα ρομαντικών πατριωτικών θουρίων του 19ου αιώνος, είναι επώδυνη. Λίγοι δε, έχουν το σθένος της εξαντλητικής και ψυχοθεριστικής αυτοκριτικής ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος. Σίγουρα δε, ο Κορνήλιος Καστοριάδης της ύστερης περιόδου θα φαντάζει αρκούντως προδοτικός σε πολλούς. Αν όχι υποταγμένος. Όμως αν για μερικούς το τελευταίο χαρτί «της επαναστάσεως έχει να κάνει με την διάδοση των ταξικών τους μαχών ανάμεσα σε παρθένους ιδεολογικώς απωνατολίτικους πληθυσμούς, προφανώς δεν έχουν ιδέα από το τι εστί Ισλάμ. Ή στην ιδεολογική τους τύφλωση δεν θέλουν να έχουν ιδέα.

Το Ισλάμ απετέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΟΓΕΝΕΣΕΩΝ ΥΠΕΡΗΨΗΛΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΚΑΤΑΝΕΜΗΜΕΝΗ ΤΟΣΟ ΜΕΤΑΞΥ ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΟΣΟ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ - ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΩΝ. Ένας υψηλός πολιτισμός - ιδεώδες, ο οποίος ανέγγιχτος από φυλετικές διαβαθμίσεις και συγκρούσεις, απροβλημάτιστος από την ευρεία γεωγραφική διασπορά του, κατάφερε να υπερκεράσει τόσο την εθνοδιάβαση των Αράβων αλλά και των μη Αράβων λαών του, όσο και την καταιγιστική εντροπία της τεχνολογίας. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ Η «ΙΣΟΤΗΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ» όσον αφορά τις διδαχές αλλά και την προσβασιμότητά του, ουδέποτε δημιούργησε αντιθρησκευτικά αισθήματα ή πεποιθήσεις κοινωνικού αποκλεισμού εντός της «ιδεατής κοινωνίας» του Μωάμεθ.

Σε αυτήν την «κοινωνία» όλοι είναι διαλλεκτικά και μεταφυσικά ίσοι. Όχι όμως μόνον μεταφυσικά, όπως οι Χριστιανοί, αλλά και κοσμικά και χωρίς πάμπλουτους και πανίσχυρους μεσολαβητές .. Στο δόγμα της Σούνα κληρικός μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Αρκεί να έχει μελετήσει το Κοράνι. Τόσο χρειάζεται η κοινωνική του καταξίωση ανάμεσα στους λοιπούς πιστούς.
Ο Μουσουλμάνος έχει στο μυαλό του συγκεκριμένους λόγους που θα είναι πάντοτε και πρωτίστως μουσουλμάνος. Οι κοινωνικές συγκρούσεις της Δύσεως που επέφεραν την ανάγκη ενός μαρξιστικού αντιβάρου ιδεολογικού δεν ισχύουν στις αντιδραστικές μουσουλμανικές κοινωνίες όπου ο Μωάμεθ και οι πρακτικές του απετέλεσαν όντως για τους πρώην βοσκούς και φυλάρχους την ιδεατή επανάσταση, καθώς και την ευκταία διαφυλετική "υπέρτερη κοινωνία επί των κοινωνιών τους". Ακραία, συγκυρίαρχη, επεκτατική και τελολογικώς νικηφόρα. Δεν τους ενδιαφέρει να προβληματισθούν περαιτέρω. Η υπαρξιακή τους νιρβάνα είναι πλέον το συλλογικό τους ζητούμενο. Και αυτό το ζητούμενο καθίσταται εφικτό μέσω ΜΟΝΟΝ μίας ισλαμικής κοινωνίας.

Αν φυσικά πιστεύουν κάτι παιζάκια από το ΣΥΡΙΖΑ το ΑΣΚΕ ή τους Τροτσκιστές ότι θα αναπτύξουν τα νέα στρώματα της επαναστατικής λαϊκής τάξεως μέσω αυτών, τους διαβεβαιώνω χωρίς τάση προφητείας ότι θα διαψευσθούν οικτρά.
«ΜΑΖΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ» διακηρύττει ο Ριζοσπάστης. Αφήστε τους Έλληνες. Τους μετανάστες τους ρωτήσατε σύντροφοι;

Μήπως από όλα αυτά το συμφέρον σας πρέπει να κείται πρωτίστως στον ημεδαπό εργάτη, μικροαστό, εργαζόμενο και φυσικά κατόπιν σε ένα λελογισμένο αριθμό νομίμων αλλοδαπών εργατών; Μήπως όλες σας οι θεωρίες θα καταρρεύσουν ως αν τράπουλα από την ίδια την πραγματικότητα; Μήπως επιτέλους πρέπει να αποδεχθείτε κάποιες βασικές αρχές λειτουργίας εθνικού κράτους ως προαπαιτούμενο των ενεργειών σας;

Μήπως η διάσταση πραγματικότητος και θεωριών πλέον καταντά εκτός από αναποτελεσματική και κουραστική;

Στο Δια Ταύτα

Τα περί ανθρωπιάς κλπκλπ τα αντιπαρέρχομαι. Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και ζω στο Κέντρο της Αθήνας. Πολύ μακρύτερά και πλουσιώτερά μου ζουν οι διακεκηρυγμένοι ανθρωπιστές, με διάφορα ενοχικά νεοπλουτιστικά σύνδρομα, αν θέλετε να λαϊκίσω. Πολύ μακρύτερα από τον καθημερινό διάλογο με τους μετανάστες καθώς και από την διαπίστωση των όσων (ως φορείς εκάστης κουλτούρας) πρεσβεύουν. Για τέτοιες ευαισθησίες όμως μιλήστε στον εργολάβο της διαφυλετικής ανθρωπιάς κ. Λαζόπουλο των 7 εκατομμυρίων ευρω από τον ALPHA ή σε άλλους αργόμισθους «καλλιτέχνες». Εδώ μιλήσαμε για κοινωνική πραγματικότητα όχι για την χώρα της BIBI BO, του JOHN JOHN και των ευαίσθητων θεατρίνων.

Στην χώρα λοιπόν «Ελλάς» η δημιουργία δύο κοινωνιών συμπαγών ετερόκλητών και αλληλοσυγκρουόμενων είναι πλέον ένα φαινόμενο εν τη γενέσει του. Μόνον που η «Ελλάς» δεν είναι μία πολυπληθής απομεμακρυσμένη πρώην αυτοκρατορία - νήσος, όπως η Βρετανία, ούτε φυσικά είναι Γαλλία, ούτε Γερμανία, ούτε καν Ιταλία.
Είναι μία ήσσονος σημασίας χώρα με μικρό πληθυσμό και κείται απέναντι μουσουλμανικών χωρών. Η κοινωνική και πολιτική καταστροφή της πέραν κάποιων ελληνόφιλων οδυρμών ουδέποτε θα επέφερε σημαντικό πλήγμα στην Δύση, όπως πχ για τις ως άνω χώρες.

Αντιθέτως θα αποτελούσε και ένα καλό πεδίο στρατηγικού νεοταξικού πειραματισμού όπως πολλές φορές στο παρελθόν. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν όπως πάντα.